BeneluxWandelen.eu

30/06/2011 - Dag van Marche-en-Famenne

Ik kan al twee nachten de slaap niet goed vatten, en ben snipverkouden , wat koortsig ook.   Na de snikhete  tropische eerste dag, en de regenachtige , overwegend toch, en erg mistige tweede dag.   Twee uitersten.  Ben ik in tweestrijd wat te doen, ga ik er een dag tussenuit of neem ik de Mini-mesa-tocht die zowat de helft van de echte vandaag 33 k.m. lange dagmars is?  Of houd ik de eer om toch voor het volle pond te gaan?  En maar zien of en waar het schip strandt.  Ik kies  na veel twijfel, voor welzijn en gezondheid.   Immers: Mens sana , in corpore sano.  Vertaald.  Een gezonde geest in een gezond lichaam.   De mini-mesa dan maar , want om zo alleen achter te blijven...   Valt me op dat de bussen best vol en in groot aantal zijn , mede door terugvallers van de vorige dagen, die ongeveer hetzelfde aan de hand gehad moeten hebben.   Merkwaardig; onze bussen rijden zonder  dagelijkse M.P.-escorte.. Na een kortere rit komen we in Hotton de hoofdrustplaats altijd halfweg de routes.   Maar de startplaats van de mini-mesa.   Zie nog best veel wandelaars van andere kampementen die ons voor zijn , vertrekken.   Mijn gêne is meteen weg.   We worden 'gelost' op een immense grasvlakte aan de oevers en park en onder de kademuren van de Ourthe.   Zo veel gras dat de koeien er ruimschoots hun gang zouden kunnen gaan.   Hoog een a twee k*ntjes.  De kwartiermakers lijken juist ingericht met hun rustattributen als tentjes dranken en eterij,  het overkoepelende dak, banken en klaptafels, bars etc. alsook medische diensten.    Ik laat me scannen , en vooruit met de geit.    Nou ja kalmkes aan toch.  Even aftasten.  Het stadje straalt nog rust uit , op het lange lint wandelaars na dan.   Ga over brug en door muziekkiosk , trap weer af onderlangs kademuur, door mals gras, ruim zicht aan weerskanten met gebouwen , huizen hotels en de dominante kerk.  Trap op stoep langs en vervolgens langs slapende campings nog.  Het zonnetje is vriendelijk en de temperatuur draaglijk.   Een groep eenden baddert aan de oevers.    Grasweg door weids weidegebied, om pas later na gekringel door houtwalletjes, langs verbaasde kuddes koeien en dorpje Melreux door te lopen.   In dit dorp woont een kennelijk huiselijk iemand gezien de spinnewebben in de voordeur en raamkozijnen.... Achterom kerk  uit 1671, met kerkhof onderlangs de straatweg naar direct Bonville heen te gaan.    Een grindweg stuurt ons ervan weg.   Een spoorweg kruisende en een ijzeren gaasplaatbrug overheen erg steil eindelijk verborgen groen in.   Een betonweg volgt.   Bossig, meest loof en vooral meidoorn en vlierbes vallen op,  passeert en langs boswerkers die bossen uitdunnen met zaag en boomtrek-machines, tillen ze zo uit de aarde.... Gaan slagbomen door en langs, en dan blijkt alras dat we ons op uitgestrekt militair oefenterrein begeven.   Een monument ter herinnering van 1944/45 is hier een vliegtuig neergekomen waarvan de bemanning stierf en een overlevende vluchtte en onderdook en een andere gevangen genomen werd.   Een Engels gedenkteken. Slingerpaden worden afgewisseld met lang, breed hoekig gedraai.  Stellingen , schuttersputten foxholes genaamd en rupsvoertuigsporen, bebordingen met aanwijzingen en bevelen , adviezen , nummers, wegwijzers.  Tankgrachten.  Loofbossen overheersen nu.  Er volgt nu een poos een kilometerslange vlakke slingerweg, oneindig lang toch wel, met weerszijden afgewisseld heidegebied met enorme zeeën wilde planten en bloemengroei.   Geweldig imposant toch.  Nu ook wel vergezichten tussendoor.   De asfalt en nu en dan betonweg slingert almaar door en door oneindig lijkend.  Voor en achter me een lint van wandelaars.  Komt de drinkpost van het meehelpende Luxemburgse leger in het vizier, met watertaptanks en containers op pallets waterzakjes.  Ik neem het ervan vandaag.  Geen haast het is tenslotte ook zoiets als vakantie en genieten i.p.v. verplicht lopen.   Mijn wandeltempo aangepast.  Boven deze post cirkelt voortdurend een Agusta-helicopter.  Een type dat jaren geleden voor nogal wat tumult in de Belgische senaat veroorzaakte.  Te veel en dure aankoop en steekpenningen en zo meer.   Ik vervolg m'n wandeling en ga even een zandzakachtige opgebouwde bunker wat door de schietgaten loeren.  Kom langs stellingen en fortificaties, en een heuse compound als in Afghanistan nagebootst, want daarvoor wordt op dit terrein ook geoefend voor uitzending naar oorlogsgebieden.

