01-10-08

280908 : WSP Heverlee

Zondag 28 september 2008

WSP Heverlee-Leuven

2de Vlaams-Brabantse wandeldag

Een paar maanden geleden kreeg ik een reclamepaneel in het oog, een tocht vanaf zaal Roosenberg aan het Zoet Water aanprijzend. De combinatie van deze locatie en organiserende vereniging klonk meteen als muziek in onze oren. Neen, deze keer behoeven we geen plan B of C, zelfs de Padstappers moeten het afleggen tegen Oud-Heverlee. We vertrekken uit Hemiksem bij dikke mist maar vanaf Mechelen klaart de lucht uit en in het Leuvense is het al prachtig doch fris weer. Wij hebben er zin in!

Vallen de ruime startzaal binnen samen met een buslading Egmonters. Gaan op zoek naar een welbekende Brusselse Ket maar kunnen hem niet vinden. Zal zeker ’t onzent gebleven zijn in Viane. Bij het verlaten van de zaal botsen we op de Jef en Martin, die twee komen we zeker later tijdens de tocht nog wel tegen. Duidelijke panelen per afstand verstrekken tekst en uitleg. Het wordt een heel andere tocht dan dewelke wij hier meestal in het voorjaar wandelen en dat is goed nieuws. Mistslierten zweven over het Zoet Water, dat bruingeel kleurt door toedoen van de eerste ochtendlijke zonnestralen. Vanaf het Spaans Dak stappen we het donkere Meerdaalwoud in. Vrij snel wandelen de grotere afstanden weg van de rest. Een gezapig klimmende holle weg zet ons af bovenaan de beboste heuvel. Gezien het al bijna 9:00 is zijn wij hier moederziel alleen. Heerlijk vinden wij dat, zo flaneren in de rust van lange beukendreven randje militair domein. Bij het speelbos even halt houden en de prachtige houten sculpturen bewonderen. Steeds maar rechtdoor gaat de reis over vlakke bospaden. Bij het kerkje van De Kluis wordt het parkoers even golvend en we verlaten het bos op Waals-Brabants grondgebied ter hoogte van Nethen. Wandelen mee langs de weilanden van een valleitje en even verder parallel met de spoorlijn Leuven-Ottignies tot in Pecrot. Martin heeft ons hier al te pakken. Samen stappen we door het dorpje en verder naar de rustpost in St-Agatha-Rode. Hier is het zowat ‘de zoete inval’, we kennen er vrijwel alle wandelaars. De meeste hebben de extra lus van de 50km al in de kuiten zitten.

Martin zet nog aan voor deze lus, wij beperken ons gewoontegetrouw tot 40km. Wandelen verder in het gezelschap van Herrn Peter. Lang geleden dat we hem nog tegen het lijf liepen en we moeten dus dringend bijpraten. Tot onze verbazing volgt het parkoers de steenweg tot St-Joris-Weert. Gelukkig houden de doorkijkjes over de traag meanderende Dijle ons bezig. Bij een appelfabriek (wat moeten we ons daar bij voorstellen ?) gaat het dan toch richting Doode Beemden, eindelijk. Tussen Weert en Korbeek-Dijle ligt een pracht van een natuurstrook, de vallei van de Dijle. Weilanden en kleine bosjes wisselen elkaar af terwijl we de rivier stroomafwaarts volgen. De wandelaars van de kleinere afstanden voegen zich bij ons en het wordt behoorlijk druk. Een kasseitje voert ons terug richting Heverlee. Een kort klimmetje vanaf het station zet ons af in Don Bosco, onze tweede rustpost na ruim 17km. Tot onze niet geringe verbazing heeft Martin ons hier al terug te pakken. Hij ziet er dan ook afgepeigerd uit en wij pauzeren even langer Barendrecht indachtig.

Als viertal trekken we Heverlee in. Martin houdt er een stevig tempo op na samen met Linda. Die is ook weer niet te houden vandaag! Voorbij het prachtige St-Annakerkje (1758) kiest Peter wijselijk voor zijn eigen ritme. Ik ben best tevreden het tempo opgelegd door de twee TGV’s te kunnen volgen al kost het mij wel enige moeite. We duiken terug de bossen in, Heverleebos deze keer. Mogen opnieuw flaneren door heerlijke, statige beukendreven. Deze etappe wordt afgesloten met wat huisjes kijken aan de bosrand tot het schooltje van Woudlucht. Hier is het Kempen Boven met busladingen uit Oud-Turnhout, Lichtaart en Max die de eer van de Voskes hoog houdt. Martin neemt afscheid en loopt gelijk door, hij moet nog helemaal naar Utrecht vanavond. Ik besef te laat dat hij de terugweg heeft ingezet en hierdoor de lokale lus zal missen. Sorry maatje, was te druk aan het palaveren met de vele bekenden.

Peter pikt zijn karretje terug aan en wij trekken verder voorbij de spoorbaan richting schitterende kasteel van Arenberg. Het park er rond is studentenstad met een veelheid aan sportterreinen. WSP beslist ons er elk hoekje van te laten bewandelen. We pikken Hennie & Theo op en gaan als vijftal verder. Na de speedmars van daarstraks houdt Linda nu ‘babbeluurtje’ met de Witte Petten. Heb ik het altijd moeilijk met tempowisselingen, voor haar is dit de gewoonste zaak van de wereld. De jonge bossen randje E40 komen nu aan bod. We maken er een gezellig tochtje van, hebben tijd zat. Nog even langs de woonhuizen van daarstraks en een laatste keer rusten in Woudlucht. De Jef, Jacqueline, Luc en Mark nemen ook ruim hun gemak en genieten mee van de stralende najaarszondag. Ons groepje vertrekt natuurlijk vrijwel als laatste terug het Heverleebos in. Het laatste uurtje wordt uitgebreid genoten van het heerlijke loofwoud. Bijkletsen is de boodschap en als Hennie er bij is mekaar zo veel mogelijk ‘de kast opjagen’. Het kleine mormel is mij telkens weer de baas en ook Theo doet meer dan zijn duit in het zakje vandaag. Belooft wat te worden deze winter bij WS78 en Olat! Als een vrolijke bende bereiken we terug het Zoet Water. Tijd om na te kaarten bij een stevige bruine. We hebben genoten van een prachtige tocht vandaag, met een heel ander parkoers dan we vanuit deze zaal gewend zijn. Jan en zijn team verdienen dan ook een welgemeende proficiat voor deze piekfijn uitgekiende organisatie en …de rijsttaart aan een vriendenprijsje heeft achteraf nog heerlijk gesmaakt!

