BeneluxWandelen.eu

De vierdaagsekoorts is al maanden en weken voor dit evenement opgelopen, zowel onder deelnemers als de stadsbewoners en die in de omgeving.  Men ziet er reikhalzend naar vooruit.  Noodzakelijker wijs heeft de organisatie sinds al wat jaren een deelnamestop ingevoerd , en mogen er tot 45.000 lopers inschrijven, meedoen.  Zij gaan over drie afstanden t.w. 30  40 en 50 k.m.   De zondag hieraan voorafgaand is er een grote openingsceremonie in het voetbalstadion , vergelijkbaar met de opening van de Olympische spelen.  Zondag en maandag zijn de aanmeldingsdagen, in een groot militair kampement Heumensoord genaamd, en de Wedren voor de burgergroepen en losse lopers.   De groepen bestaan b.v. uit politieregio's groepen van bedrijven , wandelverenigingen en allerlei publieke diensten.   De doorsnee van de maatschappij.  Bekende Nederlanders in alle geledingen doen mee,  ook notabelen, ruimste zin des woords.    Dit is normaliter een grote parkeerplaats voor honderden auto's en twee schoolpleinen aan elkaar.   Het is er altijd beregezellig, met alle ontmoetingen en weerzien op de enorme terrassen.  Treinen en bussen hebben continue dag en nacht extra dienst deze week.   De stad is versiert met vlaggen en andere uitingen van feest.  Etalages b.v. zijn met versieringen of foto's op het feest geënt.  Ieder zoekt zijn eigen onderdak , hotel ,camping , ook noodcampings dus die anders niet bestaan,  openbare gebouwen, etc.  De weermannen voorspellen een erg natte vierdaagse.   Vroeg naar bed , dat wordt het dezer dagen, want de 50 lopers starten vanaf 4.00u. de 40rs in twee delen als veruit de grootste deelnamegroep om kwart over vijf en kwart over zes.  De 30 rs. vanaf half acht.   De meesten slapen de nacht voor de eerste dag erg slecht zo hoort men telkens.  Vast de spanning. 

 De eerste dag de hoofdetappeplaats , is Elst, waar alle afstanden samenkomen. 

Elst is noordelijk in de Overbetuwe ergens halfweg Arnhem-Nijmegen.  We worden in Nijmegen in alle vroegte uitgeleide gedaan door een enthousiaste vooral jonge menigte, de stad uit naar de Waalbrug.  De plaatsen Lent, Bemmel , Ressen, Elst , Arnhem, Valburg en Oosterhout, bereiden de wandelaars uit ruim 60 tot 70 landen , een warme doortocht voor, met versierde straten, huizen, gejuich, aanmoedigingen, gefeest, gedans, gehos, en  vlaggen allerlei, veel muziek elektrisch , alsook levende als bandjes, harmonieën, koren, zelfmuziekanten.   Met duizenden tot tienduizenden omzomen ze de parkoersen elke dag.  Indrukwekkend en een ware belevenis.  Hartverwarmend en emotioneel . We worden als helden begroet.  De vele talen en dialecten heersen dezer dagen onderweg.   De route vandaag gaat door vlak gebied tussen globaal Arnhem en Nijmegen, over smalle en brede asfaltwegen speciaal afgezet voor uren voor ons.  Elke dag worden we overal vergast op handenschudden , toejuichingen, het bekende Hi-five handjeklap, handtekeningenjagers, veelal jeugd.  Gevlag geroep, waterbedelingen,  aanbiedingen van allerlei handels en horecabedrijven, muziek, lawaai, ratels, kleppers, pot en pannengerammel, drumpartijen.  Overal mensen en kinderen die om souvenirs bedelen , zelfklevers, speldjes , even mee willen lopers, adreskaartjes in de hoop dat ze een verre ansichtkaart krijgen toegestuurd.  Stukjes fruit , allerlei snoep en eetbaars, koeken, te veel om op te noemen.  Vierdaagse is een groot volksfeest kortom voor wandelaar en toeschouwers.  Wanneer het legioen over bruggen en viaducten trekt is luid toeterend verkeer ons deel.  Een immense k.mrs lange dikke kleurige sliert van wandelaars en groepen trekken door het veelal open landschap.  Een fantastisch gezicht!  We treffen uitstekend niet te warm wandelweer.   Absoluut ideaal.  Bij binnenkomst terug in Nijmegen net na de Waalbrug, staan mensen massa's aan de straatkanten, ons binnen te applaudiseren, en aan te moedigen, hartverwarmend.   Afmelden na binnenkomst middels scan, want we lopen met een scanband om de polsen.   De kaart voor de knipcontrole is voor onderweg. Velen blijven na, anderen gaan naar hun onderdak.

Tweede dag: de dag van Wijchen, ofwel "Wieche".

We verzamelen ons weer en masse op het grote plein voor de startscan.  Het plein stroomt vol met duizenden wandelaars die geduldig wachten op het startsein.  Dan; door vier sluizen worden we geloosd.   Het legioen zet zich in beweging zuidwaarts de stad uit en die weg is lang.  Het mediacircus is in al haar hoedanigheid dezer dagen op de been om verslag en interviews te doen.  We gaan eindelijk de bebouwing uit helling naar  en over viaduct, waar me met enorme toeterconcerten van het verkeer begroet worden , en veel gezwaai wederzijds.  Gaan langsheen elke dag diverse militaire grote veldrustposten, waar ook de burger welkom is.   Krijgen een brede zandweg met smal asfaltpad erlangs  te gaan door de bossen van de Hatertse bos en vennen.  Smal asfaltwegje op en dan een draai door de natuur naar Alvèrna, waar het weer feest is en mensenmassa's de straat omzomen, opgewekte begroetingen en gezangen, gaat het op weer heidevelden en wat bospartijen op Wijchen zuid op aan.  Het begint te miezeren, jammer maar gelukkig niet voor erg lang...