Soldaten met indrukwekkende geweren en geschut aan de ingang als voorbeeld voor de wandelaar.  Ga eindelijk van een brede betonweg af sluippadje in achter zo te horen een schietbaan die flink hun kruit aan het verratelen en verschieten zijn.    Ik voel me even in Irak of Afganistan toch.   Het gebeurt helemaal achter een  metershoge aarden wal vele honderden meters lang zeker.  We zitten op oefenterrein van de Roi Albert kazerne van Marche-en-Famenne.  Hoe groot oefenterrein kan zijn ervaren we nu.  Enorm dus.  Volgen na wat bospaadjes verharde brede grindwegen.  Komt Agusta weer een poos de rust verstoren, heel de vierdaagse nog niet gezien en behalve gister einde tocht in La-Roche dan.   Toen het weer op de finish eenmaal opklaarde.   Grote groepen schooljeugd zwermt joelend en spelend om de wandelaars heen, onuitputtelijk.  Gaan langs kazerne terreinafzettingen en zien vele gebouwen natuurlijk.  Nog wat licht op en afgaande komt plots de oude kerktoren van Marche aangepiept.   We laten het stadje liggen en ineens is daar de finishplaats.  In een wachthuisje aan de kazerne salueer ik voor Patrick Vanderstukken die nietsvermoedend aankomt met wat makkers.   Zet me prompt op de foto groetend in de houding...  Heerlijk en veel koeler wandelweer vandaag op een licht buitje op het einde na.    Half tot zwaar bewolkt, ideaal voor de wandelaar.    De gebruikelijke buspendel brengt me weer naar mijn 'kamp'.   Ik voel me  na deze kortere afstand veel beter, wil zeggen dat mijn verkoudheid mindert, maar ik blijf toch alert op wat.  Overigens was deze dag voor mij veel ontspannender ook, en heeft me goed gedaan.   De dagetappe was ook veel 'vlakker'.

Neem me voor op tijd onder de slaapzak en morgen vast voor de volle pot te gaan .  De dag van Vielsalm.  Die wil ik zeker niet missen.

 01/07/2011  - Dag van Vielsalm.