We hebben een leuk en boeiend wandelweekend achter de rug. Kijken toch al vooruit naar het volgende. Zaterdag start het WS78 seizoen in Rhenen. Lijkt ons een trapperige opener te zullen worden. Uit het erg ruime aanbod van zondag hebben Ramsel en Temse een streepje voor, een echte keuze maken we op het laatste moment wel. Tot dan …

 

21:06 Gepost door beneluxwandelaar in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 280908, oud-heverlee, patrick, wsp heverlee |  Facebook |

30-09-08

270908 : De Leren Tram Eijsden

Zaterdag 27 september 2008

wsv De Leren Tram

Jubileumtocht 100 jaar KNBLO te Eijsden

Bij de KNBLO zijn ze er niet uitgeraakt. Was de maximale afstand nu 35 of 40km ? Afhankelijk van de pagina die je raadpleegde op hun website kwam je andere informatie tegen. Het deert ons niet. Deze tocht stond al een aantal jaren op mijn verlanglijstje en vandaag zou het er eindelijk van komen, ongeacht de afstand. Het weer is bijwijlen erg mistig onderweg. Toch bereiken we de startplaats vlotjes over Luik en vervolgens richting Maastricht. Parkeerwachters loodsen ons vakkundig naar een weiland, hier staat ons karretje veilig. De tafels in de startzaal zijn origineel versierd. Spiksplinternieuwe wandelschoenen met prachtige bloemstukken erin, knap gedaan. Onze eerste bekende is meteen een enorme verrassing, WS Henkie overvalt Linda haast. Hij deed er twee uur en een omleiding over om helemaal naar Limburg te komen. Het is uiteraard een leuk weerzien. De maximale afstand blijkt intussen inderdaad 35 km te zijn met oerdegelijke Hollandse etappes tussen de 8 en de 10 km.

Het zonnetje komt al voorzichtig piepen als we langs het lokale gemeentehuis vertrekken. Het is nog behoorlijk fris aan de blote billetjes! We lopen vrij snel door weilanden over verharde en onverharde paden. Vergezichten worden ons enigszins ontnomen door hardnekkige mistbanken. Opvallend veel kruisbeelden langs ons wandelparkoers, her en der ook wel een kapelletje, toch typisch voor deze streek. We stappen rond Oost-Maarland en even verder een heel eind over graspaden randje autobaan. Richting Rijckholt en verderop Gronsveld gaat de reis. Het parkoers blijft tot onze verbazing erg vlak. Kuierend door weilanden en fruitgaarden, afgezoomd met typische meidoorn, wandelen we tussen twee heuvelrijen door. De eerste 10km leggen wij af in exact 90 minuten. Zouden wij nu plots hardlopers geworden zijn ? Door onoplettendheid missen we haast de rustpost maar worden vriendelijk teruggefloten door medewandelaars, waarvoor onze dank.

Afgaand op de parkoerstekening verwacht ik erg veel van de tweede etappe, een lus Gronsveld-Gronsveld. En inderdaad, meteen na het verlaten van de kortere afstanden duiken we het groen binnen van een nauwere vallei. Hier ligt het Savelsbos, ons welbekend van de Heuvelland4daagse. Het is heerlijk stappen zo in de rustgevende groene omgeving. Dwarsen een valleitje en moeten vervolgens het dal uitklimmen, een nogal trapperige bedoening. Trappen doen we zelf ook …op onze adem. Hé,hé dit was pittig! Boven op het duin wandelen we richting Cadier & Keer. De spitse beboste heuvel aan de overkant lijkt mij de Sint-Pietersberg te zijn, aan de overkant zou dus het Belgische Kanne moeten liggen. Vanuit het dorp brengt een holle asfaltweg ons terug een verdieping lager. We mogen daarna genieten van heerlijk slingerende bospaden. Het enige doorkijkje schenkt ons meteen een uniek uitzicht over én de St-Pietersberg én Maastricht, zonovergoten. Wat een prachtige lus! Stilaan bereiken we opnieuw de vallei. Een laantje tussen weilanden met hoogstam fruitbomen brengt ons terug naar Gronsveld, we hebben er 18 km opzitten.

De langste afstand blijft maar even bij zijn kleinere broertjes en gaat er bij De Heeg (wijk van Maastricht) alleen vandoor. Tussen autobaan en woonwijken loopt een fietspad in het groen en dat gaan we volgen. Recht vooruit de economische activiteit van de stad. Na het oversteken van de brug over de autobaan moeten we dwars door een zone van auto-winkels. Hierna volgen wijken en parken. We vergapen ons aan de bomen in felle herfsttooi. Vooral het donkere paarse vinden wij wonderlijk. Bereiken zo ‘het Gouvernement aan de Maas’ (provinciegebouw), een bombastisch, modern kasteel. Er net voorbij begint het natuurgebied De Kleine Weerd. Jammer genoeg mogen wij er niet in maar blijven erlangs lopen over een fietspad. Wandelen zo tussen autobaan en Maas richting jachthaven van de Pietersplas en het kasteel van Hoogenweerth, dat hoog boven de vallei op een rots uittorent. We moeten nog een kleiner industriegebiedje door en dan in gestrekte draf door de velden recht naar Oost-Maarland. Hoeveel kilometer we tijdens deze etappe gewoon rechtdoor gelopen hebben, weten we niet met zekerheid. We houden het bij het weinig zeggende meerdere. Het is intussen aardig warm geworden en we ploffen dan ook op onze stoelen bij de rustpost, als was het een zomers terras.

