BeneluxWandelen.eu

Deze tocht is al de 20e editie.  Een idee in samenwerking met Olat en Milieu 2000, vanaf en vanwege het wegvallen van de E.U. binnengrenzencontrôle.  Met opstaan groet ik de morgen met Goedemorgenmorgen.  Ik ga eerst op weg naar Noud.... Wat is dat?... Weer hoor ik de merels zingen, het is toch winter volgens de kalender?   Dat de natuur degelijk van slag is wordt ik door de berichten van de N.O.S. juist nu bevestigd. Er komen allerlei lente-achtige ondervindingen en verhalen binnen.  In Valkenswaard b.v. meldt men een nest jonge merels.  Ik zie aan het begin van de tocht enorme vluchten ganzen terug noordwaarts trekken.  Er groeit vanalles wat normaliter bij de lentetijd hoort.  Zal vandaag onderweg dan ook molshopen zien, en zegt de weerspreuk; Komen in December de mollen; laat de winter met zich sollen.  Welnu; wat hebben we nu voor winterweer gehad? Op weg naar Luyksgestel om vanuit Nederland de tocht naar Lommel v.v. aan te vangen. Onze belgische wandelgenoten juist andersom.   We kunnen de auto in tegenstelling tot gewoonlijk met pakeergeleiders dichter bij de Camping-kantine stallen.  We horen tongval aller kant vanuit het land.   We gaan vrijwel regelrecht de camping af meteen de kempener bossen in.   Boven ons het ruisen der wind over de bomen.  Hadden we op weg naar hier nog hoop op wat zon , omdat er gaten in de bewolking leken te komen , was toch buiten de waard gerekend.  Het trok en bleef zowat helemaal dicht het zwerk. Grijs , oude lucht hi-hi.   Het lijken wel de donkere dagen NA kerstmis.   Padenrijk al meteen spar en den en oude dennen prevaleren. Gras en modderige karspoorpaden en enkelpads , een bos met groene varens rijkelijk rondgestrooid.  Nog paddenstoelenwerk her en der.  Herfst en lente in de winter.   Heel mooi begin toch, en heel anders dan voorgaande jaren.  Een verhard fietspad , asfaltweg kruisend.   Volgen namen als Piet Hendrikspad en Wim Nentpad, ze zullen wel verdiensten hebben.  Openluchttheater Hunnerbergen langs, volgt openveld en weideland.   Een enorm veld mosterdzaad in gele bloem deels.  Hond Rakker leeft zich uit door soms door het gras te rollen wat mij opmerkt Noud je hond kantelt telkens.  Hij valt zomaar om Noud!  Zie je dat?  Kempenland is meest bos allerlei en zo gaan we de paden op de lanen door.   Een kortgrassige weide lopen we aan de rand ervan door.  Al gauw volgt open heideveld en zijn we op de Bleekerheide ongemerkt de rijksgrens gepasseerd.   Geen grenspaal of grenssteen , die heb je n.l. ook.  We zijn pas zeker , als we ook de overwegend rode bakstenen huizen zien.   We zijn in Vlaanderenland. Betonfietspad brengt ons omhoog  gaand naar de hoge aarden wallen die het kanaal van Bocholt naar Herentals omboorden.  Deze wallen zijn ontstaan door de uitgraving van dit kanaal, dus van de kanaalbodem.  Er liggen ook diverse bunkers.   Stille getuigen, langs dit kanaal waar op 17 sept. 1944 het offensief market garden werd ingezet door de geallieerden.  Er is hier erg fel gevochten, moet de hel zelf geweest zijn. Gaan wal weer af en volgt een brede modderweg even weide, waar een wervelkolom van bladeren opwaait langs ons.   Komen vlak aan Vossemeren , even ommetje voor de regels der verkeer en gaan de kanaalbrug over naar onder weer om haventje De Lossing langs te gaan.  Hoe groen omgeving Lommel is blijkt aldoor.  , en bereiken we  het scoutsheem als eerste post na9 k.m.  Ieders bril slaat aan door de vochtige warmte binnen.  Tref hier Jaap omgeving Arnhem.  Noud hoort hier dat als hij verder wil , hij straks als regel niet met de hond in de touringcar mag, verkort, en besluit van hier terug de route naar Luyksgestel te aanvaarden.  Jaap en ik gaan verder.  Leren meteen hoe sportief en actief Lommel is.   De enorme evenementenhal De Souverein en allerlei sportcomplexen, sportvelden , overdekt zwembad en zo meer, en vlak bij stadion United Lommel tweede klasser prof nationaal.   Over een ruitersportterein , en dan slingeren we de bossen weer in,  den vooral.  Steken  weg naar Centrum over, kanaalbrug over en volgt een hele poos de toppen en op en af kanaalwal oostwaarts gaand.    Eenmanspaden aldoor gaand. op en afdalend , met tussen de bomen telkens het kanaal zichtbaar richting Neerpelt.   Brede betonweg landerig nu. met houtwallen en zijwegjes en paden negerend.   Kale akkers , velden en korte maisstengelsvelden.   Brede landweg in, kom ik met good old Lommelnaar Theo lang niet gezien  even mee in zijn tempo bijpratend.  Laat Jaap me weer inlopen en gaat het langs tuinen met pluimvee, hoenders, en zelfs een kolonie zwanen Zittend onder een spuitende fontein,  in een particuliere vijver.   Ga langs waterloop, komt Roosendaalse/Limburgse origine Martien me achteraan inhalende.  Weer gesprekstof.  Draaien over brugje terug en dan bospad in met verderop mooi open heideveld zakken af benee kanaalweg of pad in, en stijgen dan toch weer naar en dan over kanaalbrug , bereiken we Heideheuvel.    Lommel heeft diverse bijdorpen , zo ook deze.   Goed verpozen in de parochiezaal waar onze buren de belgen hun tocht naar Holland aanvangen.  Oergezellige internationale sfeer hierbinnen en natuurlijk erg veel bekenden.   We hebben  er bijna 17 k.m. op zitten.    Weer buitenkomend  ontmoet ik mede-beneluxer René Smets,  en volgt een kort geanimeerd gesprek.   Dan twee straten links huisjes kijken met tuin-kerstverlichting versieringen, gaan we weer het kanaal-wallenbos in met opnieuw stijg en daalwerk.   Gaan kanaalverkeersbrug onderdoor weer langs De Lossing, met taverne lijkt in ruste.  Komen aan een grafmonument die vertelt dat hier een brits soldaat lag van sept. '44 tot juni '45  en is opgegraven weer.  Vast vanwege de felle gevechten langs dit kanaal toen om over te steken naar nederland.     Ik bedenk; ooit van huis gegaan, nooit meer teruggekomen.... Triest voor familie en anderen achterblijvers en kameraden.  Martien is afgehaakt in Heideheuvel al,  en Jaap en ik gaan onder een imposante slingerende voetgangersbrug door,  hoog boven ons zien we wandelaars terug op weg naar nederlands bodem.    Stijgen met neus op de schoenen een erg steil pad op met clementie van een groep jeugdige bikers, die respect tonen en ons eerst laten gaan.   Volgt de Lommelse Sahara en fameus natuurgebied, niet te missen.   Lopen een paddijk tussen twee schilderachtige vennen door mooi groenig omringd en watervogelrijk.   Volgen een honderden meters lange latten omheining  langs heerlijke losse en halflosse zandwegjes en paden met schitterende uitzichten over plassengebied, een boeg van een boot steekt lijnrecht omhoog uit het water als een vergaand wrak, wij denken vast zo opgezet toch, maar niettemin.  Spreekt wel aan.  Dalen af naar grote waterplas en volgen de waterlijn als bij het strand langs kabbelende golven wild opgezweept door de wind.   Zien links van ons hellende duinen met oude den meest, het lijkt strand en duinen, maar erachter duidelijk bossen.     Indrukwekkend mooi.  Lang langs waterranden en her en der pad achter bosjeswerk door , rietkragen langs en dan verlaten we plas met mooie uitzichten aller richtingen , om bij een schuilhut weer de beschutting van bos en groen in te gaan.  Bereiken we betonfietspad dat een eindweegs slingert en joggers en bikers laat passeren.  Limburg fietst zegt een beschilderd opschrift op het pad.  Opnieuw draaien we pad af en ruilen beton voor zandpaadjes door altoos groen en m.t.b.-paden netwerken, soms kruisend en we geven elkaar beleefd , begripvol de ruimte.  Ieder zijn gerief en hobby/ sport/ liefhebberij.   Prachtig padenwerk hier weer.   Lommel propageert terecht zich als toeristische en vooral groene gemeente.    Kan niemand tegenspreken.   J. en ik komen dan toch weer veranderlijk in veld en weidegebied terecht.   Ronden weer een waterplas, en een poel en slotenwerk, over platgelopen gras door voorgangers.  Draaien verderop een zandweg in die ons aan het chiroheem brengt van vanmorgen voor de eerste lus gaand.  Jaap en ik gaan naar binnen , nemen nog een afzakkertje en opwarmertje en vinden dan berekenend, dat we de acht k.m. route terug naar nederland vanwege de schemering maar laten voor wat die is, om niet in het duister door het bos te moeten hossen.    Overblijfsel van het Nijnselsyndroom weken terug..... We zijn dik tevreden vandaag met onze 24 kilometers.  Besluiten de touringcar naar nederland op te zoeken die vandaag pendelt voor korterlopenden vooral.  Kopen onze badge daarvoor  en slenteren de laan richting De Soeverein af.    Bus is mudvol en we besluiten met een hele troep andere busgangers te wachten tot de volgende gelegenheid, waren voorgejokt dat die er over 10 min. zou zijn.    Nou; niet dus, zeker een half uur wachten wordt dit.  Als de andere komt,  gaat bus eerst nog naar Heideheuvel terug B. lopers afzetten en nederlandgangers bijladen , terugweg opnieuw langs fameus voetbalstadion draaien we af op het moederland aan volle bak.  Komen vlak aan de ingang camping Luyksgestel aan, sommigen kruipen verstijfd de bus uit, lijkt wel bejaarden en invalidenuitstap.  In de zaal nog wensen en gesprekken rondgaand, wil Noud wel naar huis.   Noud zet op de Olat -site deze week zijn  gefotografeerde indruk op zijn route neer, kijken dus.    Veel vernieuwde route vandaag met lussen van 8 k.m. aaneen te schakelen naar believen.  Bijzonder geslaagd vandaag wat zich vertaalde in beider kampen ruim 1.000 deelnemers die zeker tevreden zullen zijn geweest, meest grijs weer, maar zo goed als droog.   Al heel wat dezer weken.  Ook jullie wens ik een geslaagd , gezond , en schitterend nieuwjaar 2012!   met even geslaagd wandelgenot. Tot lezens of wie weet ergens live!? Tot weer.  Houdoe;  ofwel ; hou je goed.

Peter Heesakkers

Gewaarschuwd door de weerdiensten ben ik extra op m'n qui vive tegen opvriezing en gladheid vanwege ochtenddauw.  Ben eerst onderweg naar Noud, om vandaar per auto naar Nijnsel behorende tot St.Oedenrode, af te reizen.  De zon schijnt al vroeg hoewel  nevel en mistflarden op enige hoogte rondzweven.   Berijpte landerijen nu en dan.    Koning winter deelt een plaagstootje uit. Het was hier in de streek -2 graden.  We komen na Son op een landweg al groepjes wandelaars tegemoet gereden, ontwaren o.a. de nederbelgen P.en L.  De startgelegenheid is temidden niemandsland, een grote parkeerplaats is al volzet, en worden we door parkeerregelaar naar overkant van de weg, naar een gladgeschoren grasveld gedirigeerd eveneens berijpt, ook deze parkeerplaats wordt in een wip bezet, door aldoor aanrijdend verkeer.   Niet lang na de inschrijving ben ik al op weg.  Noud heeft plannen om korter te gaan vandaag en zal voor Olat vandaag de dag vastleggen met een foto-album op de site van deze club te vinden.   Ga landweg op met akkervelden overheersend , en vooral  afzienbare velden prei.   Komen bij de Dommelrivier in de buurt die nu in nevelen gehuld is in een bosperceel, dat ons op en af laat klimmen , dalen, slingeren.  De Dommel dampt alsof het warm water  geeft, en geeft de natuur eromheen een heel merkwaardig apart cachet.   Ik grap rondom me dat het water er kookt.   Mestluchten van bewerkt akkerland dringen de neusgaten binnen.   Kom langs huis / tuin waar de rozen aan de haag nog rood kleuren.... .  Kom terug op aanvoerweg naar startlokatie en gaan nu zuidwaarts , de erg laagstaande zon  met lichte nevel, hindert wat.  En gaat de zonnebril op.  Asfalt een poos gaand langs landwegjes met jonge bijgesnoeide beuken boompjes langszij.   Ga weer bosgroep in.   Rand bos , akkers.  Kom aan wat vroege rustplaats bij bedrijf achterom.   Wat gesprekjes met lang niet gezien lopers, maar plots na alle gezelligheid en nog de nodige extra k.m. rs voor de boeg wetend , moet ik me weer excuseren en er vandoor.  Het gaat nu zig-zag langs platgetrapte  erg smalle graspaden langs weideafzettingen  en akkers en sloten anderzijds.   Gaan natuurgebied Mosbulten binnen,  moerassig vooral langs ook clubje vogelaars met fotocamera,s  en veldkijkers.  Rond een meer en er weer het gebied uit via klaphek.  Na veldweg tóch weer bos in en mis afslag en pijl, wat teruglopen en dan volgt door eerst berkenbos een licht heuvelig smal pad erdoor met later jonge bos aanplant eiken en dennen.  Zie de nodige paddestoelen en boleten, en zelfs een heksenkring genaamd, zijn paddestoelen in een kring staand.  Een beetje landerig , een zandweg en langs sloot en verder een bosven, komt Mariahout in beeld een dorp van paar honderd woningen.  Valt op dat er nog veel bladeren aan de bomen hangen, dichte bomenkruinen nog.  Na rust in plaatselijk buurthuis begint voor mij de extra lus.  Ben moederziel alleen stilte en rust om me heen soms in de verte een koppeltje dat uit zicht raakt.