Na het dagelijkse ritueel van gezamelijk ontbijt langs lopend buffet in de grote kantine, in de erg vroege ochtend doorgaans, waar we door de keuken en bedienden van de militairen gevoed worden, overigens een fantastische verzorging, ook het mee te nemen lunchpakket en het diner elke dag, moet hierna de verblijfs-slaapzaal tijdig ontruimd worden.    Gaan we weer in escorte M.P. in colonne bussen op weg naar Vielsalm.   Mistwolken kruipen tegen de hellingen op en ontstijgen de dalen.   Na zowat 'n uur bussen komen we hartje stad uit de bus en na startscan vangt de dag weer aan.    Moeten door een amper meter smal achteromgang naar gemeenteplein en park, steken een der hoofdstraten over, dalen af en moeten ruim om een stuwmeer en visplaats annex park door onder veel appartementen en toeristenverblijven langs.  Stadje uit meteen een venijnige klimpartij, stuk bos in  naar Rencheux. Achter huizenrij schuurtjes langs over grasweg , om vanaf daar een stevige klim in te zetten door bospartijen.   Kreunen en zuchten alom.    Bos even uitkomend word ik beloond met een schitterend panorama diep in het dal van Vielsalm , waar mijn eerste jaren herinneringen liggen toen deze mars nog maar vier jaren oud was.  Paadjes worden lanen meest zand/ grindwegen geleidelijk naar verder boven om bij een kapel en klooster wat ruimer op adem te komen, omzoomd met knoestige bomenrijen.  Vals plat volgt nu een poos.   Nu en dan een vergezicht over oneindig lijkende bossen van vooral loof , naaldbomen als sparren en dennen.   Volgt veel later een punt waar soldaten en genodigden uit bussen stappen , voor plechtigheden en kranslegging bij een Amerikaans oorlogsmonument.   Ik houd even halt om mijn groet te brengen en wacht niet op het ceremonieel en ga door.    Een ongemakkelijk smal grasweidepad volgend.   Tref uit het bos gaand opnieuw een schitterend panorama naar richting volgens mij Lierneux....  Maar dit zal nog even gaan duren dan.    Geniet van de panorama's die nu snel wisselen om me heen.    Een tractorgeluid ergens op de hellingen in een dal draagt ver door het verder stille landschap.  Karresporen  wisselen met eenmanspaadjes dalend en stijgend.    Kom op z.g. plateau en zie dikke wolken in de verten opdoemen, lijkt dat ik er niet aan zal ontkomen en loop stevig door om de waterlast te mijden.   Torens stapelen zich snel op en de donkerte is navenant.    Ik gok er toch op ergens schuil te kunnen gaan.   Zo'n klein ardens dorpje waar de minimars ons vervoegt lijkt de redding bij Arbrefontaine.  Velden als weiden en akkers overheersen het beeld nu lang en stijgende paden smal en smaller komen eraan.   Ik duik nog juist op tijd onder golfplaten verroeste ijzeren afdak waar open haardhout opgeslagen ligt.   In klein dorp Lansival.    Als het na minuten lichter wordt vervolg ik.   Meteen een stevige stijging voor de kiezen.   Rondom me alleen donkere luchten. Zou deze dag nu ook regenachtig verlopen?   Ga over hoogten van heuvelkammen, met links en rechts prachtige vergezichten.   Velden mais en gerst en koren glijden voorbij. . Steken een gemaaid veld over waar wandelaars tegen rolbalen  hooi verpozen, met hun ruggen ertegenaan.    Ik passeer een jongedame en spreek haar moed in , dat de grote rustpost halfweg daar in zicht is en niet ver meer. Ze huilt , jammert, klaagt over voeten en spierpijnen.    Hoe het op die post afliep  voor haar, weet ik niet meer.   Zitten daar op heuveltop eerste klas uitzicht panorama onder witte tenten overkappingen met honderden andere lopers , met zwaar internationaal tintje.   Een babylonische spraakverwarring aan talen en dialecten.    Wandelen verbroedert duidelijk zo is te zien.    Komt Patrick Vanderstukken zonder in brokskes monter aanlopen.   Even een gil van hier ben ik.    Zet verder door wat na een klappeke zoals de belgen het noemen.   Wat verderop een kreet met mijn naam, kijk om zit Patrick in de achtervolging.  Laat 'm bijkomen en we zullen de laatste helft van deze tocht samen aflopen , met intermezzo's als een praatje hier en daar en met een Volendamse die met haar tweelingzus, vermaard is geraakt internationaal en nationaal op meerdaagsen als deze trouwe klanten.  Naast druk en zwaar beroep in de hulp.  Veld en bospaden wisselen af en de panorama's die volgen zijn adembenemend mooi zeker voor een vlaklander als ik ben.   Fenomenaal !   Veldpaden langs vee, weiden akkers en bijhorend volgen op middels twee en eenmanspaden , karresporen keiwegjes grind zand asfalt , verhard,  en liep de tweede dag de modderstromen je tegemoet de hellingen af, en hadden we verwacht dat Vielsalm dag een grote modderpartij zou worden en dus zwaar; bleek de route droog tot stoffig.......   Het was een prachtige genietbare dag en route.    De regen vanmorgen vroeg nog bleef weg, en de zon deed volop z'n best.    Ik draai me links en rechtsom om van de panorama's te genieten, werkelijk schitterend!...  De wolkenpartijen geven het geheel een imposant decor.  Komen Patrick en ik op een vlakke heuveltop met laatste rust en drank voorziening en waterpost met taps.   Staan er Amerikaanse en Koreaanse gedenkstenen met uitvoerige inscripties.   Dit moet een zeer strategisch punt zijn geweest voor de geallieerden in de zeer strenge wintergevechten uit het Ardennen-offensief, Dec. en Jan. 1944/'45, waar zware gevechten woedden.   De 82 e Am.  Airbornedivisie in de hoofdrol. . Na deze onderbreking volgt een poos op en afgaand parkoers door dan weer bos dan weer open.   Alsmaar panorama's bewonderende.   Dan zien we beneden ver weg Vielsalm opduiken in een dal en wordt plots een lange geleidelijke afdaling ingezet.  Die later toch nog steiler naar beneden zal gaan langs typische oude en stokoude ardenner huisjes uit vaak ardenner steen opgetrokken en bloembakken aan de vensters, kleuren de stad.   Ik herken een plek in een wei op een helling waar ik in de begin 70er jaren me het toen nog tenten van het leger kamp herinner....