Er resten ons 7 km tot de finish. We zijn zo het dorp uit en stappen het groen in van de Eijsder Beemden, zonder twijfel het hoogtepunt van deze tocht. Beginnen met een ommetje langs een immens meer dat ons aan Overmere in België doet denken. Hierna volgen slingerpaadjes langs kleinere en ook groenere plassen. Op de achtergrond steeds die prachtige beboste heuvels. Bereiken zo de Maas en zullen de stroom een paar kilometer volgend, kuierend over een graspad. Heerlijk is dit. Er wordt ook een aardig mondje Frans gepraat door de wandelaars rondom ons en plots bemerken we een grenspaal. Zijn dus nog eens Nederbelgen vandaag! Vrij grazende runderen en paarden gunnen ons geen blik waardig en wij stappen vrolijk door. De zon glinstert over het Maaswater, watervogels houden feest op de plassen, dit is een schitterend stuk natuur. Verlaten deze pracht om nog even door Eijsden te kuieren tot de aankomst. Het stukje straat voor de startzaal is verkeersvrij gemaakt en wij kunnen terrassen bij een lekkere Belgische trappist. Na vader Henk komt nu zoon Erik te voorschijn, uiteraard samen met Iris. Lang geleden dat we hen nog ontmoet hadden, dus kan er en korte babbel af. Uiteraard geven we rendez-vous voor de WS opener volgende week in Rhenen.

Nog even een babbel met autochtoon Jac en dan is het tijd om huiswaarts te keren. Het wordt trouwens te fris om verder te terrassen. Was deze tocht te ongelijk om van een topper te spreken toch hebben wij ons geamuseerd. De Leren Tram was ons al meerdere keren aanbevolen, wij vonden de uitstap zeker de moeite waard.

20:52 Gepost door heimisse in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eijsden, de leren tram, 270908, patrick |  Facebook |

24-09-08

210908 : De Stroboeren te Deurne

Zondag 21 September 2008

De Stroboeren

Ter Rivierentocht te Deurne

Met de autoloze zondag in gedachten hadden wij het goede voornemen met het openbaar vervoer naar onze wandeltocht te reizen. Het bleef bij een voornemen. Binnen de twintig minuten stonden wij met de auto over Wommelgem op het parkeerterrein van het Rivierenhof …om vast te stellen dat ik mijn wandelschoenen vergeten was! Een reeks krachtige vloeken en veertig minuutjes later zijn we er opnieuw, deze keer in volle wandelornaat.

Het is redelijk druk in de startzaal, trappekes op, en wij gaan vrij snel van start. Stappen in het gezelschap van een buslading Franstaligen weg van de stad en de rust tegemoet. Een paar heerlijke dreven en leuke slingerpaadjes leiden ons voorbij kasteel Zwarte Arend naar de Bremweide. Pas sinds vorig jaar en dankzij de Stroboeren weten wij van het bestaan van deze groene long net achter Den Bosuil af. Plukken bos en ruime grasvelden wisselen elkaar af. Ideaal als honden uitlaatplaats en de trouwe viervoeters zijn dan ook in groten getale aanwezig, hun baasjes aanporrend tot een zondagse wandeling. Wij dartelen enkele kilometer door dit fraaie gebied. In de verte het geronk van motoren, denkelijk crossers in actie. Ruilen de Bremweide in voor een ander bosje rondom kasteel op grondgebied Wijnegem. Passeren voorlangs het befaamde shopping center en zetten koers naar onze eerste rust bij korfbalclub Deurne, aan de achterkant van de skischans en dus op een paar honderden meter van de startzaal. Wij stapten ruim gemeten 7505 meter. Doen hier een terrasje, heerlijk genietend van een weldadig herfstzonnetje. L’ été Indien op zijn best.

Het volgende bosje wisselen we snel in voor de Autolei, grondgebied Wommelgem. Onze parkoersmeester wringt zich in bochten om toch maar elke stukje natuur in zijn tocht op te nemen. Het strookje door de gelige grassen, twee kontjes hoog, randje autobaan, appreciëren wij hierbij ten zeerste. We moeten de rotonde over en onderdoor. Vervolgen onze weg langs paadjes tussen crossterrein en woonzone. Ervaren hierbij meer geluidsoverlast van een wauwelende omroeper dan van de razende machines. Het verknoeid helaas wel een beetje onze ruime wandeling langs de vijvers van Fort II, jammer. Verder weg van het kabaal kunnen we een tweede keer pauzeren in de ‘kleuterschool voor honden’ na 14315m, de Stroboeren zijn precies. IJsetripper Jakke voegt zich hier bij ons en tatert er vrolijk op los. Samen met hem vervolgen we onze weg. Het is geruime tijd straatjes lopen alvorens het Boekenbergpark te bereiken, maar dit loont wel de moeite. We zijn hier overigens allebei onbekend. Doen zowat elk laantje van het domein aan om verder te trekken langs een reeks volkstuintjes. Jakke verwondert zich over de omgevingskennis van de parkoersmeester. Toevallig haalt deze ons fietsend in en vertelt net om de hoek te wonen. Tekst en uitleg voor onze clubmakker meteen. Jakke verdwijnt op de 27 km en wij trekken alleen verder voor de volle 35km. Het fietstunneltje in Borsbeek leidt ons naar de echte stadsrand en de weilanden bij de Koude Beek. We zetten koers naar Fort III en onze derde rustpost na 20905 meter. Wij blijken hier de nummers 12 en 13 te zijn! Schandalig weinig voor deze tocht, blijkbaar verstikt door de K7 in Meerhout.