Dorp uit langs voorbereiding voor nieuwe wijk, aan gronden en wegen te zien.   Een trits  recente villa's langsheen oude tuindersweg,  asfalt op naar bosrand op aan.   Wegje af weer graspadenwerk langs sloten.   Ad parkoersbouwer lijkt iets met sloten , beken en rivieren te hebben en vennen..  Stuw in sloot oversteken en andere zijde ervan verder gaan.  Toch nog het bos in , zij het meest bosrand of wijder landschappen in vizier , maar toch,... bos.   Een hol naar ondergronds valt op door een tapijt van geel zand geleidend naar, mogelijk een vossenhol of dassen burght{?} .   Opnieuw pad langs sloot en een houten brug over , tweezijdig fietspad en dan weer bebouwing Mariahout in naar buurthuis.   Een lus korter dan verwacht n.l. +/- 10 k.m. , maar blijkt tezaam 16 bij tweede rust...  Tref hier sinds erg lang Martien uit Roosendaal en loop even na rust Patrick en Linda Vanderstukken wat tegemoet.  Ze waren dichtbij zo werd me verteld. De Nederbelgen genaamd vanwege hun vele tochten ook in het Nederlandse.   Wordt extra verpozen in het buurthuis met nog een clubje uit België ergens rondom Turnhout afkomstig.  Gevieren gaan we er weer op pad.   Eerst wat bebouwing  in schitterend zonnig herfstweer.  Hoog in de lucht wat nevelen.  Meest landerig en plukjes bos gaat het nu.  Toch weer bos in  slagbomen en klaphekken gaande.  Een ex aardbeiveld en nog een grootse plantage van wat{?}.  Een veld heide en naar laagliggend ven.   Toeristische routepalen diverse kleuren van evenzovele afstanden , aldoor bos allerlei komen we aan parkeerplaats van staatsbosbeheer, natuurpunt voor de vlamingen.  De rustpost is al in de opruimfase, afbouw,  al zitten er nog wat wandelaars. Klappen nog zelf een bankje open om te gaan zitten.  Nog 10 k.m. gaans  vanaf hier lezen we dus hup tijdig in de hoeven.  Het gaat weer almaar door bos smal en smaller. Een club jonge fietsers wordt wederzijds  tegenliggers, begroet met handje klap a-la high five per persoon, zij stopten voor onze doorgaang, bedankt.  Leuk toch zo'n actie en ontmoeting, vriendschap en begrip, respect wederzijds.  Zie aan einde boslaan veldmist komen opzetten.  Het wordt snel mistiger.... Moeten bij splitsing met 15 en 20 rechtsaf i.p.v.   Missen achtereen pijlen, denken eerst aan vandalenstreken, maar almaar verdergaand op papier aangegeven , { want Olat geeft op papier elk paadje of traject met tientallen en andere meters exact altijd aan} , wordt het nu puur op papier lopen... Het is duidelijk nu , de pijlophaler {s} , zijn te vroeg zonder na te gaan of er nog lopers kwamen,  begonnen.  Het wordt snel zeer , zeer mistig.  We zien erg weinig meer en ook onze oriëntatie laat ons meer en meer in de steek bij gebrek aan zicht.   Het wordt ook koud.  Vliegtuigen landend boven ons voor Eindhoven vertellen dat alleen zware grondmist ons parten speelt.   Volgen heel secuur onze papieren beschrijving nu.  Vaak met toch vragen en stilstaan en op de gok een pad of weg inslaand.   Het schemert al flink ook.  Gaan van landig weer het Vressels bos in .  Vooral donkerder delen is het oppassen waar de voeten te zetten , als kuilen en boomwortels.  Een groot ven is onttrokken door de mist op het water,  Twijfel soms bij als splitsingen is vaak  toch lastig.   Het blijft gokken en overleggen.  Moeten volgen met regelnummering en omschrijvingen conform pijlnummers per afstand.   Kan mijn boosheid niet bedwingen ten opzichte van pijlophalers.  Ik vloek zelfs, zelden anders toch.  Volgt asfaltwegje en een kapel als omschreven en natuurinfobord, kloppen.  Weer gok welk pad in te gaan , volgen langs moerasgebieden en velden en bosranden.   Een kreet van Linda dan.   De pijlophaler heeft er een vergeten.  We vervolgen in de hoop op nu wel pijlenwerk nog.  IJdel, zo blijkt  gauw weer.  Komen dan een stel zomaar wandelaars tegen , die vertellen dat even verderop ze pijlophalers, een trio ,  zagen.  We zetten op papier de  achtervolging in.  We dreigen door de snelle inval van de donkerte en dichte mist,  de oriëntatie kwijt te raken.   Want het zicht mindert met de minuut.  We komen dan aan de clubrustpost die ook al opruimt.  Martien pleegt een telefoontje , met noodnummer van de parkoersdienst en legt het verhaal uit en waar we zijn, waarom , en wat er mis is.   Gaan vlug door  opnieuw door donker wordend bos.    Het is opletten waar de voeten gezet worden.   Op papier lukt het nog ook , mede qua overleg binnen ons groepje.   Papier tegen de neuzen.  Komen op samenkomst van 15 en 20 k.m. route , en zien links van ons twee betaste fietsers naderen, ik zei tegen Linda, Patrick en Martien , dit moeten  de pijlophalers of routecontroleurs zijn.  Gelukkig , dat waren ze ook.   Doen ons verhaal en zeggen ze meteen dat o.a. groepje Antwerpenaren nog achter ons dwalen ergens.  Ze gaan er op af,  ze tegemoet. Laten de korte afstandspijlen nog hangen en nu hebben we dan van hier af wél markering, en die kunnen we dankbaar volgen, ze zijn fel geel en dus goed in de donkerte te zien.   De volgnummering klopt ook nu, gelukkig.  Het is aardedonker geworden en een ven is onzichtbaar door de dichte mist, de Hazeputten heette deze.  Jammer maar het bosgenot  gaat aan ons voorbij nu door het duister.  Letten goed op onze stappen , boomwortels en kuilen in het pad.   Mijn humeur is flink gedaald , door deze zoektocht en omstandigheden , we blijven dicht bij elkaar elk paadje zoeken.  Het lijkt horror, want misstappen kan ongelukken of ander leed brengen.  Bij elk paadje worden de gele pijlborden gezocht met nummering overeenkomstig papier.   Klaphekken en bruggen worden genomen.  Het "bost" aldoor.  Eindelijk geraken we het bos uit definitief.  Open veld asfalt en dichte mist.  Herken wegje.  . Zien plots lantaarnlichten wederzijds wegje.  Ik vertel dan ; dit is het , daar moet het zijn.  Draaien op een driesprong nog een vijftigtal meters te gaan naar finishzaal , maar moeten ijlings de berm in want er nadert een auto  in ras tempo ondanks de dichte mist en op zulk smal wegje....Onze aanwezigheid verrast hem kennelijk ook, nee hij was niet alleen op de wereld,  maar om met zulk slecht zicht....?   Had meest nog onderweg met Noud te doen, die wachtte almaar en we waren telefonisch niet bereikbaar ook nog.   Wist niet wat er gaande was of kon zijn.  Maar Rudy en "De Wilskes", uit Antwerpen prov. , zoals Pat ze kende , waren er nog niet.... Ben heel benieuwd hoe die terecht zijn gekomen toch.  We stappen fluks wat gangenwerk door de zowat lege zaal in. Opluchting en verbazing, en de voorzitter en nog wat leden waren er nog.  Deden ons verhaal aan ze, met de klacht en ongemakverhalen van het te vroeg pijlen verwijderen , zonder acht te slaan op achterblijvers nog.  Neem ter compensatie van Noud's lange geduldige wachttijd , afscheid van Martien , Linda en Patrick, en nemen Peter van de Ven nog mee uit het donkere vet-mistige  platteland, om hem bij zijn bus te brengen.   Merkwaardig; eenmaal Son voorbij , is het weer gewoon ver zicht!  Geen mist en zeker niet in Eindhoven..... Al waren de weerswaarschuwingen voor de rest van het land alarmerend voor het verkeer.,. We hadden geboft hier in deze hoek des lands.  Zonnig!   En de rest was zeer zware mist de hele dag... .  Over de tocht zelf; de slogan;  Echt Olat, dat zeker wel.   Al hadden we het wel moeilijk door de snel invallende dichte mist, de oriëntatie daarna,  de duisternis nog daarbij komende, in combinatie mét.   Met het smetje op het blazoen van de te vroege pijlophalers.  De route zal je ons niet over horen, als immer erg mooi.   Dolen door donker mistig bos, is wat minder toch.   Avontuurlijk dat wel.  Even bezien wat de volgende tocht van mij wordt.   Noud heeft vandaag de wandeldag weer vastgelegd voor de internetsite van Olat, als trouw,  onder  het wandelalbum der club.  www. olat.nl.  Kijken dus voor de indruk van deze dag.  Intussen , blijven wandelen, wie weet treffen we ons ook nog wel eens te velde.  Tot volgend keer;  Houdoe!

Peter Heesakkers

Olat noemt deze tocht de eerste van een halfjaarlijkse maandelijkse serie; wintertocht, ik reken het nog onder de herfst.... Hoewel;  Als ik me deze ochtend naar buiten begeef zit de temperatuur duidelijk rondom het vriespunt al.  Koning winter lijkt al vroeg voor de deur te staan.  Figuurlijk dan toch , want ik kom er nog gemakkelijk bij 'm langs.  Daken en landschappen tonen onderweg naar; wit.   De R zit in de maand en het is al bibberen.   Ik ga de fiets op , op weg naar Noud, die nog na lange wandelafwezigheid, zijn wandelschoenen ook weer eens aantrekt.   Ben net een indiaan onderweg er naar toe.  Geregeld moet ik mijn handen boven m'n ogen houden vanwege de laagstaande felle vroege ochtendzon.   Trap we wat warm.  Hondje Rakker  { Jack Russel} , heet me welkom en rent uitgelaten door tuin en huis.   Zodat al rap halsband en riem hem moeten temmen.  Noud moet flink krabben , aan zijn autoruiten dus, want er zit een ijslaag op.   De zon zal ons onderweg naar Someren nog vaak bij verassing hinderen.   Staalblauw is de lucht.   We denken rapper de bekende beschaduwde binnenwegen te kunnen nemen.   Komen  echter op een landwegje waar we voor ons twee pelotons toerfietsers met volgauto's moeten dulden a 30 k.m. p./u.  Een heel eind.  Een geduchte streep door de reistijd.  Aan de startgelegenheid te midden niemandsland, is het een drukte van jewelste met parkeerders en plaatszoekers.  Ook veel Vlaamse bezoekers zo aan de nummerborden te zien.   Ook de bermen raken vol.    In het inschrijfburo het gebruikelijke ritueel van drukte en snelle begroetingen.  Tout le marcheurs du region , zijn aanwezig.   Het is ff-en  w-8888-ten aan de inschrijftafels.  Noud zal vandaag korter nemen, ik ga voor de 30 k.m.   De "40 rs" zijn al lang op weg.   Ik zet er ook meteen de hoeven in.    Landwegje wordt zandweg.   Een bebost privéterrein in speciaal voor ons opengesteld.    Waden door bladeren en bukken voor wel erg laag hangende boomstammen.  Voorrangsweg Someren-Heeze over.    Ik zie in het westen laag de maan op zijn kant liggen, halfvol.   Dat hij zo ligt , komt door de draaiïng van de aarde t.o.v. de zonnestand.  Roodwitte linten in bossen verhalen van een motorracecircuit.   Opgelet scrabbelaars, zoveel punten per woord.    Komen langs een enorme oppervlakte omwoeld en bewerkt terrein met zandmachines kolosaal.   Een groot golfterrein in aanleg.   Nu vangt het boswerk aan.   Klaphek door waarvan ik inderdaad klappen krijg, niet vlug genoeg;-  We stappen een vennengebied binnen en heidevlakte bos met rijkelijk sparren groot en klein , dennen , oude en jonge eik en ander loof.    Boven op een heuveltje bij het Keelven komt me een meute lopers tegemoet.  Hadden op de top de pijl gemist, en dan ga ik smal heuvelrugpaadje in.    De klaphekken aantallen vandaag onthoud ik U maar.   Kom aan de veldrustpost met verzorgkraam, altijd weer een punt van lang oponthoud en gebebbel her en der.  Tonny uit Oss is er ook present met een  acht tot tiental meelopers uit deze plaats, en de begroeting is als immer zeer joviaal van het clubke.   Lijkt wel een fenclubke, inderdaad trouwe lezers van mijn verhalen.   Na de pauze loop ik een stukkie met ze mee op en het wordt een gezellig getater, tot onze afstandswegen zich scheiden.   Volg gedwee route splitsingsborden en nummerpijlen, volgens papier.   Prachtige nevelige zonnestralen tussen de bomen, de herfstlucht in mijn neusgaten, paddestoelen en de eerste herfsttinten.  Heerlijk.  Nu en dan ruiterclubs tegenkomende en achter me galopperende paarden doen me even wijken.   Ik ben er niet gerust op, wat het juiste parkoers te volgen betreft.  Mis nog steeds de eerste vaste post voor rust. Nummer volgorde kloppen wel papier niet.   Leg me er bij neer dat het dan maar korter moet vandaag dan voorgenomen.    Na veldweg vooral maïs , wordt het ver rond kunnen kijken landschap.   Een hert met mooi gewei met kleine damhertjes {?} , er rondom trekt mijn aandacht.  Ineens zie ik een poes vlak bij m'n schoen en ras nog een en nog een en een paar dan.   Niks schuw blijven ze rondom me.  Wandel dan langs  kweekkassen , boomkwekerijen en velden en akkers en weiden over lange asfalt/veldweg.  Zie een wijfelende wandelaar in de verte.  Naderbij, blijkt het een geschenk uit de hemel, het is Ad V. de parkoers-architect der club.  Brandende vragen heb ik los te laten.  Kan mijn vragen stellen en mijn hart luchten.  Een koppel vlak achter me worstelt met dezelfde vragen.   Ad begon hier met het ophalen van de 40 k.m. pijlen en kan ons geruststellen dat het op papier in de verkeerde kolom staat en de splitsing niet op tijd is aangegeven.  Passeer een wal van rode en kleine gele bessenstruiken in de bermen die ik niet ken, maar wel mooi.   Na wat gekeuvel stappen we verder.  Ad de andere route voor de pijklenpluk.   Dalen af in graswegje door broekgebied, dichtbegroeid, en dan langs randen bewerkte akker aan sloot diep liggende, om via duiker over te gaan weer de bossen in.   Het moet hier ergens zijn, de provinciegrens brabant-limburg, en het monumentale grenskerk monument.   Na een poos bosgedraai komt me een gestalte met witte pet tegemoet gelopen, in z'n uppie.   Blijkt Theo het illustere manlijke deel  van het duo "Hennie en Theo" .  Hennie moest korter vandaag.   Komen na een poos aan de 'wagenrustpost' randje Maarheeze, aan weg Someren.  Na laving; het is warmer nu, -- gaat het weer de wildernis in.   Natuurgebieden De Heeze , Rummeling en De Pan in.    Weer bospaden te gaan eindeloos, in zeer gevarieerde samenstelling van naald en lover.   Een modderpoel te omzeilen en beek Sterkselse Aa over, kom ik aan Sterksels kanaal, na enig padgemodder waar terreinwagens en boerenmachines er een geweldige boel van gemaakt hebben.   Ga een poos dit kanaal met smal bospad langs volgen en tegenover volgende brugovergang, verder door loofbos van De Pan.   Kom Rinda tegen, ook een bekend wandelfenomeen, en loop met haar en maatje een eindweegs op.   Het gebied is weer opener nu en we zien twee paragliders met motoren op hun rug boven ons.    Moeten een brede diepe sloot over, middels zo smal als een ijzeren  uitschuifbare ladder met ijzeren platen erop, die griezelig doorbuigt als we erover moeten.   Avontuurlijk toch wel.  Gaan landelijk op Sterksel aan,  De Heerlijkheid genoemd, een erg klein Peeldorpke, meest bekend om hun rustoorden en epilepsie-opvang- centra.  Gaan de prachtige tuinen van dit instituut in, een dorp op zich groot, met uiteraard bewoning en andere paviljoens.  Mogen daar de pauze hebben in prachtige zaal democratische prijzen, en buitenterras.   Fijn toeven.   Ik noem vandaag ook nog Weerterbos,  Boksenberg, Lange bleek, Ronde bleek,  Buntven, Hugterheide, Strabrechtse hei, en ik vergeet er nog vast; waar we doorheen wandelen.  De najaarszon beschijnt de bossen , bosranden en vennen als een sprookje zo mooi met die jonge herfstkleuren.  Gaan instituut terrein Providentia  af en uit weer de boerenlanden in.  Toch weer bospaden op twee en enkelsporige, gras, zand  en grindpadenwerk.   Een natuurlijk walhalla in optima forma.  Langs bosranden en door div. klaphekken.  Heidevelden en sparrenbossen en loofboom bossen doorheen .   Lijkt eindeloos.  Een ven spiegelt het bosdecor eromheen. Prachtig!  Een verhard fietspad geleid me naar de oversteek weg Heeze-Someren-Asten, en ga de Strabrechtse heide in. Het wemelt van dagjesvolk hier.  Kom langs groepen jeneverbes bomen en struiken.   Padder kris-kras door gemengd bos en kom aan het Beuven,  wat jammerlijk lijkt uit te gaan drogen door toegenomen waterhuishouding gebruik.   Insecten en donkere vlinders meest, zwermen constant om me heen.  Deert me niks.  Passeer een schotse hooglander achter een boshek afrastering, - die met die grote sturen op hun kop - , dixit Willy Timm.  Ga weer door hek klap om langs een smalle vaart; "Peelrijt"? , te gaan.  Via oversteek brug en knuppelbrug de,  Vlerkenroute volgend, blijven bossen allerlei  het recept.  Dicht, dun, nieuw, loof, pijnbomen,  naaldwerk, vanalles, oud en mijn papier zegt me dat er voorlopig geen eind aan komt , in almaar gezwinde pas neem ik de paden.  Eindelijk wordt bos  boerenland en opener en plots sta ik aan de finish...... De slogan 'Echt Olat'! ; ging weer helemaal op vandaag. Ad en z'n personeel hebben me en anderen weer een fenomenale natuurtocht met dikke grote "N" laten genieten.   De zon deed er vandaag nog een extra schep bovenop , wat de herfstkleuren nog mooier uit deed komen.  En prima veldverzorging, uitmuntend gepijld en geduldig papier, n.l. twee en half A4 in twee kolommen uitgelegd.  In de uitspanning, finishplaats was het nog oergezellig nakaarten.   Een uitnemende tocht vonden ze allen.  Noud en ik hadden nu tegenovergesteld de zon laaghangend hinderlijk tegen ons.   Mocht niet deren, we keken terug op een welgeslaagde wandeldag, waar Olat patent op heeft.  Vriendelijke vrijwilligers en een uitstekende veldverzorging.  Kijk nu al uit naar hun tocht volgende maand.  November.  Komend weekeinde staat Weert op program.  Misschien bent u daar ook{?}  Tot ziens.   Houdoe!     Peter Heesakkers

