BeneluxWandelen.eu

Onderweg naar Oisterwijk , geniet ik van een indrukwekkend kleurenspel  met de wolken tijdens de zonopkomst . Oisterwijk ;  gelegen enige k.m.,s oostwaarts van Tilburg, wordt ook wel "De Parel van Brabant " genoemd en is bekend van zijn bossen en vennengebied , dat zich in zijn zuidelijke omgeving uitstrekt . Men mag er derhalve veel als zodanig van verwachten .  De horeca-stappers om mij heen in de trein zijn onderweg naar hun ledikant , ik echter heb mij aan Orpheus armen kunnen ontworstelen . Voor hen eindigt de nacht , voor mij een verwachtingsvolle dag .  Heb een goede nachtrust genoten en uitgerust op weg . Immers : "Mens sana in corpore sano" Vertaald: Een gezonde geest in en gezond lichaam . En daar is bewegingssport een garantie voor . Stap door de stille straten van Oisterwijks centrum , want het is nog zo,n  twee k .m .   , vertelt mij een routeplanner die ik ter hand hou .  Toch ga ik nog even dolen , bij een onduidelijke omschrijving . Maar een wandelaarster per fiets onderweg brengt me weer op de juiste weg . Kom randje dorp en daar op afstand zie ik een parkeerplaats vol staan en dan kan het niet anders op dit vroege uur . Rand natuur staat daar Klein Speyck , de startplaats van Olat,s winterserietocht . In de voorhal stuit ik op Paul , die in zijn startblokken staat met zijn poles ter hand .  Hij besluit met me mee op te gaan. Mijn ogen dwalen door de zaal op zoek naar bekenden , wat op deze tocht nooit moeilijk is , en er volgt eerst een rondje zaal . Hé ziedaar nu Patrick & Linda onze Nederbelgen . Als gewoonlijk is de begroeting erg hartelijk . En worden fluks wetenswaardigheden uitgewisseld . En de laatste nieuwtjes en vraag en antwoordspel .  Wat zal het worden vandaag . Lang - laufen , i.p.v. langlaufen , want de winter laat nog op zich wachten , gelukkig... Na snelle begroetingen , en ontmoetingen gaan Paul en ik dan op weg . De Parel der natuur in .

Al vrijwel direct na een koert stukje asfalt , gaan we een bosweg op , waar moeder natuur voor ons een  bladertapijt heeft uitgerold , als ter verwelkoming , en ter uitnodiging , zij wil ons duidelijk leiden door haar prachtige tuin . De Hof van Eden .   Als gauw wordt het blad vermengd met modder en wordt het even opletten. Het is toch al meteen een mooi begin , dat voorspelt weer wat vandaag .  Ik struikel nog bijkans over Paul 's iets te ver zijdelings uitgezette poles .  Onze parkoersomschrijving is als immer zeer uitgebreid , met nummering op regels en op begeleidende pijlen .  Het wemelt onderweg van allerlei toeristische wandel-markeringen van  wat voor naam ook .  De herfst heeft de bomen zowat geheel ontdaan van hun bladerdak , en de natuur bereidt zich duidelijk voor op de onontkoombare winter . Weinig tot geen vogels te zien en te horen . De trekvogels zijn onderweg naar hun winterresorts , alleen de pechvogels blijven achter......Dat is geen soort dus let wel . Het is al bos en paden wat de klok slaat , en Ad de parkoers-architect , kan zich bij dit aanbod weer eens geheel uitleven . Vanzelfsprekend is hij ook de vennen niet vergeten op te nemen laat staan dat je daar in deze streek al aan ontkomen kan .  Veel hek en poortwerk vandaag en wildroosters , bruggetjes allerlei , en mogen al het Allemansven en Kolkven zien . Komen langs een uitgestrekt beemdgebied met  grazende koeien in het wild .  En dan zijn we even in wat open landbouwgebied met in de verte de toren van Moergestel . De klokken ook hoorbaar .  Onverwacht blijkt ergens weggemoffeld  achter  stapels verpakte hooibalen de eerste Olat -post te zijn . Uit de wind , goed gevonden .  Hierna weer verder door open landschap , allerlei bekijks , een lang modderig pad , en dat is direct een goede gelegenheid om dansles te nemen . Linda die nu bij me loopt en ik , Pat erachter met Paul , dansen zoiets als de cha-cha -cha , en  hink-stap- sprong , samba weet ik veel wat meer om uit de modder te blijven , wat maar ternauwernood lukt .  {{Vasthouden aan weidedraad is niet aan te raden want dit is schrikdraad , en mijn voorstel om te voelen of er wel echt stroom op staat en mij vast te houden  , ontwijkt hij wijselijk }} ,  wat voor korte benenwerk nauwelijks lukt , ..... Gaan langs beek De Rosep, en dan na wat asfaltwegen en  fietspaden en ruime blik werk ,  naar een hoeve café annex boerderij. We kiezen voor het buitenterras op 9,2 k.m. Gaan weer door veldwerk hierna , en komen op een dijkpad die langs de oevers van de slingerende  Beerze loopt met vistrappen erin  en vallen . Komen aan in Spoordonk langs een jeneverstokerij annex resto , steken weg over en even rand bebouwde kom om toch nog door wat straten te  moeten , en de rust in een zaal waar we vorig jaar November Olat's wintertocht vanuit hadden . Hier voegt Martien uit Roosendaal zich bij ons .  Na deze rust gaan Pat , Martien , Linda en Paul zich voorbereiden op de afslag voor hun 40 k.m. route , en scheiden onze wegen . Gaan door een klein buurtschap met aardige huiskes boerderijtjes met zelfs nog een waterput met hefboom ,  een ooiervaarsnest en wat kunstwerken in de bomen .  Dan volgt de afstandssplitsing . en scheiden onze wegen definitief . Net als ik me voorbereid om wat langer alleen te moeten stappen , hoor ik achter mj een gegrom . Noud !  Had het eerst niet door , die druk gebaarde en riep dat ik met de 40 ers had mee moeten afslaan ,. Was op de fiets op jacht als hoffotograaf van Olat  om leuke plaatjes voor het Olat-album op hun site te schieten , en in het archief vast te leggen . Even wat  wetenswaardigheden uitwisselen en dan verdwijnt ie weer uit zicht . Ik mag het korter doen vandaag ,  en na wat veld en bospaden en karresporen , mag ik weer  ronddolen in een afwisselend landschap van , hei , bos en agrarisch .  Ga door diverse wandelpoorten en hekwerken en wildroosters en nog een stuk door de Campina heide , beemden en broeklanden weilanden , graspaden  om na slingerboswerk , en opnieuw een klaphek bij de "wagenrust" aan te komen .  Daar gaan drukte en gezelligheid samen , als gewoonlijk en de Olat,s onvolprezen werkbijen ons weer mogen verwennen met brood , koffie , thee , soep , koeken en wat dies meer zij , en zie ik Monne , Gerda en nog wat Vlamingen , want ook in Vlaanderen blijkt de trom over deze winterserietochten rond te gaan en derhalve veelbezocht uit ons buurland hier weer. Willem Steenbakkers speelt  hier nog een lied op zijn onafscheidelijke doedelzak , hij speelt ook bij een grote "Schotse " band , en het instrument , een van de eerlijkste volgens mij , gaat immer mee op zijn wandeltochten in streek , binnen en buitenland, heeft hij er al naam en faam mee verworven . Hij speelt het mooie lied "Mull of Kintyre" van Paul Mc ,Artney . Heel mooi en kunstig en oogst ten einde een klaterend applaus van de aanwezige deelnemers , en als gewoonlijk wordt door menigeen op de gevoelige plaat vastgelegd .  Dan gaan we op weg voor de laatste , zes kilometer , door een streek waar Ad zich uitgeleeft  heeft . Waar we voor kwamen , kregen we ook volop , bos en vennen .  Ad  Verbakel stuurt ons als volwaardig parkoers-architect door een grandioze finale van deze laatste natuurkilometers . Niets laat hij liggen . Komen langs de Rosep-beek over smalle gladde graspaden , met soms lastige zeker voor kleine beentjesmenskes oversteek want water zoekt zijn weg naar die  meanderende beek , onverwachts her en der het pad overstekend . Het wordt weer bedachtzaam springen en welgericht .  komen achterlangs een camping. Dit keer geen pallet als brug door een sloot , helaas , onderweg wel ergens,  even langs een weg en dan een sparren , berken en dennenbos in . Een open bosdeel een soort nieuw gecreéerd heideveld rond dit perceel , met takken en bomenresten , en stapels hout .  Weer langs een ven en daar is een mooie zonsondergang te zien met inktzwarte wolken tegen een licht achtergrond decor .  Dan blijkt er een routeomlegging te moeten komen . Ad vertelt me later dat hij begin deze week erop attent gemaakt werd  door de plaatselijke beheerders en autoriteiten , alsdat hij genoodzaakt was de route om te leggen . Dit moest juist op het eind tot twee maal toe ! En opnieuw is Ad niet voor een gat te vangen en loodst ons vlak langs weer een prachtig ven wijde blik en groenomrand , via weer wat paden en lanenwerk door een laatste laan al waar het lijkt of de bomen statig in gelid staan als ter verwelkoming , voor ons allemaal als een Welkom terug in onze groene gemeente Oisterwijk . In de zaal wordt nog lang nagepraat met deze en gene , en weer later komen Patrick , Linda , Martien , en Paul Skivington  binnen gevallen , en bomen we nog na  over de opnieuw  weer prachtige tocht . Frans Staal komt er ook nog bij en dan is het praatgroepje compleet . Ongemerkt zijn we de laatsten in de zaal geworden , en lijkt het erop dat we genoodzaakt zijn zelf de zaal te sluiten . Ik rijk  Pat symbolisch de sleutel aan , om de sluitingsdaad te verrichten . Kom dan stappen we maar op naar buiten de volle donkerte in . Buiten is het afscheid allerhartelijkst , en verdwijnen we ieder zijns weegs in het avondlijk duister . Nagenietend  van een weldadig  samenzijn , en weer een echte Olat-tocht . Prachtig !  Ik behoef op weg terug in de trein bijna niks te zeggen , Frans zit op zijn praatbank.