We laten het niet aan ons hart komen. Wandelen verder rond het Fort en achterom het vliegveld van Deurne. Waren we graag wat langer in het domein gebleven, de parkoersmeester kiest voor paadjes door de velden richting Borsbeek centrum. Helaas verwordt de tocht nu tot een stratenloop en zijn we wat blij een tweede keer de hondenclub te bereiken. Hebben er 27815 meter opzitten. Stappen langs korfbalclub Catba naar de autobaan en maken een lusje langs appartementsgebouwen alvorens onder de snelweg door te duiken. Het moment suprème van deze tocht is in aantocht! Lopen het Rivierenhof binnen, denkelijk het grootste en mooiste park van Antwerpen en verre omstreken. Beginnen met prachtige dreven rond grasperken. Kunnen genieten van uitzichten over meer boomsoorten dan ik er namen voor zou kunnen bedenken. Heerlijk wandelen is dit. Het Zilvermuseum is vrij toegankelijk voor de wandelaars maar wij kiezen voor een bankje in de zon. Ook hier zijn meerdere korfbalwedstrijden aan de gang. Niet voor niets de nationale ploegsport in Antwerpen.

Hebben nog ruim 3500 meter voor de boeg, zeker de mooiste van deze tocht. Het Rivieren-hof doet zijn naam nu alle eer aan. Onze parkoersmeester trekt alle registers open. Brede dreven, smalle paadjes langs beekjes en vijvers waar de bomen met hun voetjes in het water staan. Strookjes die meer weg hebben van een bos dan een park, echt alles kan je hier beleven, als het maar groen is. Eindigen doen we langs de grote vijver en het prachtige bruggetje dat ik prompt omdoop tot Pont d’Amour. Een laatste laantje, we bereiken de finish. In de zaal de Jef en Hoogstraatse Annie, even bijkletsen dus. Ja, we zijn weer eens de laatste om huiswaarts te keren, nu samen met Jo en zijn dames.

Kort samengevat was dit een tocht met twee gezichten. In de ruime omgeving van de startzaal gaven de Stroboeren een erg groen parkoers weg. De lus van de 35km was echter nogal dunnetjes, deels omdat de aangeboden natuurgebieden blijkbaar nogal ver uit elkaar lagen. Toch kunnen we spreken van een geslaagd debuut van deze tocht en zijn wij zeer te vinden voor een opvolger volgend jaar. Vooruitblikkend op volgend weekend omvat ons Plan A De Leren Tram in het Nederlandse Eijsden op zaterdag en WSP aan de Zoete Waters in Heverlee op zondag. Opnieuw twee tochten om naar uit te kijken dus.

20:48 Gepost door heimisse in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 210908, deurne, patrick, stroberen |  Facebook |

23-09-08

200908 : Marcheurs du Hain

Zaterdag 20 September 2008

Les Marcheurs du Hain

Marche de l’Empereur te Ophain

Het lijkt mij al een eeuwigheid geleden dat we nog eens in Wallonië gewandelden. De streek van Napoleon is dan ook een ideale gelegenheid om deze lacune op te vullen. Daarbij komt dat onze gastheren uit Braine l’Alleud een ijzersterke reputatie hebben. Het dorpje Ophain heeft zowaar zijn eigen afrit in het zuidwestelijke hoekje van de Brussels ring. Deze startzaal moet zowat de makkelijkst bereikbare zijn van het ganse land. Terwijl wij naar het braakliggende terrein rijden dat dienst doet als parking, komt Martin met gezwinde pas voorbij. Hij begint aan de 60km, wij houden het bij 45km. Tot strakjes gabber!

Het parkoers gaat niet naar de ruïnes van Villers-la-Ville dit jaar maar richting meer van Genval. Wordt anders dan anders dus. Reeds in de eerste paar kilometer is het goed raak. Voorbij een tot woonhuizen omgebouwde reuzenhoeve gaat het over een kasseitje te midden het groen lekker bergop. JP en zeker zijn Denise zullen al meteen kleur mogen bekennen! We draaien rechtsweg over de Brusselse ring en de open velden in. De zon brand de laatste slierten mist weg. Wandelend door ruime golvende akkers krijgen we links La Butte of de Leeuw van Waterloo als gezel. We wandelen er langzaam van weg. Een paar holle wegen zorgen voor wat groene afwisseling in de overigens bruine, halfbewerkte akkers. Aardappelloof is platgespoten en het is nog wat vroeg voor wintergranen. Woningen en kasseitjes kondigen de eerste rustpost aan. Overal staan gedenktekens herinnerend aan Napoleonisten, Pruisen en Britse troepen. Deze rustpost in Plancenoit (8,7 km) daar heb ik iets mee. De in onbruik geraakte voorgevel telt twee identieke ingangen, école des Filles en école des Garçons genaamd. Jongens- en meisjes elk met hun eigen ingang binnen dezelfde school dus. Als dat niet historisch is! We bevinden ons hier ook op het hoogste punt van een ruim dorpsplein. Halverwege ligt de dorpskerk als op een voetstuk, beneden de witgekalkte huisjes, werkelijk een schitterend gezicht.

