BeneluxWandelen.eu

Zondag 20 Januari 2008

De Kleitrappers

Winterheidetocht in Kessel

Olat tochten zijn vrijwel niet te bereiken met het openbaar vervoer en dus blijf ik dichter bij huis. Een dagje Kleitrappers is trouwens niet te versmaden, alhoewel ik bij de startplaats Kessel toch wat reserves inbouw. Ik kan ook lekker uitslapen want in Berchem neem ik de Turnhout van 09:09. Zelfs op een zondagochtend is het voor de NMBS niet haalbaar stipt te zijn. De vertraging beloopt ‘maar’ vijf minuutjes. Twintig minuten later stap ik af in Kessel-Station, net voorbij Lier en pik meteen de eerste wandelpijl op. Het weer is winderig maar droog, hopelijk blijft het zo. 1500 meter tot de start las ik bij Jean-Marie maar ik doe er een halfuur over. Domweg de pijlen voor de auto’s gevolgd en dus half Kessel doorlopen! Ik vervloek mezelf. In de startschool is het meteen feest. Wandelmama Jeanneke vliegt mij om de hals. Ik laat mij de Nieuwjaarskussen welgevallen. Er volgt meteen een reuze gezellige babbel, tot gemaakte ergernis van Jo. Die doet ook altijd graag zijn duit in het zakje! Zij beginnen er allemaal aan en ik ga voor koffie en een broodje. Nog een babbel met Herman Stroboer en rond 10:30 trek ik mij eindelijk op gang.

Alle afstanden lopen enkele honderden meter samen door het dorp en voorbij de Stenen Molen. Dan gaan 6 en 28 km de Bogaertsheide op. Terwijl wij door velden en bosjes lopen knallen jagers blijkbaar op alles wat beweegt, ik haat dat gedoe midden een wandeltocht. Het lusje is anders wel prachtig. Open stukjes Kempens groen, leuke dreefjes door jonge bossen, een heuse stevige kasseiweg tot aan Kasteel Gestelhof, ja zelfs een dijkje door moerassig gebied. Na een uurtje stappen kijken we pal op het stemmige grijze kerkje van Kessel, we betreden terug het startlokaal (km 6,7). Deze lus heeft mij aangenaam verrast door zijn schoonheid en variatie. Duidelijk van signatuur Jean-Marie.

Ga opnieuw voor koffie maar deze keer met een jeneverke, gratis aangeboden door de inrichters, wat alle wandelaars duidelijk heel leuk en attent vinden. Begin aan de grote toer met dezelfde honderden meters als daarstraks, alleen is het nu veel stiller. Rustige paden van aangestampte aarde voeren ons recht naar Nijlen. De Legebaan blijkt er al aardig volgebouwd te zijn met recente gezinswoningen. Lopen langs het stationnetje en een paar kerkwegels tot de rust in ‘De Zevensprong’ (km 12). Het is hier erg druk en broeierig warm. Maak mij dan ook vrij snel terug uit de voeten.

De extra lus voor de langere afstanden begint langs de witte huizen van de Nijlense Tuinwijk. Deze geven wat kleur aan een overigens erg grijze dag. We ruilen de straten voor landbouwgebied De Bist. Een hele tijd zullen pijlen van twee wandeltochten broederlijk samen hangen op het parkoers. Ook de KWB organiseert vandaag een wandeltocht vanuit Nijlen en deze blijkt eveneens veel deelnemers aan te trekken. Terwijl wij richting Nete lopen komt uit de verte een gitzwarte rookwolk opzetten. Slierten smog drijven over de velden en het water. Sirenes gaan loeien, er is duidelijk iets mis. Terwijl ik langs de rivier loop prikkelt de rook in mijn ogen, dit is niet gezond. De spuitgasten leveren blijkbaar goed werk, want de lucht klaart binnen de tien minuten terug uit en we kunnen opnieuw genieten van natuurlijke kleuren. We verlaten de Nete en de KWB-ers bij een paadje langs een bruine gracht. Lopen voorbij het waterzuiveringsstation van de Nijlensebeek. Wonen hier nu veel vuile of juist propere mensen Dirk en Linda ? We kruisen nog één keer de andere wandeltocht en stevenen dan door de velden terug naar de dorpskern. Moeten hierbij over het plaatselijke kerkhof lopen, een beetje luguber bij dit donkere weer. Het is al wat rustiger in het zaaltje en ik neem de tijd voor een bruintje (km 19,4).

Ik weet dat we nog iets mogen verwachten, het paradepaard van deze tocht. We verlaten Nijlen richting spoorbaan. Even wat gedruppel maar het blijft bij even. Lopen de Kesselse Heide binnen. Dit is een prachtig natuurgebied, winters overheerst door lange gele grassen en donkere, ingeslapen heideplanten. Jean-Marie laat er ons ruim van genieten en sluit aan met het nog jonge Hoogbos. Een strookje zand baggeren wordt ons niet onthouden. Wandelen een eindje tussen spoor en bos met de kerktoren van Kessel-Station op de achtergrond. Hebben nog het Fort van Kessel tegoed. Daar hangt het bordje van de laatste kilometer. Nog een straatje, een maïs stoppelveld, ook deze tocht zit er weer op (km 27,5). Heb nog net de tijd voor een bruintje en loop naar de trein. Deze keer over 1500 meter en geen stap meer! Besef hoe dom ik vanmorgen wel was, lang slapen laat mij blijkbaar niet helder denken!

Had ik vooraf mijn twijfels over deze startlocatie, het werd een reuze meevaller. De Kesselse Heide en het lusje tot de Nete had ik ingecalculeerd, de prachtige lus van de Bogaertsheide was een zeer aangename verassing. Ik beaam dan ook de woorden van de voorzitter – Jean-Marie is ne crack!