Dag 1 : De dag van Nuenen.  { "nunen"}

 Oei!  Het wordt oppassen: De wet van Murphy waart rond, in en om het huis.  Het wordt elke dag per fiets v.v. Geldrop; maar{!}; zowat een km. van huis neem ik het zekere voor het onzekere, mijn voorband maakt flapperend geluid en ik keer gauw om.   Neem Annemie's fiets maar uit de schuur, mis,  beide banden staan op de velling. Oppompen dan maar, ze zullen het redden tot Geldrop.  Een zucht dus, en maar gekozen voor de 25 km. afstand want wel wat laat..  Tref een trouwe lezer van mijn artikelen uit het Zeeuwse Veere, ook een Peter, en zo besluiten we na lang niet gezien de tocht aan te vangen.  Gaan de sporthal uit parkeerplaats over en langsheen een sportpark waarop het volstaat met caravans en tenten aller maat van de deelnemers. Wegje wordt fietspad en wat verderop smal pad tussen groensingels en weilanden vooral met plukjes bos en struikachtig geboomte.  Komen aan de oevers van het Eindhovens kanaal, met rijk begroeide boorden weerszijden en de natuur haar gang mag gaan al jaren, nu enkel nog recreatief [roeien en pleziervaart] gebruikt, kanaalbrug over gaat het landgoed Gulbergen in.  Wat grind en zandwegen in tot een toegang tot privéterrein. Noud W. Olats hoffotograaf meldt zich luidruchtig achter ons opkomende met de fiets, hij zal deze dagen trouw als altijd de route en wandelaars op de gevoelige plaatjes vastleggen, voor Olat's wandelalbum.  Het pr. terrein openbaart zich in een geëgaliseerd slingerend op en afgaand pad , maar ook met verzakte kuilige asfaltpaadjes.  Een weldaad en veelheid aan soorten bomen , bloemen en planten, zeg maar gerust lusthof.  Het lijkt oneindig.  Heidestukken onderbreken nu en dan.   Raken hierna in gebied , de Schoutse vennen.  Een route met geel/blauwe koppaaltjes volgt en dat betekent eindeloos geslinger langs ook div. vennen.   De parkoersbrief is exact en geduldig in omschrijving. Op 6.2 k.m. is Olats open lucht rustpost welvoorzien.  Een ruig natuurveld voorbij, gaat het omhoog naar viaduct weg Ehvn.- Helmond.  Stukken knoop-punt-palenroute.  De Papenvoortse heide in.  Zie al veel paddenstoelen [vroeg?!] , en boleten.  Buismanven en Bosven  volgen en wat weilanden en akkers met groenafzettingen, en bomenrijen.  Karrenspoor tussen maïsvelden en aardappel en bieten , asperges en andere veldgewassen gaat het tussendoor tot bijna Gerwen , waar we afdraaien naar noordelijke groenige villawijk van Nuenen.  Gaan weer door park met overwegend erg oude bomen een lust voor het oog die knoeperts.   Maar de paden zijn erg verzakt.  Deze plaats staat volop in het teken als eertijds woonplaats van Vincent van Gogh, en we worden telkens met aanduidingen  en bordjesverhalen eraan herinnert , wat  en waar Vincent leefde en deed.  Monumentale woningen hierover en beeltenissen, het ned. hervormde kerkje waar zijn pa predikte enz.  Gaan langs doorgaande dorpsweg tot Nuenens park alwaar de zaal/caférust voorzien is.  Zowat alle afstanden komen hier weer samen.  Gaan het dorp weer uit eigenlijk een uit de kluiten gewassen satellietstad bij Eindhoven. , en draaien na een tunnel onder doorgaande weg door een meest rijtjeshuizenwijk over achteroms en paden en vijvers langs, of hoe groen kan een wijk zijn.   Moeder Maria staat onder in een oude eikenboom versierd en wel , het huis en tuin tegenover oogt eerder als een allegaartje kermis.  m.n. De sofa in de voortuin...  Gaan door wat enerverende natuurgebiedjes,  Toeristische en recreatieve gemeentelijke uitspanningen langs. , en geraken in Nuenens gehucht Eeneind.   Draai na spoorwegovergang,   een flink ongelijk liggend veel geleden kasseiwegje op, waarlangs een al minstens halve eeuw ex-stationsgebouw. Wanen ons even in de middeleeuwen hier waar geschiedenis tot leven komt. Even bezoek aan gildenkapel op een brinkje om via even zakengebiedje de weg naar de Collse watermolen te gaan die er nog exact bijstaat zoals Vincent hem schilderde.  Hier dient zich de volgende Olat post aan , aan de rand van een schitterend natuur en wildgroeipark. De Collse zegge genaamd.  Hierna volgt de route de Kleine Dommel, door een enorm ruig natuurgebied , een z.g. broek en het is er dan dus ook erg vochtig nu en dan, eenmanspaden door rietkragen en andere ruige planten vaak mensenhoog.  Een absolute parel in de route vandaag.  Een meest moerasgebied.  Noud ziet een paar paddenstoelen of boomzwammen die volgens hem Judas-oren heten en inderdaad ze lijken op oren... Het slingerpad verandert van zand , gras , vochtig naar vochtiger tot modder, aanvankelijk over houtsnipperpaden maar dan verdergaand is het echt opletten waar de onderdanen geplaatst worden en omzichtig stappen.  Maar dit gebied is zonder meer een must om te beleven. Uniek!  Een stijging volgt naar de kanaaldijk van vanmorgen kanaal en nu ligt er een beton-fiets/wandelpad.  Even de modder van de schoenen afstampen, en naar stijging naar kanaalbrug om die over te gaan en af te dalen langsheen een havenkommetje met vissers her en der, over weer een ongemakkelijke oude kasseienwegje.  Wat plezierboten en kanovaarders, mag ik weer de ruige natuur in richting duiker van kleine dommel, bewandel drassig modderig, tot asfaltfietspad wat Peter  Berkvens en mij geleidt naar de finish , de sporthal.   Blijf er nog wat nahangen achter een glaasje, maar ben er tegen gewoonte zowat een uur eerder weg.   We zullen elkaar morgen weer zien.  Ontketen mijn stalen ros om de thuisgang in te zetten.  Oef!  Murphy's law is er weer!  Bemerk opnieuw dat mijn voorband op de velling gaat een eind later..... Trap koppig nog door zover 't kan , maar dan besluit ik maar te gaan lopen, zal zo'n vijf k.m. gaans naar huis worden, tenzij....Ik wandel langs de gewestweg waar zich ook de Daf-complexen bevinden , ja die dus;  Dan zie ik een bedrijfspoort waar bestendig auto's uitrijden , einde werktijd.  Loop hoopvol toch naar de portiersloge, vraag , en verdomd ja, geluk na ongeluk ben ik Murphy weer te vlug af, even toch, en de man heeft een fietspomp.  Pomp me het schompes, en het lijkt te houden.....?  Ik geef pomp gauw weer af en hij begrijpt mijn haast,  en onder dank en ik geef mijn stalen ros de sporen , zover weg raken als kan , vooraleer.  En verdikkeme het lukt, op het randje weer,  dat wel.  Het wordt nog bandplakken voordat ik de rust kan genieten en mijn Annemie kan verhalen.  En de voorbereiding op dag twee.

Dag 2 : De dag van Heeze:

Ik ben er niet gerust op, die fietstoestand dan.  Schuurdeur open en ja; hij houdt lucht!   De buitentemp. voelt klam vochtig windstil aan, de lucht oogt grijs.  Kom vlak voor G.  wandelaars tegen vroeg [er] gestart.  Begroet ze alle. Peter Berkv. van gister ja; is ook weer present en daar gaan we dan.   Komen zwoegers , [applaus], van de 80 en 110 k.m. tegemoet en wij gaan via fietspaden met een ruime draai noord-om Geldrop uit.  Zakengebied door om weg Ehvn.-Geldrop over te gaan even dan nog langsheen om dan een boslaantje in te gaan.  Slinger door bos en roepen ook nog even verkeerdlopers terug.  Pijl hing er toch... Zal zich verderop weer herhalen.   Komen na wat weide en agrarisch uit op monumentaal gehucht Riel, waar nog steeds 80 en 110 voorbij spollen.   Even maar, op hun route. draaien we een veldwegje in en dan gaat het kris/kras door landbouw , veeteelt, akkers en velden in door overwegend ruig gebied met paden meest smal en percelen bos.  Een regelrecht lustgebied dit tussen Geldrop en Ehvn.  Gijzenrooi genaamd en beschermt.  Komen Peter uit Mol {B.} tegen en de drie Peters , trekken met elkaar verder op.  Zal verwarrend gesprek worden welke Peters elkaar aanspreken.  Lopen door grassige en hoog grassige paden tot eerste Olat-post, maar opnieuw over padwerk nooit gelopen... Nu ook een paar graspaden onderlangs talud van de A67 {E34}  en tot aan zuid-west-puntje G.  Opvallend; een in-line skater met nordic stokken kan het niet laten , om telkens heen en weer een helling op/af en omgekeerd zich uit te leven tussen de wandelaars door.   Peter B. ontmoet nog even bekenden hier en als we aanzetten tot verder geraakt P.  even achterop.  Op de splitsing van 35 k.m. gaat Belgische Peter zijns weegs en wacht ik op Veerse Peter.  Die komt er aan.  De route voor ons vervolgt door het Heezeren bos.  Een amechtig mooi eindeloos bos/ heide/ natuur en weide akkers gebied, met groensingels omboord.  Stappen hierna ex-spoor Valkenswaard-België eertijds en nu fietspad over, achter een camping langs en met bocht door ruige velden om later voorlangs de ingang ervan te passeren, middels asfalt, en verstrooide boerderijen.  Een mestmachine  op een land, laat de luchten verspreiden en we zuigen spottend onze longen vol mestlucht.... Je kon tegen die lucht zowat leunen...  Gaan wegje later af, een smal eenmanspad dwars door weerszijden hoge maïs een poos, na een gildemonument.   Gaan later weer opener landwerk en daarna de bebouwing van Heeze in.

Tuin gemeentehuis door , dan rotonde over, richting Someren en Sterksel, maar dan dient de hoofd/zaal café-rust zich aan.  Henri Floor  zet zijn tocht hier verder , na een korte ontmoeting.  Draaien na rust dorpsweg af de kasteeltuinen en kasteelbossen en parken op aan.  Een duiventoren lijkt nu onbewoond...Gaan kasteelpoort door een ongelukkig klinkerwegje waar mogelijk al een eeuw of langer nooit iets van recht gelegd is.  Klinkers ver uit elkaar en diep karrenspoor.  Peter en ik zien om en zien dikke grijze koppen in de lucht verschijnen, zal het weer ons verrassen?  Lopen voor kasteelgracht en wat huisjes langs brug over de Grote Aa en weer een laan af tot doorgaande weg Heeze , om vlak ervoor toch de natuur van de Plaetse in te gaan.  Nog wat mooie huizen, villa's.   Zien erg grote bouwtenten staan waar folkloristische wagens voor a.s. optocht gebouwd worden.  Veld en zandwegjes door komen we in buurschap Rul.  Meest oude boerderijen nu door niet-boeren bewoond.  Wat volkstuintjes voorbij lopende Weg af , privéterrein in bij uitzondering.  Buigen af van witte villa, en volgen even rustige asfaltweg, tot aan hondenclub-rustplek, Olat.  Draaien vanaf rust, om twee halve te gaan rotondes en mogen na buurtschap ,t Hout de velden weer in, in de buurt van de kleine Dommel blijvend door enige draaipoortjes, ook aan ruimte voor corpulente personen is hierbij rekening gehouden.  Slingeren over prachtige verwilderde velden en volgen smalle paden erlangs de rivier op  Geldrop aan. De balsemien is rijkelijk aanwezig hier, en het ziet er schitterend uit en dan de veelheid ervan...! Gaan wat straten nieuw en oud en centrum Geldrop door om de kasteeltuin in te gaan.   Altijd zeker mooi.  Verveelt nooit...  Tuin en park ervan achterlatende steken we ringweg over en nog volgt iets , wat het midden houdt van plantsoen en wild ruig bos. Ook meest nattige paden. Grasveld door en daar is plots de sporthal als finish randje Geldropse bouw gelegen.  Na lang verpozen hoor ik van Frans Stl. dat Patrick Vanderstukken ook gesignaleerd is.  Maar het is juist dat ik op weg naar huis ga.   Mijn fietsband heeft het gehouden tot nu.... Ik duim er voor.  Wacht op overzichtspunt, en daar laat plots Patrick inderdaad het struweel voorgoed achter zich.   Herkennend armengezwaai ziet ie niet.....! Pas vlak voor me heeft ie 't in de gaten.  Even een kort onderonsje en de afspraak voor morgen is gemaakt.  Linda komt morgen vrijwel zeker mee, weet ie.  Ik vervolg mijn weg naar de lampenstad van weleer, en mijn fietsband? Die houdt het!   Dat vertrouwen is er weer... Opmaak , voorbereiding voor de 3e wandeldag, morgen.