Als we terug vertrekkenklaar staan voor een lokale lus, komt Karmijn er net van terug. Prachtig stuk parkoers, zegt hij en wij gaan er dus met volle overgave tegenaan. Wandelen voorbij een prachtige witte vierkantshoeve de open ruimte in. Weidse golvende akkers ontrollen zich opnieuw voor ons ogen. Vanaf de splitsing zijn we alleen. Op veilige afstand kruisen een haas en zowaar een ree ons wandelpad. Links in de diepte zien we de wandelaars die één etappe voorsprong hebben op ons. Prachtige holle kasseiwegen loodsen ons naar meer bebost en bewoond gebied. We moeten ons letterlijk een weg banen door …bamboestruiken om na de technische afdaling van de Chemin de Faweyn Lasne te bereiken. Een paar straten verder klimmen we langs een anders kasseitje omhoog in Couture-St-Germain, weg van het beekje La Lasne. We wandelen een eindje mee met de vallei, aan de overkant torent het kerkje van Maransart boven de huizen uit. Wij kruipen het valleitje uit richting dicht berkenbos van Blocry. Ontdekken er een veelheid aan enorme zwammen, het lijken wel bruingele rozen, gewoonweg schitterend! Onze parkoersmeester heeft er duidelijk zin in en stuurt ons door nog meer jonge bossen. Hierbij storen wij blijkbaar verschillende nesten jonge fazanten die telkens in alle richtingen wegstuiven, wat een dag! Een graspaadje door golvend weiland blijkt Sentier des Flamandes te noemen. Nochtans zijn de dames achter de draad duidelijk van franse signatuur want …Limousins. Linda houdt dan maar in haar dooie eentje de Vlaamse eer hoog! We lopen de bewoonde wereld van Plancenoit terug binnen langs stevig golvende kerkwegels. Yvan had in niks overdreven, dit was echt een prachtlus, met een haast onthutsende variatie aan landschappen en activiteit (16,2 km).

Na het boterhammetje verlaten we definitief Plancenoit langs dezelfde boerderij als daarstraks. Lopen in open veld ook parallel aan de weg van daarstraks. Een opstekende wind tempert de kracht van het weldadige herfstzonnetje. Om de 20km te verlaten rollen we een valleitje in richting woonhuis om met volle kracht de volgende helling te overwinnen. Deze etappe wordt de echte samenvatting van le Brabant Walon. Winters ogende akkers op de plateaus, prachtige dichtbegroeide holle wegen om de opeenvolgende valleitjes op te zoeken, regelmatig terugkerende kasseitjes, dit is genieten! We passeren de golfterreinen van Waterloo en zetten koers naar de rust bij St-Joseph Ophain-Ransbeck (24 km), nog nooit van gehoord! Hier heel wat bekenden, vroege vogels onder leiding van ‘snoepjesmeester’ Paul Baestaens. Ook wij kunnen mee genieten van zijn gulheid.

Ook hier krijgen we een lokale lus aangeboden. Wandelen door Basse Ransbeck langs witte huizen, zeg maar villas naar de vallei van Le Courant d’Eau, al valt er nauwelijks water te bespeuren in de modderige beek. Mooi groen is het er wel en …vlak, we zijn er niet rouwig om! Klimmen het valleitje uit mits een holle weg met pas gemaaide bermen. Vanaf het plateau is het kasseitjes lopen en villaatjes kijken tot bij de rustpost. Het leken ons erg lange 6,3 km. Everbeekse Annie en haar ventje zitten hier ook, alhoewel zitten bij Annie een zaak van erg korte duur is. Een piano moet even betokkeld worden en weg is zij! Wij volgen even later en hijsen ons voorbij de golfterreinen terug het plateau op. Vrijwel continu door open veld is nu de boodschap maar vlak …vergeet het maar! La Butte komt steeds dichterbij en het is maar wat logisch dat een Marche de l’Empereur er ons langs voert. Waar anderen hier een terrasje doen stappen wij koppig door. Naar Braine l’Alleud gaat de trip nu en de volgende rustpost in een schooltje (38 km). Ik krijg er nog net een pilsje te pakken, daarna is het zowat …een café zonder bier! Yvan vraagt de kortste weg naar Ophain, die heeft nog andere pijlen op zijn boog vandaag! Komt Martin daar binnenwaaien. Is vanmorgen zowat een half uur voor ons vertrokken en heeft er nu al 13 kilometer meer opzitten dan wij! Er zijn gewone wandelaars en …Supermannen!

De laatste 7,4 km zullen wij uiteraard samen en vrolijk keuvelend volmaken. Het is opvallend hoe Linda, stappend tussen de twee reuzen, haar tweede adem terugvind en er nog ‘een stevige lap op geeft’. Dat vrouwtje van mij is niet te schatten! We gaan eerst door een stadsparkje wat bruggetjes lopen, net achter de Brakelse woonwijken. Kiezen daarna voor rustige en erg groene paden langs de spoorlijn die Brussel met Charleroi verbindt. Lopen in feite een omtrekkende beweging rond het provincieplaatsje en worden beloond met een prachtig uitzicht erop. Pauzeren een laatste keer bij een drankje in Ste-Zelle. Recht langs een patattenveld naar Ophain nu. Een laatste prachtige holle weg. Kermisgedruis overstemt langzaam maar zeker de natuur, deze tocht loopt ten einde.

Les Marcheurs du Hain serveren traditiegetrouw lokale bieren. Wij houden het deze keer bij het blonde Buchers en vermits je op één been niet kan wandelen … Natuurlijk zijn we weer bij de laatste die de parking opzoeken. Nemen afscheid van Martin en rijden met een meer dan tevreden gevoel naar huis terug. Chers amis Branois, une fois de plus un grand merci pour cette superbe marche et votre parfaite organisation. C’est avec plaisir que nous vous disons …à bientôt.

22:19 Gepost door heimisse in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 200908, ophain, marcheurs du hain, patrick |  Facebook |

18-09-08

140908 : De Spuiters te Edegem

Zondag 14 September 2008

vzw De Spuiters

Antwerpse wandeldag

De zuidelijke Antwerpse rand beginnen we zo stilaan goed te kennen. Wandelclub De Spuiters zijn ons onbekend. Wij zijn benieuwd of zij ons vandaag nog kunnen verrassen. Bij een erg fris maar zonnig weertje rijden we naar Fort V en krijgen er een parkeerplaatsje aangeboden net voor de startzaal. Jeugdclub Nootuitgang blijkt te beschikken over een koud aanvoelende vierkante ruimte, hangar 27. Tot onze verbazing is Max (alias Frans) hier ook. Hij blijkt de officiële vertegenwoordiger te zijn van de Voskes. Eerst wandelen en dan naar de receptie, weet hij te melden. Terwijl wij ontbijten en van een koffietje genieten komen de Westhoekstappers uit het verre Vlamertinge toe, zij maken van het Antwerpse een clubuitstap.