Plan A voor volgend weekend is heel ambitieus met Rhoon (RWV Rotterdam) op zaterdag en de Manneken Pis tocht (Padstappers) op zondag. Andere mogelijkheden zijn Breda of Lanaken op zaterdag en Adinkerke of Knokke op zondag. U leest het wel weer op Beneluxwandelen.eu.

Zondag 23 December 2007

De Kleitrappers

Wintertocht vanuit Waarloos

Elk seizoen lopen we zeker één keer bij de Kleitrappers, we zijn er kind aan huis. Ook deze keer heeft parkoersmeester Jean-Marie ons ruim op voorhand van tekst en tekening voorzien. Ze scheppen bij ons hoge verwachtingen! Het is behoorlijk druk als wij rond de klok van tienen in Waarloos aankomen. Er heeft dan ook gelijktijdig een wandeltocht en een cyclocross plaats. Tot onze verbazing is het bos naast de startzaal vrijwel volledig gerooid. Gaan de betonjongens hier weldra ook aan de slag? In de startzaal meteen vele bekenden. Horen tot onze opluchting dat Rudy uit Hove ook terug wandelt, bekomend van de gevreesde ziekte. Het ga je goed makker.

We beginnen met een eerste lus van 5,3km die ons terug in de startzaal zal brengen. Eerst wat straatjes lopen richting Rumst en Duffel tot het doel bereikt wordt ... de Oude Spoorwegberm, de ‘groene draad’ door deze tocht. We zijn hier al zo dikwijls geweest en toch blijft het telkens plezierig door deze smalle bosstrook te kunnen wandelen. Ze biedt ook een totaal verschillend aanzicht deze keer zo in wit en groen. De oneffen ondergrond is er nog hard aangevroren maar her en der toch ook al vettig, zoals we hem hier het best kennen. Langs de kaalslag bereiken we teerug de startzaal voor een koffietje.

Wat kerkwegels leiden ons nu het dorp uit, recht naar ...de Oude Spoorwegberm. Was het stukje van daarstraks goed begaanbaar, dit is andere koek. Heel technisch, is de beste omschrijving. Glad, vettig, heel oneffen, wat kasseitjes, vlondertjes, we krijgen het allemaal. Het is een pracht van een beboste strook met een grillig beekje in het midden, echt mijn ding. Alleen stelt zich de vraag of het wel aangewezen is hier de wandelaars van de 5km door te sturen. De andere lus ware misschien raadzamer geweest. Linda doet het voetje voor voetje, toch wel genietend van de geboden pracht, ik loop er lachend bij. Na de splitsing volgt nog een tweede stukje, iets minder moeilijk maar nog steeds glad. Het is oppassen geblazen, maar we vinden dit toch wel prachtig. Samen met Lange Jan bereiken we de N1 en Kontich. Of beter, achter Kontich ... want daar wonen ook mensen! Jean-Marie leidt ons vakkundig over onverhard rond het dorp tot aan de monumentale kerk. Nog even door park Altena en daar ligt rust 2 na 11,9km.

Hobohem Linda en Charel zijn ook van de partij. Maatje Kim zit in de startzaal aan de kassa. De extra lus voor stappers van 21 en 28 km is iets nieuws en ik verwacht er veel van. Het is een tijdje straten lopen door Edegem om te geraken waar we moeten zijn maar dan begint het feest, voorbij de Edegemse Volkstuintjes en sportterreinen Kattenbroek. Langs de E19 ligt een gebied opgespoten grond, afval eigenlijk dat ‘verworden’ is tot natuurgebied. Zelfs Linda, nochtans in de streek geboren, kent dit niet. Ik heb het dit jaar ‘ontdekt’ tijdens een andere tocht. Het nog erg jonge bos is een plezier voor elke wandelaar. Jean-Marie houdt het redelijk vlak en ‘beschaafd’ deze keer terwijl hij ons laat slingeren over heerlijke smalle paadjes. Ook hier is het opletten voor gladde plekjes. Wij genieten intens en uitgebreid van dit leuke stuk groen. Bereiken de Kontichse Steenweg bij Groeninghe en steken de baan gewoon over. Tot onze verbazing loopt hier een fietspad achter ... Kontich door richting Ste-Rita. Dit kenden wij helemaal niet! Zijn wij weer een leuk extraatje rijker. Langs het vernieuwde fietspad naast de drukke steenweg lopen we terug richting rust in Altena. Deze lus was 200% beter dan hetgeen we vorig jaar aangeboden kregen, knap werk van onze parkoersmeester! Bij een streekderby horen vele bekenden en nu praten we wat bij met Annie (Hoogstraten) en Mark (Reet).

De laatste etappe komt er al aan. Het gaat nu richting Broekbos en Kontich-kazerne (dacht ik toch). We moeten willens nillens door enkele recente woonwijken en stappen dan de open velden in. Het wordt plots erg mistig als we langs een paar kapelletjes kuieren en door een ingeslapen fruitgaard. Op 2,9 km van de aankomst ligt café De Klokke – tijd voor een Rodenbach van ’t vat – is een eeuwigheid geleden. Wat veldwegen brengen ons terug bij ...de Oude Spoorwegberm. We dalen voorzichtig af naar het lagergelegen moerassige stukje. Lopen haast schuifelend in het schemerdonker over balkjes – nemen in schoonheid afscheid van dit Natuurpunt gebied. Een laatste stukje mistige veld, een mooie tocht is weer voorbij. De Kleitrappers hebben het weer eens gefikst. Jean-Marie is een keigoede parkoersbouwer, de service was perfect. We hebben vier Kleitrappers tochten gelopen dit jaar ...het waren vier voltreffers. Prettige feestdagen beste mensen, ons zien jullie volgend jaar zeker weer!