BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 20 September 2008

Les Marcheurs du Hain

Marche de l’Empereur te Ophain

Het lijkt mij al een eeuwigheid geleden dat we nog eens in Wallonië gewandelden. De streek van Napoleon is dan ook een ideale gelegenheid om deze lacune op te vullen. Daarbij komt dat onze gastheren uit Braine l’Alleud een ijzersterke reputatie hebben. Het dorpje Ophain heeft zowaar zijn eigen afrit in het zuidwestelijke hoekje van de Brussels ring. Deze startzaal moet zowat de makkelijkst bereikbare zijn van het ganse land. Terwijl wij naar het braakliggende terrein rijden dat dienst doet als parking, komt Martin met gezwinde pas voorbij. Hij begint aan de 60km, wij houden het bij 45km. Tot strakjes gabber!

Het parkoers gaat niet naar de ruïnes van Villers-la-Ville dit jaar maar richting meer van Genval. Wordt anders dan anders dus. Reeds in de eerste paar kilometer is het goed raak. Voorbij een tot woonhuizen omgebouwde reuzenhoeve gaat het over een kasseitje te midden het groen lekker bergop. JP en zeker zijn Denise zullen al meteen kleur mogen bekennen! We draaien rechtsweg over de Brusselse ring en de open velden in. De zon brand de laatste slierten mist weg. Wandelend door ruime golvende akkers krijgen we links La Butte of de Leeuw van Waterloo als gezel. We wandelen er langzaam van weg. Een paar holle wegen zorgen voor wat groene afwisseling in de overigens bruine, halfbewerkte akkers. Aardappelloof is platgespoten en het is nog wat vroeg voor wintergranen. Woningen en kasseitjes kondigen de eerste rustpost aan. Overal staan gedenktekens herinnerend aan Napoleonisten, Pruisen en Britse troepen. Deze rustpost in Plancenoit (8,7 km) daar heb ik iets mee. De in onbruik geraakte voorgevel telt twee identieke ingangen, école des Filles en école des Garçons genaamd. Jongens- en meisjes elk met hun eigen ingang binnen dezelfde school dus. Als dat niet historisch is! We bevinden ons hier ook op het hoogste punt van een ruim dorpsplein. Halverwege ligt de dorpskerk als op een voetstuk, beneden de witgekalkte huisjes, werkelijk een schitterend gezicht.

Als we terug vertrekkenklaar staan voor een lokale lus, komt Karmijn er net van terug. Prachtig stuk parkoers, zegt hij en wij gaan er dus met volle overgave tegenaan. Wandelen voorbij een prachtige witte vierkantshoeve de open ruimte in. Weidse golvende akkers ontrollen zich opnieuw voor ons ogen. Vanaf de splitsing zijn we alleen. Op veilige afstand kruisen een haas en zowaar een ree ons wandelpad. Links in de diepte zien we de wandelaars die één etappe voorsprong hebben op ons. Prachtige holle kasseiwegen loodsen ons naar meer bebost en bewoond gebied. We moeten ons letterlijk een weg banen door …bamboestruiken om na de technische afdaling van de Chemin de Faweyn Lasne te bereiken. Een paar straten verder klimmen we langs een anders kasseitje omhoog in Couture-St-Germain, weg van het beekje La Lasne. We wandelen een eindje mee met de vallei, aan de overkant torent het kerkje van Maransart boven de huizen uit. Wij kruipen het valleitje uit richting dicht berkenbos van Blocry. Ontdekken er een veelheid aan enorme zwammen, het lijken wel bruingele rozen, gewoonweg schitterend! Onze parkoersmeester heeft er duidelijk zin in en stuurt ons door nog meer jonge bossen. Hierbij storen wij blijkbaar verschillende nesten jonge fazanten die telkens in alle richtingen wegstuiven, wat een dag! Een graspaadje door golvend weiland blijkt Sentier des Flamandes te noemen. Nochtans zijn de dames achter de draad duidelijk van franse signatuur want …Limousins. Linda houdt dan maar in haar dooie eentje de Vlaamse eer hoog! We lopen de bewoonde wereld van Plancenoit terug binnen langs stevig golvende kerkwegels. Yvan had in niks overdreven, dit was echt een prachtlus, met een haast onthutsende variatie aan landschappen en activiteit (16,2 km).