 Een bewogen weerzien.   Geen gebouwen toen enkel legergroene tenten als slaapplaatsen op kribben en vouwbedden v.h. leger , en zo ook de afhaling en nuttiging in kantine tenten.  Krijg het er warm van opgewonden en geroerd.   Ons vertier zoekend zo'n bijna half uur gaans 'savonds naar centrum Vielsalm.    Kerk duikt weer op met nu een beeld van heks met bezemsteel ertegenover, en een toen gedenkwaardig café, waar we dagelijks kwamen in die tijd....  Mooie fijne herinneringen.   We gaan wat zakelijke straten van de stad door en steken ergens daarin over naar het terrein van een groot lyceum , eveneens een blij weerzien van ook ooit onderdak zijn.  Felicitaties gaan over en weer en een gezellige drukte.   Het is volbracht en dat sluiten Patrick en ik af.    Een fantastische ideale dag.    En dagen toch.  Een sfeer ook op dit plein nu van jewelste en een verbroedering!   Laten diplomaten maar eens gaan wandelen , meerdaagsen bv. !...  Alles wijst op een aankomende afscheidsdefilé en ik zoek me tijdig een weg naar Marche. Het verkeer zal stilgelegd worden dus weg zijn op tijd is het devies.  Neem afscheid van Patrick , we zien elkaar volgende maand weer.   Nog lang gaans naar de bussen aan het treinstationnetje.   Een bus mijn richting laat het mechanisch afweten, en heb nog tijdig een vervangbus.  We rijden Vielsalm uit op weg naar Marche via La-Roche over een werkelijk fantastische natuurroute.  Maatje Wim wacht me er op en na een douche gaat het snel op huis aan.  Terugkijkende op een fijn verblijf in het Ardense.   Bij gezondheid , volgend jaar weer.   Peter Heesakkers

Ik groet jullie.

Eerste dag : Dag van Houffalize

Een van die meerdaagse waar iedere wandelliefhebber naar uitkijkt.   Wim, een van mijn Ned. wandelmaatjes op deze tocht ook, staat klokvast voor de deur.   Gezamenlijk gaan we op weg naar onze verblijfplaats,  Kamp Marche-en-Famenne.