Het wordt wat pover deze  komende wintermaanden met de keuze van langere afstandstochten. De grote meerdaagsen zijn voorbij ,  voorlopig , en de motivatie ontbreekt bij de meesten om in najaar en winter grote afstanden te lopen , meestal ter voorbereiding op meerdaagsen en  prestatie tochten en daarmee verband houdende lange-[re], afstanden . Dat merk je ook als je leest dat minder verenigingen en organisaties , deze afstanden niet in hun programma hebben , maar ook als je om je heen kijkt onderweg , als men ze toch uitzet , het vaak erg stil is op die langere afstanden zo ze er dan al zijn . En zo ervoer ik dat vandaag ook weer eens als gewoonlijk .  Ook is het keuzeprogramma  wat magertjes en lijken velen voor de winterslaap te kiezen . Ook is het blijkbaar in deze donkere maanden voor velen wat bezwaarlijk , om in schemerdonker te vertrekken en zowat in donker of ook schemerdonker terug te komen op de startburo,s . Voeg daarbij de gemiddelde reistijd van/naar afhankelijk van reisafstand even zo vaak ook door donkerte . Noud zal ik een tijd niet aan m'n zijde hebben , want die is door een slepend voetprobleem voorlopig off-the-road, niet capabel om dit soort afstanden daardoor af te leggen . Met de trein naar ,s-Hertogenbosch , en van daar de bus naar Waalwijk. In en rond  het stationsgebouw hangen groepjes jeugdige nacht-stappers rond , wachtend op busverbindingen naar huis . Vreemd...Er rijden in de weekenden wel nachttreinen , maar geen bussen of vroeger in de ochtend . Een bus vol blijkt even later staat ook op mijn bestemming te wachten  . Zie veel kleine oogjes ,  even waan je je in een of ander  Aziatisch land , en hoor er velen met zowat dubbele tong spreken . Ik laat de meute gedwee voor gaan , en alras zit de bus tjokvol, en moeten sommigen als ik de rit staande doen . Met de rust valt het onderweg gelukkig mee . In Waalwijk in de startlokatie aangekomen in de St. Crispijnstraat , Buurt/wijkhuis De Wierd  behoef ik me aan de inschrijftafel ook al niet te legitimeren als wandelbondslid , want ik heb er al een bekende kop gekregen door de jaren , inschrijfster knikt en noemt , mijn naam .  Ze geleuft ut wel zegt ze, en wittet ok .  Wel even wennen aan een nieuwtje; Niet meer de deur uitgaan als tevoren door de z.g. huiskamerdeur , maar door een andere deur vlak langs de bar en via wat gangwerk , langs plekken en lokalen nooit eerder gezien , naar de binnenplaats voortaan  , en dan buiten over terras en weer een achteromgang naar de straat op aan . Het gaf nogal wat geduw en gedrang voorheen , om met uitgaanders en nog binenkomers door een smalle huiskamerdeur naar buiten te gaan , vandaar natuurlijk . Prima oplossing . Ik noem het eigenlijk te kleine café , altijd al de huiskamer van de wijk . We gaan eerst door wat straten , door een buurt met allemaal componistennamen,   geschakelde rijtjeshuizen .  doorvlochten met grachten , waarvan er een tamelijk stinkt naar welke rottigheid dan ook . Degelijke buurt met meestal goed onderhouden voortuinen. Pal naar het zuiden de stad uit via de kortste weg . Straten en stoepen nog nat van de vele regen en ik moet nogal eens de oogjes dichtknijpen , want de natte weg glinstert hinderlijk door de laagstaande zon . Even wordt ik op het verkeerde been gezet aan de stadsrand . Het blijkt een afstandensplitsing te zijn , die mijns inziens niet degelijk en duidelijk is aangeduid . Op mijn parkoersomschrijving herken ik  andere volgende wegaanduidingen , en indachtig de vorige keren , weet ik de juiste route weer terug te vinden . Richting randje Sprang-Capelle , en dan linksaf een wat lange saaie  klinkerweg die bol loopt in profiel . Druk sportpark bezoekers en spelersverkeer .  Weer zig-zag en voor ons op de autoweg naar de Efteling staat een onafzienbare file op weg naar dat sprookjespark , weer even wat saai lang , maar dan mogen we eindelijk een klappoortje door en daar begint dan het herfstfeest , van geuren en kleuren allerlei. Meteen een geweldige opkikker na alle saais vooraf , slingeren over bladpaden en , onzichtbaar geworden padenwerk, en staan plots oog in oog met een hele kudde koeien die een volgend uitgangspoortje blokkeren met hun grote k#nten . Sommige lopers groeperen zich voor een veilige passage , maar de beesten zijn zo mak als wat , en bezien de vroege bezoekersmeute heel gedwee een leggen ons geen strobreed in de weg . Behoedzaamheid troef dat wel nog . Niet panikeren , want dan gaat er honderden en tonnen vlees aan de haal , en in paniektoestand weet je maar nooit .   Langs omgevallen bomen al of niet flink van stam , en nog nadruppende van de nachtelijke regen .  Nu en dan los zand ,  en dan een ven . Het wemelt er van de vroege hondenuitlaters en er rennen  overal om je heen honden van weet ik al ras los rond .  Na 5,4 k.m. dient zich de "wagenrust' aan . Camper ook wel sleephut genoemd , met voortent en buitenkeuken en weer de bekende klapzitbanken en tafels , maar altijd piekfijn verzorgd , en altijd wat extra's gratis in de aanbieding als snoep , lolly's , koeken . lang blijf ik niet , want ik was pas laat van start en wil wat tijd inhalen op de voorlopers . We bevinden ons nu in nationaal park Loonsche en Drunense Duinen.  Na alle boswerk steken we de weg Tilburg- Kaatsheuvel -Waalwijk over middels fiets/voetgangersviaduct , en struinen door bos en weggetjes onderlangs o.a. de hekkken  van De Efteling en horen de kreten en gegil van vooral het vrouwvolk die in de achtbaan en Python zich de sensatie laten ondergaan , en zien nu en dan gebouwen van attacties van het park ruggelings  . Steeds zien we in de bossen de nevelige zonnestralen doorsteken , wat feeëriek aandoet .  