Lopen toch weer de plaats uit en splitsen met de 50 k.m. gangers die een extra lus door Niftrik en Balgoy moeten gaan.  Wij gaan paralel met een gewestweg en wat landelijke omwegen langsheen mooie herenboerderijen, en plukken bos weer op Wijchen aan.  Daar verandert de betrekkelijke rust weer in een kakafonie van geluiden , muziek, volk, versieringen , gevlag, door een vrij nieuwe wijk, en er is weer vanalles eet en drinkbaars bij onze supporters in de aanbieding.  Schijfjes worst , leverworst, koeken, speculaas, lange vingers, noem maar wat het is in de aanbieding. Niks is teveel voor ze om ons te verwennen.  De doortocht door het centrum met o.a. gesloten winkels is weer grandioos, als overal gemeenteraadsleden , burgemeester en wethouders en genodigden en allerlei uniformwerk is op de been.  Wijchen barst uit zijn voegen en gaat volledig uit haar dak.  Een groot feest!  Mensen rijen dik langs de weg.  Gemeente biedt appels aan.  Gaan de lange Kasteellaan af op weg naar Woezik, versierde straten en muziek.  De kerkklok luidt. Dan gaat het weer de rust in, stuk andere route dit jaar.  Meest landelijk op Beuningen aan, tussen allerlei verzorgingsplekken en tenten langs.  De regen van even vanmorgen maakt plaats voor mooi zonnig weer.  Naderen Beuningen , gaan over autowegviaduct, onder toeterconcerten van onderdoorgaand verkeer.  Een file staat er zelfs.  Ook Beuningen staat op haar kop, mensenmassa's omzomen de route, tribunes mensen, en muziek alom, een groot feest!  Applaus en toejuichingen, allerlei aanbod we schijnen helden te zijn...... Weer naar den buiten gaande door meest landelijk gaat het op Weurt aan,  even bijkomen en rust, en altijd weer een erg warm indrukwekkend welkom waar we ook doorkomen.   De mensen zijn onvermoeibaar!.... Groepjes toeschouwers die acteren , verkleden, hossen , polonaises,  muziek maken,  eigengebouwde podia, grandioos!   Gaan over de gewestweg op Nijmegen aan, eerst door een industriezone, over de sluizen van het verbindende Maas-Waal-kanaal, en dan slaat toch de regen toe... Het massa volk vlucht niet,  trotseert de regen, laat ons niet in de steek, blijft ons begroeten en aanmoedigen en er lijkt een weddenschap wie het mooist hun straat versiert.  .  Draaien later de Waalkade op langs kermistoestanden en attracties, klimmen met een grote bocht de binnenstad in door een grandioze apotheose van feestende mensenrijen.  De regen stopt en de zon verschijnt.  Groepen mensen in  roze verkleed want het is Roze-woensdag.  De dag van de holebi's. Muziek en dans, gejuich, gerammel, wat een volksfeest!  De finish komt eraan en dag eindigt na de aankomstscan.

3e dag: Dag van Groesbeek.

Uitgeleide in de zeer vroege morgen van vooral jeugdig publiek die ons luid en in koor aanmoedigt.  Duurt weer lang de stad uitgaande.  Dan plots de velden in naar Malden, waar het levendiger wordt weer.  Door een vrij nieuwe woonwijk. Wijk uit, kanaaldijk op waar we na de Heumense kanaalbrug de grens van Limburg/ Gelderland passeren, met overkant Brabant te zien, drie-provinciënpunt dus.  Smalle dijk langs de Maas.   Een afdaling naar grind/zandweg op weg naar Mook, meest noordelijke dorp van Limburg.  Plein aldaar speelt fanfare en veel volk weer.   Ronden vierhoekig plein voor driekwart.  Gaat het even verder de ophaalbrug over naar levendig recreatiegebied Plasmolen, en dan lange bosweg naar Milsbeek.  Splits met de 50 k.m. route en daar gaan wij alvast recht op de heuvelen aan, van vlak naar plots stijgend, exact op de grens met Duitsland, het Reihswald linkerkant , de St. Jansberg met bossen andere kant en daarvan een paar huizen langsheen.   Draaien na zowat 2.5. k.m. van de rijksgrens af. Opent zich het panorama aan de top, waar provinciegrens en rijksgrens samenkomen, gaan we van Limburg , Gelderland weer in en draait even verderop de rijksgrens van ons weg, oostwaarts.  Dorp Bredeweg door na daling, licht op en afgaande, en dan recht op beredruk feestelijk Groesbeek aan, een drukte van heb ik jou daar? Versieringen en opnieuw een warm welkom en klaterend applaus aanmoedigingen, gejuich!.... Het enthousiasme van de toeschouwers is telkens aandoenlijk.  Ze zien ons als helden!   We gaan stadje uit op weg naar de Zevenheuvelenweg, ook hierlangs duizenden en duizenden mensen en kampeerwagens caravans langs de kanten, het lijkt de Tour de France wel!  Enorm.  Het gaat nu heuvel op en af op dorp Berg en Dal aan, en opnieuw gaat dorp uit het dak, dansende springende acterende mensen, luide muziek, levende als electrische, handenschudden, hi-fivegeklap, talloze tuin [dak]- tenten langsheen de dorpsstraat.   Weg gaat op Nijmegen oost aan.  Donkere luchten pakken zich samen, gaan stad in met een prachtige groene boslaan en dito villa's, erg lang dat wel, maar het duizendenkoppige publiek doet alles vergeten. Woonwijk Hengstdal door, weer versierde straten en vele zeepbellenblazers, we worden op handen naar de finish gedragen als het ware, enthousiasme kent geen grenzen.   Kijk bedenkelijk naar de zware lucht, zou ik nog voor de bui binnen kunnen zijn?   En verdorie; net de laatste honderden meters laat de bui haar last vallen, neigt eerst naar hagelstenen, en het klettert van de regen , laat mijn plastiekske koppig nog uit.... Zoek na het afmeldburo mijn schuil-heil onder de  enorme horeca-tent, en administratie en perscentrum , waar het schouder aan schouder mudvol staat.   Als het droger wordt en miezert, ga ik er maar door naar mijn onderdak-verblijf.

4e dag: Dag van Cuyk.

De stemming tijdens het wachten op de startscan is opperbest, met vele duizenden opeen gepakt wachten we op het moment van gaan.   Dezelfde route van de tweede dag de stad weer uit.   Weer over viaduct en kakafonie van getoeter, maar dan rechtdoor dwars door de bossen van Hatert en St.Walrick en Overasselt op aan.  Nog net in Nijmegen , was het begonnen met vervelend te regenen, en dat duurde even.  Voor Overasselt werd het droog en gaat het door vierend dorp.   Gaan stukken van wijk door en dan de klim naar de Maasdijk, aan de overkant zien we brabant.   De 50 k.m. takt af naar Grave, Gassel, Beers, en even nog naar Vianen.   Onze dijk slingert amechtig langs  de uiterwaarden. Voor ons de betonnen Maasbrug van de A73 autoweg, die maar steeds ver weg lijkt te blijven.   Als we er dan toch aankomen en de brug naar brabant oversteken, is het opnieuw een getoeter en gezwaai wederzijds.  Naast me over de dijk die slingert zie ik een kleurig lint tot k.m. rs ver weg in het landschap trekken op Linden en deze brug aan.  Zo mooi om te zien!  We komen in dorpke Linden die zich elk jaar onder een noemer of slogan opsiert en acteert voor de loper, langs de route , aan de huizen en in de voortuinen.  De lopers genieten en filmen en fotograferen er op los.   Een eiken buitenweg brengt ons langs de Kraaienbergse plassen, een zandafgravings of winningsgebied, met plezierboten en een paar machtige zandzuigerboten.  Krijgen een smalle verbinding te gaan met een helling en provisorische baileybrug, om nog wat te slingeren op Beers aan tussen akkers en weiden en maisvelden enerzijds, plassen anderzijds.   Alle afstanden vervoegen weer in het feestelijke dorp, een compleet gekkenhuis!....Even verderop buiten dorp moeten de 50 nog een extra lus gaan maken terwijl wij op Cuyk direct aan mogen.  Even rust in en landelijkheid.  Maar dan: Cuyk binnengaand is het feest compleet!  Mensen dringen op de route, en zodoende versmalt deze wat onhandig.   Het is nog 15 k.m. te gaan weet de ervaren loper en rekenaar.   Feest kent geen grenzen, klappend worden we ritmisch op Nijmegen aan gaande aangemoedigd.  Je weet echt niet welke kant op te kijken. Gaan door de doorgaande hoofdstraten van Cuyk en het grote dorps of stadsplein onder een tunnel door over de maaskade, en veel later , een draai een speciaal aangelegde ponton [drijvende legerbrug] op, over de maas van brabant naar limburg,  ja we krijgen vandaag drie provincies te gaan..... De drukte is hier rondom en in die stad overweldigend!... De lopers ruiken a.h.w. de finish.  De moed en de stemming stijgt ten top nu.   Nog 13 k.m. te gaan naar de Via Gladiola, dat noemt men de intochtroute in Nijmegen al jaren , waar de bloemenhulde wacht, en de gladiool het meest in de aanbod en verkoop is... De wereld lijkt zich langs de route almaar verdergaand te verzamelen.  Zo druk wordt het.  De loper krijgt vleugels, en we gaan over een mooie maasdijkweg op Mook aan, vandaar op de rijksweg recht op Nijmegen aan.   Mook uit  van limburg naar prov. gelderland, Molenhoek, en Malden, waar het publiek ons viert! Sportterreinen met parken  langs en een enorm veld waar de burger en militiare groepen verzamelen en zich opmaken voor een werkelijk indrukwekkende grandioze intocht.  Hier vervoegen zich ook de muziekgezelschappen , harmonieën , fanfares, drumbands van allerlei landen en legeronderdelen, orkesten.  We passeren de beroemde "Scheidingsweg", zijnde de gemeentegrens tussen twee gemeenten, en vlak hierna.... Dit slaat inderdaad echt alles! Vele rijen dik staat het publiek ons te verwelkomen.  Een stad en streekblad beweerde eens een schatting , dat er de laatste zes k.m. van de intochtdag; 350.000 {!!} toeschouwers langs dit deel zou staan....Weet niet , zou kunnen, want hoe verder je de route gaat hoe meer en hoger de tribunes vol zitten/ zijn... . Je ziet alom tranen , emoties, blijdschap, zwaaiende , klappend volk.   Bloemenhuldes.  Ik kom nog vlak langs een groot landelijk bekend ziekenhuis waar vele tientallen ernstig  zieke en terminale bedlegerige patiënten liggen.  Elk jaar weer.  Het aanblik grijpt me telkens weer enorm aan,  maar toch ; ik voel me telkens ook weer  geweldig rijk , dat ik dit al 40 jaren in goede gezondheid heb mogen volbrengen. Ook als ik invaliden en rolstoelers zie b.v. , waar we als langs tehuizen komen.  Wat voel je je dan bevoorrecht om dit te mogen en kunnen doen.    Het warme welkom en belangstelling van de toeschouwers, is onvergetelijk.   En de muziek in al haar hoedanigheid alom.  Stad en ommelanden hebben een groot volksfeest dezer dagen.  Neem je ze de vierdaagse af zou een ware revolutie ontketenen.  De wandelaar houdt van Nijmegen.  Nijmegen vereert de wandelaar.  De stad zal nog tot zaterdagmorgen doorvieren, maar vele vermoeide wandelaars willen nog maar een ding; naar bed, uitslapen.  Want 'snachts om en vanaf half drie en volgens categorie later opstaan , is geen kleinigheid!  Die biologische klok is helemaal ontregeld. Ook ik sliep als een marmot... Deze week is onbeschrijflijk mooi.  Zoveel beleving van wandelaar en bewoner.  Stad en omgeving koesteren ons. Ik heb me in dit verslag helaas moeten beperken maar geloof me zoveel indrukken in die paar dagen. Het is meer feest dan wandelen.  De wereld ontmoet elkaar, rangen, standen, huiskleur, indiaan , negeroïde en gele ras en wat ook valt helemaal weg.    Even wat cijfers:  42.812 meldden zich.  Van de 45.000 inschrijvers.   Er waren 38.420 uitlopers. Laagste aantal uitvallers ooit in de vierdaagsegeschiedenis. Het weer viel al bij al geweldig mee !.... Weerman zei rekening te houden met verregende vierdaagse.  De temperatuur was in haar geheel nog niet eerder zo ideaal.  Daar zal het aan gelegen hebben het lage aantal uitvallers.

Ik heb me moeten beperken in mijn verhaal over deze moeder aller wandeltochten de 95e vierdaagse.  Er is zoveel over te vertellen en evenzoveel te zien en te beleven, de afleiding onderweg is erg groot, al is het parkoers zowat geheel verhard.   Wat Mekka voor de moslims is , is "Nijmegen" voor de wandelaar.  Eens moet hij/zij dit ondergaan hebben.

Ik groet u weer met,  Houdoe, blijf wandelen, zien we elkaar vast wel ergens.    Peter Heesakkers

VIERDAAGSE VAN NIJMEGEN 2009

Dinsdag 21 juli

Wandeldag 1

De dag van Elst

Om 4u wordt het startsein van deze 93ste 4 daagse van Nijmegen gegeven. Toch is het al 100 jaar geleden dat de 4 daagse voor het eerst werd gehouden. Dat houdt in dat de 4 daagse tijdelijk heeft stilgelegen. Dit komt door de roerige oorlogsjaren en de daar aan gepaard gaande schaarste. Wij vertrekken rond 4.40u en gaan onder luid gejuich op pad. We lopen door het centrum als we Willy zien, een van de Bourgondische wandelaars. Even verder vlak voor de waalbrug treffen we Rebecca en Dimi. We lopen een stuk met hun samen verder en komen al gauw in de drukte van de 50 km. We lopen naar Lent en gaan dan een buitengebied in waar we afscheid nemen van de 30 km route. Hier leren we ook nog eens wat. Dachten we altijd dat de baby’s met de ooienvaar werden gebracht niets is minder waar! Ze groeien tussen de pompoenen en omdat te bewijzen hebben we het op de gevoelige plaat vastgelegd! Het gaat door naar Bemmel waar bij de officiële rust de radio staat met Giel Beelen. Terwijl ik een foto neem loopt ook iemand met een kraai op zijn hoofd voorbij. Giel reageert met de woorden; Nou ben ik nog maar net bezig of er komt al een rare vogel voorbij. Bij het 1ste echte café waar veel bekenden zich verzamelen, is normaal de 1ste controle. i.p.v. ons knipje zien wij wel weer een paar bekende Denen. Voorbij Bemmel nemen we afscheidt van de 40 km militairen. Zij gaan hier wat korter omdat ze de weg van kamp Heumersoord tot de Wedren ook nog eens hebben afgelegd. We treffen de groep uit Venray ook dit jaar weer. Alleen nu zijn ze in het groen en hebben niet heel de route een naambordje bij zodat we dit keer wat meer in de drukte moeten zoeken. We lopen ongeveer op dezelfde tijd binnen dus dat zal dan wel weer lukken. We splitsen met de 40 km en gaan op weg naar Huissen. Als we op de dijk van Huissen naar Elden lopen wordt het erg druk. Het tempo van de wandelaars zakt af en de dijk raakt vol. Tijd om te rusten zou ik zeggen. De temperatuur is aangenaam dus nemen we een bankje onder aan de dijk. We hebben leuke kijk op de wandelaars en bovendien heerlijk zitten en nog rustig ook. Op het bankje naast ons zitten ook 2 wandelaars die vragen of ik even een foto kan maken. De webadresjes worden uitgewisseld dus ik zou zeggen kijk eens bij www.han-jaap.nl zodat je kunt zien wat zij hebben beleeft/uitgespookt. Na een dik half uur is het rustig geworden en gaan we verder. In Elden krijgen we een appel en maken ons op voor de teruggang naar de 40 km. Bij de samenkomst bel ik mijn nichtje om te kijken waar ze uithangt maar waarschijnlijk hoort ze door de herrie haar tel. niet. Als we de rand van Elst binnen lopen belt opa Theo dat hij bij de samenkomst is. Hij loopt dit jaar voor de 1ste keer 30 km. Hij wordt n.l. dit jaar 60 en hij heeft bovendien al 40 keer de 4 daagse gelopen. In Elst bij de burgermeester treffen opa Theo aan een gratis bakkie koffie. We lopen gezamenlijk weg. Net voor we de plaats verlaten staan div. toeschouwers met de rug naar de wandelaars toe. Op een grasveldje zijn hulpdiensten net iemand aan het reanimeren. Wat een stelletje ramptoeristen! Dus roep ik hard; HALLO HIER LOPEN WIJ, HIER KOMEN JULLIE TOCH NAAR KIJKEN??? Buiten Elst zou de bus van de Denen staan en daar zouden wij even aanwippen. We maken met opa de afspraak om hem later dan weer bij de sprong (waar hij rust) te treffen. We zien de bus van de Denen staan en er wordt al druk op ons gezwaaid en geroepen. Er worden wat knuffels uitgedeeld en dan zien we ook Phil bij de rest zitten. Deze Engelsman die inmiddels in Denemarken woont had een lekker borreltje voor Theo. Ik heb alleen onthouden dat er 70% whisky in zat dus tel uit je winst. Eventjes eraan nippen brandt al je bacteriën weg dus laat die griep maar komen dit drankje overleeft ie niet! We gaan verder en na een kleine km hebben we opa weer gevonden. Toch wel opmerkelijk in die drukte zou je zo zeggen. Maar vergeet niet wij lopen ver achterin. Er worden ons broodjes hamburger aangeboden en nog meer want de boel moet op. We maken ons op voor Valburg waar de 4 daagse fotograaf staat. We komen met Phil samen op de foto terwijl opa zich uit de voeten had gemaakt. Komt zeker omdat ik van te voren zei; o, nee hè, komen we alweer met die vreemde vent op de foto. Toen wilde opa niet eens meer met ons erop en moesten we het maar met Phil doen. Mijn nichtje is ondertussen Oosterhout al voorbij dus dat zit wel snor. Valburg door over een stiller stuk en naar Slijk-Ewijk. In Oosterhout (voor het dorp zelf) nemen we een rust bij de Olat. Dit doen we standaard omdat het betaalbare prijzen zijn. We krijgen hier doekjes van de CZ en gaan weer verder langs de bezemwagen af. Deze rijdt een ruime tijd met de wandelaars mee. Iemand zei al; als je een beetje door loopt haal je de bezemwagen in. Na de beruchte dijk te hebben gehad gaan we even onder het spoorviaduct zitten. Het is inmiddels vrij warm geworden en moet ik mij insmeren om erger te voorkomen. In Lent bij het linker café zien we Phil samen met Toni de other British guy, aan een biertje. Nu is het niet ver meer en moet je een stuk contra van vanmorgen. Dus 1x bij schermerlicht en 1x met daglicht. We zijn nu vlug binnen. Rond 16.30u melden wij ons af en gaan meteen terug naar onze overnachting om te kijken hoe het met de andere vergaan is. De kop is eraf, morgen zal het vroege opstaan weer een beetje minder pijn doen.

Woensdag 22 juli

Wandeldag 2

De dag van Wijchen

Vandaag gaan we de tegenovergestelde richting op van gisteren dus van het centrum weg. Het rode gevaar haalt ons in dus die zien we morgenvroeg misschien wel weer. Langs het radboud ziekenhuis en door de wijk Hatert. Op het marktpleintje wordt zoals gewoonlijk het marktje opgebouwd. Een fruitman was slim en had waar de wandelaars langs kwamen een kraampje met bananen neergezet. 3 voor 1 euro is ook nog eens een leuke prijs. Hier kwamen ook de militairen erbij die van kamp Heumersoord af starten. Over de autobaan wat altijd gepaard gaat met veel getoeter komen we bij de 1ste verzorgingspost. Hier krijg je een stukje onhard parkoers. We lopen net onder de bomen door als om ons heen iedereen naar hun regenjasjes beginnen te grijpen. Het begint even heftig te regenen maar omdat wij onder de bomen lopen merken wij hier weinig van. Het duurt niet lang voor we onze natuurlijk plu moeten verlaten dus wordt ook bij ons alles tevoorschijn gehaald. We komen langs het KNBLO standje waar we vandaag snoepjes krijgen. Rudolf loopt nu even bij ons. Bij de Olat doen we even rusten en treffen we de groep van Venray weer. Ook Roland met Theo van Montfoort zaten hier van een bakkie te genieten. We lopen verder bedanken Tilly en nasibal (Parcival) voor de goede zorgen en gaan op weg naar Alverna. We tippen Wijchen aan en nemen afscheidt van de 30 km. We lopen Wijchen weer uit waar, tot zo, onder het plaatsnaam was geplakt. De militairen gaan nu als volgende ons verlaten. Hier liep een militair zelfs verkeerd. Valt zeker niet op dat alle groene mensen op de route zijn verdwenen. Het zal ons dit jaar weer benieuwen hoeveel mensen verkeerd gaan bij de 40 km. En ja hoor, ondanks dat het beter was aangegeven en er ook nog werd omgeroepen dat de splitsing was waren er toch weer 10 (die wij gezien hebben) die verkeerd liepen, zij allen kwamen hierachter bij de controle post, wat inhield dat ze weer 2 km terug moesten om op hun route uit te komen. De 50 km gaat naar Balgoij en Niftrik. In Balgoij rusten wij en zitten bij een paar Denen aan tafel. Met één van hun ging het vandaag wat minder vanwege het benauwde weer. Hij zweten n.l. een beetje veel. Hij stond op van zijn stoel en liet zien hoeveel water (zweet) van zij stoel droop. Het leek net of er iemand een emmer water had uitgeschud. Op het punt waar je vanaf de dijk zou kunnen afsnijden stond dit jaar een agent. Voor Wijchen nemen we nog een grote stop om niet in de drukte terecht te komen. In Wijchen is het gezellig druk en de afstanden zijn weer bij elkaar, we vinden opa Theo, galbak en Trudie net na het centrum. We laten hun achter en gaan stilaan verder. Over het spoor ff een babbeltje met de Denen en op richting Beuningen. Daarvoor moeten we eerst door een industrieterrein. We treffen Chris en zijn bende weer en gaan erbij zitten het is toch veel te druk op de route. Voor we het industrieterrein gaan verlaten knijp ik er even tussen uit. Ik moet nodig en de wc laten nog even op zich wachten. Dus dan gauw uitreden. 2 agenten zeiden al dat ik verkeerd ging maar ik moest echt plassen. Een heleboel geparkeerde auto’s voldoet dan aan de eisen van een vrouw. Toen ik terug kwam naar de route heb ik de agenten netjes verteld dat niet wild geplast heb maar heel rustig. Zo konden er gelukkig om lachen want zo’n antwoord hadden ze nog niet eerder gehad. In het begin van Beuningen wordt er nog gerust bij de buurtvereniging. Hier zie we opa dan weer terug. Aan het eind van Beuningen wordt er opnieuw gerust bij de Olat. Hier verzamelen zich langzaam alle bekenden. We moeten nog zo’n 8 km en het is al over drieën. De laatste km leggen we dan ook in een ander tempo af om toch ruim op tijd aan te komen. Het is voor de wandelaars die het toch al wat moeilijker hebben niet leuk. Door Weurt en Nijmegen in. Voor de spoorbrug staat de krant waar we even de zitzakken uitproberen en dan het laatste stuk. Dat is over de waalkade waar heerlijke pannenkoeken voor de wandelaars waren gebakken. Je mocht ze van de schaal afpakken ze hadden er alleen bij moeten zeggen dat ze HEET waren. Goh, zegt Theo, heb ik geen blaren aan mijn voeten van het wandelen dan heb ik wel blaren aan mijn hand van de hete pannenkoek. Om 1650u klokken we af met nog een heleboel wandelaars achter ons.

Donderdag 23 juli

wandeldag 3

De dag van Groesbeek

Vandaag vertrekken we weer via dezelfde kant en slaan nu bij het ziekenhuis rechtsaf. Hier komen de militairen van links erbij daardoor wordt het meteen drukker op de route. We lopen een stukje met Marco en John en verliezen hen uit het oog omdat we door een groep worden gescheiden. Als we de woonwijken door zijn komen we in het buitengebied voor Malden. Hier doen we een vergeefse poging om een groep Duitsers te leren tellen. Eerst komen ze niet verder dan 1, 2, 3, 4 en dan gooien ze alles door elkaar. Het blijven toch rare lui. In Malden hebben we de controle. Vlak na deze controle gaan we rusten bij de gehandicapten. Hier krijgt men gratis koffie/thee aangeboden. Alleen heel jammer dat het Ronnie Toberfonds net voor de kraam van deze mensen was gaan staan. Hierdoor kwam het dat ze weinig aanloop hadden van de wandelaars. We vinden het zo sneu dat we wat mensen bellen om te vertellen om hier aan te gaan want de gehandicapten waren een beetje teleurgesteld. Zo ook mijn nichtje Judith. Zij had de vroege start (alleen bij 40 km lopers) waardoor ze niet zo heel ver achter ons was. Dus besloten we te wachten tot zij er was. Samen nog een bakkie doen en ook samen een stukje wandelen. Dat stukje duurde wat langer dan gepland want het was erg gezellig en ook al liep ze iets onder ons tempo het liep toch lekker. Naar richting Molenhoek en door Mook waar de 30 km ons verliet. En verder naar Plasmolen en Milsbeek. Door al dat gekwebbel werden er weinig foto’s gemaakt. In Milsbeek nemen we afscheid van elkaar omdat we hier de splitsing hebben. Ook nu was het weer prijs en liepen er 40tigers fout. Ze liepen met de militairen mee die ons nog een stukje begeleiden. We nemen wat later afscheid van de groentjes en zien daar 1 burger tussen lopen. Het was een vrouwtje dat erg eigenwijs was want ook al werd er gezegd dat ze verkeerd zat toch geloofde ze dat ze de 40 km route volgde. We komen bij w.s.v. Milsbeek aan waar we traditie getrouw een rust nemen. Helaas begint het nu wat te regenen en kunnen we onder een dikke boom wat beschut zitten. Het ziet er niet naar uit dat het voorlopig droog wordt dus hullen wij ons ook maar in regenkleding en gaan dan weer op pad. Er waren nog maar weinig wandelaars die voorbij liepen toen wij bij de rust zaten maar binnen mum van tijd zaten we weer in de drukte. We lopen door Ottersum waar ook een controle is en stuiten weer op de bende van Venray. Zij gaan ons een pasje of 2 te langzaam dus lopen we door. Ook nu halen we veel wandelaars in die zichtbaar moeite hebben met het weer. Een enkeling stapt met goede moed en een grappig lied door. Zo’n 200m voor de officiële rust en samenkomst rusten we bij een boerderij. Hier kregen de wandelaars koffie, thee, broodjes, snoepjes en zelfs soep aangeboden. Je kon bovendien even schuilen onder de grote parasol of in de schuur. Na de samenkomst gaat het dan beginnen. Tenminste dat is wat de meeste tussen de oren hebben zitten. De Zevenheuvelenweg komt eraan. Het gene wat de meeste mensen niet weten is dat de 1ste heuvel die ze lopen nog helemaal niet bij die weg hoort. Een beetje stijging en de fut is er bij vele al uit. We komen in Breedeweg waar we bij de Olat post een bakkie doen. Het is toch nog vol op de route. Wat veel mensen niet weten is dat ze nu een provinciegrens hebben gepasseerd en dat op zo’n 100m Duitsland ligt. We treffen het want het weer heeft zich verbeterd want het is nu droog. Ook de bende van Venray lopen we weer tegen het lijf. Het gaat naar Groesbeek waar halverwege het dorp de 30 km erbij komt. Hier staan kinderen langs de kant in een modderpoeltje. Vaderlief haalt zijn dochter eruit maar als hij even afgeleid is gaat ze weer naast het jongetje in de modder staan. Theo vind dit weer een mooie gelegenheid om de kinderen op te jutten. Ze moeten maar eens flink in de modder stampen dat is leuk voor de foto. En de kinderen luisteren ook nog naar hem! Moeders slaat de schrik om het hart als ze de modder klodders om haar kroost ziet vliegen. De wandelaars en div. toeschouwers lachen hier om. Goh, zegt Theo, toch leuk als ze zo in de modder springen vooral als je ze zelf niet hoeft schoon te maken! Lachend lopen we verder heuveltje op. Als we na Groesbeek de heuvels verder vervolgen is het even onaangenaam. Er staat een ambulance langs een tent. De patiënt is niet te zien wat meestal niet zo’n goed teken is. Een kwartier later schiet een ambulancemotor met een rotvaart over het fietspad. Niet veel later worden we naar de linkerweghelft gedelegeerd. Op de rechterweghelft zijn de hulpdiensten net iemand aan het reanimeren. Dat het echt foute boel is merken we al gauw. Van de tegenovergestelde richting komt een ambulance door de wandelaars gereden met zo’n snelheid dat de wagen heen en weer schud. Als we bijna in Berg en Dal zijn komt eerst een leger wagen met daarachter de bewuste ambulance. Deze voerde geen licht of sirene meer en de partner zat met het gezicht in de handen. In Berg en Dal waren ze ook al iemand aan het reanimeren. Het idee bestaat dan toch dat veel mensen niet in de gaten hebben dat je ook vandaag voldoende moet eten en vooral drinken. We hopen maar dat alles goed is afgelopen. We lopen langzaam weer de gemeente Nijmegen in. We treffen opa Theo aan met een hamburger in zijn handen. We lopen met hem verder en ik zie een paar Deense militairen (die we ook op de 7 daagse hebben ontmoet). Ik vraag hun of ze de groeten willen doen aan Eva die ook op Heumersoord slaapt. Ik hoor van hun dat ze zo’n 100m achter ons moet lopen. Op het punt waar de militairen eraf gaan wacht ik dan ook even. Een kort babbeltje en een bye, bye van Theo en we gaan verder richting de finish. Door een straat waar iedereen in het wit is verkleed vraagt opa Theo aan mij of dit nu de opvolger van roze woensdag is n.l. witte donderdag. Als we er bijna zijn halen we nog eerst even ons wandelboekje op bij ons slaapadres (we komen er toch bijna langs) zodat we die kunnen laten stempelen. Na het afmelden op naar de fototent om de 4 daagse foto te bekijken en bestellen.

Vrijdag 24 juli

Wandeldag 4

De dag van Cuijk

Alweer de laatste wandeldag van deze 4 daagse het gaat toch weer snel! Ook vandaag gaat het langs het ziekenhuis maar vandaag zullen we ook onze terugweg kruisen. Via de brug van Hatert waar we woensdag ook overheen zijn gegaan gaat het richting de Overasseltsche en Hatertsche vennen. Niet dat je hier iets van ziet omdat we de verharde weg volgen. We lopen samen met Rene, Rob en Aartje, die we onderweg hebben gevonden. Een hi en bye, bye tegen wat Denen die ons voorbij komen en richting de 1ste militairenpost. Ze hebben hier wel erg grote stroomkasten nodig voor het koffiezetapparaat. Net na deze post gaan de groentjes eraf. We komen bij de Olat post en gaan een bakkie doen. Judith is nu ook niet zo ver meer achter ons en doen we nog een bakkie om op haar te wachten. Als Judith komt wil ze wel verder gaan maar eerst doen we onze regenkleding aan wat het begint wat te druppelen. We lopen dan weer met haar tot de splitsing samen. Als we de plaats Overasselt inlopen valt het ons in dat de splitsing in dit dorp is. We hebben dus ongeveer een half uur gewacht om een goed kwartier samen te lopen! Ach, ja het was toch even gezellig! Ook is het op de ronde van de 50 km meteen een stukje rustiger. We gaan nu richting Nederasselt over een smallere weg. Daar merken we echt goed dat we nu later zijn dan andere jaren. We kunnen eens fatsoenlijk doorlopen. Bij Nederasselt komen de groene mannen en vrouwen er weer bij. We moeten over de brug willen we in Grave komen. Groepen moet op de brug uit de pas omdat het hier ook wat smaller is. Ook nu is het hier minder druk dan we gewend zijn. Bij het vliegtuig monument aan de andere kant van de brug blijven sommige wandelaars maar vooral militairen even staan. We volgen het fietspad onder de brug door. Onze verbazing is ook groot als een dikke Mercedes het fietspad op komt rijden tussen de wandelaars door! 2 oudere fietsers die tegemoet komen schrikken zich het apenzuur van deze auto. Ook toeschouwers roepen naar de bestuurder die met een grote smile door rijdt. Net voor we Grave in lopen ziet Theo een motoragent die komt aanrijden. Hij erheen en even melding maken van die maf. Deze agent vraagt of we toevallig het kenteken hebben onthouden. Nou zegt Theo ik heb er een foto van gemaakt. Hierop was duidelijk zichtbaar dat hij zich op het fietspad bevond dus ging de agent actie ondernemen. In Grave hebben we dan de controle en moeten we nog 29,5 km afleggen. Hier is het dan ook weer gezellig druk. Net buiten Grave is de officiële rust waar de militairen krentenbollen, sinasappels en pakjes drinken uitdelen. Theo heeft in Grave een roos met aardige doornen gekregen dus heeft hij nu helemaal zijn handen vol. We gaan naar Gassel waar vorig jaar een heuse stormbaan was gemaakt. Nu stond op deze plaats een huis. We rusten wat bij w.s.v. Milsbeek. Hierna volgen we lange wegen richting Beers. Af en toe kun je nog eens een grappig plaatje schieten van bv een wandelaar die op een paddenstoel zit met zijn sigaretje en een bordje erbij gevaarlijke berm. Of wat dacht je van een schilderij onder een afdak op een boerenschuur? Of een Noorse militair die tegen een boom in slaap is gevallen. In Beers wordt het even druk want de 40 km lopers komen hier erbij. Dit is maar voor een paar honderd meter. We treffen de bende van Venray waar we een drankje krijgen aan geboden. Dat was lekkerder dan het water volgens Chris. We stonden alleen niet zo gunstig want de bekers van het water werden hier op een hoop gegooid en lang niet iedereen drinkt die helemaal leeg. We lopen verder en moeten aan de rechterweghelft zien te komen. Dit is omdat we zo weer afslaan. De 40 km en groentjes gaan rechtdoor via de kortste weg naar Cuijk terwijl de 50 km nog een blokje om maakt. Wij lopen nog naar Vianen waar een team van sbs6 aan het filmen was. We lopen natuurlijk niet mank genoeg en met ons T-shirt van 300 km Slesvig-Viborg zien we er ook niet amateuristisch uit. Net voor Cuijk en de samenkomst rusten wij nog want hier hebben we in ieder geval voldoende zitplaats. Hierna komen we dan weer in de drukte, nou ja, het valt eigenlijk wel mee. We lopen het centrum in waar ik op mijn schouder wordt getikt. Het blijkt mijn tante Clara (moeder van Judith) te zijn. Ze zit op een terrasje samen met nog een tante. Mijn oom is met Judith meegelopen. Judith was hier rond 11.30u en nu is het ongeveer 13.30u. Door het feestgedruis heen waar we Haagse Henk nog begroeten en ook Theo tromp nog zien. En dan gaat het over de pontonbrug. Deze brug die door defensie al sinds 1935 word neergelegd voor de 4 daagse is niet het lekkerste stukje route. Voor vele die al blaren hebben is het een regelrechte kwelling. Aan de andere kant vervolgen wij de weg richting Mook. We zwaaien op de Olat post waar het erg druk is (mede daarom lopen wij door) en komen tegengesteld van woensdag in Mook terecht. Ook hier is het gezellig druk. Op een bord worden de wandelaars toegeschreven om het vol te houden maar tevens wordt ons ook al prettige kerstdagen gewenst. Hierna gaat het door naar Molenhoek. Ook nu blijven we de weg rechtuit volgen tot net voor Malden. Hier moeten we rechts afslaan voor de laatste straat. Ook komt hier van links de 30 km erbij. Nou, toen wij er kwamen kwam er niemand van de 30 km meer. In Malden is een waterpost waar we bij een bushalte even gaan zitten om het rustig op te drinken. We twijfelen om door te gaan want de lucht is zich aardig aan het betrekken. Nadat een toeschouwer vertelde dat de bus niet kwam gingen we toch maar verder. In het centrum van Malden begint het te regenen en schieten we onder een afdak in. Het plenst ff flink maar houdt ook snel weer op. We wagen het erop en gaan gehuld in de regenjasjes verder. Als we bijna Malden uitzijn begint het weer te plenzen en schieten wij onder een partytent in. Als het weer minder is gaan we verder. Het druppelt wel maar het is al gauw droog. Als de zon even fel begint te schijnen zich je de optimisten de jasjes al weggooien. Erg gewaagd al zeg ik het zelf. Opeens lopen er voor ons 2 bekenden. Het zijn Willie met haar zus Annette, 2 slapies bij ons. We lopen een stukje mee en gaan dan weer wat sneller. Als het dan weer begint te regenen schieten we onder de bomen in om wat te schuilen. Op de Via Gladiola waar we nu lopen staat in het midden Gerrie met haar rolstoel. We begroeten haar maken een babbeltje duwen al onze bloemen bij haar in de rolstoel en gaan dan weer verder. Net voor het kruispunt met de swingende agent staat de ploeg van DAR al klaar. Dit is de gemeentereinigingsdienst die na de wandelaars de straten weer schoonvegen. We komen nu in het bereik van de tribunes wat erg fijn is. Hier is n.l. de boel afgezet met hekken en worden we niet door het publiek onder de voeten gelopen. Theo gaat in opdracht van mij dhr. De graaf oftewel de burgermeester een hand geven, want dat is leuk voor de foto. We bereiken bijna gelijktijdig met de bende van Venray de finish. Dit is heel opmerkelijk als je bedenkt dat we ze vanaf (net voor) Cuijk niet meer hebben gezien. De 4 daagse zit er weer op en onze vakantie ook, dat is natuurlijk wel wat minder.

 http://s412.photobucket.com/albums/pp206/hennietheo2008/2...