Dag  3 : De dag van Mierlo:

Weer op mijn fietske naar Geldrop. Band houdt zich kranig nog.   Murphy zal ergens nog op de loer liggen voor.... We zien wel.     Patrick is er nog niet; denk ik.... Plots staat hij achter me in de gymzaal aan het aanmeldburo. En Linda wijst hij, is ook meegekomen. Zie een zwaaiend schimmige gestalte vanachter glaswand wat café en zaal scheidt.  Pat zegt dat de zon scheen in Heimisse en rondom Antwerpen, terwijl bij ons de lucht oud en grijs er uit ziet... Hoop dat ie de blauwe lucht mee neemt..... Na een bakje koffie en een voorpraatje gaan we op weg.  Peter B. Veere is niet present..... En Peter Mol {B} is al op weg.  Draaien om de sporthal meteen groengebied in langs kl. dommel.  Smal weer.  Om na pad weer een slingerend hoogstaand graspad veld over te steken.  Brug rivier over ringweg. Tegendraads naar G. kasteel en tuinen en park door te gaan . Poort door , weg naar Mierlo over , door de dorpskern en langs immense dure appartementscomplexen G. uit te gaan.  Weverijmuseum langs en almaar weer langs boorden rivier nu overzijde van gisteren bijna einde.  Duurt wat nog voordat we door groenige wijken Geldrop achter ons laten tot we in de Molenheide en bossen raken.  Een mooie uittocht toch wel en nu de rust van bosgeslinger.  Fiets, mountainbike ruiter en andere wandelpaden.  Volkstuintjes ,  knooppunt-palenroutes, en weer even terug  G. . Gaan hier omhoog bos uit viaduct A67-E34 over, om na een bocht op de splitsing 35/25 k.m. te komen. Even nog overwegen , en dan besluit ik langst te gaan, en ga met Patrick en Linda Vanderstukken mee op.  Noud die ons deels dezer dagen met camera in snap-toestand  "achtervolgt", verras ik met mijn lange afstand beslissing ter plekke. Gaan even langs de A-weg om.  Een kruisbeeld in de bocht waakt over ons wandelwelzijn , hopen we.   Een zandweg brengt ons langs grote tuin lama's herten , emoe's en ander sierlijk gedierte.  Zien een enorm struisvogelei liggen...  Gaan het Rulse laarzenpad in een wandelroute op zich bestaand.  En apart gemarkeerd.  Houtwalletjes, groensingeltjes , draaipoortjes bruggen en bielzenbruggen slingeren hoekig door nat gras ons door dit unieke landschap, volgen vertrapt gras van voorgangers onzes.  Wat een weelderig natuurgebied dit; indrukwekkend,  mooi, met ooooh's en aaah's.  Tussen weiden met schapenkuddes, koeien en stierkalveren.  Toch weer op Rul aan van gisteren.  Olatpost dient zich aan.  Even verpozen in midden moeder natuur aan een veldwegje.  Pad vervolgt door meestal graswegjes en door weiden en velden ruigte.  langs bloemen en dahlia's volkstuinen, een weelde aan gekweekte en wilde bloemen en planten , maar ook groenten.  Volgen aldoor op.  Langs wilde bloemenvelden met een weelde naast bloemen ook plantensoorten.  De natuur maakt er een schitterend palet van.  Dan volgt na veel bos eindelijk een grindpad, wel wat lang ,en dwars door de Strabrechtse heidevlakten.   Alleen de wind horen we.  Komen langs heide zandverstuivingen meest kunstmatig aangelegd om amfibieën te lokken, en afgeplagde hei .  Weidse blik rondom ons en overweldigende stilte.  Veldpaden gaand kronkelend en hoekig zien we even in de verte sporen van een catastrofale heidebrand begin Juli vorig jaar.  Heidelopers toeristen passeren ons nu en dan , een geparfumeerde dame laat haar nog veraf ruiken....  We komen op veldpost 1 van de 15 en 25 na onze lange lus.  Hierna gaan we verder de grote stille heide op , karrenspoor en paden smal en breed afwisselend. . Langs groepen bijenkasten zo in het veld , kolonies dus.  Daar heb ik niks mee en gelukkig op veilige afstand....  Het gepadder zet zich door, door bos en hei en MTB-paden. Parkoersman Ad en consorten sturen ons ook nog door een troosteloos heidebrandgebied ruim 300 voetbalvelden groot zo wilden de berichten vorig jaar... in erg trieste aanblik van zwartgeblakerde velden omgevallen en veraste bomen en staken. Een Sahelland-achtig beeld van als droogte, en vernietiging. Toch zien Patrick en Linda en ik al weer herstel doordat er grassen opkomen, en blaadjes groen en planten en bloemen , maar het bomenbos is reddeloos verloren.  Doch; een weifelend herbegin.  Zal met der tijd een verwilderd gebied worden i.p.v. bomenbos...  We gaan hier haast eindeloos doorheen met talloze zijpaden door.   Een aanklacht van onvoorzichtige natuurvandalen.  Mogen de hei weer af over viaduct A67, om in gebied Voortje onder Mierlo te komen op redelijk rustige asfaltweg, wat huizen verspreid. en Mierlo op de einder en zijn dominante communicatietoren. Langs immense velden prei, maïs en uitgeschoten spruitenvelden...  Gaan nog een natuurgebied in ruig en bossig.  Goorloop en Overakkerse loop gebied in met opnieuw ruige velden akkers, hooilanden, beemden, en sloten.   Komen aan weg Lierop /Mierlo en gaan eindelijk op deze plaats aan.  De café-rust herbergt vandaag een fietsclubdag en er hangen sport-wielerkoerstruitjes allerlei langs ons en boven aan het plafond. Gaan hierna de rust dwars door dorp op de bossen en heide van Molenheide aan, en onderlangs zowat t.v./radiotoren. Weer een prachtig gebied in.  Steken na ge-pad-werk weg Mierlo/ Geldrop over de Luchense heide in en het gebied Wolfsven.  Gaan achterdoor vak.-bungalowpark en recreatiegebied verder door  Luchens bos en raken even villawijk Mierlo-west aan.  Vogel-straatnamen.  Padderen door tot laatste Olat-post, ofwel wagenrust genaamd ook.  Parkoers-opperhoofd Ad is er ook en we mogen hem dankzeggen en prijzen voor deze erg mooie dagen.  Ad's neus krult van trots en tevredenheid.  We lijken een der laatste te zijn, en worden extra bedeeld met overtollig gebleken broodjes met beleg.  Opnieuw door bospartijen allerlei gaan we recht zowat op Geldrop aan.  Tot we komen aan de oostelijke villa/bungalowwijk rijkelijk in tuinen en groen dus ook.   Even ontbreekt een pijl en moeten we papier raadplegen om het juiste pad te vinden , maar ik weet hier na jaren de weg , en ziet daar is een vervolgpijl, we gokken goed.  Wat industrie enerzijds bos en tuin anderzijds steken we weg Nuenen -Geldrop over langs een immens sportpark, met grote nu voor wandelaars parkeerterreinen.  Fietspad langs bebouwing en dan is daar plots de sporthal.

Nablijvers bevolken de tent en terras-overkapping. En het is er beregezellig.  Zien nog enige beneluxwandel-medewerkers, en de praat en gezelligheid is compleet.  Patrick, Linda , ik en vast al die anderen , kijken terug op een geslaagd fenomenaal mooi , uitgekiend, zorgvuldig voorbereid wandelparkoers en wandeldagen.  Moeten we nog zeggen dat we als laatste onze woonst op gingen zoeken?.... Een wandeltocht van een natuurrijke schakerende schoonheid.   Hulde aan de Olat-medewerkers en de parkoersbouwers/uitzetters.  Een tocht om in lengte van jaren terug te keren.  Een absolute topper.  Ach Ja; de slogan ; "Echt Olat"!  Niet voor niks de grootste wandelclub des lands; rondom 1.000 leden {!}.    Nu dinsdag uit de serie Grensparkwandeltochten, op naar Luyksgestel die hiervoor aan de beurt is.  Misschien zie ik u daar ook .  Peter Mol zie ik er ook.  Blijven wandelen , dan zien we elkaar zeker ook wel ergens.  Vergeet niet de foto's van de tocht op Olat.nl te bekijken.  Noud Wijn heeft zich het heen en weer gefotografeerd.  Houdoe!    Peter  Heesakkers.

 Vrolijk en druk vogelgepiep en gekwetter begeleid me vanaf achtertuin en achterom naar buiten de wijk.   Heerlijk die lente toch.  Opnieuw prachtig zonnig helder lenteweer, en de dooi zet flink door.....Hé; dit keer geen medereizende wandelaars..... De buschauffeur heeft duidelijk , een zware voet, of zijn pedaal blijft hangen?   Wat wegomleggingen door Someren omzeilende gaat het rap op Asten aan.  Op een sprongetje van de halteuitstap ligt de traditionele startzaal, vanaf een tijd dat een plaatselijke wandelclub er zetelde; een poos in samenwerking met Olat de tocht op poten zette, om zelf ter ziele te gaan , en dus rook Olat zijn kansen... Ga van halte want nieuwerwetse doorsteekstegen door.  In de zaal niet druk meer trouwens is het even moeilijk weggeraken, als je een bekend hoofd van al jaren her hebt, een ook de voorzitter kom je niet zomaar langsheen.  Bekom m'n route-omschrijving van zes kolommen A4 en ga op weg.   Servée en Marianne tekenen vandaag voor de route's op papier, en buiten stappen we eens een andere richting dorp uit.    Het trotse nieuwe overdekte winkelcentrum tonende , gaat het  door het centrum het dorp uit.   Zoek nu al schaduwkanten van de straat.   Langsaf Nieuwstraat , die allang geen Nieuw-straat meer is.  De Bergsestraat of zoiets, zo vlak toch als.... Pr. Bernhard en Lindestraat, klinkerweg Hofstraat langs dorpspark met stellingmolen waar zich gids met belangstellenden lijkt te verzamelen.  Plots een gravelpad langsheen huisno. 23 waar ik al direct paassymbolen zie ; kippen in de achtertuin.   Eerst gaat weg over in zand , asfalt de Schietbossen in , waar ik een wat al te grote eenzame paashaas met mand eieren zie staan een eindje van de route af.   Roep nog ; zie je wel de paashaas bestaat dus tóch.   Vast een paasei-zoektocht maar de kinderen waren er nog niet....  Een eind verderop wachten in een aspergeveld een groepje stekers elkaar op om het witte goud te gaan oogsten.  Ook de gele weiden vol paardebloemen dus valt op.    Reeweg wordt Beekstraat en het viaduct over de E34/A67 dient overgegaan te worden. Ontdek nog juist een verscholen pijl linksaf een smal padje bos in van het Oostappense bos, roep nog naar doorlopers , maar heeft geen zin meer.  Na wat bosgeslinger kom ik zelf voor het dilemma en opnieuw is een verborgen pijl me  ontschoten.   Draai om en een groepje met een zwarte loslopende zwarte labrador haal ik weer in en het beest zal een hele poos met me mee oplopen.... Het gaat alsmaar op en af en door denneappels en vooral rul zand.   De droogte speelt de natuur en boer en tuinder al zowat twee maanden parten.  Het ligt er allemaal erg stoffig bij.  Bosmierenkolonie's gaan onder mijn schoenen .  De openluchtpost dient zich al na ruim 4 k.m. aan.... Ontmoetingspunt bij uitstek van gezelligheid.   Ik doe dit toch maar even , want wie weet voorbode van een te lange lus en dat met dit opnieuw dorstige weer.  Direct na rustpost een fietspad langs smalle asfaltweg volgen door veldwerk een draai naar een erf waar erg veel jeugd buiten bij een huis staan lijkt het doodlopend, maar al gauw blijkt dat we een griebusplek door moeten,  rommelig en een janboel van heb ik jou daar.   Gaat over in  boomkwekerijgebied aller soort , via veldwegen, en labrador ziet de kans om door plassen van veldbesproeïing verkoeling te zoeken.   Pad daalt af naar een beekdal , komt voor brede beek ; vast de Aa, en gaat erg smal grassig langs de beek tot brug over andere zijde deels teruggaande.  Draai van beek af licht klimmende over aldoor smal tot maar 30 a 40 c.m.  breed met hoog gras pad,   langs greppels en duikers.   Draai de Beersdonkseweg op asfalt en over viaduct weg  Helmond-  Meyel.  Na afdaling ervan plots een bijna niet-zichtbaar pad de bossen in.   Hoera ; weer schaduw want de zon doet weer erg zijn best en de kleppet wordt lager gezet voor m'n  gelaatsbescherming.  Incognito ben ik nu.   Door immens bos gaat het zo lijkt , afgewisseld met dorre akkers tussendoor, die smeken om hemelwater.  Kom aan 5 sprong met mogelijkheden dus vlak voor weiland , na alleszins mooi boswerk Slagboom nemende gaat het opnieuw langs dorstige akkers middels wat brede grasbaan gescheiden , ik herken het van Deurne , wat weken terug....  Voor erf boerderij , gaat het op zandweg met asfaltstrook langs.  Vlierden op aan en binnen later met pleintje muziekkiosk, park/gazon.  De zaal daar is al paar weken gesloten en we zullen genoegen moeten nemen met terras buiten , kan nu gelukkig... Of voorcafé.  Neem gauw even een kijkje in de achterzaal in verbouwing.  Na pauze achteromstraat dorp uit via nieuwbouwwijk klein toch.  Via tegelpad en weg naar Deurne kruisende Kapelweg, Vlierden Houdoe,  zegt kombord tegen ons.   Wat landerigheid door met her en der huisje boompje beestje.   Twee schapenmamma's tonen trots hun kroost wel onder wakend oog voor die belangstellende wandelaar, een zwart schaap met twee gabbers en een grijze met evenzoveel.   Lammeren; te lam dat ze liepen bijna.   Schattig gezicht toch dit moeder kind geluk maar waar was pa schaap eigenlijk?..... Ze gaan wantrouwend schuil achter moe.   Een zucht wind in open vlakte is welkom gevoeld.  Mijn oksels gaan ervan openstaan.   Ruik nog even aan en groep seringenbomen langs de rand tuin aan de weg.  Heerlijk!...  Opnieuw zijn de bermen bezaaid met paardebloemen vooral en het wemelt van de witte zaadbollen.    Fluitekruid komt ook met hele boorden al vroeg opzetten.   De natuur is dik drie weken vroeger dit jaar.   De slootwalen of kanten tonen ook rijkelijk hun bloemenpracht in alle schakeringen.  Stoplicht van kruisende weg behoef ik geen drukknop te gebruiken want rustig verkeer en na weer een droge akker mag ik de Vlierdense bossen{?} in draaien.  Kom bos uit , weg over en ga asfaltfietspad slingerend door wijdse landen,  beschermd onder dikke eikenbomen .  Zie weer een beekdallandschap en jawel ; de Aa weer, voor oversteekbrug langs zo smal dat passeren niet kan... Heb het erg smalle graspad voorlopig voor mezelf zo zie ik rondom kijkende.  Een kilometertje gaat dit pad zo door met de stroom mee door meest akkers en nog groene weiden .  Stuw met brug over provinciale weg op betonfietspad weg Ommel Asten.    Een flauwe onoverzichtelijke bocht over te steken maakt me extra alert op aanstormend verkeer.   Route-omschrijving is even niet duidelijk opvolgend en, even verwarring in de voorste en achterste gelederen.    Twijfelende zoekers en lezers... Mis rechtdoorpijling, b.v. door landelijk en bij enige afslagmogelijkheden staat geen rechtdoor vervolgpijl...  Ik ga maar door, want... Weer een verkeersweg overgaand, nu klopt het weer,  mag ik opnieuw het bos , in , beschutting weer over mountainbikepaden.   Na wat op en af gaan door meest los zand komt plots de post van vanmorgen weer in beeld.  Nog 5 k.m. te gaan zegt papier, maar later bij afmelding beweerden enkelen dat het zeker 7 was.  De post staat nog juist in de schaduw en ik zie het akkerveld zonder gewas dus zand nog , zinderen in de warmte.  Zand schroeit, en doet de lucht trillen. Stijgende warme lucht.  Het samenzijn is als vanouds weer gezellig hier, en bekenden komen en gaan.  Je ziet ze zo , de verstokte wandelliefhebbers de bekende gezichten dus.   De finale der tocht wordt ingezet; opnieuw mogen we een groot bos in duinenachtig en schaduwrijk en op en afgaande constant de pezen en spieren, knoken tergende.  Een absolute must dit deel van parkoers.  Parkoersuitzetters Servée Derks en Marianne plagen ons hier af met klimmen en dalen door vaak rul zand , maar kenners en uitgekiend gemeten op wandelaars wensen.    Alle paadjes worden benut , en dan toch nog weer even open akkerlandschap met..... een regeninstallatie in werking in zicht.   Zouden die duvels ons daar nu onder die regenstralen doorsturen?  Ach ja mottet dan mottet, en verkoeling is nooit weg.   En ach... ; ze laten even boord bos/landerij ons toch weer moeder natuur induiken.  Jawel het bos weer in.   Gaan later bos weer uit horen en zien even later het paas-toerisme -verkeer op de weg Venlo Ruhrgebied Eindhoven -Antwerpen , de duitsers vooral naar hun Heimat terugkerend.   Hetzelfde viaduct van vanm orgen tegendraads over, weer de Reeweg, en dan gaat het dit keer meteen talud af kort langs een wat brede sloot weer smal graspad, langs geleidelijke afloop talud,  gelijk met de aarde later verderop. Een scherpe draai zandwegje  in.   Aan die sloot zie ik veel holen , konijnen of misschien vossenholen.   Het wordt weer een poos lommerrijk , langs terrein groten der springruiters {"Raaymakers?}- Weg Lierop -Asten oversteken volgt asfalt en later brede veldwegen omzoomd en wat nooit eerder me overkwam hier in de schaduw van vroegbloeiende eiken.  Wijds open landschap doorheen.   Een wijde bocht om Asten met toren als baken .  Lekker uitwaaieren ook hier weer.   Weer een grasbaan op met oude eiken, om langs een sloot met rijkelijk overheersende blauwe bloemen op de walkanten.  Draaien we door wat ik denk Astens bospark , op toeristisch "Aastenan".   Tegelpad langs sterrenwacht,  overgaand in kassei, klokken en beiaardmuseum.   Natuurmuseum al op een kluitje vlak bij elkaar, gezet.  Hier vanaf vallen de stoep en straattegels op wat Asten propageert te zijn.   Het klokkengietersdorp , klokken gieterijen dus.   Immers: Tis al Asten wat de klok slaat;   is de leus als je het dorpskombord passeert.  Tegels met een klok erop zijn alom in het straatbeeld tegenwoordig of zomaar rondgestrooid.  Het toepasselijke Klokkengieterspad tussen de wijk door lommerrijk volgt, tot aan de gieterijen , waar wat oude krotachtige en gestutte woningmonumenten ons de grote markt opstuurt.  Onder erebogen van glazen tegels door, en het beeld van een noest figuur de oude dorpssmid  metershoog, langs stiefel ik op de zaal op aan waar luide kreten vanaf het volle overbevolkte buitenterras opstijgen.   Aanmoedigen  hoeft niet meer; ik ben er al!   In de zaal en na afmelding is het nog een fijn samenzijn met gelijken , in het halfduister. Energiebewust denk ik....  Noud toont ook nog even present met onafscheidelijke "Rakker".  Dan blijkt het andere Astense klokje te slaan of te luiden.    De bus wacht niet , of het wordt een dik uur later.... Die bus komt nogal later, maar ach... Het was een dag om op terug te zien.   "Echt Olat" was weer de leus die helemaal opging.  Zo te zien was er ook veel Belgische belangstelling.  Een tocht qua verzorging en parkoersen die stond als een huis.  Absoluut mooi.    Bedankt;  Servée- Marianne en al die vrijwillige medewerkers en zwoegers om Olat's tochten altijd weer voor het voetlicht te brengen.  Laten we zuinig zijn op die vrijwilligers die altoos en weer zowat belangeloos ons van de wandeltochten doet genieten, veel , erg veel vrije tijd eraan opofferen.  Gloria!  Tot ergens weer langs de wandelwegen en paden.   Doorwandelen dus, mogelijk zien we elkaar erens wel.   Houdoe!      Peter  Heesakkers

De laatste tocht van de club van de z.g. Winterserie 2010/2011. Oisterwijk:  Een paar k.m. oostelijk van Tilburg.   O' , wordt al sinds mensenheugenis de Parel van Brabant genaamd.   Toeristische streek bekend om zijn uitgestrekte natuur , vooral bossen en vennen campings alom en boshotels en herstellingsoorden.  Noud haalt me af thuis en koersen we op Oisterwijk aan.    Niks te vroeg voor een parkeerplaats zo blijkt.   De smalle weggetjes om het startburo vanuit een der uitspanningen , wemelt van  wandelverkeer , naarstig een plaatsje zoekend.  Bomvol dus.  Het is een gekrioel van auto's en wandelaars.   Veel Belgische nummerborden en zelfs een touringcar met club uit Wechelderzande tussen Turnhout en Zoersel blokt de smalle weg, die weet het ook niet meer.    Ook wij moeten de auto zo ver wegplaatsen ergens in de berm , en het kost zo'n 20 min. lopen.   Buro te midden van  van de bossen.  Ook binnen is het een drukte van jewelste, de zaal kan de stormloop nauwelijks aan, en zo ook de bediening dus,  ik zet er maar fluks de benen in.   Mogen dwars door buitenterras, tuinpad van zaal poort door , weg op en al vrij direct splitsen de afstanden.   Merkwaardig! Plots loop ik heel alleen op mijn route..  Zouden anderen het niet gezien hebben? Steven al meteen door de bossen en het eerste ven langs.  Afzettingen voor de paddentrek alom vanwege de oversteek van die kruipers op weg naar avontuur om te..... . Veel spechten hoor ik kloppen.   Divers vogelgepiep in voorbereiding voor een massaal lenteconcert later.  Uit de bodem komt allerlei groen ook gepiept.   Het lentefeest kan aanvangen.  Hier en daar grond en gras nog grijs van de nachtvorst, maar een felle zon kondigt een mooie dag aan.  Krinkel paden door gebied , atletiekbaan en sportpark voorbij.   Poortwerk door langsheen groot ven.  Rijkelijk rondgestrooid Plankenbrug met kippengaasbodem tegen uitglij beveiligd, we zullen ze nog veel vaker zien en lopen vandaag.   Een wandeldijkpad tussen twee vennen wat modderig,  ook veel vandaag en heeft te maken met broeklanden en laagland waarover water stroomt van een naar ander , maar ook beken , sloten enz. steken onze paden nogal eens over her en der.  Op 5,1 eerste openlucht rustpost al altijd weer gezellig hier.  Bekende wandelaars en -sters en blog en andere wandelcoryfeeën melden zich.   Na wat gebos met weiden en akkers dooreen , brug rivier Reusel over, een ontmoeting met twee reeën wat op afstand.  Het is onderweg vaak ook avontuurlijk balanceren langs plassen en het beste deel door modderpaden, er liggen niet zelden boomstampalen doorheen de plassen om passage nog enigszins te verlichten.   Krijgen drie dwarsliggers van boomstammen vlak tegen elkaar te klimmen of te kruipen.  Ik werp mijn rugzak af en kruip als een limbodanser onder de middenboom door en klauter de andere twee.   Je zal maar korte beentjes hebben!  Wandelknooppunten-- palen volgen op en padwerk evenzo.  Alle afstanden zijn nog op mijn route en dit maakt dat onder de rook van Moergestel ik de rustplaats laat voor wat ie is.   Veel te druk , lange wachtrijen aan buffet en toilet is er maar een voor dames zowel heren, haast geen bedieners, duidelijk verrast op de vroege zondagmorgen, honderden wandelaars die doorgaans haast hebben , te bedienen.  Ik ga weer door.   Over groot terras waar het wandelvolk buiten in de zon vertoeft en door een mini-golfbaan gaande. Steek weg over , ga kortgras weiden in door de smurrie van modder en dras langsheen een sloot, een hele trits graspaadjes en bos en zandpaden volgt.  Na een kleine 2 k.m. toch een Olat veldpost.   Hierna lonkt gebied de Kampina. Rietkragen omzomen de paden, een dijkpad op met zicht moeras links plas rechts.  Er naderen man en vrouw te paard en paard laat stilstaand nog gauw al zijn hoop  varen of vallen de grond bemestend.  Ze zijn cowboy-achtig gekleed.  Gaan door zoveelste klaphek vandaag , blijven wat metershoge grasdam volgen tussen plas en moeras.   De weidse plas biedt fauna in diversheid van zwanen , kraanvogels , waterhoenen , meeuwen, ganzen,  enz. , en wat verderop koeien in de wei.  Zie je wel; lente!   Ga kabbelende rivier met rotsvallen erin de Beerze over en beemden en wilgenbossen volgen en ander recente aanplant om nu weide  en opener landschap te verrijken.  Wildroosters zijn onderweg ook volop aanwezig. Klap en zelfs piepende draaipoorten.  Hekken langs zig-zag om fietsers en crossers te weren.  Steek asfaltweg smal , over Brinksdijk genoemd en even natuurstrook langs met anderzijds wijde landbouwblik asfalt , om later toch weer graspad langs brede diepliggende sloot te gaan , alsnog later brugje over en slingerpad door wit gras en berkenbos en wat verder ander jong loof en naaldbos overgaand in ouder bos.   Mooi hier een fijn intermezzo.  Kom in opnieuw kort graslanden wijds terecht.  Paal markering van aardgasleiding no.236 langs  op weer asfaltwegje aan.  Even verkijk ik me en ga  rechtsaf tot ik het vreemd stil vind en terugga op rechte pad.  Weer weide en vlak grasweiden en soms akker in langsheen stromende sloot, piepend draaihekje door , dan dwars ik grasveld op schuilhut van vee  af , achterdoor,  klaphek , weer wildrooster.  Bospad komt aan paar meter brede stroom met weer rijen waterdrempels rotsblokken erin wat weer ruisend , kabbelend effect heeft.  Boomwortelpad slingert met beek mee, kippengaasvloerbrug over en verder gaat het met de pret. Volgt een brede bomenlaan met vervallen rietendaken en andere verlaten bewoning vaak en haast instortende schuren.  Steek brede zandweg met smal fietspad langs over het.  Kerkepad zoals bord vertelt , maar naar welke kerk te midden van de uitgestrekte natuur ontgaat me...  Pad vervolgt almaar draaiend tussen opener en dan weer geslotener percelen bos, en of half open hei.   Later even weer bos uit weidser gebied door, maar met een draai opnieuw bos berk vooral in.  Een monument vraagt even stil te staan voor de helpers van onderduikers en schuilzoekende RAF- piloten in de bange oorlogsjaren 40/45, en de ondergrondse beweging.  Komen na allerlei vennen vandaag al gezien  Kogelvangersven en Groot Heideven.   Het is hier volstrekte stilte, waar vind je dat nog?....  Een overweldigende rust.  Een volgende post zit er volgens papier niet meer in, en na wat bagger van ook overstekend water , modderpartijen en ongemak , besluit ik dan maar zelf een pauze in te lassen en met blik op wijds ven te midden van het paradijs nuttig ik mijn drank en broodjes en fruit, zittend op een boomstam. Zalig hier.  Komt later beekje Rosep in beeld en via weer planken met kippengaas hieroverheen.  Voortdurend volgen plassen met palen erin liggend maar het is omzichtig stappen , springen, balanceren.  Het parkoers is vaak avontuurlijk onderweg, best pittig omdat telkens het wandelritme onderbroken moet worden, ik denk aan de veertig en  zestig k.m. lopers nog achter me..... Geen gemakkelijke route voor ze en de snelheid zal er nogal eens uit moeten gaan.  Opnieuw klaphek verder stalen poort door, dwars door privé terrein van  vakantie en groepsverblijfsgebouwen langs. Slagboom langskruipende nog wat droger bosgedraai met toeristische kleurroutepalen te volgen, staan we vrij plots aan het wegje langs de start bij of aan uitspanning.   Het buitenterras leeft van de drukte en bijkomende wandelaars die zich koesteren in de heldere stralende lentezon, en toch!.... Midden op het grote terras brandt de grote vuurkorf.... Het is me een drukte en geroezemoes! Trots prijkt aan de afmeldburo's dat het een deelnemersrecord voor wat deze winterserie betreft is gehaald , t.w. 1518 deelnemers!  Het was vandaag puur natuur , ten voeten uit, rijkelijk bos en vennen velden , weiden , akkers, en alle verscholenheid en grootten.  Het was het summum van een natuurtocht, uitgekiende paadjes en wegjes,  wildroosters , hekjes , draaipoorten en wat meer.  Adjes levenswerk als parkoersuitzetter.  De slogan "`Echt OLAT" ging hier zonder meer op.  Noud Wijn ,  Olat's hoffotograaf , heeft deze dag weer vastgelegd voor Olat's website,  het fotoalbum, kunnen jullie nog nagenieten.  En die hier tòch niet waren; hebben een natuurtocht van de bovenste plank ten voeten uit gemist. Met dank aan de vrijwilligers van parkoersen , inschrijfburo's en verzorgers op de altoos gezellige , fijne veldposten mag ik niet vergeten te vermelden, en ik vergeet er mogelijk nog wat , maar ere wie ere toe komt. Een dijk van een tocht, voor de echte natuurgenieter. Hoorde vandaag tongval uit hele land en ook uit Vlaanderen. Moet ik nog meer zeggen over deze club met rondom 1000;  { jawel de grootste van ons land!..... } - leden.    Met Noud en een wandellifster zetten we de terugreis naar Eindhoven in, napratende en genietende van een ronduit fantastische wandeldag!   Die er niet bij waren.....  Jammer dan, veel gemist in de Parel van Brabant. Terechte naam.  Nu komende zondag zal het mogelijk Heeswijk worden in  de noord-oosthoek van onze provincie.  Eerste zondag van April te kiezen uit Duizel, Kempen}. Deurne [ Peel} of Drunen; { tussen Tilburg en Den Bosch}.  Mogelijk treffen we elkaar daar ook.  Blijven [door]- wandelen dus.  Houdoe!   Peter Heesakkers

Noud staat ruim voor de afspraaktijd aan de voordeur.  Het kopje van Rakker kijkt verwachtingsvol juist boven de onderrand van het autoraam of ik buitenkom.  Onder een loodgrijze hemel en via een stille snelweg gaat het op "De Beerzen "of "Beers" aan.  Oost-West en Middelbeers eens aparte gemeente is gefuseerd met Oirschot.   We gaan de Brabantse Kempen in vandaag.  We moeten de auto rand dorp neerzetten want het dorp is al vroeg bezet door vooral het vroege wandelvolkje. Tref Roosendaler Martien als div. anderen in de zaal en Martien vertelt , dat er rond Breda een paar c.m. sneeuw ligt. Verwondering en ongeloof , want Breda is toch dichtbij en we hebben niks wits gezien.... Hier niets... Niets van dit al op onze weg tenminste.   De weer-natuur-spreuk zegt: Zingt de merel op kale tak; sneeuw op het dak.  Na de gebruikelijke korte ontmoetingen/ begroetingen , en inschrijving, ga ik op pad.  M. geniet nog van zijn bakske koffie.   Ga langs gewestweg op fietspad en even later stevig gestap achter me hoorbaar komt Martien langszij , even een napraat, en hij zet er de spurt in op de vroeger vertrokken lange afstanders.  Het is nog veel open landschap en asfalt eerst.  Saai eigenlijk.  Een haas spurt over een kale akker.  Middelbeers draait met een wijde bocht om ons heen, aleer we zandweg op gaan.  We bemerken inderdaad een stoffig laagje sneeuw, welke toeneemt gaande westelijker. Op daken en velden en weiden.  Lopen langs de grote Beerze op graspad langs weide in ganzepas, wat tragere lopers voor ons , en ik dreig de conditie te krijgen van een wijk-{politie}- agent.  Slingeren een hele poos met beek de Beerze mee tussen smalle stroken bos en paden.  Dan ras waar kan langs de vertragers heen gas erop. Vreemd weer toch,  voorbije week zag ik crocussen massaal bloeien in de plantsoenen in de stad, gras groener worden met wat groei. Kleine witte bloempjes,  { Gras groeit vanaf 10 grdn}, vandaag zie ik regenworm op mijn pad , terwijl  , het rondom 0 punt is. Midden Februari toch?  Brug Beerze over komen ons gedurig groepjes fietsfanaten tegemoet gezwoegd.  De rust-open luchtpost is op 5 k.m. en de fietscrossroute is juist om de rustplek omgelegd. Gaan hierna direct  even asfalt rechttoe een brede zandbaan in met eiken omzoomd de velden in.  Kaarsrecht en lang in de gure winterwind. Dan boomkwekerij langs, gaat het weer een bos in.  Graspaden wat later weer door openheid en de rivieren Reusel en Beerze zullen vandaag nog menigmaal te zien zijn.  Ook te horen putje wintermaand , vogelgepiep menigmaal , ergens veilig hoog in geboomte.     Lente in de winter , zullen we maar zeggen , de natuur van slag af.     Grasweidepaden langsheen , de sneeuw dooit ongemerkt weg.  Kom in dorpke Baarschot , alwaar rust in zaal-herberg , maar de bediening is erbarmelijk slecht en traag, en de afrekening hapert nogal eens , de uitbater lijkt van slag..... ,  dat menigeen doorloopt weer.   Dorp uitgaande weer landigheid in en twee tuinen versiert en huizen ook.  Blijken daar kindercarnavals prins en prinses te wonen.  Britt ; prinses van de knopspeltjes , en Lars haar adjudant , wat verderop. De eerste symptomen van naderend Carnaval zijn al weer zichtbaar ook de dorpsvlaggen.  Zo duiden de borden in de voortuinen.  De kille wind heeft vrij spel en dat we even later weer een bos ingaan.  Een flinke tros sneeuwklokjes naast mijn pad.   Ik kom in Land van de Hilver,  zegt een zitbank aan dit pad,  jawel vlak bij Hilvarenbeek.   Bruggen groot en klein oversteken, gebeurt ook al te vaak vandaag, van vallen en sluizen.in kanalen , sloten, beken langs en overstekende.   Door vooral dennenbos nu met jonge loofboomkes ertussen , nu kaal nog , maar hoe mooi moet het hier in de lente zijn.  Via ge-bos kom ik in de Neterselse heide.  Het word aldoor drassiger en de paden vochtiger en glibberiger.  Bosvoertuigen voor bosarbeid laten diepe wielsporen en doorploegde paden ontstaan, zoek waar mogelijk naar best begaanbaar , maar is erg schaars.  Zie markeringen van Pelgrimspad en Bos en vennenpad wandelwegen -routes de laatstgenoemde , is een wijde wandelrondweg om Eindhoven.  Poort in nu en verder dieper bos en heide in.   Een waar lustoord, dat wel.   Weer diepe geploegde boswerkenmachines-- sporen doorploeterend een poos.   Gaat het de z.g. grote stille heide op , waar alleen de wind de eenzame stilte verdrijft.  Fietspad smal onder de voeten , verhard eindelijk even, is welkom.   Wildroosters over en paden meest smal door donker dennen en sparrenbossen. Vennen kwistig rondgestrooid en afgeplagde heidevelden.   De heide is knap waterig meest verraderlijk verborgen onder weelderig geel gras.  Het pijpestrooitje genoemd.   Wandel ik weer de wijde wereld in, in de verte lonkt het kerkske van dorp Netersel .  Een brink met eiken , en driehoekig langsaf komt vrij plots, de zaalrust, eet en feestcafé. Die delen we met tientallen nablijvers van een fietscrossevenement.  Buiten, het beeld van de Buntsteker langs, dorp weer uit en een poos  z.g. 80 k.m. weg langs, om met haakse bocht asfalt op te gaan.   Een pick-nick bank noodt om er even mijn fruit en brood te verorberen, want mocht niet in de zaal daarnet.   Eindelijk wat later weer de beschutting en hoe!   Het wordt nu nog natter en ruiger, en sloten en beken  keren telkens terug, gaan  over graspaden , maar ook glibber en glij.   Juist de laatste  12 k.m. te gaan wordt het welliswaar nog mooier en ruiger, maar ook ploeteren door de vochtigheid, het wordt langs de paden ook steeds moerassiger Genummerde wandeltoerisme knooppunten regelmatig te zien.  Het wordt bukken onder laaghangende bomen en klimmen over stammen van de gevallenen over drasssige rietbedekte gladde smalle paden aan de boorden van de Reusel. Obstakels op onze wandelpaden.   Op een dezer paden zijn zelfs takken gelegd omdat passeren anders onmogelijk was.....Vanwege plassen hierop, en de plomp rondom ons padwerk liegt er ook niet om.  De grondwaterstand staat hoog nog.   Het is letterlijk aanmodderen met de toestanden.  But , there is more to come!  Parkoersarchitect laat ons menigmaal klimmen middels dwarsplanken over hekken en weidedraden, en dit ook nog naar het einde gaande der tocht wanneer de spieren steeds strammer worden.  Een oversteek brug/sluis over een smalle betonpaal balancerend, met schuin-uitstaande hekken weerszijden , [gelukkig maar], Komen we voortdurend slootkanten nog tegen , en Beerze en Reusel , [rivieren] , komen ook nogal eens vandaag kijken en dienen dan ook met dammen en bruggen allerlei te nemen.  Het landschap en in de bossen en weiden is moerassig steeds meer, zal wat zijn in de zomer , - muggen-..... z.g. duikers over . Parkoersman buit het hele gebied en de laatste k.m. helemaal uit, en toont een kenner te zijn.   Ik wurm me tussen prikkeldraad door erg wel te smalle opening.  Het zal  diversen vast hun kleding kosten , maar ik lijk juist smal genoeg om de barrière te nemen.   En spaar kledingschade wel.  De vochtige paden ziepen onder mijn zolen en voort gaat het over duidelijk drukbelopen graspaden meest van onze voorgangers.  Plassen omzeilend, hier had op diverse stukken best de route omgelegd mogen worden...  En wat allang dreigde; het kon gekker toch.   Ik kom al graspadende en glibber en modder voor een over het hele pad c.m. diepe modder en water poel op pad te staan.   Er is geen weg terug, en er zal erovergegaan moeten worden, niet linksom of rechtsom mogelijk.   Ik houd mijn broekspijpen tot ver boven mijn knieën en stap er maar in godsnaam doorheen.   Stilstaan is niet aanbevolen of twijfelen , want dan zak je nog dieper in de plomp weg.... Vele meters lang stap ik door die enorme plas heen.  Met een zucht aan de overkant geraakt en een vloek.  Heer vergeef mij !  Mea culpa.  Wees mij zondaar genadig.  Klaphekken en plankoverstappen volgen op om over draden en poorten te kunnen komen.  Het is al k.m. s lang stil om me heen, een heel enkele keer in de verten zie ik gelijken wandelen.   Ik raak even kom klein dorp Westelbeers aan.  Volg fietspad beton paralel gewestweg om weer zandweg in te gaan en bereik op 27.5 k.m. de wagenrustpost.    Men is er al volop de boel bij elkaar  aan het doen en voor te bereiden , voor de definitieve inpak en vertrek.   Het is me een keukenrommelgerei , best veel werk.   Wat vouwbanken staan er nog en ik doe het personeel kond , van mijn zekere vermoeden , dat er nog groepen  en eenlingen in aantocht zijn.    Dan inderdaad al snel doemen er in de verte gestalten op.            Blijken Roosendaler Martien, en Patrick Vanderstukken en Linda te zijn.   Een blij weerzien met onze mede-beneluxersclupke toch.   We pauzeren , en vanaf hier is er natuurlijk een en ander bij te babbelen.   En vanaf hier ook zullen we gezamelijk te tocht volbrengen.   Opnieuw bos en hei in,  door  klaphekken en langs wandelknooppuntpalen.   Dwars over een nauwelijks begaanbaar grassig bruin/geel heideveld , zoekend naar droog. ploeteren we over en tussen de pollen en bukkend onder lage takken van dennen en dennengroepen.  Een hele poos toch.  Bielzenpalen vernauwen de doorgangen tot voor wandelaars.  Padwerken door en dan als afsluiting volgt o verademing een asfaltweg om uit te lopen en bij te komen van de alerte inspanningen.  Zien dorp binnengaand van Middelbeers , nog ver van de finish,  Pieter Boots en vrouwtje uit Grashoek, aan hun auto de voorbereidselen schoner in te stappen bezig,  en toch even een praatje nog.  Het dorp lijkt haar rust weer hernomen te hebben na de wandelaars-invasie vanochtend vroeg af.   Komen een redelijk rustiger zaal binnen en blijven met Noud en Patrick , Linda , en Martien nog even nasudderen over de tocht en wandelaangelegenheden vooral.   Het Vlaamse clubke uit Arendonk en Turnhout en omstreken sinds lang weer compleet present , meldt zich ook even.    Oergezellig nog, maar na het glas , volgt de plas, en Noud heeft het na  dik drie uren binnenzitten en wachten,-- hij poogde het vandaag op de ruim 20 k.m. afstand mede voor de fotoreportages voor de website van Olat --.  het wel gezien en aanvaarden we de terugreis naar huis.   Nemen hartelijk afscheid met alle goeds en tot ergens weer.    De veerit was 41 en de 30 k.m. was volgens de route-omschrijving 32.   Maar wie maalde erom? behoudens de aanloop k.m. rs, was het weer een natuurrijke tocht, paden breed en smal , modder glij , ploeteren wat zand en verhard soms. "Echt Olat ", is opnieuw niet voor niets de slogan geweest.   Beloont met  ruim 1250 deelnemers. Voorzeker zijn er vanwege plaatselijk weer als glad en sneeuw , toch nog wandelaars thuisgebleven , geheel onterecht.  Noud Wijn , de hoffotograaf, heeft er weer de fotoreportage gemaakt op zijn picasaweb , ook is dit album te vinden op de site Olat.nl.  Zeker bekijken.  We kijken terug op weer een dijk van een tocht door de brabantse kempenstreek.             Nu dinsdag wacht me een tocht in de noord-vlaamse kempen t.w. Hamont Achel.   In de noordelijke grensstreek van Belgisch Limburg.   Wie weet ontmoet ik u daar ook , blijven wandelen dus.  Ik groet met Houdoe! ---  Peter Heesakkers

Aleer op weg naar Bakel te gaan eerst met het stalen ros naar Noud.  Het is donker miezerig nevelig tot soms mistig weer.  Hond Rakker wil ook weer best mee , die ziet al de wandeluitrusting , en weet dan al  dat hij ook mee mag.  Die rent weer door het dolle heen door ’t huis.  Op naar de streek De Peel, oostelijk van Helmond.  Het regent juist wel , dan weer niet , en onder de asgrauwe hemel de startlokatie naderend gaat het wat serieuzer regenen.  Slechte voorbode?  Wandelaars in regencapes en jacks en paraplu’s komen ons tegemoet. Het loopt en rijdt al af en aan, kennelijk houdt het weer weinigen thuis.  Noud moet de auto een tamelijk eind van de zaal annex camping parkeren in een van de landelijke zijwegjes, enwel in de wegberm.  Is even voorlopen naar de startzaal .  Zoals gewoonlijk zijn er al veel bekenden.  Velen blijken achteraf bezien voor de kortere afstanden te kiezen gezien het weer van het moment.  Toch veel Vlaanderennummerborden te zien hier.  De veertigers zijn allang onderweg , en ik zal toch nog voor 30 gaan.  Het terrein afgaand zie ik dat Brittish/ German Paul zijn wagen vlakbij geparkeerd heeft en ook als vroegerik voor 40 gekozen zal hebben.

Loop de toegangsweg af naar rotonde doorgaande weg, volgt een kleine routewijziging.  Landweg op gaand naar haakse bocht door agrarisch  gebied na slagboom een snelstromende beek over de Bakelse Aa.  Met waterval en sluis.   Het waterpeil lijkt na de voorbije zondvloed haar normale peil bijna bereikt te hebben.. De wandelmeute moet in ganzenpas hierlangs de boorden over drassig gras en soms modder.  In bochtigheid door landerijen en stukjes bospaden.  Noud blijft achter , hij zal voor korter kiezen vanwege voetklachten.  In de plukjes bos doorheen zorgt oud rottend blad voor begaanbaarheid.  Volgt nu en dan beemdgebieden.