Na wat velden en maís wat er nog steeds staat  beland ik in de openheid van gebied , weiden en allerlei veldwerk wijde blik , en in de verte de stoompluimen van onze provinciale electriciteitsmaatschappij , in het nog verre Geertruidenberg aan de horizon . Rechts op afstand de kom van kaatsheuvel .  Nu beland ik op een route , waarvan ik in de zaal 'smorgens al een voorschot nam op korter eventueel , want ik herinner me dat dit deel die lus taai en saai en lang was . Lange asfaltwegen door heel open landschap en hoekige afdraaiíngen , had ik al een 25 k.m. parkoers-omschrijving bij me gestoken , maar ik onderga dit traject toch maar manmoedig . Ga nog wat langs huisjes en passeer een gigantisch groot veld met afrikaantjes , hoe krijgen ze ze verkocht ?  De weg voert later dwars door een golfbaan , van immense afmetingen , en mogen later bij een pick-nick bank rechts van deze saaie weg af , over een door machines omwoeld graspad langs een sloot , komen weer op een klinkerweg en gaan dan in een zowat haakse onoverzichtelijke asfaltweg bocht, langsrakkend  verkeer en dan weer langs een klinkerweg  wat boswerk in , wat rustig en veiliger . Ik laat nu voorgoed dit doodsaaie stuk achter me , en mag weer in de beschutting van bos en modderpaden lopen . Op die voornoemde pick-nick-bank stond de spreuk in wat niet het streekdialect was: "Nimt oew dokkelleerze meej ,est rëëgent".  Nooit van gehoord!....?  De rust aan de golfbaan-resto noodde niet bepaald uit tot bezoek met modderschoenen en broekspijpen en deed erg mondain en  onwandelvriendelijk aan .   Protserig gebouw , met rieten kap , op het oog meer een villa van een multimiljonair , meer iets voor  z.g. gesetteld volk .  Na weer veel boswerk , en akkers kaal , weer een ander voetgangersviaduct de weg over en onderaan de helling , weer wat slingerpadenwerk door het overwegend dennenbos ,moeten we een met paaltjes aangeduidde route aanhouden ,  kom ik , in een heel open heidegebied ,  maar waar ook wat erg veel bomen gerooid waren , en krijgen dan wat fietspadenwerk nog te belopen , weer na 19,8 k.m. bij dezelfde wagenrust een laat me een paar bekers koffie wel smaken. Daar zitten ook Zittaardse lopers , en "Voskes" René , Rudy, Gerda en Monne ,   het clubke uit de Antwerpse Kempen .  Ik zit erbij en we kletsen maar wat over wandelzaken . Ze zitten er al eerder en gaan ook weer  eerder op pad .  Heb ook nog klets met good-old Kees die even een pauze neemt nadat het drukste deel van de lopers voorbij is .  Hierna volgt een wel erg smal fietspad en komen we in Plantloon . Snoodaards  die hier de weg kennen zouden korter kunnen gaan op Waalwijk aan . Vanaf deze rust was de route nog 10 k.m. ,  maar die hadden dan een grandioos mooi deel gemist . Hier openbaarde de herfst zich in al haar pracht  , met kleurrijk en paddestoel rijk gebied . En overtrof al het vorige ruimschoots . Wel meer modder op het midden van boswegen en paden of tjes , maar makkelijk te omzeilen . Heidegebied en velden en weiden omzoomd met bomenlanen en struikgewas en ook nog ruiterclubs die me tegenkwamen en kruisten , maar ook rijtuigen die niet verder meer konden en durfden want paden werden te smal of liepen dood voor hen tenminste. Dit deel was fenomenaal mooi , superbe ! en niet te misssen .  Door niemandsland en wildernis , over bruggetjes , modderige paden, prachtig omzoomde boslanen met ook oude bomen , en aldoor in die schitterende herfstpracht . Genieten ten top .  Na al het padenwerk mag ik in de afdaling van een heuvelrug met golvende paden , naar benee over een immens grote speelweide en kom ik in het grote Lidopark met vijvers en vogelwerk en vlakbij me een blauwe reiger. Even een doorkijk noordwwards waar een modern windmolenpark en een Waalwijkse kerktorenspits in de hemel priemt , maar dan blijf ik in het park rondslingeren door meest asfaltwegjes met bomenrijen in alle prachtige herfskleuren en grote weiden en een grote speeltuin langs . Langs het Lido-resto-paviljoen dat door brand geteisterd is al wat jaren geleden en nog steeds de ruïnes van overeind staan . Brand met een luchtje misschien , of onvoorzichtigheid en de verzekering keert mogelijk om reden niet uit.   Gaan nog wat door het park en langs een hertenkamp ,maar ook geiten , bokken en ander vee en pluimvee , overbiddelijk de bebouwing in van Waalwijk . Meteen een bungalow en villawijk dwars door ,  onder halfoude beuken iepen en espen omzoomd door en weer sloten en tuinen ,  grachten. maar de parkoersmeester [s] stuurt ons zonder allerlei stratenloop regelrecht naar de finish . Daar tref ik Rudy, Gerda, Monne, en André ook weer ,  en schuif ik na afmelding aan tafel . Terloops zie ik ook nog wat ander schoon en bekend volk rondom me , als Kees en Inge b.v. Het wordt  weer even bijkletsen ,over de dag en ons groepke m.n. uit het Antwerpse , waren het roerend eens dat de extra omloop rondom de golfbaan e.o. de lus van de 30 , de enige dissonant van de hele tocht was ,  incluis de lange aanloop naar rand duinenbos en dan die laatste 10 k.m. maakte ook weer alles helemaal goed . Een fantastisch niet te missen sluitstuk, en over het geheel waren we het eens dat de keuze van de dag toch weer een goede was , niet vergeten de gastvrije en blije gezichten van de helpende leden , als altijd , en die gezellige huiskamersfeer . Helaas moet ik het sympatieke groepje uit Vlaanderen al weer gedag zeggen om mijn bus te halen . Aan de bushalte trof ik nog een deelneemster uit Hoofddorp , vlakbij Schiphol en Amsterdam en koutten we wat na in afwachting van de bus ,  nu aanmerkelijk rustiger . Ik maak ze meteen als vaak in het zuiden komende  attent  op de lage bustarieven hier in de provincie waar ze dan ook weer haar voordeel mee kan doen in het vervolg .