Na het boterhammetje verlaten we definitief Plancenoit langs dezelfde boerderij als daarstraks. Lopen in open veld ook parallel aan de weg van daarstraks. Een opstekende wind tempert de kracht van het weldadige herfstzonnetje. Om de 20km te verlaten rollen we een valleitje in richting woonhuis om met volle kracht de volgende helling te overwinnen. Deze etappe wordt de echte samenvatting van le Brabant Walon. Winters ogende akkers op de plateaus, prachtige dichtbegroeide holle wegen om de opeenvolgende valleitjes op te zoeken, regelmatig terugkerende kasseitjes, dit is genieten! We passeren de golfterreinen van Waterloo en zetten koers naar de rust bij St-Joseph Ophain-Ransbeck (24 km), nog nooit van gehoord! Hier heel wat bekenden, vroege vogels onder leiding van ‘snoepjesmeester’ Paul Baestaens. Ook wij kunnen mee genieten van zijn gulheid.

Ook hier krijgen we een lokale lus aangeboden. Wandelen door Basse Ransbeck langs witte huizen, zeg maar villas naar de vallei van Le Courant d’Eau, al valt er nauwelijks water te bespeuren in de modderige beek. Mooi groen is het er wel en …vlak, we zijn er niet rouwig om! Klimmen het valleitje uit mits een holle weg met pas gemaaide bermen. Vanaf het plateau is het kasseitjes lopen en villaatjes kijken tot bij de rustpost. Het leken ons erg lange 6,3 km. Everbeekse Annie en haar ventje zitten hier ook, alhoewel zitten bij Annie een zaak van erg korte duur is. Een piano moet even betokkeld worden en weg is zij! Wij volgen even later en hijsen ons voorbij de golfterreinen terug het plateau op. Vrijwel continu door open veld is nu de boodschap maar vlak …vergeet het maar! La Butte komt steeds dichterbij en het is maar wat logisch dat een Marche de l’Empereur er ons langs voert. Waar anderen hier een terrasje doen stappen wij koppig door. Naar Braine l’Alleud gaat de trip nu en de volgende rustpost in een schooltje (38 km). Ik krijg er nog net een pilsje te pakken, daarna is het zowat …een café zonder bier! Yvan vraagt de kortste weg naar Ophain, die heeft nog andere pijlen op zijn boog vandaag! Komt Martin daar binnenwaaien. Is vanmorgen zowat een half uur voor ons vertrokken en heeft er nu al 13 kilometer meer opzitten dan wij! Er zijn gewone wandelaars en …Supermannen!

De laatste 7,4 km zullen wij uiteraard samen en vrolijk keuvelend volmaken. Het is opvallend hoe Linda, stappend tussen de twee reuzen, haar tweede adem terugvind en er nog ‘een stevige lap op geeft’. Dat vrouwtje van mij is niet te schatten! We gaan eerst door een stadsparkje wat bruggetjes lopen, net achter de Brakelse woonwijken. Kiezen daarna voor rustige en erg groene paden langs de spoorlijn die Brussel met Charleroi verbindt. Lopen in feite een omtrekkende beweging rond het provincieplaatsje en worden beloond met een prachtig uitzicht erop. Pauzeren een laatste keer bij een drankje in Ste-Zelle. Recht langs een patattenveld naar Ophain nu. Een laatste prachtige holle weg. Kermisgedruis overstemt langzaam maar zeker de natuur, deze tocht loopt ten einde.

Les Marcheurs du Hain serveren traditiegetrouw lokale bieren. Wij houden het deze keer bij het blonde Buchers en vermits je op één been niet kan wandelen … Natuurlijk zijn we weer bij de laatste die de parking opzoeken. Nemen afscheid van Martin en rijden met een meer dan tevreden gevoel naar huis terug. Chers amis Branois, une fois de plus un grand merci pour cette superbe marche et votre parfaite organisation. C’est avec plaisir que nous vous disons …à bientôt.