We vertrekken door stille straten rond het Fort en stappen richting Mortsel. Dra mogen we er de groene dijken op, zoals wij stilletjes hoopten. Het zijn opvallend groene stroken natuur midden het geraas van koning auto. We verlaten de natuur bij het station van Oude-God en wandelen langs de spoorbaan richting Mortsel centrum. Dwars door de winkelstraten en langs een fantastische bakkerij gaat het richting Fort V. We mogen er uitgebreid genieten van slingerpaadjes in het groen. Na erg ruim gemeten 6,740 km staan we terug in de startzaal. Tot onze verbazing komt Max na ons binnen, alhoewel hij voor ons vertrokken was. Fout gelopen zegt hij, zoals zo velen. Ook IJsetripper Jakke deelt in het verloren lopen leed. Wij hebben geen enkel probleem gehad al moeten we toegeven dat het ‘uit de doppen kijken’ was. De pijlen waren soms nogal onoordeelkundig opgehangen maar ze waren er wel.

Na een babbeltje met Hoogstratense Annie vertrekken we in het gezelschap van Franske. Het is een eeuwigheid geleden dat wij nog samen optrokken en dus dient er heel wat bijgepraat. De korte etappe (4,130 km) naar een school in het Edegemse centrum is niet veel soeps, straten lopen eigenlijk met als enige afwisseling de Edegemse Volkstuintjes. Even wat drinken, een groet aan Lucien en zijn Marie-Louise en we gaan terug op pad. Naast de Edegemse basiliek brengen we een bezoek aan het park met kruisweg in rotsblokken uitgebouwd. Daarna lijken we het groen in te duiken maar het is slechts schijn. Het wordt villaatjes kijken. De reden hiervoor dient gezocht te worden in de Romeinse Put. Op zich wel een leuk domeintje maar zo ruim omgeven door woonwijken dat je er als wandelaar nauwelijks iets aan hebt. Door weer andere straten wandelen we keuvelend verder tot centrum Kontich en rusten er onder de kerktoren in café De Eendracht. We permitteren er ons een terrasje.

Stappen verder richting St-Rita en dan volgt het hoogtepunt van deze tocht. Achterlangs de expresweg en randje E19 ligt een pracht van een woest natuurgebied. Het betreft hier gronden, die men heeft laten verwilderen, ontstaat uit de bouw van de autoweg. We mogen uitgebreid slingeren door deze brousse en dat zint ons echt wel. Nauwelijks vier kilometer verder ligt de rust van sporthal Kattenbroek, misschien wel de beste 4 km van deze tocht. Helaas wordt het daarna terug straten lopen richting UZA ofte Universitair Ziekenhuis Antwerpen. Franske neemt afscheid van ons, de receptie roept. Door Campus Drie Eiken wandelen wij verder richting Fort VI. Elk Fort biedt een stukje groen langs het water en is voor ons een verademing vandaag. We pauzeren een laatste keer in rusthuis Bloemenveld. De oudjes kunnen in dit domein zowaar gebruik maken van een fit-o-meter op hun maat. Er is zelfs een parkoers voor rolstoelen voorzien! Toch wel knap werk van het Antwerpse OCMW.

Eens temeer worden we door straten gestuurd. Komen voor het eerst in de problemen vanwege geen pijlen meer. Een oudere heer weet te vertellen waar het kleinood vanochtend hing en we stappen het Steytelinckpark binnen ons welbekend van de Sinjorentocht. Een laantje door een oud en verweerd kerkhof zet ons af bij de fabriek van sigarettenpapier Rizla. We volgen vanaf daar opnieuw de groene rand van de E19. Moeten onder de snelweg door en vervolgens door een villawijk tot aan Fort V. Ik vermoed dat we de start voorbij moeten wandelen en een lus maken rond de vijvers van het Fort. Gezien we echter al ruim 8 uur onderweg zijn voor 35km en de klok het sluitingsuur van 17:00 nadert, beslissen we het hierbij te laten.

Ook Annie komt net binnen en we blijven samen een paar pintjes drinken. Ook zij vertelt het verhaal van erg lange kilometers en verloren lopers. Het eerste kunnen wij beamen, van het tweede hebben wij de ganse dag geen hinder ondervonden. Annie neemt de bus naar huis, wij zoeken ons trouwe karretje op. Zijn eigenlijk een beetje ontgoocheld over deze tocht. De waarheid gebied ons te zeggen dat de andere burenclubs het er in dezelfde omgeving beter vanaf brachten dan De Spuiters. Niet getreurd echter, we hebben onze kilometers weer in de benen, een gezellige babbel met de Max als premie er bovenop.

Voor volgend weekend plannen we op zaterdag de 45km van de Marche de l’Empereur(Napoleon) in Ophain, altijd een voltreffer. Zondag nemen we vanwege de autoloze zondag tram 24 naar Deurne en de Stroboeren. Deze tocht staat voor het eerst geprogrammeerd. Vorig jaar werd ze uitgeprobeerd als midweek en ze was zo schitterend en groen dat we er absoluut opnieuw willen bijzijn. Tot dan …

20:45 Gepost door heimisse in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 140908, edegem, patrick, de spuiters |  Facebook |

17-09-08

130908 : Diksmuidse Wandelclub

Zaterdag 13 September 2008

Diksmuidse Wandelclub

De Boterronde

55% regenkans is het laagste cijfer dat wij kunnen vinden voor zaterdag. Wanze en Overpelt zijn geen optie, naar Diksmuide gaat de reis. Voor Linda onbekend terrein, ik ken het stemmige marktplein van de IJzervierdaagses. Parkeren in de binnenstad lezen we op de website. Wij vinden een plaatsje bij het water, net naast het stemmige Begijnhof. Wandelen langs een marktplaatsje tot bij de Grote Markt. Linda is meteen in de ban van de prachtige gevels. Deze wandeltocht sluit aan bij een fietsronde waarvan Der Jean-Marie het peterschap heeft. Onze beroemde Waaslander tekent present met een immense, helblauwe tourvrachtwagen. De ongezellige stadshal doet dienst als startplaats. Na een vlug koffietje gaan we er vandoor.