 Geen enkel probleem met de tijdsomschakeling dit weekeinde. Wat wel even zorgen baarde was de tijdige bereikbaarhied per trein, vanwege spooronderhoudswerkzaamheden. Voila!... Een mooi woord voor de Scrabbelliefhebbers onder de lezeres. Na info blijk ik het geluk te hebben dat de trein tot Boxtel zou gaan.

Nog even op buienradar gekeken wat me te wachten stond , en dat zag er voor de eerste uren goed uit , droog tenminste. Neem in elk geval de plu mee, en dan zal je zien dat het droog blijft..... En ik kreeg zo goed als gelijk aan m'n zijde. Trouwens:  Bij regen valt het meeste ernaast. Het lijkt er alleszins op, dat weersvoorspellers sombere mensen zijn, vaak toch. Misschien moeten zij beter meer gaan wandelen. Goed voor de geest of psyche, en tegen depressies, daar kan geen psychiater tegenop.  In de kantine van het lyceum, is het opmerkelijk rustig als ik binnenkom, en de inschrijving verloopt dan ook vlot. De inschrijfster weet dat er al veel op weg zijn gegaan. De start verloopt al meteen bebouwingloos , de deur uit,   langs verscholen weiden met schotse hooglanders, een asfaltwegje met hoge bomen omzoomd, en dan vlot de prachtige kasteeltuinen in van Kasteel Stapelen. Mooie oude bomen allerlei en het kasteel wat doet dromen naar eeuwen terug stijl ,  en door een smeedijzeren karakteristieke  poort. Een brug over de Dommel en langs vijvers en kasteelgracht , met rondkuierend gevogelte. Poort weer uit,  en even paralel langs spoor en dan links een grasweg in langs slagbomen, zig-zag, min of meer haakse bochten door weide en verruigd landschap met ook nog lege akkers , nu en dan omzoomd met bomen en boompjes allerlei en struikgewas. De z.g. routecommissie van de club, probeert er duidelijk iets nieuws uit te halen vandaag. Zie verderop de kantinewagen op weg naar de eerste post gaan.  Kom langs een weiland met zebra's en twee kamelen, 'n lama, en wat paarden die verdraagzaam met elkaar omgaan . Na wat lanen met jonge eiken en beuken,[maar ook oude exemplaren], en wat zand en asfaltwegjes gaan we onder de spoortunnel door middels een fiets/wandelpad, en komen dan in landgoed Velder, met nu in een rijkgekleurd en gevariéerd bomen en ruigtebos met statige bomenlanen, en vroege eeuwse villa's  en huisjes en oude boerderijen verspreid. Byzonder aantrekkelijk. Vanachter nadert en passeert later een rijtuig met paarden , met ritmisch hoefgeklepper.  Hoe mooi en vredig klinkt het en eenvoudig vervoer ook.  De nodige crossfietsers gaan ook voorbij nu en dan..  Almaar over wegjes en paden en gras en bladpaden , komen we in landgoed Heerenbeeck via slagboomwerk en wildroosters. onderbroken met weiden omringd met rijen bomen en houtwallen allerlei , in feeërieke herfstkleuren en de wind ruisend door de boomtoppen , en aldoor neerdwarrelend blad. Daar is de "wagenrust' , compleet met grote tent en tafels en banken na 9,5 k.m.  Hierna ga ik voor de lus extra, die naar Oirschot mij zal brengen. Weer via paden en weggetjes asfalt maar heerlijk rustig en de herfstgeur opsnuivend ,omsloten door verscholen liggende weiden en broekgebieden ruig landschap en bos ,nu en dan akkers. Het summum voor de natuurliefhebber,  ga langs een wei met pony's met de haren in het gezicht.  Maar ook de koeien nog lang niet op stal. De koe beste lezer is het muziekaalste dier ter wereld let wel: Jaaa!: Want zingt met hoog en lage stem, heeft twee horens, doedelzak met vier fluiten , slaat met zijn staart de maat , en maakt zelf grammofoonplaten.  Ozo. Houd de koe in ere dus en denk niet alleen aan je dagelijkse glas melk.      Dan gaat het landschap opener worden, en de wijde blik openbaart zich, met als trotse spitsloze kerk toren vierhoekig, stoer, dominant in de omgeving tegenwoordig ,   van Oirschot , als baken in het landschap . Veel hondengeblaf als je langs bewoning komt ,en al om me heen kijkende zie ik niemand anders dan steeds een stel voor me uitlopend. Een zo'n blaffende hond vergezeld me een stuk. En indachtig blaffende honden bijten niet ; het spreekwoord ,  hoop ik maar dat hij blijft blaffen ,  want beter dan. Het is veel asfalt nu door meest open landschap nu en dan omzoomd met bomen , populier meest , en die toren maar rondom draaiend. net als ik het wel genoeg vind, gaan ik weer een graspad vlak voor het gemeentebord op ,achterlangs een reeks huisjes apart en kijkend door achtertuinen, langs randje Oirschot, achterommekes, langs de kant van een voetbalveld, en nog wat padwerk , terug de natuur in . Nu Mortelen geheten , en opnieuw ontvouwd me een schitterende natuur allerlei , gaan door klappoorten en draaihekken , moet langs een sloot , overgaan en teruglangs , tot aan dezelfde post van daarstraks , maar nu op  het punt van 21,2 k.m. zoals het papier me zegt. Daar bevinden zich de laatste twintigers  denk ik.  En opnieuw het beeld natuur van voor 9.5 k.m. post , gras , zand en grindpaden , boswegskes , karresporen ,  glibberige modder en graspaden , onder een steeds donkerder grijzer wordende lucht. Mijn plu werkt kennelijk nog steeds afschrikkend voor Pluvius ,  de regengod. Na lang boswerk, onderbroken door akkers en weiden met houtwallen  allerlei , dient zich naar het laat aanzien voorgoed vandaag open landschap aan. Nu met wat langere omleidende zandwegen , soms met fietspad erlangs , want de parkoersmeester wil ons duidelijk uit de bebouwde kom van Lennisheuvel houden, betreden we via een tegelfietspad dwars door industrieterrein , langs sloten en waters direct naar achterkant Boxtel station  opaan. Maken een bocht naar rechts en links om dan door een spoortunnel voor voetgangers en fietsers , rechts van de kasteeltuin te blijven en uit de bebouwing. Na nog eens  de Dommelbrug over met alle groenige taferelen en parkachtig gebied , sta ik weer aan het lyceum , bijna. Vlak boven me , ja laag , stijgt een gele traumahelikopter op. Blijkbaar missie volbracht , maar als die verschijnt heet het dat het ergens niet bepaald pluis is, zwaar ongeval vaak, maar ook andere spoedoperaties. Bij thuiskomst wordt ik door het nieuws bevestigd van mijn bange vermoedens. een schietpartije met twee gewonden , vlak in de buurt.... In de schoolkantine is het een komen en gaan van wandelaars , maar ik tref weinig bekenden. Wel lezers van mijn wandelverhalen, de trom is kennelijk rondgegaan ,  en wat vragen en tips hierover.  "Dendiejenisda" moet ik horen. Leuk toch!  Die belangstelling. En de naam van Beneluxwandelen gaat rond. Mooier kun je het niet hebben. Nog o.a. even een praatje met nestor van club en tochten Frans v.Gulik, we kennen elkaar al decennialang , en Frans heeft een hele bestuursresem op wandelgebied  op bestuurlijk vlak alswel zelf lopend op zijn palmares. We halen nog herinneringen van weleer op. Ziet! Ik ben binnen, afgemeld; en Pluvius ziet zijn kans om zijn regenlast te laten gaan. Heeft ie toch nog compassie met me gehad , maar ook de meeste wandelaars ,  veruit , die al lang binnen waren. Velen bleken indachtig de zeer slechte weersverwachting , of niet opgekomen , of een kortere afstand zijn gaan doen . Maar

Frans was wel wat somber over de opkomst vandaag. Klacht indienen Frans bij onze meteorologen. je weet wel; die altoos sombere mensen. Ze hebben het eerder over depressies dan over opklaringen. Ach ja.... Ze werken onder hoge druk; misschien... Maar mijn dag kon helemaal niet meer stuk,  want hij en zijn medewerkers, hadden me opnieuw een prachtige herfstwandeling voorgeschoteld.  Met mijn nederige dank!