De doortocht door Luik gaat voorspoedig dankzij tom-tom.  Minpuntje is als we aankomen dat aan de verbijfszaal de wandelaars aan de gesloten deur bivakkeren.  In plaats van geleidelijke aanmeldingen en binnenkomst staan  en zitten er al wandelaars, op bagage en klapstoelen op het gras voor de deur der zaal.  Sommigen al vanaf 11 uur.  De zaal zou naar verluidt pas om drie uur open gaan.   Betekent  drie uren wachten voor ons.   Dan toch om zowat half drie zwaaien de  toegangsdeuren toch open, en stroomt het de sportzalen opaan en naar het aanmeldburo.  We installeren ons gerief eerst in de zaal en gaan ons dan pas aanmelden. Ook hier heeft het digitale gemak in de administratie toegeslagen en gaat de melding toch nog vlot.  Marche is bij ons kluppie al reeds vaker ons onderdak geweest.  De militairen nemen de organisatie en onze voeding op zich. Later in de middag verschijnen andere streekgenoten als Martin en Theo evenzo ten tonele.  Na nog wat terreinoriëntatie is het diner er.  Veel bekende vaste gezichten zien we.  Hierna volgt de voorbereiding tot een naar het weerkundig schijnt zware eerste dag.   Later op de dag onweer zo weet men, en  temperaturen ver boven de 30 gr.  Vrijwel elke dag tenzij lus-etappe vanuit eigen verblijf gaan we in colonne bussen met M.P. begeleiding op weg naar de startplaats vandaag Houffalize de bloemenstad genoemd in het dal van de Ourthe.  Rijden een lange onzuinige omweg erheen en belanden prompt in een file  met andere camp-colonnes o.a. het dal in want het stadje kan het niet meer verwerken.  Midden de stad mogen we de bus uit en dat geeft me een drukte.  We laten onze kaart scannen en dan gaat het terug wandelend klimmend het diepe dal uit.   De ruggen al meteen krommend.  Draaien met wijds oostelijke bocht van startplaats omhoog door landelijke bulten. via Dorpje Sommerain.  De oude Ardense huizen en boerenhoven zijn meest schilderachtig opgetrokken uit Ardenner rotssteen.   Fotogeniek!  Men passeert dezer dagen dorpjes die a.h.w. passen in je hand, liggend op heuveltoppen of verscholen in de dalen.  Ze stralen een weldadige rust uit.  Kom dan op een z.g. plateau, en zien richting noord torenwolken opkomen.   Gaan rond bovenlangs het Ourthedal langs landschappelijk schoon landbouw tuinbouw veeteelt met prachtige wijdse  panorama's.   Dezer dagen passeren we vaak ook  monumenten aangaande het Ardennenoffensief in de winter van 1944/'45. , waarin deze tocht in het teken van staat ook.    Gaan dal in een beekje langsheen en dan volgt een erg steile klim dal uit, Gepuf gekreun gezucht zelf en om me heen gaan de ruggen haaks krom.  Een stijging van jewelste.   Niks geen roltrappen of automatische ladders hier... Volgt een vals plat uitloop door velden voorheen bos, struikenvlakten en zelfs een erg groot bremstruikenbos, jammerlijk niet in bloei...  Volgt een steile afdaling  erg smal en dus een stilstand , en dan blijkt de route glad gesteente en boomwortels op onze paden.  een smal plankenbrugje over van bergbeekje de oorzaak ervan.  Dan een ravijn langs met touwen en kabels als houvast vlak onder rotsen langs een in een rij langs de afgrond met rivier, zo smal is het er.  