We moeten een paar straatjes lopen om tot bij de IJzer te geraken. Wandelen langs de monumentale Vlaamse toren en gaan een assepad op. Blijkt de Frontzate te zijn, die Diksmuide met Nieuwpoort verbindt. Langs deze aangename wandelweg verlaten we stilaan het stadje en trekken de weidse, naar beer geurende, polder in. Ondanks de ‘gezonde buitenlucht’ een best aangenaam begin van deze tocht. We ruilen onverhard voor een tarmacje langs een gracht, rechtdoor naar Oostkerke en zijn St-Veerlekerk. Het valt ons op hoe oudere gebouwen en kerken steevast in een gelige baksteen zijn opgetrokken. Het geeft een heel eigen cachet aan de dorpskernen. Een ruime kilometer voorbij het dorp de eerste rustpost in restaurant Scheeweghe. We krijgen op voorlegging van onze startkaart een zakje chips van gekend merk en met 33% minder vet. Chips met koffie, een gekke combinatie. Een orgelist speelt zachte deuntjes. Als zanger is hij minder geslaagd en we trekken verder.

Moeten nu een heel eind randje drukke steenweg stappen, voorbij een kleurrijke orthodoxe kerk. Zijn maar wat blij als we wegdraaien over slingerwegjes door de Vlaamse polder. We wandelen naar het volgende dorp dat Pervijze blijkt te zijn. Lopen binnen langs een scheefgezakte ruïne, de OLV-poort. Zijn het dorp zo weer uit en krijgen terug een stukje Frontzate onder de sloffen geschoven. Ruilen deze opnieuw voor een drukkere steenweg tot aan de wegwijzer Stuivekenskerke. Met een groene achtergrond tekent een hoge ranke kerktoren zich af, omringd door hooguit een twintigtal huizen. Een echt mini dorpje dus. En toch is er een cafe ‘in de Vicogne’ waar we mogen rusten. Krijgen een ‘gateau breakfast D.’ aangeboden, die al beter smaakt bij de koffie dan de chips daarstraks. Een accordeonist haalt het beste uit zijn trekzak en wij zitten bij een schraal zonnetje op het terras, rechtover de geelbakstenen kerk.

De 30km maakt hier een extra lus. Opnieuw over tarmacjes de polder in dus. De fietstocht loopt in tegenovergestelde richting en we storen elkaar dus niet echt. Bereiken de IJzerdijk en mogen de stroom een eindje volgen. Merkwaardig hierbij is dat we echt ‘het zilt van de zee’ ruiken. Bij de Schoorbakkebrug draaien we terug de polder in. De eerste bieten zijn al gerooid en liggen te wachten op transport, naar wij vermoeden richting suikerfabriek van Veurne. Langs grachten, de oevers dicht begroeit met riet, keren we terug naar Stuivekenskerke. Wandelaars zitten er mee te zingen met onze accordeonist, die deuntjes uit grootmoeders tijd ten beste geeft. In de staminee zit een koppeltje van wsv Schelle. Ik kan natuurlijk mijn mond niet houden en we praten even bij. Zij zijn blijkbaar aan de kust met vakantie. Terug op het terras gezeten spreken zij ons opnieuw aan. ‘of wij niet diegenen van de website zijn ?’ – ‘of hij dan Freddy Persoone niet is ?’, kaats ik terug. Moet je meer dan 100km van huis zijn om mekaar tegen te komen!

Zij beginnen aan de laatste etappe en wij volgen ook enkele minuutjes later. Vervolgen onze weg over rustige tarmacjes langs grachten. Onze parkoersmeester heeft nog wat verassingen in petto. De eerste betreft het OLV-hoekje, een kapel en ruïnes uit de eerste wereldoorlog. Hierna gaan we terug de assepaden op door de polder met een prachtig uitzicht op Diksmuide. Kunnen al de ganse dag genieten van een stralend weertje en erg ruime vergezichten. Het pad leidt ons tussen maïs en brede gracht met wuivend riet, prachtig is dit. We stappen een eindje langs de IJzerdijk en dan tussen het water en loopgraven, de Dodengang. Echt een interessante bezienswaardigheid uit een verschrikkelijke tijd. Het gelijknamige cafeetje wordt onze laatste rustpost. Mooie tocht, zegt Freddy, en dat kunnen wij volmondig beamen.

De laatste kilometers voeren ons langs de IJzer tot aan het Diksmuidse haventje. Langs het water en voorbij het Begijnhof wandelen we terug naar de Boterhalle. Hier eindigt een aangename tocht. Een pluim geven wij aan de parkoersmeester voor zijn verstandige opbouw waardoor een gewone poldertocht iets speciaals geworden is. Dankzij hem en het stralende weer keren wij tevreden naar Hemiksem terug. Dat het tot Gent bar en nat weer is, kan ons helemaal niet meer deren.