Het was nog miezerig buiten,voldoende om een paraplu mee te nemen.  De buienradar kon ik niet bezien op internet,want de server bleek uitgevallen. De bus van Eindhoven naar Valkenswaard genomen en daar op de Markt overstappen in een knus luxueus gezellige buurtbus. De bestuurder wist op mijn vraag of hij wellicht vlakbij de startplaats kon en mocht stoppen,-[knikte en wist vanwege mijn schoeisel en rugzak al wat de bedoeling was], en wist tegelijk te melden,dat hij het daar al zo druk vond en dat het wandelaars betrof. Hij zet me vlak voor het terras buiten de eigenlijke halte af. Service!   Aan de inschrijftafel stond oprichter der vereniging Joop de Lange. Hij wees me op een A4 tje, aangeplakt, met de mededeling,dat de tocht op Beneluxwandelen zou te lezen zijn. Hee; een collega! Wie kon dat nou zijn?  Die vraag hield me onderweg een tijdlang bezig,want leuk was als ik hem kon ontmoeten ergens onderweg. "Hij"- is juist weg zei Joop me nog.

Alzo ga ik ook meteen op weg,en zet er een extra been voor, mede in de hoop dat. En ik was al laat maar kreeg van de parkoersman ,die ik inlichtte over mijn afstandplan meteen , in de hoop dat de pijlen nog wat bleven hangen. Kreeg  zijn fiat.. Via en korte lus kruisende over de verbindingsweg beland ik al gauw in het landelijke, wat huiskes en boerderijen. Parkoerman stuurt ons keurig om het dorp heen via paden en weggetjes,en na een klinkerweg en langs een sportpark een glibberig drassig smal pad op,vervolgens een graspad langs de Dommel-rivier die uit Neerpelt komt en even ten zuiden van Peer in Belgié ontspringt.Planken zonder leuning brug over,slingeren tussen kleine verscholen veldjes en weiden met houtwallen en wat vee erin, door.  En gaan dan op de grens van "Malpie" en "Opperheide'wat padenwerk weer langs de Dommel en over een sluis,met betonnen brug,door ruwe velden waar natuur haar gang mocht gaan door een klappoort. Niet ten onrechte worden we voor koeienvla gewaarschuwt want langs vee,was even opletten en soleren. Ik kom bij de 'wagenrust", der vereniging,maar puur uit tijdwinning, ga ik door en vraag daar het parkoerspapier voor een lus van 10 k.m. extra. Stuk bos door weer langs de Dommel en er overheen over zelfde sluis/val,en dan door velden en akkers tot oversteek weg Valkenswaard- Hamont-Achel door. Een veld met blauwe bloemenpracht valt niet te ontzien,mogelijk blauwe vlinderstruik. Krijg weer een pad langs de uitgestrekte  gronden van een beroemde Int. springruiter Jan Tops. Wat veldwerk en ruwe groene velden, broeklanden,sloten en vennen die bij het riviertje de Tongelreep horen , met een reeks planken leuningloze bruggen met diverse klappoortjes. Op tijd toe,want anders staat het vee in de tocht..... En almaar opletten over de op papier ook vermelde keoienvlaaien, die rijkelijk rondgeplenst zijn.. Na dit schitterend gebied; [ik liep de hele lus moederziel alleen,maar zag wel dat menigeen me ver voor geweest moest zijn]. Kom ik bij de  Achelse kluis, bijna  aan de rijksgrens,krijg een strook bos langs akkers en weiland waar de boer zijn werk doet, kom langs een oud tracé waar vroeger de spoorlijn Eindhoven-Neerpelt liep,steek een rotonde over en kom weer in de Malpiemoerassen tercht van eerder. Nu rust ik wel bij de vorige eerdere wagenrust en begin dan  aan de 11k.m. lus. Schitterend over de malpie-heide,vennen en soms wijde blik. Gaan weer de uitgestrekte bossen in .Ruik de herfst,en geniet van de vele herfstkleuren. Het ergent al lang niet meer.Altijd als ik besluit de plu mee te nemen.  Erg veel graspaden vandaag en wat plassen ,die me vertellen dat voorbije nacht nog veel regen gevallen moet zijn. Het parkoers is een juweel! Veel afleiding,bos onderbroken met velden,akkers,nieuw jong bosaanplant. Ik geniet intens. Vlak voor de finish maak ik rechtsomkeer, en ga er voor de resterende lus van 7 k.m. ,waar ik via smalle bospaden nooit vervelend,en die waren er rijkelijk vandaag; weer bij de bekende zelfde wagenrust uitkom. Na wat gekwetter met deze en gene al of niet bekende en uitdeling van Beneluxwandelreclame die gretig afzet vond, om ook mijn verlagwerk te promoten, ga ik voor de restant k.m.'s op weg of pad liever. Vandaag ook erg veel paddestoelen vaak in groepen gezien. De herfst ten voeten uit! Een groep opvallend veel stinkzwammen, maar verder ook allerhande , en natuurlijk de vliegenzwammen in allerlei maten. Zijn  dit hun huizen of stoelen, krukjes waar ze bij donker hun samenkomsten op hebben, die kabouters? Wie zal het zeggen.. Ik heb nu ook de indruk gekregen hoe groot de gemiddelde kabouter moet zijn.....{?}.  Maar of ze ook aan die stinkzwammen komen of er iets mee voor hebben?,,,,Op de beide vorige rustposten een blij weerzien met Patricks "wandelmamma", Jeanneke uit Herentals, met Octaaf en Ludo. Heel lang niet meer gezien, en weer een gekwek, want veel te vertellen. Dan ga ik voor de laatste k.m's door het Malpiebos. Het is vandaag geweldig genieten,want dit is werkelijk overdonderend mooi,en wat een rust, en de bepijling probleemloos,  enkel in de eerste deel een wat rare ongelijk genummerde door elkaar lopende toestand, maar hoefde toch niet verkeerd te lopen. Er zat alles in waar de wandelaar voor komt. Hulde aan de parkoersuitzetters, een juweel van een tocht. Hoe vinden ze het in godsnaam uit?! Wat een geduld. Maar verdorie; wie is toch die beneluxwandelaar die hier door de week de tijd vind om er te kunnen zijn? Een Limburger {B} of een landgnoot? Ken ik''m? Of een nieuwe kennismaking?

Nog wat paden te gaan en dan sta ik vrij ineens aan de finish van Café restaurant "Suykerbuyck". Er zit nog wat schoon volk op het terras, maar dan.....Patrick en Linda! Ik val zowat om! Kan mijn verbazing niet kwijt. Ahaa! Jullie zijn hier, ik dacht onderweg al.   Gedoeme! Dat werd natuurlijk nabomen ,buiten in de milde herfstzon. Gezellig over  alles en nog wat en een beetje financiele politiek wat er nu gaande is en het wereldnieuws beheerst. Maar ja; ook wij kunnen die problemen niet oplossen. Ook niet in beneluxverband, daar is werk voor de politici.  Te gauw moet ik weer weg,want de buurtbus komt eraan en twee anderen,staan bijna aan me te trekken om die bus niet te missen,want om er een uur langer op te wachten.... Prachtige dag, droog later, bewolkt en op het eind de zon,en een raadsel opgelost ,en een fijne ontmoeting als verrassing op het eind. Mijn dag kon niet meer stuk,dankzij ook de inzet van "De Grenslopers".