Riet , wilgen en ander ruig en evenzo struweel of oevergewas.  Bij een huis in  niemandsland gaan haan en kip er vandoor rennend als ware atleten, heb ze vast in hun ontmoeting gestoord.  De openlucht rustpost der club komt eraan.  Altijd fijn verpozen , weer veel bekenden.  Noud haalt me in, even bijpraten met deze en gene en hem hier.  Wetend van mijn voornemen ga ik er al snel vandoor. Het gaat nu landelijk in voor een poos , De Biezen in en dat blijkt hier dus ook.  Vaak wandelknoopppunten vandaag paaltjes met routenummers opvolgend.  Tussen ruigte en over landbouwwegjes wordt het even draaien door hekjes en volgt een breed tapijt van kort gras recht op een groot statig kloostergebouw af.  Van een Duitse broederorde Heilig Blut , gesticht in 1902 zo zegt de gevelsteen.  De rust aan cafe-zaal ernaast behorend laat ik zo vroeg liggen en stiefel door.  Slinger asfaltwegjes langs boerenhoven streek Tereyken met eiken omzoomd.   Voor boerderij  jaar 1843 . Hoek en zig-zag draaiend even wegje zand grind puin verhard door hek gaat het regelrecht de zompigheid in.  Stilstaan kan niet want je zakt met heel je schoenen in de drek weg.  Varkens waren dol op deze modderpoel vast wel. Het is baggeren en ik zoek houvast.  Zie weidedraad met  stekels , verzeker me ervan dat het geen schrikdraad betreft , en zeul me door de modder enkeldiep vastpakkende.  Geen enkele droge plek. Volgt een houten boogbrug over waters van plassen en beek, en dan uitlopen op een betonwegje.  Weer langs weiden met schûpkes [schapen dus] , en hoeven van hoge bejaardheid meest.  Een wandelpoort door stuurt ons recht over een wei  met schotse hooglanders, “Die met die grote sturen op hun kop “. Dixit : Willy Timmermans.  Ik ga er behoedzaam langsaf, doch mij wordt rustige blikken  gegund.  Had ik moeten vluchten voor deze kolossen was de beek met vallen ernaast mijn asiel geweest.  Een loslopende hond van dagjesmensen mag van baas achter deze enorme beesten aan, droevig toch .  In ben in gebied met bos Grotel beland. Grotelse hei en bos.  Bospaden volgen, langs open stukken toch nog ,in een doorgaande bochtigheid. Fietspaden en grasbaantjes en echt zand , geen modder!...  Kronkel almaar doorheen , wat een lust hier.  Ga op en af heuvelterpen , paden breed en smal , nu en dan even stap zijdelings , want het fietscrossvolkje heeft hier ook domicilie.   Afstand 15/20 verlaten me, en ik ben meteen alleen op de wereld, het gros draait af voor korter.  Lang alleengaand ontwaar ik toch nog wat losse lopers op een recht stuk  zand-bosweg, die zal ik inhalen.   In goede kadans en pas steven ik ze kort pratend groetend voorbij.  Ik ben in een van de gerenomeerde  natuurgebieden van brabant ; de Stippelberg beland.  Ga later toch bos uit de wijde wereld in middels echte Peel baantjes.  Een bosmotorcross terein langsheen , in alle rust nu.  Een zandweg langs met rood-grind fietspad . De extra rustpost , een ex boeren woning nu verblijf voor groepen of zomaar fiets voet en andere reizigers.  Omdat we anders op de dorpen achterom mogen,  negeer ik even het aanwijsbord naar de voordeur ingang , draai achterom plaats via steentjespad tot achterdeur en sta via gang in een erg grote keuken , met dito grote woonkamertoegang in keukenruimte en zet me neer in de eenvoud van het platteland.  Er zitten hier nog lopers en ik laat bazin der woonstee me bedienen . Ze woont nu wat verderop in ander nieuwbouwhuis. Dan komen er lieden binnen die de pijlop/afhalers blijken, drie in getal. Ik weet het en ze zeggen ook achter de laatsten gereden per fiets te hebben.  Ze laten me en anderen hun rustige gang gaan.  Later besluit ik me ook solidair en ga dan toch maar.  Volg wat asfaltwegjes recht op de stippelbergbossen aan.  Komen twee pijlophalers me voorbijfietsen groetend en halen verderop aan de splitsing met 30/40 , de  40 pijlen weg.  Die derde persoon zal later komen , want ik heb nog wat volgers achter me.  Zandboswegen en paden en graswegen volgen in alle bosschoon en verscheidenheid , poorten hekken en paalroutes met nummers.  Overigens ; de routeomschrijving  is conform regels met corresponderende nummers, en zelfs meter-afstanden vermeld.  In geval van geen pijlen meer is het op papier feilloos te volgen nog.  Al vanaf de rustpost is het weer alleen lopen door het grote dierenbos.  Alleen op de wereld en opnieuw loop ik op anderen in later.  Veertig is na bosrand afgetakt .  Plots klopt de omschrijving en nummering niet meer….. Blijk ik al eerder op de route van veertigers vervoegt te zijn… Heb een hele resem bospaden achter me gelaten intussen ,  Komt bos met fijngrindpaden,  velden van de tuin en landbouwer weer in, met boom en plantkwekerijen .  Wordt ingehaald door een groepje bekenden van o.a. WS78 als Rinda , Erik met pasgetrouwd wandelstel enz.  ze zijn de 40 rs die ons parkoers opkwamen verderop terug…  Een groensingel langs gaat het een duiker snelstromende beek over en hierlangs door opnieuw drassig gras en soms modder. Parkoersman Ad heeft toch iets met beken , kanaaltjes en sloten volgen….! Maar met bos , hei en padenwerk ook toch wel.  De grauwe lucht en neveligheid heeft plaatsgemaakt ongemerkt voor donkere bewolking, gesloten dat wel.   De 20rs vervoegen ons aan een  landweg en wat later ligt een grote schuur met veldmachines en voor verbouw en akkerwerk , waar Olat zijn post onder ingericht heeft. Laat soep koffie brood goed smaken .   Vervolg later boerenweg en zie in de verte de kerktoren van Bakel.  IVN –nestkasten aan de boomstammen , onbewoont nu nog, ze zijn vast naar de Spaanse kusten of waar aan het overwinteren.  De natuur lijkt uit te rusten .Weinig tot geen vogels en stilte alom.  Moet nu de weg Bakel-Gemert oversteken om opnieuw bos van de Grotelse heide en bossen in te gaan. Ik zie weer de hazelaar al in bloei…..  Voor ik het bos in ga zie ik  een rommelarij van een slordige bewoner.    We mogen weer boswegen en paden smal smaller , smalst lopen.  Ga stapels denneboomstammen voorbij die door het vochtige weer extra geuren, ruikt best lekker toch…  Dan volgt langs weiderastering rand bos weide weer bos en laat parkoersman ons draven heuvel op en af langs een bosbeek  smallere werk van paden  , z.g. duikers langs en bruggen van biels en smal beton negerend al maar voortgaande . Om dan eindelijk wel zo,n duiker over te gaan .  Nog wat ruige natuurvelden met afwezig vee achter de omheining dat ergens vast op winterstalling staat en plassen of vennetjes en poelen ertussenin , nog weer bos in . Volgt een klaphek en dan den boer zijne velden door , en nog wat struweel en groensingels  randen veld/bos, dient zich plots de finish/ zaal van camping aan.  Ik ben er.  Parkeerterrein over waar het al veel minder druk is nu,  Stiefel ik via gangen de zaal binnen.   1053 deelnemers zegt een overhead scherm me. Niet slecht toch met dit  druilerige  weer.   Na wat zaalrondgang , zit en praatwerk en de laatste wandel en wel en wee-nieuwtjes her en der, wil Noud wel weer naar huis , want de donkerte valt weer in.  Noud was weer met camera present om deze tocht te vereeuwigen voor mede hemzelf en het Olat foto-archief. Het resultaat ervan zal u op de site olat.nl fotalbum  zien dus. Dezer dagen.

Door invallende duisternis op weg naar home sweet home.   Het is nog te vroeg maar toch de eerste lentebodes dienen zich aan al . In mijn achtertuin m.n. bot de magnoliaboom al uit, en de hazelaar onderweg te zien dus…  Het was weer “echt Olat “ vandaag , en dit slaat op natuur en sfeer,  elke tocht verzekerd.  Mijn knieën vertellen me ‘savonds dat de tocht vandaag wel pittig was soms.  Volgende zondag staat Deurne op program , let wel in Nederland dus , niet bij Antwerpen..  Verwarrend toch die dezelfde namen.  Wie weet zie ik u daar dan ook . Blijven wandelen dus.

Met de brabantse groet ; Houdoe !         Peter  Heesakkers

Ja ,  ik wil wel weer , na de ongewone weerperikelen van vorig weekeinde voor mij als velen wandelloos.   Na mijn oogleden urenlang van binnen te hebben bekeken , roept mijn wekker me weer.  Het klokje van gehoorzaamheid.  Ik zag midden voorbije week een vlucht wilde ganzen noordwaarts in plaats van zuidwaarts gaan , is dit een uitstel van invallende winter?  Vroeg ik me af.  Op mijn stalen ros spoor ik naar Noud ; is al erg lang geleden.  Noud wil ook wel weer na alle voetproblemen , en onafscheidelijk hondje Rakker  weet het al , en is alweer door het dolle heen , als ik ter plekke verschijn .   Het is deze morgen oud weer ,  ik bedoel grijs , mistig , grijs als de baard van Sinterklaas.   Op mijn fietstocht naar Noud heeft de knecht van de sint kennelijk zijn zak met snoep en pepernoten niet meer kunnen houden en heeft in de haast van de drukte der tijd rijkelijk zijn inhoud van de zak achtergelaten op fiets en wandelpaden .  We gaan op weg naar Budel , gesitueerd  als voor de herindeling der gemeenten hier in de hoek van onze provincie en de grens met Belgisch en Nederlands Limburg, en was destijds de meest zuidelijke gemeente van Brabant.  Budel schurkt tegen de rijksgrens met onze zuiderbuur.  De weergoden gunnen ons onderweg nauwelijks zicht , en het is oppassen geblazen .  De herziene startplaats blijkt voorzien in een groot  polyvalent gebouw,  het juweeltje van de gemeente nog maar twee jaren in gebruik zo leert een gevelsteen , met vele sport en ontspanningsmogelijkheden . We moeten dan ook dit gebouw op het vroege uur al delen met andere bewegingshobbyïsten . Het ritueel bij binnenkomst is altijd een korte gespreksronde en de inschrijving.  We mogen via een tuin het gebouw achterom verlaten  en gaan beneveld op weg , nou ja het weer dan .

Een visgraatklinkerwegje op naar deelgemeente Budel-Schoot.  Landelijk door met bevroren {?} akkers en weiden met grijze waas van het ochtenddauw.  Ik zie geen hand voor ogen ; totdat ik míjn hand voor ogen houd .  Dat was in Weert wel anders….  { Patrick ! }.  De bomen druppelen hun mistnattigheid af op mijn bolleke.  Letterlijk op een steenworp afstand ligt Vlaanderenland t.w. Hamont -Achel , draaien een wegje in en roep nog voor me wandelaars terug die daar eerder wilden zijn.   We stappen langs de denkbeeldige scheidslijn met  buur B.  Zien op die lijn keurig de achtertuinen met heggen en hekken op die lijn , en de huisjes van vermoedelijk meest gevluchte Ollanders{?}.  Ik mis de grenspaal bij een draai kennelijk want meteen sta ik in Vl.-land , een oud douanekantoor  en de slagboom van weleer der tijden staat nu uitnodigend in de  open stand.  We zijn er ! Je ziet het meteen aan de huizen , de weg , en  de altoos betonnen telefoonpalen met draden  boven de wegkanten.  Nog wat Ned. vluchtelingen huiskes langsheen en dan met een draai het boerenland in via , jawel een B.-kasseiwegje.  Wat later zanderig .  Even verder komt ons een enorme tor tegemoet gebruld , een tractor , van een landbouwer die de zondagrust negeert.  De vochtdruppels door de mist hangen aan twijgen als kristallen paarlen.   Ik heb toch wat met onze zuiderburen.  Telkens als ik daar geraak voel ik zoiets als thuiskomen.  De  eerste veldrustpost is voorzien aan een n.b. waterzuiverings-installatie , maar de  kwalijke geuren doorgaans  blijven den wandelaar bespaart .  Het is ook randje bos van de Haarterheide , en hoewel een van de aantrekkelijkheden van wandelen het rusten toch is , gaan we na een poos weer voort.  Beekje-brug over eer.  Na wat bospadenwerk een heideplek  en een geologische tuin met rotsstukken aller grootte en kleur met uitleg en het z.g. planetenpad met ook bord uitleg.  Het is herfst ten top vandaag in de bossen vooral globaal tussen Neerpelt  en H.-A. in uiterst Nrd. Limburg zullen we maar zeggen .  Op de wat open delen als akkers , weiden bemerk ik dat de lucht oplicht en de mist  wat optrekt en de zon lijkt nu en dan als om haar as te tollen door de mistflarden die er voorlangs schuiven.  De natuur gunt me ruimer zicht.  Paalkrans grafheuvels van eeuwen her voorbij gaand door altoos bos , en smalle sluippaadjes waar gebukt  moet worden en gedraaid zijdelings met de schouders.  Beken als de pastoorsbeek in het broekbos ,  Pastoorsbos genaamd . Na akkerlanden .  De "Kiekoet"; Vertaald Kijk -uit .   Ik kende die situatie al van maanden her hier en jawel het wordt drassig modderig en soms stroomt het water uit overvolle beken en sloten over het wandelpad en zal ik er dansend door moeten om de onderdanen nog enigszins droog te houden.  Talloze vogelhuisjes hier met nota bene huisnummers erop….. Wilgen , riet en andere moerasbomen en beplantingen zijn mijn deel hier, smalle hout of planken en betonplatenbrugjes over .  Naar goddank verhard.  Bospercelen door , slangenpaadjes , en dan sta ik plots in Achel  , aan de weg naar Peer.  Ga door gegoede groene villawijk door , weer bebouwing uit naar Neerpelter fietspad , zand naar graspaden door opener gebied achterom Achel . Een eenzame loper achterop de 40 k.m. moet splitsen  richting Neerpelt Grote heide , en ik da de Wittenberg in .  De route blijkt even verder omgelegd , vanwege een fietscross-evenement.  Routebewakers komen per fiets achterop , de pijlophalers op mijn hielen .   Ik hoor luidsprekers schallen en zie wat later tussen bomen veel auto's wat volk en afzettingshekken .  Ik moet op mijn middelgrote afstand ruim 800 meter inleveren , van mijn route door dit gebeuren.  Het wordt als alternatief een ex-spoortracé nu asfalt fietspad vanaf de grens naar Neerpelt.  Al gauw zie ik de 40 k.m. uit de velden naderen na hun lus ,  en ons weer vervoegen . Het zijn de eersten , en zwoegers want  het gaat flink van datte.  Lijkt betaald profwerk…..  Weg oversteken Achel naar de grens , villawijkje door de ruimte van bos wei heide in .  Langs schuilhut en asfalt op en dan toch iets aangelegd parkachtigs grind verhard door een vijver met rietkragen brugjes en dan een prachtige uitspanning  als rustplaats. Temidden de bossen.   Een klimtoren .  De Bever , genoemd naar de Beverbeek en Bvr. Beekse heide .  Hier komt het crême de la crême van de lange afstanders aangezet.   Na verpozen door het domein , de Beverbeek over ,   en wat later de Warmbeek.   Padje parallel met asfalt smal , door natuurgebied.  Beverbeekse heide en bossen.  Een  haast vervallen kanthoeve met binnenkoer , Toch altijd nog bewoond ,  uit het jaar 1360 {!}  En kasteel Grevenbroek en ook nog kasteel Beverbeek . De zon die weer lijkt rond te tollen , Grensdijk zegt een straatnaambord, dan is het duidelijk dat de grenslijn er aan komt.  Na alle gebos.  Asfaltje overgaand en zelfde smaller fietspad komt "De Draad " in zicht.  Er staan drie rijen prikkeldraad met isolatoren precies op de rijksgrenslijn.  Diepe sloot en ondoordringbaar bos….. Het lijkt het ijzeren gordijn wel …. Inderdaad ! Tijdens de  eerste wereldoorlog van 14/18 vorige eeuw bleef Nederland neutraal het onheil bespaart,  maar vluchtten duizenden Belgen naar ons land . De duitse bezetter greep in door dit draadwerk met paar duizend volt erop…..  Uitleg op paneel , indrukwekkend en de koude rillingen komen .  Een oudere grenszuil geeft de lijn van toen en u nog aan.   Een pilaarachtige.   We zijn weer in Olland , het fietspad kust nog even de "lijn" , na veldwerk gaat het weer via eenmanspadwerk erg langdurig het bos in dat onmetelijk lijkt.  Aldoor verder en maar verder.  Enorme varens ,  bruinig , en struikelhout waar bomen met de voeten even boven de aarde komen.  Maar ook laag struikgewas .   Superbe hier !  Even grote bieten en doorgeschoten aspergevelden langsheen .  En wat onderweg nogal eens te vaak  klonk , het jagersgeschutter lijkt verstomd .  Weer een veldpost komt er aan , als rust op vouwbankjes en gezien andere overige afstanden al lang ons vervoegd zijn is het best druk .  Geklepper over en weer en  het adamsappels -volk , mannelijk dus ; laat zich ook niet onbetuigd.  Altijd weer oergezellig zo'n post vol ontmoetingen .  Modderige broekspijpen , want ja Olat schuwt paadjes geenszins , al moet gezegd dat het gezien het voorbije weer het algemeen nog best meeviel tegen alle verwachtingen in….. De rust naast een monumentale oude boerderij , maar we moeten van  het erf blijven… Noud en Rakker die korter gingen vandaag , zet er juist weer de benen in .  Ik zet me op een voorverwarmde plek dus waar juist een grote batterij gezeten met hebben. Van een of ander iemand .  Wat een luxe !  Geen koude neerzetting….  De soep , koffie en boterham  gaat er met smaak in.  Daar gaan we dan weer hop met de beentjes de wildernis in .  Gauw wegje af , gras en zandwegje op.  .  Omsloten door rietkragen door veld en akker met nog vee.  Het zicht is flink beter nu en de zon schijnt weliswaar nevelig.  Maar al laaghangend en neigt ondergaand.   Drassig gras en modder volgt snel afdraaiend op.  Schuifelen soms om niet onderuit te slibberen.  Door broekbos , langs sloten  en stuw over , middels smal op ijzeren rooster , bijna de grens weer rakend .  Aspergevelden , doorgeschoten groei ,  en bieten door onmetelijk groot en verziende.  Loeiend vee en hinnikende paarden en pony's.  Een pad belegd met stro , welkom tegen nat gras en natte voeten.  Kom eindelijk op asfaltweg en zie rechts van me bebording en een beek en net over die beek de kegelachtige grenspaal . Verkeers- en duidingsborden dat men daar het Belgenland weer in gaat.  Een laatste blik als groet op.  Links naast ons Gastel , een kerkdorpje van Budel , en de kerktoren hiervan als baken.  Oude grenszuil uit 1662 langs de wegkant nog. Van een oude baronie . Van  "Cranendonck ",  destijds .  Kombord Budel voorbij en randje kom nieuwe wijk dorp  blijven we even landelijk deels en dan de weg Budel naar grenspost  ,weg ervan over.  Levendig v.v. grensverkeer.  Wat verderop toch weer padwerk achter immens sportparkterrein door.  Gele nummerborden i.p.v. rood-witte , toch nog even gunt natuur na mist ons blik op buurman rechterzijde , om met een draai een volleybalterrein waar de club "Ledub" heet , spiegelschriftnaam dus… . Dan komt de omnisporthal , als finish direct in beeld . Na klinkerwegje . Het was weer de slogan der club waargemaakt n.l. : "Echt Olat "! Een genieter van de bovenste plank . Noud {Wijn } is ook al terug van zijn toertje vandaag om te proberen . Noud maakt foto's voor de site van Olat , en is de "hoffotograaf ".  Als u de foto's van de dag wil zien ; ga naar www.olat.nl , fotoalbum .  In de café en  zaal druppelen  de lopers binnen , en gaat de gele en donkerbruine sap vooral , en de verhalen alsook wel en wee over den toog en tafels.  Opmerkelijk , of eigenlijk niet…..  Want vlak tegenaan , Veel roodwitte nummerborden op de parkeerplaatsen . Ik zie onder andere Erwin uit Hechtel  met vrouwke .  Het is op deze tocht verbroedering ten top.  Profsport heeft dit minder , maar wandelen zeker !  We kijken met z'n allen terug op een schitterende tocht en sfeer.  Het wandelprogramma volgende week is twijfelachtig want erg dunnetjes, maar daarna wordt het vast "thuiskomen " in Waalwijk . Als u ook doorwandelt komen we elkaar vast ook wel ergens tegen . Blijven wandelen dus .  Ik wel ! Houdoe ; tot dan .    Peter  Heesakkers