De rust volgt even na Wibrin , een veld met alle voorzieningen als watertaps op legerauto van het Lux. leger en waterzakjes.   Er wordt flink gedronken want het is al bloedheet.  Nu en dan brengen stukken bos enige verkoeling.  Ik tref er Guy Verhelst, een mede-site van deze , makker. Even lijkt de zon schuil te blijven in sluierbewolking maar nee hoor de zon brandt ze weg.  Menigeen krijgt het moeilijk.  Het wordt stiller om me heen en het lint wandelaars dat men soms door open dalen  slingerend ziet trekken,  rafelt steeds verder uit elkaar.   De warmte eist haar tol en vierdaagseschimmen van afgelaste vierdaagse nijmegen 2006 komen me voor de geest.   Het drinken of water op de drinkpunten raakt steeds sneller op.  Steeds meer lopers kiezen voor steeds vaker in de schaduw langs de route zitten, voeten waar kan in een beek ter verkoeling.  Op weg terug naar Houffalize, gaan we afwisselend schaduw , maar toch meest zon.  Een almaar langzaam stijgende route , zie ik hele pelotons soldaten en wandelaars langs de kanten die het niet meer hebben met de hitte, de flauwte nabij.    Ik voorzie een slagveld.... Kom aan oude rijksweg Houffalize , steken over en gaan een buurtschapke in waar bewoners barmhartige samaritaan spelen en de wandelaars gretig met water en tuinspuiten voorzien.   Men lijkt op zowat.  Eindelijk komt het dal van H. in het vizier en dalen we sterk af,  langs aldoor uitgeputte lopers larderen de route strandend in het zicht van de haven.   Zal me het beeld nog lang heugen van de laatste k.m. rs , het beeld van een wanhopige wandelaar die bij een water- uitgeputte drinkpost nog naarstig in palletcontainers naar nog volle waterzakjes zocht , tevergeefs.   En de armen ten hemel spreidde. Zo triest!...  Door het dal gaand hoor ik toch nog een muziekkapel spelen.  Maar ook de constante van sirene's van ambulances!!  Ook voor mij is het welletjes, blij dat ik finish, en i.t.t. verblijf op aankomst plein andere jaren verkies ik vrij meteen terug naar het campement te gaan.  Ga het plein dwars over negeer alle feest, overigens lauw nu,  want de meesten hadden het kennelijk wel gehad vandaag en verkozen een frisse douche.  Het was veel minder druk op het dorpsplein anders altijd gezellig , druk en muziek en dans.   Een pendelbus brengt ons naar boven uit dal naar pendel-overstap-station provisorisch , in gloeiend heet open veld.    Ambulances blijven af en aan rijden, ik hoor de volgende dag dat 34 wandelaars meegenomen zijn naar de hospitaals.   De bus zet zijn gang in naar Marche.   Het is telkens  alle dagen wel een prachtige afleiding zo'n busreis,  een beleving op zich, want de fantastische ardennen en panorama's glijden voorbij.    Met mooie ardense dorpjes bossen en dalen , hellingen.   'sAvonds en 'snachts trekt een enorm vuurwerk van onweer over ons heen.    Constant gedonder en weerlicht , dit moet elders of hier een weerramp zijn{...}   Ik pak de slaap erg slecht en ben snipverkouden geworden..   De volgende tweede dagwandeling zal ook niet veel goed brengen, wat weer aangaat.

Tweede dag : Dag van La-Roche

Het is 'sochtends vroeg grijs nevelig, de hete aarde verdampt de regen. Het is droog toch, nou ja dachten we maar kort na de start moet de regenkleding aan , miezert het.  Een deel i.p.v. meteen uit het dal een min of meer vlak opwarmertje om de longen en hart op ritme te brengen volgt dan toch plots een zeer steile klim die menigeen naar adem doet snakken.   Het blijft siepelweer vandaag zo zal blijken.   In de top komen we in de dichte mist en wat vandaag een dag van prachtige panorama's had moeten zijn , gaat letterlijk de dichte mist in.  Soms zo erg , dat ik om me heen enkel nog maar schimmen zie...  De paden steeds slechter en glibberiger en nu en dan stroomt de ardenner kleimodder je tegemoet.  Het is oppassen geblazen met keienpaden diepe tractorsporen, natte graspaden. Het is vrijwel constant naar de grond kijken.  Het is een zwaar parkoers.  Op wat vals plat een heidepad met modder en gras glij ik amechtig onderuit zo glad, en menigeen ziet er uit als varkens in de modder, ook gevallen , gegleden, bemodderde benen of broekspijpen.  Her en  der met armengezwaai te balanceren om tegenwicht te bieden, niet leuk meer.  Erg vermoeiend lopen ook zo.   Weinig te zien vanwege dichte hardnekkige mist.   Bij stijging of neerdalen is het goed opletten op verrassingen.  Constant op je qui-vive blijven.  Jammer want de natuur is hier prachtig mooi altijd.  Het is eigenlijk niet leuk meer en persoonlijk overleg begint wat morgen te doen , neem ik een dagje pauze met stad ingaan of zo , of blijf ik uitslapen , of ga ik op de 16 k.m. de z.g. mini-mesa-dagtocht?  Ben verkouden , verkrampt, Door het verschillende tempo en ongelijk lopen, doodmoe, ik loop of beter glij niet lekker, raak zowat op, en vindt dit niet leuk meer...... Ik besluit na ampele overweging het morgen te beslissen. Twee dagen , twee uitersten hitte en regen , druilerig, constant in het plastiek.  Iedereen krijgt het voor de kiezen, deze dagen.  Enige troost toch.  De hoofdrust immer halfweg laat ditmaal langer op zich wachten.  Daar komt hij dan toch.  Ik zijg neer op de klapbanken met tafels, waar een gezellig geroezemoes afspeelt.  Het waait er flink fris, zo op de top van de heuvel. Besluit maar niet te lang te blijven bang voor te veel afkoeling Wim en Martin zijn me er juist voor aangekomen.  De ardense paden en wegen bestaan veelal uit versleten en verbrokkeld asfalt , { Lijdt veel door strengere winters , alles bloeit hier weken of veel  later dan bij ons.  Klei , een mans , karrespoor-paden, losse keienpaden grindig tot fijn grindig.

Direct vanaf het eerste pad na start van deze rustpost moeten de gewrichten en onderdanen er weer aan geloven. Namelijk een schier onmogelijk te begaan pad volgt, nauwelijks tot niet verantwoord en opnieuw is het erg opletten en armengezwaai.   Veel van genoemde paden en wegjes volgen weer en elk stuk asfalt is welkom.  De natuur is absoluut super mooi hier, zeker voor ons vlaklanders.   Het loopt naar het eind der dagtocht , en de lucht lijkt te klaren, na het schimmenspel daarboven in de ardennener mist. Jammer van de panorama's...  Geleidelijk dalen we weer het dal van de Ourthe in , nu meest verhard overgaand, achter tuinen door en dan volgt een trits vrijstaande huizen en een asfalt gewisseld kasseiweg, en staan we plots in en van de winkelstraten onder aan de stadskerk.   Deze straten dragen nog altijd de kerstversieringen verlichtingsornamenten.... Gauw links en rechts en dan sta ik ineens, op de finishplaats in La - Roche, nu is het er gezellig druk en nablijven en veel animatie voorzien.   Het is droog en zowaar de zon breekt door!   Spreek heel wat bekenden kort, en zie Patrick Vanderstukken op afstand bij de verblijfskamp pendelbussen met René Smets praten.   Ik sluip als een tijger naderbij en verras ze.    Fijn weerzien!   En weer een 'klappeke' natuurlijk.   Na langer blijven moeten we toch ieder ons weegs en een tot ziens.    Weer volgt een lange busrit naar Marche voor mij .   Bij aankomst staan emmers met harde borstels om het slijk van de schoenen te wassen, aansluiten in de rij.  Ik overweeg wat te doen morgen.   Daar ga ik nog een nachtje over slapen.  Over de laatste twee dagen , we zijn nu op de helft, zal ik zeker ook mijn verhaal doen.   a.s. Zondag even tussendoor de benen strekken, uitwaaieren. . De twee laatste dagen van de MESA volgen nog na dit tussendoortje.  Om in vorm en conditie te blijven bij een club in Den Dungen.  Houdoe dus en tot lezens.  MESA wordt vervolgd dus.    Peter Heesakkers