Noud laat het om medische redenen afweten,en dat stuurt plannen in de war. Bereikbaarheid tijdig is moeilijk op zondag,en een mager programma. Dus tijd voor een alternatieve tocht. "D.L.S." heeft een lichtjesroute wandeltocht in de aanbieding. Wordt een "thuismatch" voor me. De weersvoorspelling is bar weer,"veel zware,langdurige regen en stormachtig". En de lucht betrekt zwaar al. De lichtjesroute is ontstaan met kaarsen en lampen brandend voor het raam toen onze bevrijders op en na 18 September  1944 door Eindhoven trokken. Sindsdien herdenkt de stad vanaf 18 Spt. drie weken lang met feestelijkheden allerlei, vreugdevol zijn bevrijding.  De jaren erna ontstond spontaan door buurtschappen een lichtjesroute van dik 33 k.m. doorheen de stad, met uitbeeldingen in gekleurde lampen ["peertjes"]. Na een dip eind zestiger jaren,is die traditie doodgebloed,mede door,[ toen al], bezuinigingen,en energiecrisis. Doch medio 80 er jaren ontstond door een groep enthousiaste mensen opnieuw dit feestelijk fenomeen zij het in kleinere vorm. Zie hiervoor de site; www.lichtjesroute.nl. Vlak voor zonsondergang meld ik me aan de inschrijftafel, van de vrije-tijds-accomodatie, "In de Hoeksteen",en ga in de schemer op pad. Wacht nog even voor het aangaan van de  tableau's.  Het is vandaag wel bebouwde kom lopen, geen park of bos, natuur , maar de vele boulevards en groenstroken en parkjes en straten in onze rijk-groene stad vergoeden veel. Men ziet onderweg lichtornamenten die de tijd van bevrijding uitbeelden met gekleurde lampen dus maar ook led-licht,in de vorm van millitaire insignes,en bijbehoren als parachutes,en materieel bijhorende, maar ook luchtiger zaken als sterrebeelden,clowns,allerlei sprookjestaferelen, circusachtigheden en zo meer. Byzondere gebouwen, beelden,monumenten enz. aangelicht e.d. Een begeleidend schrijven van DLS die ons uitleg geeft over wat we onderweg zien aan monumenten en bezienswaardigheden etc.

Veel van die objecten zijn bewegend gemaakt,wat de aantrekkelijkheid  vergroot. Tja techniek en Eindhoven gaan al sinds begin 1900 hand in hand,. Je kon niets meer aanraken of het ging electrisch wat er geproduceerd werd .  Vertel ik iets nieuws?....De routebepijling vanavond kon duidelijker. Het routepapier was  goed, duidelijk, en beknopte geschiedsschrijving, maar de pijlen in oranje vierkanten viel met deze donkerte slecht op. Wel waren er grote alluminium  pijlen van de lichtroute-organisatie wat goed ondersteunde. We passeren uitingen in licht van moderne en oude historische en verdwenen gebouwen.  Zoals het evoluon,wat lijkt op een vliegende schotel op lichtstralen, museum aanzicht, en meer van dat,  maar ook een bewegende walvis,waar een elfje op een waterstraal zit.... Het vrijheidsbeeld van New York. Molens die ronddraaien,vliegers die opwaarts schijnen te gaan.  Lampionnnen. Ballonnen.  Een groot tableau die een dropping uit vliegtuigen simuleert.  Ronddraaiende balletdanseressen. Dwergen,en andere kabouters. Een kabouterdorp, het nagebouwde P.S.V.-stadion waarboven de bal hoog heen en weer gaat. Een Pacman-achtige  constant figuren veranderende uitbeelding op een wand van een kantoortoren. Lichtslingers boven de wegen,en oramenten langs de ringboulevard om de binnenstad,  Het bevrijdingsmonument met metershoge vlam brandende toorts. Doet aan de Olympische Spelen denken. We gaan ook nog precies onderlangs het voetbalstadion,waar op het moment de thuismatch wordt gepeeld. Merkwaardig! Een bomvol stadion,muisstil,enkel wat gemurmel op de tribunes,geen sfeer,zou het zo slecht gaan? Ik ga toch even informeren,maar gelukkig ze staan met 2-0 voor,maar het spel schijnt bedroevend te zijn. Daarna , muziekinstrumenten en kaarsen uitbeeldende ophangingen langs de weg. De Zwaanstraat toont zwanen aan de gevels, de Halve Maanstraat  halve manen natuurlijk en ga zo maar verder. Passeren een circus en dieren in lampen die kunsten uithalen, zoals leeuwen door brandende hoepels , bewegend. Dan een donker deel aan de rand van de stad even, en in de bomen hangen flitsend spoken en vleermuizen. Vliegend tapijt met fakir. Zeepaardjes. Verder een kind dat een vlieger oplaat. Bomen aan de rand van een park in gekleurd floodlight. Kinderen die boven de weg met hun neus over de rand nieuwsgierig van een z.g. schutting kijken, in lampjes dus....Parachutes langs de weg.Vlaggen van Nederland, Engeland en Amerika. Nu krijgen we even een deel op de route waar niks is ,tot  bij een speeltuin schommelende , [in werking dus] en wip zittende of spelende kinderen te zien zijn,en meer bewegend spul als in echte speeltuinen. Dan volgt bijna aan het eind van deze mooie route,[het zou te ver voeren alles te beschrijven], een weergaloze apotheose van deze wandelroute. Er loopt overigens ook een auto en fietsroute over dezelfde route. De aanloop is de straat prachtig overweg verlicht richting een grote vijver midden in de woonwijk. En daar:  Oooooh!!  Gevelversieringen, maar in en rond  die vijver,weerkaatst in de waterspiegel , een smurfenpaleis, een prachtige boot. Paddestoelen, een waterrad met bijhorend huis, gekleurde waterfonteinen,oeververlichting ,opduikende dolfijnen zo meer. Bomen er omheen aangelicht met gekleurde vloedlichten. . Adembenemend mooi! Een trekpleister van jewelste,want het verkeer loopt ook vast en men parkeert ergens en loopt erheen. De straat om de hoek toont sterren aan de gevels clowns,sneeuwmannen. Fantastisch!  Plots steekt er een hevige wind op en we voelen de eerste druppels vallen. De bomen in licht gaan wild op en neer en geeft het geheel die aparte sfeer. Ik stap maar door wetende dat de haven in zicht is. Dan een paar honderd meter verder,komt het einde van deze wandeltocht in zicht. Ontmoet in de ruimte nog wat oude wandelgetrouwen,en herinneringen worden opgehaald achter een goed kop koffie,terwijl andere lopers binnendruppelen,. Ze komen uit diverse hoeken van het land zo aan de accenten te horen. Als u lezer,een indruk wil hebben over de lichtjesroute,die voor een deel te zien is op de site. Ga dan naar:www.lichtjesroute.nl,en klik vervolgens "beeldarchief". U kunt de foto's vergroot weergeven per beeld. Mooi om u een indruk te geven. Midweek staat een wandeltocht in Borkel,tussen Valkenswaard en Neerpelt, op het programma. Tot dan.

Onderweg naar Noud trekken veel vliegtuigen hun streep hoog in het zwerk. Zouden ze dit doen om de weg terug gemakkelijker te vinden?. Onderweg naar warmere oorden, zoveel is zeker. Eenmaal onderweg , en de bebouwde kom voor landschap inruilend, blijkt dat de natuur beneveld is,[nee,niet dronken of onder invloed]. Grondmist, en en byzonder gezicht om te zien hoe de boomtoppen b.v. er nog bovenuit steken. Daarboven de zonnige open hemel. Via A2 en dan langs het kanaal van Weert naar Lozen. pakweg,twee k.m. over de grens . Kunnen de auto nog redelijk in de buurt kwijt.. Ons valt de byzondere vorm van  de dorpskerk op. Het front vooral. Een grote en een kleine toren met daartussenin een z.g. trapgevel. Een baken in het landschap. In de parochiezaal is het rustig maar op de parkeerplaatsen is duidelijk dat vele honderden ons al voorgegaan zijn.  Het dorp is klein en we zijn al gauw erbuiten. Krijgen eerst asfalt,gaan over de Lozerbroekbeek tussen maispercelen en zelfs al veel geoogste lege akkers en ook al omgeploegd soms. Nog even een betonbaantje en gaat dan snel over in zand/grindpaden. De dauw ligt nog op de weilanden. Zien bessenstruiken, [zwarte], vooral, en lopen over met puin verharde paden, wijde blik, agrarisch, met hier en daar oude dennen omzoomd. Ik kijk naar rakker,staat zijn staart omhoog is het niet koud,omlaag dus wel. Het staat omhoog; ja een meteohond dus. En inderdaad de trui die ons de eerste k.m. tegen de erg lage temperaturen moest beschermen kan al gauw uit en opgeborgen.. Horen  lawaai van ganzen ergens in het veld, en zien al gauw hele vluchten opstijgen in V vorm en landinwaarts gaan. Niet naar het zuiden ,dus zou het nog een nazomer worden?. Het was allemaal het preludium van wat de dag ons zou gaan brengen. We komen aan de eerste rustpost,een grote witte tent met goede voorzieningen. Smeetshof heet het.

We gaan weer verder, en plots,... ,Noud is al om de hoek, slaakt deze een kreet. Ha Paul! Jawel, onze Paul [Skivington], kwam in het vizier, hij had er zijn lus al op zitten,want was veel vroeger vertrokken. Na een kort geprek gaan we verder. Even nog landelijk,door platgelopen smalle graspaden,richting de Ned. grens,naar de Laura-bossen. De zon is even op pauze achter de bewolking gegaan, maar komt later volop terug. Zo genoemd omdat het destijds een overwegend dennenproductiebos was voor stutwerk in staatsmijn Laura,in Limburg.Ook andere loofbomen krijgen hun kans. Krijgen enkele  smalle plankenbruggen te belopen en gaan door moerassig en broek gebied,om dan de grens over te gaan.Gaan wat rechte smalle en brede boswegen,maar erg boeiend want gevariëerd. Ons vallen in het ochtendlicht de enorme spinnewebben op, en  de knoeperts van spinnen die op hun prooi,insecten wachten. Het hangt er overal als een leger te velde.  We horen een roofvogel volgens  Noud, gaan door wat klappoorten, en over wildroosters en zien ook nog even eikengal al bolletjes op de bladeren.  Zien een schaapskudde,wel achter afzetting nog, en gaan langs een golfterrein,waar menigeen al hun balletje slaat. Lopen "Kruispeel en Achterbroek" [Gemeente Weert], en heivelden door. Zien op afstand een  voormalige vuilnisbelt heuvelrug, nu mooi begroeid met bomen en gras en andere beplanting, bij Altweerterheide. We krijgen wat fietspaden en randen bos {Laura},en anderzijds weiden en  akkers met o.a. uitgelopen asperges en worteltjes,en "patattenvelden",[Patrick!!]. Vlak voor de rust, [weer in de tent tegenover een statig wit huis "Kettinghoeve " aan de Kettingsedijk, uit 1939 [volgens de muurijzers]. Horen we stemmen achter ons. Weer Paul!. Hij had de lus nu twee maal gelopen! Met zijn stokskes en in gezwinde pas. Noud heeft spierklachten en het ziet er naar uit dat we de tocht moeten inkorten..... Na rust [tent], gaan we door een statige eikenbomenlaan en langs wat weiden akkers en broekland richting de Zuid-Willemsvaart. Lopen nog juist op Belgisch territorium gezien de grenspalen langs de weg met nrs.167 en 168. aan Belgische kant de betonnen masten voor electriciteit en telefoon [draden]  Overkant kanaal zien we een oude douanepost,en paalno. 169. Aan het kanaal ontvouwt zich een mooie waterspiegel. De wereld op zijn kop. Even lijkt het of we recht toe, lange weg langs kanaal moeten , breed maar rustige weg asfalt met monumentale eikenbomen omzoomd, maar de parkoermeester heeft onze wensen verhoord en laat ons links af weer door de velden gaan over weer grindpaden houtwalletjes en bosjes,en met een bocht het kleine dorp weer in,villa's huiskes en bungalows van mogelijk gevluchte "Ollanders"? . Noud heeft wat rek en strekoefeningen gedaan en ziet het weer zitten om toch door te gaan.Na korte rust weer in de parochiezaal, gaan we nog een ommetje richting west over de Lozerheide maken. Paul mee met ons.[al vanaf tweede rust]. Krijgen een fietspad langs kanaal gaan een dijkje op, zien zwanen en meerkoeten,en mogen even hierna een voetgangerspad boven de sluisdeuren over. En nu begint het , of:  "Le moment supreme". Hier hadden we op gewacht en kwamen zeker er voor.::  De Lozerheide. Bos, broekbos , vijvers en vennen. Brede rietkragen. Mogen langs visvijvers,sloten met smalle bruggen, en om een prachtig groot ven heen en over enige bruggetjes,smalle bospaden met talloze boomwortels boven de grond. Dat was oppassen,om niet te struikelen. Weer gras en bladpaden. Slinger en hoekige bochten,alom bodembegroeiïng. Prachtig mooi! Even staan we wat langer stil op een zoveelste brug vandaag, en ik zei.Als dit het paradijs is hoef ik toch niet meer zo'n verre reis later te maken. Meerderen staan even stil ter bewondering; Oooooh! Ik begin spontaan te fluiten,in stereo want ik mis twee hoektanden.. Vooruit met de geit ,we moeten weer verder.. We zien plekken met herfststijlloos,lijken op narcissen of ook wel paasbloem,maar enkel paars van kleur. Groeit graag op moerassige grond, veel riet, vloei en visvijvers en horen en zien weer watervogels en zien zwanen, en libellen zweven rondom ons, op een vochtig rijkbegroeid pad. Wat is dit mooi!.... Dit was zonder meer een niet te missen onderdeel van de tocht. Noud vergat alle pijn en ongemakken,dus het werkte nog helend ook!...Helaas komt ook aan deze tocht een einde. Moeten nog een gevaarlijk bijna niet te overziene slinger autoweg over,klimmen een dijkje op om op het paralelle fietspad te komenin de hoekse bocht van het kanaal,we gaan weer de sluisdeur over en komen terug in Lozen. Heel even raken we de weg kwijt,maar de parkoersman kiest hier duidelijk voor een veiligere terugtocht weer door een woonwijk. De eindstand op de teller stond op ruim 31 k.m.. Maar het was het waard. De parkoermeester[s] hebben of heeft er schitterend werk van gemaakt. Een publiekstrekker. Hartelijk dank voor zoveel vernuft en inzet er zo veel moois uit  te peuren. Wat een variatie! Houdt de man in ere Torenkruiers. Ik las dat 991 deelnemers opgedaagd waren. Die hebben dan ook het summum van genot gepresenteerd gekregen. De naam "Torenkruiers" Geuzennaam voor het dorp en inwoners en van de vereniging is ontleend ,aan het ruim tiental meters verplaatsen van de kerktoren van Bocholt, ergens vroeg vorige eeuw. Ik Noud en Paul namen er nog ene na afloop, en waren dik tevreden over de mooie wandeldag. Rakker trouwens ook,die grinnikte want liet zijn tanden zien, hondentaal kennelijk.  Noud is roodgekleurd door de zon. Ik zeg nog tegen hem. "Net een red-head-indian". Rakker werd ook grondig verwend door het bedieningspersoneel met overgebleven koekjes voor bij de koffie.En knabbelt er op los. Zeker voor herhaling vatbaar,en wie weet tot gauw.We gaan een andere route terug op Eindhoven aan.

Het is duidelijk voelbaar,als je eenmaal buiten bent; De "R" is in de maand,een paar graadjes boven nul zelfs. Wat wordt het vandaag? We zullen zien zei de blinde.