Welgeteld  twee wandelaars in de eerste bus naar St.Oedenrode . Het wordt dringen met de tijdslimiet voor een der langste afstanden me voorgenomen. Haal het juist niet met de binnenkomst in de vertrekzaal , maar ik heb mijn verweer al klaar.  Maar het inschrijfburo heeft het of niet opgemerkt of doet niet moeilijk . Het heet vandaag de eerste van de winterseriewandeltochtenreeks te zijn , Maar het is uiteraard nog herfst .  De decembertocht is vervallen vanwege minder deelnemers en toch druk wandelprogramma , maar kennelijk kiezen die maand toch veel wandelaars voor andere decemberactiviteiten.   Nog gauw een ronde door de zaal met vluchtige contacten en laatste nieuwtjes uitwisselingen , wel en wee , en dan ga ik toch in de achterste hoeven . Noud bots ik op de drempel met zijn Jack-Russel  Rakker , en Noud neemt vandaag een kortere afstand om het weer te proberen.  Al buiten de zaal komend splitsen de diverse andere afstanden uiteen al.  Via een zijsteeg gaat het nieuw "Rooi " in met straten appartementen ,  waarna de Dommel , -ja , daar is ie toch weer - , over te steken met lattenbrug en pad vervolgt langs de sportvelden .  OLAT is wars van bebouwing en dat blijkt dan ook hier weer opnieuw.  De parkoersarchitect Ad , stuurt ons de ruimte en het groen in .  via achterommekes  wandelpaden brugskes en kerkwegels door , beukenhagen vooral en meidoorn omsluiten ons , en het grind knarst onder onze onderdanen .  Fietspaden , en wegjes met bomen omrand en struikgewas van de gemeente, gaat het al meteen in den buiten.  Wandel en fietspaden door park en recreatiegebied met camping De Kienehoef , na nog een klein stukske staat  gaat het langs vijvers vis en roeiplassen ,  en een knuppelbrugje , graspaden in en smal of tweesporig zeg maar karrenspoor , door meer land en tuinbouwgebieden.  Groensingels onttrekken soms het zicht op dit,  maar ook op weiden.  Al meteen een veelbelovende opening , maar ja, ….. Olat heeft zijn naam ook op dit gebied hoog te houden , en men komt ook van uit de verste uithoeken des lands tot uit Vlaanderen . Ook de veldrustposten hier zijn vermaard .  Ik haal Ewijkse Rien in , een reus van een vent maar de goeierd doet het vandaag belooft ie zichzelf wat kalmer aan . Maar het ging niettemin toch nog stevig.  Wat mooie langgevelboerderijen volgen , met vee en  werktuigen en  geen  {ex}boerenbewoning meer , maar opgekocht en gerestaureerd volgen nu . De eerste veldpost dient zich aan , een ontmoetingsplaats weer met veel gezelligheid , maar als je niet oppast vertraag je , dus na kopke koffie en brood met beleg van de gastheer , gaat het weer verder.  Bruggen en weggetjes  belanden we in fusiedorp Olland , en gaan we de kroeg voorbij waar Olat in 1967 geboren is , "Den Toel " . Achter een stevige pint werd het idee geboren met een paar lieden , dat er een wandelclub moest komen , en zo geschiedde . OLAT's wiegje dus hier . Niemand kon het succes van een club vermoeden , die  zo bekend en geroemd worden zou tot ver over onze grenzen , want elke buitenlandse Nijmeegse vierdaagse-deelnemer maakt kennis met hun verzorgingsposten onderweg , - met als grootste club van het land , jawel bijna 1.000 leden!..... Even stilte… Rien en ik missen een afslag , niet opgelet , en een boslus dient nog genomen om weer op route uit te komen waar we anders vanzelf  na verkeerd lopen zouden zijn uitgekomen . Toch een mooi stukkie nog te doen . Een oude niet meer in bruik zijnde spoorlijn enkelbaans over  gaat het via hek-wandelpoort niet voor dikke mensen dus moet het achterwerk wat hoger gelicht worden  boven het ietwat hoge hekwerk uit, door een klinkerweg  in waterwingebied ..  Een streek van Ad herken ik .  Een voorrangsweg oversteken en zandweg groensingel door.  Een beek over ,  en wat bospercelen en akkers en weiden velden langsheen en  sloten  en graswegen  haaks gedraai  toch even een asfaltwegje. Erg veel boomkwekerijen of bomenteelt  allerhande schuift het oog voorbij.  En ook nu en dan nieuw bos.  Wordt duidelijk gewaakt voor natuurbehoud. We lopen Liempde , "Liemt" binnen , een heerlijk eerlijk echt dorp. Hier in de Meyerij streek . De rust van binnen wenkt en we gaan de hoofdrust binnen ,  een ex stal ,  duidelijk , maar nu omgebouwd tot café-zaal -resto.  Mooi , gezellig , goed toeven.  We zijn in een buitengebied van Boxtel zo blijkt en de autoweg loopt hier achterdoor naar Amsterdam-Utrecht.  De A2.  We tikken de weg later even aan en laten het gehaaste verkeer voorbijzoeven.  Na onder viaduct gaan we er verder vanaf draaien middels mooi groenpad.  Onder de lange afrit van  viaduct óver . Gaan weer de velden in naar de rust van weleer om het autolawaai te ontvluchten.  Verhard , zand , grind wisselen snel af nu.  Genietend van veldgewassen en de altoos maïsvelden , waarvan er al veel geoogst bijliggen . Opmerkelijk veel bloemen en planten herboren zo lijkt ,  misleid door het warme najaarsweer , spoorlijn weer over "Liemt"in nog echt een dorp.  Ook hier was een zaalrust gepland , maar met een groepje dat zich met Rien en mij gevormd heeft als Rian en Servée o.a. besluiten we dat we het wat kort na de vorige vinden en gaan we verder.  Draaien met heggenpaadjes rondom de statige kerk die met toren de omgeving domineert , een kerkepaadje door en langs de eeuwige rusthof poort voorlangs na enig gedraai een parkje en nadien de straat weer op. Mooie ommegang toch.  Een z.g. Lourdesgrot langs met kaarskens en dankborden voor genezingen en zo wat meer.  We mogen weer den buiten in. Na mooie dorpse sferen.  Gaan betonfietspad op , over bruggen en langs speciaal aangelegde poelen om amfibieën  aan te trekken , veldgewassen en weiden met nog koeien en vee. Moeten dan toch nog wat glibberige eenmanspaadjes nemen met omgewaaide wilgenbomen waar we door en overheen  moeten gaan dus hup de beentjes en knietjes . Beemden door en een betonwegje wat breder maar als fietspad volgt na een draai hoeks.  Een ooievaarsnest prikt de hoogte in , onbewoond.  Een bloemenweelde volgt en een golvend koolzaadveld in gele bloemengloed , geniet van bermplanten en bloemen waaronder de kardinaalsmuts .  Hoge rietkragen omsluiten ons en we zien  o.a. ook de balsemien nog in bloei . Laat toch voor dit najaar ? Maar het verschil in bermbegroeiing is in al haar veelheid aanwezig nog onderweg alom .  Door een wandelpoort -"What's in the name ", gaat het voort door bospercelen en veldwerk allerlei.  Stiefelen we door de Meyerei van 's-Hertogenbosch , zoals  de streek heet.  Snel wisselend landschap ,  befaamd ook  voor zijn massa's populieren bossen en lanen en paden of zandwegen , bedoeld destijds voor de nu wegkwijnende klompenindustrie .  Opnieuw is er dan weer de veldpost , soep, brood/beleg naar keuze en koffie of anderszins evtl. staan nu op menu . De uitklapbare banken goed bezet , want intussen zijn alle afstanden hier weer bij elkaar.  Een gezellige ontmoetingsplaats en Olat heeft een faam met zijn verzorgings/voorzieningenposten in haar bestaan opgebouwd . Het aantal k.m. nog te gaan op papier vermeld ,  dat resteert doet ons later de wenkbrauwen fronsen , maar vooruit je kunt een stevige middellange afstand lopen of niet natuurlijk.  In het veen ziet men niet op een turfje ,  is een gezegde.  Wenden en keren door opnieuw een sterk wisselend landschap en dan door eiken en linden laantjes.  Gaan voorbij een woning die oude wandelherinneringen van járen her oproepen , een villa oude stijl , met prachtige veranda's .  Heel in het oog springend . We gaan langzaam ons ontworstelen uit de natuur en de bebouwing komt in het vizier. Maar als Olat het betaamt , via padjeswerk ,  en heggen wegjes,  kerkwegeltjes , door amechtig mooi groengebied bouw ontwijkende . Wat geslinger door natuurgebied al of niet na-oorlogs aangelegd , horen we op een sportveld gejuich , want de plaatselijke voetbalclub heeft de gasten het nakijken gegeven dan.  Gaan voorbij de woning van voormalige voorzitter van de club vandaag , weer een lattenbrug over de Dommel de bouw in . Einde straat hoek om en plots is daar de zaal weer terug. Finito .  Het was weer echt OLAT  vandaag , een werkelijk schitterende natuurtocht met onvolprezen verzorging en bezielend eigen personeel alom tegenwoordig.  In de zaal slooft Noud zich uit om de OLAT-dag weer op de gevoelige plaat vast te leggen  voor het clubalbum , en schaar ik me na rondgang vluchtig bij een evengoed bekend groepje aan tafel , waar het nog even gezellig bijkletsen wordt. Noud biedt me een lift naar mijn honk aan later.  Volgende week wacht me Weert , de poort van Limburg  ,  en de week daarna Boxtel . Hierna vangen de jaarlijkse winterwandelseries van div. clubs aan. Betekent elke wintermaand een tocht , soms uitlopend in Maart nog.  Ik kijk terug op een enerverende wandeldag , om in te lijsten . Ik blijf wandelen , u ook ? Wie weet zien we elkaar dan ook nog 'ns ergens langs de wandeldreven . Houdoe ! gegroet , tot ergens . À propos: De foto's van deze tocht kunt U nog bekijken op de website ; www.olat.nl , en dan de wandelfotoalbum klikken .  

Peter Heesakkers