 

20:40 Gepost door heimisse in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 130908, diksmuide, patrick |  Facebook |

10-09-08

070908 : Boskabouters Opglabbeek

Zondag 07 September 2008

Boskabouters Opglabbeek

Braambierentocht

Volgens het weerbericht hebben we de keuze tussen 85 en 90% kans op regen, voorwaar een heel verschil! Wij kiezen voor het bronsgroen eikenhout zodat we toch enigszins beschut zijn tegen de hemelse boosaardigheid. Pas zaterdagavond merk ik dat de startplaats van de Opglabbeekse tocht gewijzigd is, net op tijd dus. De routeplanner stuurt ons feilloos over Lummen, Genk-Oost en As tot bij het Forellenhof. Parkeerwachters loodsen ons naar een veilig plekje. De startzaal is ruim en sober, modern, meer moet dat niet zijn. Na het koffietje steken we van wal. Het weer is winderig en fris maar gelukkig nog droog. De 20 en 42km gaan meteen hun eigen weg. Een eerste strook bos zet ons af bij recreatieoord Wilhelm Tell. Bij dit pokkenweer is het er erg stil. We lopen een tarmacje rond weiland en duiken opnieuw de Limburgse bossen in. Een slingerpad leidt ons hoog op een heuvel, randje ander weiland. Inktzwammen, bramen en scherp stekende hulst vormen de ondergroei voor naald- en loofbomen. Eén keer moeten we naar pijlen zoeken, verder is alles perfect gemarkeerd. We verlaten even de bossen bij de Moorsberg, grondgebied As. Geenstraat, noemt het tarmacje, er staat niet bij vermeld wat het dan wel is! Het parkoers blijft een afwisseling van onverharde bospaden en tarmacjes langs wat huizen, weilanden of maïsvelden. Na 8,5 km rusten we een eerste keer bij schuttersgilde St-Sebastiaan in As. Waaslander Lucien vraagt gemaakt schamper ‘of wij ook niks beters te doen hadden’. Die moet ook nooit naar zijn woorden zoeken! Zij hebben één lus voorsprong op ons en we zullen ze verder niet meer ontmoeten vandaag.

De lokale lus van ruim 7 km is anders wel echt de moeite waard. Meteen weer de bossen in na een uitzicht op mijnterrils van vermoedelijk Zwartberg. Alhoewel de 20km nog steeds met ons mee stapt, zijn we hier moederziel alleen. Hoge, ranke sparren domineren het geheel. De soms kiezelige graspaden zijn veelal begroeit met hoge nog groene grassen, die kuiten en knieën strelen. De stilte doet ons deugd, zo wandelen we graag. Bij de rustpost is het vrij druk. Markstappers Herne zijn ruim vertegenwoordigd, is één van hun busuitstappen dit jaar. Het circus net achter de rustpost geeft een voormiddag voorstelling. Ik tel geen tien auto’s, een erg magere toeloop dus. We verlaten nu As doch de omgeving verandert nauwelijks. Lange rechte bospaden, veelal in naaldbos, zowel spar als den. De 20km verlaat ons en de 12km komt in de plaats. We wandelen een korte poos door de Opglabbeekse industriezone en zoeken vervolgens de welbekende rust van Schutterij St-Amandus, De Kemp, op.

Bij gedruppel stapten we de zaal binnen, met een fikse regenvlaag vertrekken we opnieuw. Zijn de enigen die nog voor de lange afstand kiezen. Zijn wat blij opnieuw de bossen te kunnen induiken al zijn de paar regenvlagen van korte duur. Wandelen over brede zandpaden achterlangs bij het verkeersterrein en het speelplein, startplaats van de vorige jaren. Aan de overkant van de steenweg eerst een strook verdorrend maïs en vervolgens het Gruitroderbos, zowaar zonovergoten! Bossen en weilanden wisselen voortdurend af, geen heidestrook te bespeuren. Of toch …tussen de bomen maar we gaan er niet doorheen dit jaar. Langs een wijk in aanbouw stappen we Louwel binnen. Een koppeltje wandelaars roept van ver. Blijken Gerda en Mon te zijn, zonder Anneke en Rudi. Ann is wat op de sukkel met de gezondheid. Langs deze weg wensen we je een spoedig herstel meisje. We rusten samen in de verlaten Loweta zaal. Vragen aan de helpers of wij de lus van 7km nog kunnen stappen. Doe maar, wij wachten wel, zeggen de vriendelijke helpers. Limburgse gastvrijheid is hier geen ijdel woord.

Onze Meerhoutse kompanen wandelen naar de aankomst, wij hebben nog een extraatje te goed. Richting Opoeteren en De Oudsberg gaat het nu. Het parkoers wordt een ietsje golvender, maar het blijft al bos wat de klok slaat. Naar het einde toe een strook weiland, de wijk in aanbouw en onze laatste rust. Hartelijk dank aan de helpers in Loweta voor hun engelengeduld. De laatste zes kilometer beginnen met een fietspad dat zich tussen weilanden slingert. Het gaat over in grintpaden. Nog even huisjes kijken en we bereiken de aankomst rond 17:45. Het ontvangstcomité bestaat nog enkel uit René Smets. Een korte babbel, Marina moet in Geulle opgehaald worden. Opvallend hoe onze Diepenbeker er na een weekendje van 100km wandelen nog heel fris uit ziet. Niet te doen die kerel! In de feestzaal zijn wij de allerlaatste klanten. De Boskabouters gunnen ons ruim de tijd om van ons wandelaarsdrankje te genieten. We vertrekken toch maar gauw, deze mensen hebben er een erg lange werkdag opzitten.

Onze conclusies bij deze tocht zijn dat het parkoers minder geslaagd was dan vorig jaar vanwege zijn eenzijdige bossen. Hadden op wat stroken heide gerekend om deze eentonigheid te breken. Aangenaam wandelen is het overigens wel in dit bosrijk gebied. Nogmaals ook een extra woord van dank aan de helpers voor hun klant- en wandelaar vriendelijke ingesteldheid. Daarom alleen al kom je met plezier bij deze club wandelen. Volgend weekend zijn er nauwelijks tochten van respectabele afstand. Voorlopig omvat ons plan Wanze op zaterdag en Edegem op zondag, beiden dertigers waar wij misschien een extraatje kunnen aanbreien. Tot dan …

22:02 Gepost door heimisse in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 070908, patrick, boskabouters, opglabbeek |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende