BeneluxWandelen.eu

Zondag 4 oktober 2009

Marche au pied du terril te Blegny

Mortier c’est l’Pied

Vandaag weer een wandeling niet zo ver van huis. We zijn aanbeland in België bij de oude steenkolenmijn in Blegny. We starten helaas in de regen zoals we vorig jaar hier ook al hebben gedaan. Een stukje wordt de grote weg gevolgd tot de splitsing met de 7 km en tevens rolstoelafstand. Een weilandje door en weer de verharde weg volgen. We lopen langs Bolland (Herve) en Blegny weer in. Het is jammer dat het flink regent want hierdoor worden er minder foto’s gemaakt. Het bos in waar we wat uit de wind maar niet uit de regen zijn. Door een weiland waar we op een bekende weg uitkomen. In het plaatsje Cerexhe-Heuseux (Soumagne) is de 1ste rust. We lopen door omdat we pas een kleine 5 km hebben afgelegd. We vervolgen de route en gaan een privé grondgebied in. Al slingerend langs de rand van het bos en na een paar minuten een splitsing. Hier komen later nogmaals terug. We vervolgen de route en komen in Retinne (Fleron). De omgeving is ons niet onbekend omdat wij hier al met diverse wandelingen zijn geweest. Bij de volgende rust zo’n 7 km verder rusten wij kort. Lorri en Alfons uit Luxemburg komen nu ook aangelopen. Zij waren hier gisteren ook geweest en vertelden dat men gisteren op deze rust je bijna wegwaaide. Nu regende het wel maar daarvoor was er bijna geen wind. Door bos en weiland en over modderpaden gaat het verder. De regen wordt langzaamaan minder wat prettiger wandelt. In Ayeneux (Soumagne) is onze volgende rust. Hier horen we dat op de 42 km (die alleen op deze rust komt) gisteren 160 wandelaars liepen en vandaag slechts 20! Deze rust was in een domein met uitzicht op het zwembad. We zijn hier wel al eens omheen gelopen maar doorheen nog niet. Na rust vervolgen wij de route door het Domaine Provincial De Wegimont. Van buiten leek dit domein helemaal niet groot maar schijn bedriegt. In het midden staat een enorm kasteel die van onder gezien redelijk lijkt en van dichtbij onmogelijk op één foto past! We vervolgen de route wat even een stukje minder mis omdat we veel langs de verharde weg lopen. Gelukkig gaan we later weer het groen in. Wat stukjes bos en weilanden worden weer aangedaan. Totaal niet verwacht zien we bij de rust nog wandelaars van de 20 km route. We hebben nu nog een kleine 14 km te gaan. Ook nu begin ik wat last te krijgen van mijn rug dus doen we het rustig aan. Dat is het voordeel van België je hebt zeeën van tijd. Bij een huisje was iemand creatief geweest met pompoenen wat een vrolijk mannetje opleverde. Het gaat terug naar Bolland waar we nu wel doorheen lopen. Ook hier zijn we meermaals geweest wat men kan zien aan de foto’s (als je vaker onze foto’s hebt bekeken). We rusten wat bij een school waar geen rust was maar wel bankjes stonden. Ik was even toe aan zitten dus maken we daar even tijd voor. Na de laatste rust waar het, het drukste van vandaag was, gaat het weer de weilanden in. Sommige poortjes hingen in rare standjes maar je kon erdoor. Langs het water wordt het graspad gevolgd met hier en daar een vlonder om geen natte voeten te krijgen. Hierna weer een weiland met paarden en dan de verharde weg op. Opnieuw maken wij een foto van een monument dat wij al meerdere malen op de foto hebben gezet. Ik moet hierbij wel even vermelden dat het een prachtig monument is alleen de aanleiding van dit alles is natuurlijk vreselijk. We gaan nog voor de laatste keer een weiland in en bereiken dan via de achteringang de steenkolenmijn. Eigenlijk moet je hier pijlen volgen tot de finish maar wij zien een hoop vlagen met in het midden een gedenksteen. Deze is geplaatst ter gelegenheid van het 25 jarig bestaan van de steenkolenmijn in gebruik als museum.

http://s412.photobucket.com/albums/pp206/hennietheo2008/0...

Zondag 5 Oktober 2008

Mortier c’est l’ pied te Blegny

Marche au pied du Terril

De start vandaag is in een loods bij de Blegny Mijn. Aan de start treffen we Lorri en Fons uit Luxemburg. We doen eerst een bakkie (ja! Ze hebben zelfs thee), het is toch nog donker. Het controle strookje, wat in België vaak aan de start moet worden afgegeven, mocht vandaag in een kolenwagentje worden gedeponeerd. Over het mijnterrein lopen we weg en krijgen meteen een splitsing. De 42 km en rolstoel afstand gaan eraf. We passeren de minigolfbaan met alle “holes”in het thema; Mijn. Zo stonden er mijnlampjes of een kolenwagentje waar het balletje naar toe geslagen moest worden. Langs de terril (afvalsteenberg) van de mijn. Het gaat naar St. Remy (Blegny) hier is weer een splitsing want wij draaien een smal pad op waar de rolstoelers geen gebruik van kan maken. Dit pad herkennen we al gauw als een oud mijnspoortje. Dit volgen we tot in Dalhem (Blegny) waar op 5,5 km de 1ste rust is in een garage. We gaan nu het open veld in waar het harder begint te regenen. We lopen Richelle (Visé) in en ook weer uit. Langs een hondenclub die met echt hondenweer aan het trainen zijn gaat het rechts het maïsveld (wat er nog van recht staat) in. Nu gaat het een flink stuk op en neer door het bos en weer langs een groep van de hondenclub. We komen uit in Housse (Blegny) waar we weer een rust hebben, bij een opslagplaats van het rode kruis. Het gaat omlaag het dal in, een stukje door het weiland en dan via een smal pad omhoog. We komen uit in Saive (Blegny) waar bij een internaat een rust is. Hier zal ik op Theo wachten tot hij na zo’n 18 km terug komt. Het is n.l. op sommige paadjes erg glad i.v.m. de rotsige en modderige ondergrond. En om eventueel vallen (mede door regen en hevige wind) te voorkomen doe ik gewoon wat minder en wacht hier. Na een lange zit ga ik met Theo weer op pad. Hij vertelt mij wat hij onderweg nog allemaal heeft gezien. Zo heeft hij vanuit de hoogte op de Maas neergekeken, en een mooi zicht op Luik gehad. Zijn de wandelaars door La Motte (Blegny) gekomen en hebben ze een stukje over privé terrein gelopen die speciaal voor deze wandeling was opengesteld. Ook diverse weilanden hebben ze mogen doorkruisen. Het is nu niet meer zo ver naar de finish maar met een paar vieze modderpaden bergaf gaat het niet zo snel. En dat we de Mijn naderen is goed te merken aan de rotondes waar steeds iets in het teken van de Mijn was geplaatst. Zoals op een mijnwerker met lamp, of wat zeg je van een uit de kluiten gegroeide mijnlamp. We moeten nog eerst door het Barchon (Blegny) waar nog een laatste rust is. Langs het mooie monument en de grote weg bereiken wij deze rust. Hierna gaat het gelukkig weer het weiland in zodat we het mijnterrein van de achterkant binnenkomen. Nog een beetje rondkijkend bereiken we de loods weer. Jammer van het weer maar volgende keer beter.