De weersverwachting zou zijn rond 17-18 gr. overdag en zonnig maar schrale wind ,noord-oostelijk. Al vroeg op weg naar Noud hindert me de laagstaande zon. Dwars Eindhoven door het Villapark en onderweg veel gevogelte allerlei aard die in de ochtendstilte op zoek naar voedsel zijn,op de wegen. Aan een gracht aldaar wordt ik luid snaterend begroet door de ganse eendenfamilie, ze wensen me waarschijnlijk een goede dag toe. Bij Noud aangekomen de gebruikelijke begroeting met Rakker en juist als ik mijn voet over de drempel heb gezet, posteert hij zich ongeduldig bij de voordeur. Hij weet het al; wandeldag! Op weg door de Kempen worden we getracteerd op een wondermooi herfstig decor aangeschenen door de nog laagstaande zon. In Hechtel blijkt de startplaats niet het Rode Kruisgebouw,maar opnieuw het Don Bosco-instituut. Heeft alles van doen met de wegwerken aldaar aan de baan naar Leopoldsburg nu, maar de omlegging van vorige keer blijkt in alle geval opgeheven dus kunnen we via het grote kruispunt gemakkelijk de startplaats bereiken. Het staat er al propvol en de parkeerseiners staan te overleggen, waar nu. Driewerf hoera! En: Nendikkeproficiat" "zoals de Vlamingen plachten te zeggen . Want het blijkt dat De Anjertrippers hun dertigjarig bestaan vieren en dat wordt met een tournez general,gevierd. Elke deelnemer krijgt een gratis consumptiebon uitgereikt. Da's aan die Ollanders wel besteed,maar nu ook aan de landgenoten dus van eigen grond. Verschil mag er niet zijn....Noud zet zijn stappenteller aan,en zijn watch,en hup daar gaan we weer door het Hechtelse. Rakker heeft er ook duidelijk goesting in en besnuffelt  de route. Onze routeverkenner of voorloper. Hij spant zijn leidsel en trekt  Noud met zijn korte pootjes vooruit. Zeker een hond van de vooruitgang. We krijgen al te vaak opmerkingen van meelopers,die het tafereel bezien en bezorgd afvragen wat moet ie lopen ,en; haalt hij dat wel zo'n afstand. Dan houd ik mijn hand tafelhoog boven de grond en zeg hen dan: Toen hij begon met lopen was hij nog zo hoog, maar zijn pootjes slijten wel af ja, maar een skatebord zal uitkomst bieden. Binden we'm met riempjes erop. Begeleid door een heldere hemel dus felle zon gaan we op weg. Eerst een asfaltweg en dan al snel een slingerpad door. De oude dennenbomen staan met de wortels boven de grond als staan ze klaar om ook aan de wandel te gaan. We herkennen de omgeving van de atletiekbaan van vorige keer,en gaan weer richting Hechtelse heide.Wat ons ook opvalt meteen is hee: vandaag geen geschiet in het gebied, {rijmt!]. Geen oefeningen op de schietbanen van Hechtel en Leopoldsburg en we zitten op millitair oefenterrein. Nu en dan wijde blik heuveltjes, terpen,bunkertjes ,wacht of andere posten,diepe tanksporen of andere zware voertuigen. Schuttersputten,stellingen. We krijgen even een wijde blik door een beekdal,met mattenbies en verwilderde begroeiïng, een eind verder overheerst de groene brem een heel veld.We lopen even over brede betonbanen afgewisseld met eenmanspaadjes later,  en de paden verend al lopend op dikpolig tapijt van oude dennenaalden. lekker. Veel overdekt parkoers en dat voor een inschrijving van maar € 0.90 ct.!.... Rakker moet weer eens zo nodig door een diepe modderplas lopen,en ziet er niet uit! Dat heeft hij begrepen dat hij op z'n kop kreeg, en tracht dat goed te maken en te drogen door steeds maar weer ergens door het gras op zijn zij en rug te rollen. Wat mij doet opmerken: Noud kijk! Je hond valt telkens om,hij kantelt! We komen aan de rust van een kantine van de Hechtelse politiehonden vereniging,en laten ons het fris wel smaken. Zetten een raam open....

Verder gaat het dan, nu meteen echt door de duinen en zandvlakten De dertigers splitsen af en we lopen wat grind-zandpaden knisperend onder onze zolen. Slingeren op en af heuveltjes, komen langs een "executieoord1940-1944",een herdenkingsplaats met kerkhofje, toegangspoort mooi smeedijzeren hekwerk.

We steken over de weg Hechtel-Leopoldsburg naar noorderlijker streken nu en na nog wat klimmen en dalen en een steile trap na open veld, [hier kwam een roltrap van pas?], Dalen we langzaam al slingerend af naar een grasveld waar het gras nog en kontje hoog staat. Hier staan de barmhartige samaritanen die ons wensen te voeden en laven, met hun tenten en zitjes opgesteld. We blijken aan de rand van Hechtel te zijn want zie daar priemt het kerkje de lucht in. Nee-nee Heesakkers en Wijn, niks ervan bijna thuis, we krijgen weer een lus. We klimmen dezelfde afdaling weer omhoog Een niet te versmaden lus zelfs. De Hechtelse natuur in optima forma. Weer mooie begroeide paden smal en breed en op en af dwarsen  voor de tweede maal een lang zanderig duinenveld en komen weer bij dezelfde rustplatts uit .Mon,Anneke Rudy en het groepke van De Voskes,[en nu ontschieten me de andere namen], komen er ook aan. Een korte begroeting en een babbel en dan wil Noud al weer weg.De eerste omloop zou volgens tellers twee k.m. langer zijn want 17 i.p.v. 15k.m. We gaan weer op weg en worden even op het verkeerde been gezet door een oude inmiddels verweerde pijl,zo bleek. We zagen voor ons velen terugkomen en toen bleek dat op een punt eerst een pijl rechtdoor en 10mtr. verder pijl links te staan.laatste was onjuist en die hebben we maar verwijderd. Dan blijken we op de goede weg te zijn. Stukken open landschap in het bos,erg mooi en een prima afwisseling na alle ge-bos-loop.. De laatste k.mrs zijn ingezet. Zie nog een medelander die een toepasselijke wandelnaam draagt. Verstappen: Hee; "Ver---stappen",of als hij zich maar niet "verstapt". Zou minder zijn. We passeren een weiland met i.p.v. prikkeldraad afgezet met staken horizontaal aangebracht wat vriendelijker oogt ook. We halen groepjes meest oude Belgisch Glorie van weleer in in,kennelijk met bussen aangevoerd uit o.a. Sleidinge,maar ook een groep uit Haelen {Ned.} waar we vorige week te gast mochten zijn. We herkennen ook maar nu tegengesteld veel stukken route van enkele weken terug hier bij de Bosdravers,en komen aande rand van een villawijk in aanbouw en direct al ook bij het Don Bosco-instituut waar we ons weer afmelden. Zien op de immense parkeerplaatsen veel Nederlandse nummerborden die kennelijk hier ook hun goesting vinden. We drinker er nog ene op,om de dorst te lessen,want de droge wind en zonnig weer ,een mooier cadeau konden de trippers niet hebben na de regen van gisteren nog. Maar ook het deelnemersaantal mocht er zijn,t.w. 2.229! Daar moogt ge heel fier op zijn! Wij hadden weer een prachtige natuurrijke wandeldag,pittig dat wel, maar de moeite van naar onze zuiderburen afzakken waard.Zien Monne Rudy Anneke en "?' gezessen ook arriveren en weer even een babbelke,met deze sympatieke mensen uit Turnhout en Arendonk e.o. Volgende week blijven we toch wer het Vlaamse land opzoeken. Zeer waarschijnlijk is ons doel Lozen-Bocholt niet ver van Weert. Verwachten we veel van. Tot dan hier. We houden U op de hoogte. Toi-toi!