BeneluxWandelen.eu

Eerste dag : Dag van Houffalize

Een van die meerdaagse waar iedere wandelliefhebber naar uitkijkt.   Wim, een van mijn Ned. wandelmaatjes op deze tocht ook, staat klokvast voor de deur.   Gezamenlijk gaan we op weg naar onze verblijfplaats,  Kamp Marche-en-Famenne.

De doortocht door Luik gaat voorspoedig dankzij tom-tom.  Minpuntje is als we aankomen dat aan de verbijfszaal de wandelaars aan de gesloten deur bivakkeren.  In plaats van geleidelijke aanmeldingen en binnenkomst staan  en zitten er al wandelaars, op bagage en klapstoelen op het gras voor de deur der zaal.  Sommigen al vanaf 11 uur.  De zaal zou naar verluidt pas om drie uur open gaan.   Betekent  drie uren wachten voor ons.   Dan toch om zowat half drie zwaaien de  toegangsdeuren toch open, en stroomt het de sportzalen opaan en naar het aanmeldburo.  We installeren ons gerief eerst in de zaal en gaan ons dan pas aanmelden. Ook hier heeft het digitale gemak in de administratie toegeslagen en gaat de melding toch nog vlot.  Marche is bij ons kluppie al reeds vaker ons onderdak geweest.  De militairen nemen de organisatie en onze voeding op zich. Later in de middag verschijnen andere streekgenoten als Martin en Theo evenzo ten tonele.  Na nog wat terreinoriëntatie is het diner er.  Veel bekende vaste gezichten zien we.  Hierna volgt de voorbereiding tot een naar het weerkundig schijnt zware eerste dag.   Later op de dag onweer zo weet men, en  temperaturen ver boven de 30 gr.  Vrijwel elke dag tenzij lus-etappe vanuit eigen verblijf gaan we in colonne bussen met M.P. begeleiding op weg naar de startplaats vandaag Houffalize de bloemenstad genoemd in het dal van de Ourthe.  Rijden een lange onzuinige omweg erheen en belanden prompt in een file  met andere camp-colonnes o.a. het dal in want het stadje kan het niet meer verwerken.  Midden de stad mogen we de bus uit en dat geeft me een drukte.  We laten onze kaart scannen en dan gaat het terug wandelend klimmend het diepe dal uit.   De ruggen al meteen krommend.  Draaien met wijds oostelijke bocht van startplaats omhoog door landelijke bulten. via Dorpje Sommerain.  De oude Ardense huizen en boerenhoven zijn meest schilderachtig opgetrokken uit Ardenner rotssteen.   Fotogeniek!  Men passeert dezer dagen dorpjes die a.h.w. passen in je hand, liggend op heuveltoppen of verscholen in de dalen.  Ze stralen een weldadige rust uit.  Kom dan op een z.g. plateau, en zien richting noord torenwolken opkomen.   Gaan rond bovenlangs het Ourthedal langs landschappelijk schoon landbouw tuinbouw veeteelt met prachtige wijdse  panorama's.   Dezer dagen passeren we vaak ook  monumenten aangaande het Ardennenoffensief in de winter van 1944/'45. , waarin deze tocht in het teken van staat ook.    Gaan dal in een beekje langsheen en dan volgt een erg steile klim dal uit, Gepuf gekreun gezucht zelf en om me heen gaan de ruggen haaks krom.  Een stijging van jewelste.   Niks geen roltrappen of automatische ladders hier... Volgt een vals plat uitloop door velden voorheen bos, struikenvlakten en zelfs een erg groot bremstruikenbos, jammerlijk niet in bloei...  Volgt een steile afdaling  erg smal en dus een stilstand , en dan blijkt de route glad gesteente en boomwortels op onze paden.  een smal plankenbrugje over van bergbeekje de oorzaak ervan.  Dan een ravijn langs met touwen en kabels als houvast vlak onder rotsen langs een in een rij langs de afgrond met rivier, zo smal is het er.  De rust volgt even na Wibrin , een veld met alle voorzieningen als watertaps op legerauto van het Lux. leger en waterzakjes.   Er wordt flink gedronken want het is al bloedheet.  Nu en dan brengen stukken bos enige verkoeling.  Ik tref er Guy Verhelst, een mede-site van deze , makker. Even lijkt de zon schuil te blijven in sluierbewolking maar nee hoor de zon brandt ze weg.  Menigeen krijgt het moeilijk.  Het wordt stiller om me heen en het lint wandelaars dat men soms door open dalen  slingerend ziet trekken,  rafelt steeds verder uit elkaar.   De warmte eist haar tol en vierdaagseschimmen van afgelaste vierdaagse nijmegen 2006 komen me voor de geest.   Het drinken of water op de drinkpunten raakt steeds sneller op.  Steeds meer lopers kiezen voor steeds vaker in de schaduw langs de route zitten, voeten waar kan in een beek ter verkoeling.  Op weg terug naar Houffalize, gaan we afwisselend schaduw , maar toch meest zon.  Een almaar langzaam stijgende route , zie ik hele pelotons soldaten en wandelaars langs de kanten die het niet meer hebben met de hitte, de flauwte nabij.    Ik voorzie een slagveld.... Kom aan oude rijksweg Houffalize , steken over en gaan een buurtschapke in waar bewoners barmhartige samaritaan spelen en de wandelaars gretig met water en tuinspuiten voorzien.   Men lijkt op zowat.  Eindelijk komt het dal van H. in het vizier en dalen we sterk af,  langs aldoor uitgeputte lopers larderen de route strandend in het zicht van de haven.   Zal me het beeld nog lang heugen van de laatste k.m. rs , het beeld van een wanhopige wandelaar die bij een water- uitgeputte drinkpost nog naarstig in palletcontainers naar nog volle waterzakjes zocht , tevergeefs.   En de armen ten hemel spreidde. Zo triest!...  Door het dal gaand hoor ik toch nog een muziekkapel spelen.  Maar ook de constante van sirene's van ambulances!!  Ook voor mij is het welletjes, blij dat ik finish, en i.t.t. verblijf op aankomst plein andere jaren verkies ik vrij meteen terug naar het campement te gaan.  Ga het plein dwars over negeer alle feest, overigens lauw nu,  want de meesten hadden het kennelijk wel gehad vandaag en verkozen een frisse douche.  Het was veel minder druk op het dorpsplein anders altijd gezellig , druk en muziek en dans.   Een pendelbus brengt ons naar boven uit dal naar pendel-overstap-station provisorisch , in gloeiend heet open veld.    Ambulances blijven af en aan rijden, ik hoor de volgende dag dat 34 wandelaars meegenomen zijn naar de hospitaals.   De bus zet zijn gang in naar Marche.   Het is telkens  alle dagen wel een prachtige afleiding zo'n busreis,  een beleving op zich, want de fantastische ardennen en panorama's glijden voorbij.    Met mooie ardense dorpjes bossen en dalen , hellingen.   'sAvonds en 'snachts trekt een enorm vuurwerk van onweer over ons heen.    Constant gedonder en weerlicht , dit moet elders of hier een weerramp zijn{...}   Ik pak de slaap erg slecht en ben snipverkouden geworden..   De volgende tweede dagwandeling zal ook niet veel goed brengen, wat weer aangaat.

Tweede dag : Dag van La-Roche

Het is 'sochtends vroeg grijs nevelig, de hete aarde verdampt de regen. Het is droog toch, nou ja dachten we maar kort na de start moet de regenkleding aan , miezert het.  Een deel i.p.v. meteen uit het dal een min of meer vlak opwarmertje om de longen en hart op ritme te brengen volgt dan toch plots een zeer steile klim die menigeen naar adem doet snakken.   Het blijft siepelweer vandaag zo zal blijken.   In de top komen we in de dichte mist en wat vandaag een dag van prachtige panorama's had moeten zijn , gaat letterlijk de dichte mist in.  Soms zo erg , dat ik om me heen enkel nog maar schimmen zie...  De paden steeds slechter en glibberiger en nu en dan stroomt de ardenner kleimodder je tegemoet.  Het is oppassen geblazen met keienpaden diepe tractorsporen, natte graspaden. Het is vrijwel constant naar de grond kijken.  Het is een zwaar parkoers.  Op wat vals plat een heidepad met modder en gras glij ik amechtig onderuit zo glad, en menigeen ziet er uit als varkens in de modder, ook gevallen , gegleden, bemodderde benen of broekspijpen.  Her en  der met armengezwaai te balanceren om tegenwicht te bieden, niet leuk meer.  Erg vermoeiend lopen ook zo.   Weinig te zien vanwege dichte hardnekkige mist.   Bij stijging of neerdalen is het goed opletten op verrassingen.  Constant op je qui-vive blijven.  Jammer want de natuur is hier prachtig mooi altijd.  Het is eigenlijk niet leuk meer en persoonlijk overleg begint wat morgen te doen , neem ik een dagje pauze met stad ingaan of zo , of blijf ik uitslapen , of ga ik op de 16 k.m. de z.g. mini-mesa-dagtocht?  Ben verkouden , verkrampt, Door het verschillende tempo en ongelijk lopen, doodmoe, ik loop of beter glij niet lekker, raak zowat op, en vindt dit niet leuk meer...... Ik besluit na ampele overweging het morgen te beslissen. Twee dagen , twee uitersten hitte en regen , druilerig, constant in het plastiek.  Iedereen krijgt het voor de kiezen, deze dagen.  Enige troost toch.  De hoofdrust immer halfweg laat ditmaal langer op zich wachten.  Daar komt hij dan toch.  Ik zijg neer op de klapbanken met tafels, waar een gezellig geroezemoes afspeelt.  Het waait er flink fris, zo op de top van de heuvel. Besluit maar niet te lang te blijven bang voor te veel afkoeling Wim en Martin zijn me er juist voor aangekomen.  De ardense paden en wegen bestaan veelal uit versleten en verbrokkeld asfalt , { Lijdt veel door strengere winters , alles bloeit hier weken of veel  later dan bij ons.  Klei , een mans , karrespoor-paden, losse keienpaden grindig tot fijn grindig.

Direct vanaf het eerste pad na start van deze rustpost moeten de gewrichten en onderdanen er weer aan geloven. Namelijk een schier onmogelijk te begaan pad volgt, nauwelijks tot niet verantwoord en opnieuw is het erg opletten en armengezwaai.   Veel van genoemde paden en wegjes volgen weer en elk stuk asfalt is welkom.  De natuur is absoluut super mooi hier, zeker voor ons vlaklanders.   Het loopt naar het eind der dagtocht , en de lucht lijkt te klaren, na het schimmenspel daarboven in de ardennener mist. Jammer van de panorama's...  Geleidelijk dalen we weer het dal van de Ourthe in , nu meest verhard overgaand, achter tuinen door en dan volgt een trits vrijstaande huizen en een asfalt gewisseld kasseiweg, en staan we plots in en van de winkelstraten onder aan de stadskerk.   Deze straten dragen nog altijd de kerstversieringen verlichtingsornamenten.... Gauw links en rechts en dan sta ik ineens, op de finishplaats in La - Roche, nu is het er gezellig druk en nablijven en veel animatie voorzien.   Het is droog en zowaar de zon breekt door!   Spreek heel wat bekenden kort, en zie Patrick Vanderstukken op afstand bij de verblijfskamp pendelbussen met René Smets praten.   Ik sluip als een tijger naderbij en verras ze.    Fijn weerzien!   En weer een 'klappeke' natuurlijk.   Na langer blijven moeten we toch ieder ons weegs en een tot ziens.    Weer volgt een lange busrit naar Marche voor mij .   Bij aankomst staan emmers met harde borstels om het slijk van de schoenen te wassen, aansluiten in de rij.  Ik overweeg wat te doen morgen.   Daar ga ik nog een nachtje over slapen.  Over de laatste twee dagen , we zijn nu op de helft, zal ik zeker ook mijn verhaal doen.   a.s. Zondag even tussendoor de benen strekken, uitwaaieren. . De twee laatste dagen van de MESA volgen nog na dit tussendoortje.  Om in vorm en conditie te blijven bij een club in Den Dungen.  Houdoe dus en tot lezens.  MESA wordt vervolgd dus.    Peter Heesakkers