25-09-17

24.09.2017 wsv Nuenen

Zoveel mogelijkheden vandaag en na lange overweging gekozen voor Nuenen.   Op weg erheen, buiten de bebouwing blijkt het mistig tot nevelig.  Zoek even tevergeefs in de juiste richting, maar na vragen  is het toch dichterbij dan gedacht.    Voor de afstand die ik voornemens ben krijg ik drie A4 bladen parkoersomschrijving bij inschrijving in handen, en na enige bestudering vooraf moet het wel een erg mooie route vandaag worden.  Nuenen staat toeristisch vooral bekend omdat het dorp geheel in het teken staat van schilder Vincent v.Gogh die hier enkele jaren verbleef, en Nuenen laat zich daar over uit middels een Van Goghwandelroute, museum, standbeelden, en gebouwen uit  de tijd van 1800, straatnamen, enz.  Van het dorp zullen we niets zien vandaag.  Al direct gaat het randje bebouwing vanuit het clubhuis, de wijde wereld in, na een viaduct over de Helmond autosnelweg, naar gehucht Eeneind, zou die naam een voorbode zijn vandaag??   Niets zal minder waar blijken.  Na het gehucht een rotonde voorbij gaan we een graswegje in achterom een restaurant rand bos en een onmetelijk groot veld met prei later het bos even in om aan een weidelandschap te geraken welke een nevelige aanblik biedt, de zon prikt er nog juist door zij het met moeite.  Het pad slingert hoekig overdekt met bomen en struikgewas, en enorm veel eikels op de grond.   Moet bij stalen hekken even door een weiland en wordt na gestaard door twee koeien welke ik op  twee meter afstand voorbij moet.  Ze gedragen zich rustig, en eigenlijk belangstellend.   Door de koeiendrab.  Ik vergewis me eerst of het geen stieren zijn..... Moet twee tourniquettes door  om mijn pad te vervolgen.  Kom aan het kanaal welke ik even volg met betonpad om na een duiker waar de Kleine Dommel onder kanaal doorstroomt een vooral drassig pad langs haar kronkelige oever te moeten gaan.  Een prachtige  route omringt met allerlei waterplanten, als ook rietkragen.  Een modderdans om te ontwijken.  Weet me nu even op gemeentegebied van Eindhoven.  Pad wordt allengs droger en kom ik aan een watermolen in oude glorie welke Vincent in zijn tijd op het doek schilderde, en een van zijn fameuze schilderijen is.    Het wegje gaat een brug over terug op Nuenens grondgebied en door een klein industriegebied van Eeneind.   Krijg een echte kasseienweg 150 jaar oud zo staat omschreven, te gaan uit jaren 1800 daaromtrent, en langs waar vroeger een station Nuenen was, ik ga er toch maar de bermen in, loopt gemakkelijker.   Spoorwegovergang over. Ga door dorpje en na een poos over het viaduct snelweg om bij Lonu clubhuis uit te komen.  Mmm, smaakt naar meer vandaag en neem ik lus twee.   Even terug viaduct over om met een bocht andere richting te gaan het gebied Enode in met groot ven en zwembad anderzijds.  Slinger bospaden meest smal in de buurt van te horen rijksweg en langs het Enode ven.  Een grasveldje over en een reeks bospadenwerk te gaan.  Mijn parkoersbladen omschrijven het heel nauwkeurig per pad en anderszins. Stukjes mountainbike routes ook.  Smal hekwerk door  over hondentrainingsbaan.  Volgt een brugje en moet ik helemaal rondom een ven lopen.  Een zandweg weer op tot aan een boogtunneltje waar ik steil een hoog talud op moet, geleidelijk, dat wel, brengt me naar een al kaal ogend populierenbos, met toch groene ondergroei van allerlei geboomte en langs een jonge aanplant bos voorheen weidegebied.  Een pas gehooid veld langs met heerlijke hooigeuren.   Weg verhard even en in de verten oude huisafvalbergen geheel begroeid nu wat een zicht op heuvellandschap biedt.  Een grindweg laat me even van het heuvelenzicht genieten, om dan een bosperceel in te slaan waar jaarlijks een tuintentoonstelling plaatsvindt.  Geraak het bos uit langs een spoorweg, na diverse smalle openingen in de hekwerken.  Een rotonde halfrond gaande een pad in welke me leid langs het Enode zwembad, waar waterskiërs nu gebruik van maken.  Bospartijen door kom ik aan een fietstunnel, en een fietspad leid me naar het Lonu clubgebouw alweer over viaduct Helmondweg.  Ik ben van dit parkoers begeesterd geraakt, en vervolg na korte pauze mijn derde lus, { het zijn drie lussen van ruimschoots 8 k.m. }.   Het smalle fietspad eerst te gaan heet Poelakkerpad en slingert zich achter een villawijk door.  Kom aan randje wat bebouwing steek via fietspad een doorgaande weg over een tweesporig zandwegje in.  Vermijd een nieuwe wijk nog steeds in aanbouw middels wegje wat overgaat in velden met zo ver het oog reikt lage boompjes en struiken op een voormalig aspergeveld, en jawel even verderop dienen zich uitgeschoten aspergevelden aan en maisvelden natuurlijk, die staan er meest bruinig bij nu en moeten snel geoogst worden.  Een groot veld afrikaantjes langs.  Na de velden even langsheen een autoweg, brug over van de Dommel gemeentegrens  Eindhoven in.  Direct na de brug een pad langs de oevers gaan door hoog uitgeschoten beplantingen, in natuurlijke zin.  Platgetrapt gras van mijn voorgangers.  Een omgevallen boom verspert even mijn weg en klim behoedzaam over stam en takken en een  graswegje vervolgt, soms drassig.  Zie hoog in de boom een vleermuiskastje.  Op een afslaand pad moet ik even een OLAT wandelroute volgen om bij een poort uit te komen want ben ongemerkt op een terrein van een zwakzinnigeninrichting aanbeland.  Die poort moet ik eigenhandig elektrisch openen door druk op een knop, en hij sluit snel weer achter me.  Opnieuw ben ik in bosgebied nu Eckart genaamd.  Opnieuw bospaden struinen, vlak langs een gilde-schutterij, waar de schoten talloos klinken door de masten.  .  Na een poos bos  gaande kom ik weer in wijder gebied langs akkers en weiden en een geurend pas gehooid veld.    Het bord Bosbrandgevaar is niet meer van toepassing voor mij want mag het bos uitgaan.  Op afstand snelt het verkeer.  Die weg moet ik oversteken en gaat opnieuw over in een graspad, na grind.   Langs houten slagboom  grasweg in en even later een metalen hek door, en een bomenlaantje  kom ik op voornoemde weg terug uit bij weer een watermolen welke eveneens door Van Gogh op het doek is vastgelegd.  Hij moet hier vaak op zijn weg van Nuenen naar Eindhoven voorbij gekomen zijn.  Passeer hier de gemeentegrens weer om in gehucht Opwetten op de kruising af te slaan het Wettenseind in.  Een rustige asfaltweg slingert door landerijen met weiden, mais uiteraard, land en tuinbouwtaferelen komt bewonig in zicht.  Weet de finish dan nabij.  Een bekend stel zwaaiend uit de auto rijd me tegemoet.  Dan ben ik al gauw terug in het clubhuis, waar nog enkelen vertoeven en de rust ingetreden is.  Heb nog even onderhoud met de tochtleider Cor genaamd, en wat buro en kantine-personeel.   Kan ze persoonlijk geweldig complimenteren voor het fantastisch  afwisselend parkoers vandaag.  Om je vingers bij af te likken.  Drie rondes gedaan van ruim 8 k.m. elk.  Zeer duidelijke goede parkoersomschrijving.  De bepijling naar kleur elke afstand apart.  Hier was duidelijk goed en schitterend werk neergezet.  Ik ben helemaal in mijn nopjes met mijn keuze van deze dag.  Volgend jaar wil men de tocht vervroegen naar 16 september, omdat drie clubs koppig in de streek willen vasthouden aan het zelfde weekend elk jaar weer.  Nu heb ook ik mijn plan al getrokken voor 1918.  U mag deze gerust in uw agenda noteren.   Eigenlijk een atletiekclub, maar als zovelen hebben ze sinds jaren ook een wandelafdeling.  Zelf heb ik hier een prachtige wandeldag gehad.   Met dikke tevredenheid huiswaarts gekeerd.    U geachte lezers groet ik weer met de typisch Brabantse groet:  Houdoe!  Tot volgend keer:   Van:  Peter Heesakkers

16:02 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nuenen, peter |  Facebook |

18-09-17

17.09.2017 De Grenslopers te Waalre

Wetende van de Eindhovens omgeving en natuurschoon is de keuze absoluut niet moeilijk.  Op naar Waalre dus waar vanuit een etablissement aan de weg tussen Valkenswaard en Waalre , De Grenslopers hun tocht vandaag  uit laten gaan.    Vanaf de bushalte van dorpscentrum Waalre is het nog een stevige tippel naar de startlokatie.  Het is voor mij weer een opstart na de opgelopen averij o.a. gekneusde ribben, bij een ongelukkige val tijdens een van de serie grenslandwandeltochten .  Ik voel ze nog wel maar waag het er maar op, met het voornemen, het op een kortere afstand te proberen.  Het etablissement van waaruit de club haar tocht besproken heeft, blijkt de voorkeur te hebben gegeven aan een of andere partij, en zo dus een dubbele afspraak te hebben gemaakt, maar de eigenaar staat toch toe dat de club een voortent op zijn terrein plaatst, waar de inschrijving plaats moet vinden, alleen voor natje of droogje voor de tocht mogen wij wandelaars de voorplecht van  een café gebruiken niet de zaal. Daaraan geven slechts weinigen  gehoor.    Ik twijfel nog bij inschrijving een grotere afstand te kiezen, maar verkies onderweg toch niet te doen.  Derhalve voorzie ik me van twee route- omschrijvingen  vooraf.    Onder heldere lucht en dus najaarszonnetje, ga ik er op uit.  Bij start gaan we een fietspad op die al gauw een splitsing aangeeft.  Uitgeschoten aspergevelden langs met anderzijds het wegje maïsvelden dient zich al gauw het boscomplex aan bij een splitsing fietspad en houdt het wegje op overgaand in zanderig.  Hier hangt een verkeersbord met opschrift en waarschuwing: " Fietspad, dus niet brommen of snorren".   Mij zal je niet horen brommen.  Welnu een snor heb ik niet, dus....  Opnieuw splitsing afstanden en een zijpaadje in bij lantaarnpaal no. E 314.  Ja zo nauwkeurig is mijn route omschrijving als gewoonlijk bij ook deze club.  Het kan niet missen.    Pad  gaat langs een verloren liggend voetbalveld en even verderop wordt ik verrast met een schitterend ven.    De club gebruikt onderweg ook veel toeristisch aangeduide paadjes en even een mountainpad route maar we blijven merkwaardig van dit fietsgeweld bespaart.   Er volgen een reeks paden en smalle ook, kruisen een breed bosfietspad en vervolgen met kleine heideveldjes waar de paars purperen heide op haar retour lijkt, maar even goed de natuur nog extra kleurt.  Geraak aan de snelweg Valkenswaard - Eindhoven  alwaar het al vroeg druk is met internationaal verkeer.  Het is erg opletten om de overkant van de weg te halen.  Met wat geduld.    Kom aan de ingang van  de Eindhovense golf  terrein voor de groten in de maatschappij, m.n. het Belgisch koningshuis van weleer vertoefde hier graag in combinatie met de onze en industriëlen,  hier begrensd door een mooi ven ook.  Het omvangrijke golfcourt aan het publieke oog onttrokken is nu omheind met een onafzienbare draadschutting om wilde zwijnen van het terrein af te houden. Stel je voor.  Het groot Petersven langs nu bordjes wild zwijn raster langs ook.   Draaien links rechts ven omheen omrand met paarse heideveldjes.  Een grote natuurstenen bank, staat er met opschrift dat deze als dank aan de bevolking van Valkenswaard is geschonken door mijnheer en mevrouw Philips.  Behoeft vast geen uitleg.  Klim een heuvel op en af krijgen nog een drooggevallen ven te gaan weer even langs het anti zwijnen gaas komt de bos rustpost  in zicht voorzien van de kantinedienstwagen der club en zitjes onder een groot tentzeil.  Hier is het dermate druk vanwege de extra ommetjes van andere afstanden die hier samenkomen.  Na verwijlen ben ik weer op pad, letterlijk.  Omliggende bomen versperren mijn pad en het is bezinnen erover klimmen of onderdoor kruipen.   Neem mijn gang door het groen erlangs veiligheidshalve , vanwege mijn ribbentoestand.    Geraak even bosgedoe uit via een smalle voetbrug de velden in met vennen en rietvelden.  Hoor vogelgeluiden van vooral watervogels.  Plots een schot van een of andere jager, vogelpaniek breekt uit, en het wordt plots druk in de lucht boven het terrein.    Volg een lang pad naar een uitkijktoren, daal daar een dijk af ga door ruig bosje en langs een grote weide.  Op mijn pad te gaan tref ik recente zwijnensporen die de grond totaal omwoeld hebben op  zoek naar voedsel.  Het gebied schijnt er vol van te zijn, maar ik zal ze niet tegenkomen toch.  Een drassig pad volgt en een wijdse draai om het zoveelste ven heen ben ik in het natuurgebied de Spinsterberg en Valkenhorst beland. Moet steil afdalen in en door een diepe droge sloot met een paar planken belegd, me vasthoudend aan takken.  En vervolg een smal bospad.  Langs een doorkijkmuur van het ven voor vogelspieders.   Volgt een lang drassig ongemakkelijk padje in de verte de bebouwing van de rand van Valkenswaard van waaruit luidsprekers, inderdaad al een poos hun muziek de natuur insturen, een tuinfeest of zo vermoed ik.    Een keizersmantel vlinder op mijn pad kiest de wijde wereld.  . Bereik de Valkenswaardse bebouwing tussen villa's en bungalows, langs een geschoren maisveld.  Ga een laan door met eikels en kastanjes onder m'n schoenen in talloos aanwezigheid.  Een lantaarnpaal met no. 20, jawel volgen Spar en Dennenlaan  als naamgever.  Flinke woningen zullen we maar noemen, kijken, met enorme tuinen.  De Bosstraat in.  En bij de tweede wegdrempel, verkeersremmers dus, ja zo omschrijft de parkoersbouwer het nauwkeurig, gaat het een dierenparkje langsheen, bokken, geiten, kippen, hertjes, en zo meer. Een groot hogere scholencomplex  passeer ik.  Gaat het weer de vrije natuur in en laten we de boeiende rijken bebouwing achter ons.  Een speeltuin en Belevingspark voorbij en later er toch door te gaan, jawel een echt park ook.    Bij lantaarnpaal no. 30 moeten we ineens het asfalt parkpaadje af een smal pad in.  Kris kras door  bos heen.   Zig-zag paden langs brede droge sloten kennelijk als vangbekkens dienende voor wateroverlast tijden.  Paddenstoelenrijk ook.  In alle kleuren en maten, aantallen  en een dankbaar object voor fotoliefhebbers.  Alweer stap ik over eikels en later kastanjes, beukennootjes,   op de club rustpost aan na deze lus.  Nu minder druk maar toch levendig nog.    Na de rust gaat het door ruiger bos en rietbegroeiing en een omsloten verscholen ven waar alweer een schot klinkt in de stilte en vogels opnieuw opvliegen, in alle onrust.  Wat een hobby mensen hebben toch, sommigen dan.   Na allerlei padwerk steek ik de N69 bij een verkeerslicht beveiligde kruising  over en volg langs het tracé van een breed asfaltfietspad nu van een spoorwegverbinding met Eindhoven Belgié in vroeger jaren.      Langs ook een groot sportcomplex enerzijds met alle denkbare sportmogelijkheden, terreinen banen enz.   Een jeugdherberg,  een zwembad open lucht dus en nog best bezocht ondanks een temperatuur van 17 graden.   Maak aan het eind van het enorme hekwerk een draai de bossen weer in, en wend  de steven richting Waalre, mijn gevoel, maar toch de parkoers architecten sturen me nog door allerlei padenwerk, fenomenaal gevonden dat wel.   Onderbroken met heideveldjes en oude bomen en zeer jong groen ook nog.  Een heel paden netwerk doorkruis ik, tref veel dagjesmensen, al of niet met kleine kinderen.  Kom plots in openheid van veldwerk en constateer, dat na een heldere lucht vanmorgen de eerste uren de lucht bepakt is met wolken waar zowaar uit een donkere wolk wat gedruppel valt.  Passeer plots een parkeerplaats, waar ook onze zuiderburen  weer talloos present tekenen, aan de nummerborden te zien, en weet dan de startplaats nabij, en dat is ook zo.    De Grenslopers hebben me opnieuw verrast met een schitterend parkoers, en duidelijke bepijling althans op mijn route, probleemloos  mijn weg gevonden en de parkoersmensen passen een enorm compliment.  Een goed en duidelijke route/omschrijving, omschreven met meters te gaan op elke regel, en het viel vast niet mee, zo exact te beschrijven.  Naar mijn gevoel een wat langere afstand dan aangegeven in programma, maar valt niet over te malen, daarvoor was het parkoers ook zeer boeiend, zo bijzonder mooi, ik had het nooit willen missen.  Bedankt voor jullie inspanning, alsook aan het inschrijf afmeldburo en de kantine wagen dienders.   You all did a great job ! Mijn ribbekes  hebben zich goed gehouden, en na dank aan de leden en het compliment  voor de routes laat ik het echte horeca gebouw voor wat het is en zet ik in gezwinde pas mijn weg naar Waalre dorp in.    Ik herneem  mijn wandelingen weer, en zeg u daarom,  Houdoe!  Tot volgende keer  Gegroet:     Peter Heesakkers.

18:44 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grenslopers, waalre, peter |  Facebook |

09-08-17

08.08.2017 Comité Grensparkwandelingen te Riethoven

 Op naar Riethoven alwaar De Grenslopers uit Luyksgestel hun tocht van deze gecombineerde Belgisch - Nederlandse wandelingen organiseert in het kader van de grenswandelingen aan beide zijden van de  landelijke meet.  Bij vertrek naar  Riethoven tref ik nog een bekend gezicht  uit Bergen op Zoom, welke me verhaalt  over zijn vroege afreis welke omslachtig verloopt vanwege spoorwerkzaamheden bij Eindhoven.    Wat mensen niet over hebben voor hun hobby.    Deze grensparkwandeltocht is opgedragen aan de oprichter grondlegger van W.V. De Grenslopers Joop de Lange welke zich na emigratie  in deze gemeente vestigde, en uit het niets startte met de oprichting van een club welke zowat  met 700 leden of meer uitgroeide.  Joop bereikte een zeer hoge respectabele leeftijd, en begon na zijn pensionering nog  met het oprichten van deze club.  Hij heeft de enorme groei van de club nog mogen meemaken, wat hem  terecht trots en dankbaarheid  verschafte.  Joop heeft ook van vele zijden onderscheidingen verworven voor zijn inzet.    Helaas is hij niet meer onder ons.     Vanaf de dorpskerk in Riethoven vangen de B.O.Z. naar en ik de trip naar de startplaats aan.  Onderweg passeren ons ook de auto´s van de weer vele Belgische bezoekers, volgen de landelijke weg met hele velden maïs en akker  en weideland huisje of boerderij hier en daar de routepijlen totdat een bord aangaf en een verkeersregelaar dat daar de startplaats was  en camping annex struisvogel/ kweek boerderij zich bevond.  Aan de ingang en naar de kantine hiervan staan al een groepje langnekken, de struisvogels dus ons nieuwsgierig of is het waaks, belangstellend na te turen, ernaast bevinden zich een groepje ezels welke rustig doorgrazen.  Het is al gezellig druk binnen en daar zijn ook foto´s en uitlegborden aanwezig welke het verhaal achter deze dieren vertellen.  Achter de startzaal bevinden zich achter een rieten wand in een schuur aangrenzend meer van de langnekken.  Ik probeer uit beide dieren nog  te ontdekken of er politici achter een façade zitten maar mijn zoektocht is tevergeefs.    Na de inschrijving  neem ik nog een grote kop koffie , en wurm me buiten langs files binnenrijdende auto´s op weg naar een parkeerweide.   Eenmaal buiten de poort vallen me velerlei schitterende bloemen op die de  voorzijde van een boerderijgevel sieren, even verderop aan de overzijde zijn kleine tot enorme pompoenen uitgestald in de voortuin, in grote aantallen, en gaan terstond  weiden langs waar paarden en pony´s  in staan.  Meteen al een mooi begin van de tocht dus.  Ik dokker het smalle klinkerwegje af een aansluitende zandweg in, enerzijds het eerste bosperceel  anderzijds den boer zijnen doen.    De route-omschrijving die ik meekrijg is zeer exact in zijn omschrijving met pijlennummers, loopafstand van pad of wegjes, en de optelling hoeveel men loopt in totaal en vervolgens toont het papier een hele resem aan paden met kruisingen twee of driesprongen.  Jawel we zijn weer midden in de Kempense natuur en zijn  veelgeroemde bossen.  Het mag en moet gezegd, de routeuitzetters hebben er hun levenswerk weer van gemaakt, om ons al het schoons van Kempenland  te tonen.    Rust en ruimte voeren de boventoon.  Ver weg van verkeers of industrieel geraas.   Men komt hier volledig tot rust, en het genot  van allerlei groen voert vandaag de boventoon.  Alweer opvallend en toch vroeg al veel paddenstoelen in grootten soorten en maten.    We doorkruisen voortdurend het bosgebied meest oostelijk van dorp Riethoven, draaien nog aldoor paden in en uit met her en der een akkerland of weideveldje onderbrekend en verrassende doorkijkjes.  Fotoliefhebbers onder de wandelkaravaan kunnen hier volop  en moeiteloos hun plaatjes schieten.    De routemannen zijn duidelijk kenners hier.    Komen door een bosperceel waar het duinen op en af moet gaan, een oude zandverstuiving waar pak ´m beet honderd jaren of langer geleden bosaanplant was in het kader van de crisis en werkverschaffing.  Een mooi volgroeid bos of bossen zijn het resultaat.    De uitpijling is zonder meer subliem.   Volg gedwee alle boswegeltjes met vaak hoge grassen, bloem en boomgroensoorten.    Bereik na ruim zeven k.m. gaans de onvolprezen Cadiwagen van de organiserende club, afkorting van kantinewagen met alle heerlijks en warm en koud of fris aan boord.  Het personeel werkt als bijen.  Naast deze wagen is een ruime daktent opgezet met klapbanken en tafels die ons tegen het  vandaag verwachte hemelvocht moeten beschermen.   Na verpozen volgt een extra lus te gaan. Veelal smalle paadjes en weer klimmen en dalen over oude zandduinen van eertijds.  Gaat over in landelijk zicht en passeer een punt welk ik me herinner van de Eindhoven/ Luyksgesteltocht van weleer.  Komen langs een weide nu zonder vee van eerdere tijd  die nu rommelig oogt, tweesporig pad over en stuiten in een bocht op een grasmaaimachine  welke toebehoort aan Natuurbeheer.  Deze heeft zojuist  het ons te gane pad vereffend , van hoge grassen en het ruikt er heerlijk naar vochtig groen, toch wat vochtige paden ook wat een broekgebied is.  Slingeren hierdoor om tussen wildgroei en ruigten een vlonderpad te gaan langs smalle paadjes zowat dichtgegroeid, geraak ik aan een camping welke precies op de gemeentegrens van Waalre en Veldhoven ligt tussen de behuizingen door een weg op fietspad gaand met een bromfiets tegen rijrichting achter me aan, komt me achterop, blijkt een vrouwelijke postbezorgster te zijn.  Zij is heel meegaand jegens ons wandelaars.  Een eindweegs verder moet ik de weg oversteken weer een bosgebied in, dan een weiland in, die me brengt tot aan de Dommelrivier, weer versmallen de paden door hoog riet en ruigten om me heen, soms omzichtig te gaan maar absoluut mooi toch.  Gaat dan over in goed begaanbaar boswegje weer.  Steek weer een doorgaande weg over en geraak aan een helaas meest drooggevallen ven.  Welke je helaas zo steeds vaker treft in de natuur.  Onze  gestegen vraag naar leidingwater is hier debet aan.    Gaan linksom dit ven in mijn herinnering Witven genaamd.  Moeten via een smal dammetje dit ven oversteken naar de overkant, en we zijn alert op de vele boomwortels op ons pad die verraderlijk boven de gronden uitsteken.  Op een deel wat extra mijn aandacht trekt, glijd ik eerst uit over een gladde boomwortel, geraak mijn evenwicht kwijt en zijg ter   aarde met een ferme smak voorover op mijn borstkas en gezicht.  Jo en Rieky  uit Bladel die me al een tijd vergezellen schrikken zich lam, en trekken me overeind, kleding onder de modder en zand, bril verbogen en deels kapot, mijn gezicht zwart van de grond en een schaafwond onder mijn oog constateren zij. Wordt door beiden naar een bank welke Jo wist geleid aan een visvijver , waar ik me neerzet op geen bank maar een boomstam.  Als zorgzame verplegers verzorgen  en vertroetelen ze me, was mijn handen uit een fles water en poets mijn gezicht schoon, om me toonbaarder te maken met een doekje.  Jo weet mijn bril enigszins recht te buigen, omzichtig.  Ik kan ´m vanwege de vervorming niet meer opzetten.  Na van de schrik bekomen te zijn, zetten we de tocht door, om de vijver heen dan een parkeerplek langs en nota bene volgt een langere asfaltweg.  We kunnen de gang erin houden en overweeg of ik beter kan stoppen bij de volgende rustpost.  Ik heb pijn aan mijn borstkas, ribben rechtsonder.  We keuvelen nog best over een en ander dat weer wel.  Mag een zijwegje in wat op particulier gebied komt, waar men toch toegang heeft, gaan het versteende gedeelte voor wagenkering af een veldwegje in, smal met hoog gras door de regen die inmiddels valt, langsheen een lange hoge haag af welke aan een doorgaande weg eindigt en zien aan de overkant in een groot grasveld de rustpost met Cadiwagen weer.  Jo wil ruggespraak houden met de dag leider Jan S. van deze tocht.  Even overweeg ik koppig door te gaan voor de laatste kilometers maar dan kalmpjes aan toch, maar gezien mijn borstpijn gooi ik dan toch maar de handdoek in de ring.  Wandelaars die er zitten en me zien schrikken best bij de aanblik, en sommigen raden me aan naar de eerste hulp te gaan.  Jan komt naar me toe en biedt me aan me naar het afmeldburo, of Riethoven bushalte, of naar het ziekenhuis in Veldhoven te brengen, kies na overweging het laatste en zo gebeurt.  Het einde van een werkelijk schitterende tocht weer, wie zal me tegenspreken?    In het ziekenhuis beraad ik me nog, maar nu ik er toch ben vraag ik naar de eerste hulp, heeft wat voeten in aarde eer ik daar geraak met bewegwijzering, routenummers, deuren met toegang maar met speakers en camera's en elektrisch dus.  Aan de balie aldaar een korte controle en onderhoud arts.  Nou kort gezegd mijn oogwond bloedt niet meer en kan mag zo genezen, en zal t.z.t. bijtrekken en mijn borstpijn kan men niets doen moet met rust genezen.  Gerustgesteld ga ik weer naar buiten en op huis aan waar mijn lieverd zich een hoedje schrikt en mijn verhaal aanhoort.  Ik ben Jan , Jo en Rieky veel dank verschuldigd, heel bijzonder hun eerste hulp.   Wat wandelvriendschap vermag toch. Daags erna wordt ik getelefoneerd door de voorzitter van de club en namens bestuur en leden informeert hoe het me vergaan is en hoe de toestand nu was.  Het blijkt ook flink in de wandelgeledingen  belangstellend rondgegaan te zijn, wat ik bijzonder waardeer.  De bril kan vervangen worden, maar de pijn op mijn borst speelt me nog parten, en kleding kan gewassen worden. Al met al viel het later en achteraf nóg veel mee.  Wel zal ik mogelijk de eerste weken van wandelingen moeten af zien.  Betekent dat u zeker de eerste weken niet van mijn wandelverhalen zult kunnen vernemen.  Maar dan ga ik er weer voor, zeker weten.    Ik dank iedereen voor hun warme belangstelling en medeleven en zeker hen die me behandelt hebben na het voorval.  U beste lezers deze wens ik alle goeds. Tot schrijfs en wie weet ziens langs 's heren wandelwegen.

Houdoe!    Gegroet:  Van Peter Heesakkers

19:41 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: grensparkwandeling, riethoven, peter |  Facebook |

02-08-17

01.08.2017 Comité Grensparkwandelingen te Bladel

Ik lust er wel pap van die Kempenwandelingen.  Ik laat me met gevoel van rust en gemak op Bladel  aan gaan per bus.  Rijden een opvallend rustige stad uit in wat toch spitstijd wordt genoemd.  Kijk onderweg wat bezorgd naar donker wordende westelijke en noordelijke luchten.  Het zal toch niet?!  Welnu we zullen de hele tocht bespaard worden van de nattigheid, ergo we zijn hier vlak langsaf gezwijnd.  Vanaf busstation Bladel is het min of meer een ferme  lange tippel naar de startgelegenheid welke temidden van de natuur gesitueerd is.  Ontdek de markering van een LAW-pad Het Renier Sniederspad, gaande van Bladel naar Antwerpen.  Een best wel aantrekkelijke zaal met evenzo het buitenterras.  Omringt door vakantiewoningen.  Opnieuw moet ik een welgemeend  en groot compliment geven aan de route-uitzetters, die heel hun ziel en zaligheid in de routes gestoken hebben om ons te kunnen laten genieten van al het moois rondom Bladel.  Nieuw was voor mij dat  de routes vaak aangeduid waren met op bomen geprikte A4 met routenummer-aanduidingen, naast natuurlijk de pijlen van de atletiekclub No Limits genaamd.  Zij hebben vandaag een schitterend eigen visitekaartje afgegeven aan ons wandelaars, en ik heb na de tocht nog met enige bestuursleden, en de routemannen gesproken en kon ze uitgebreid complimenteren, en verbaasde me enigszins dat zij per jaar niet b.v. twee tochten organiseerden .  Hun omgeving leent er zich enorm voor  Ik bekom bij inschrijving een tweezijdig vol blad A4 met een uitgebreide route-omschrijving, en die liegt er niet om.  Men kan kiezen uit drie lussen van 4,6- 6,74 - en 7.47 k.m.   Ik neem die routes in die volgorde.   Bij buitenkomst sta ik dus al meteen in moeder natuur.  Ik heb er zin in.    Grind en zandpaden zijn al direct ons deel, een blokhut langs en dan volgt een gang door wat heet het Speelbos, met prachtige houtsculpturen knap uitgesneden, het lijkt een beeldenmuseum, wat kunstenaars ons bieden.  Een trimbaan doorgaande, tot aan de Postelse dijk, inderdaad van Mol.  Weg overstekende volgt een smal donker en dicht bospad, een hard fietspad op even.   Bos onderbroken met weiland, een grasveld langs, weer wat paden gaans tot opnieuw verhard fietspad en naar de startplek, De Tipmast terug.  Mooi binnenkomertje heel goede indruk en mijn verwachtingen vandaag zijn  zeker en hoopvol.    Ik sla de rustpauze over, en vervolg route 2 zoals op de A4 bladen aan de bomen het aangeven.  Ga verder over zandweg met fietspad, en kom aan een visvijver, waar geduldige vissers hun hengel uitgeworpen hebben.  Onverstoord door het wandelvolk passerend.    Bos afgewisseld door heideveldjes en kikkerpoelen ga ik voorbij en door.    Een betonnen fietspad gaande in deze toeristenstreek opmerkelijk rustig, stil eigenlijk.  Sommige wandelaars kunnen maar niet wennen aan het altoos kruisende wandelverkeer wat soms verwarring brengt.  Kom langs mierenkolonies op veilige afstand om de beestjes niet te verstoren, hele hopen bladafval en dennen naalden krioelen zij gangetjes in en uit hopen bosafval.    Bosbessen tieren hier ook welig alom tussen de bomen.    Ontdek een pasgeplante boom met  kaarsjes lantaarntjes en hebbedingetjes  erom heen en een paal waar drie jonge mensen uit een familie kort na elkaar overleden blijken te zijn, dacht aanvankelijk aan een plaatselijk gruwelijk ongeluk.  Een duidelijk aandenken aan hen, maar zullen ergens in het dorp begraven zijn.    De tocht blijft almaar groenig, hossen door de bossen gaande paadje smal tot breed, ik waan me bijna in het hiernamaals het aards paradijs te zijn.  De rust is overweldigend op deze tocht onderweg en geheel verkeersvrij.  Gemengde bossen wisselen af door ruige  begroeide veldjes en heidelandschappen.   Nu en dan de verse hooiluchten van afgehooide velden.  Erg veel of moet ik zeggen enorm veel, paddenstoelen en groepen in aller soort onderweg.  Toch niet de aankondiging van een vroege herfst?    Kom weer aan een visvijver het Neerven genaamd, ga ook nog langs het Klein Kroonven en een paddenpoelletje,  een weiland in via hek, Hoog gras.  Krijg later nog een twee-sporig pad langs een weiland te gaan voor even verre blik, en dan kondigt  de derde lus vanaf de start opnieuw aan .  Het wordt een lus van ruim 7 k.m.

Ik ga er voor!  Sla aan het begin wat vervelende dazen van me weg,  op bosrand weilandpad.  Loop langs overwoekerde en hoge grassen weideland.  Opnieuw bospaadje in door oude beukenlaantje.  Een oude joekel van een boom langsaf met onder aan zijn stam boomzwammen, en dit betekend dat deze zwammen voedsel aan de stam ontrekken en deze boom ten dode opgeschreven is.  Toch nog volop in zijn blad. Het weideland dat ik tref is geen vee in te zien, en dus overwoekerd.  Een groot aardappelveld langs en maisvelden.  Almaar doorgaande langs bosrand mis ik even pijlen rechtdoor, maar blijk toch goed te zitten later, iets te zuinig gepijld.  Het bos weer in waar beuk, den,  oude den, essen en eik de hoofdmoot voeren, maar ook jong groen en jonge bomen welig tieren.  Een boeiend bos toch wel.  Opnieuw rand veld waar juist gehooid wordt, en ik heerlijke luchten opsnuif.  Een broekveld door omringt met bies en rietkragen, en dus vochtige gronden door.  Slinger ik door stille bossen en waan me  als alleen op de wereld gezien de stilte om me, en later dan toch haal ik steeds meer wandelaars in.  Een paadje stuurt me langs een beekje de Goorloop genaamd, met droogvallend ven en bijhorende flora als riet en bies, en andere grassen.  Ergens achter een vakantiewoning komt een rookkolom omhoog gekringeld en blijkt een kampvuur te branden in een kuil weliswaar, maar toch een niet prettig gevoel in een bos.  Passeer later een groot scouts bivak kamp, met een paar mensen als oppassers achtergebleven terwijl het jonge grut zich elders  aan het vermaken zal zijn.    Kom langs een grillige oude dikke boom de heksenboom genaamd uit de tijden van de Bladelse heksengeschiedenis welke zich hier een twee a driehonderd jaar geleden afspeelde en de heksen op de brandstapel bracht.    Het padenwerk houdt maar niet op, en oneindig slinger ik door bossen aller soort samengesteld.  In een woord geweldig mooi.  Dan dient zich opener landschap aan.  Nog een pad langs met roodachtig zand, en bruinig even later langs weer nu een sloot.  Een scherpe bocht bos weer in en vergrindt  het pad langs landerijen met prachtige vergezichten en opnieuw langs een zwammende boomstam.  Ja ik herken deze plek  van daarstraks, en weet nu de finish nabij.  Ik dokker rustig uit en snuif natuurlijke luchten op.  Loop later wat vakantiewoninkjes langs , welke me achterom de finishplaats brengt genaamd De Tipmast.  Absoluut een dijk van een natuurtocht door het schitterende Kempenland. .  Heb genoten onderweg met twee oo's, sorry voor het verkeerde Nederlands.  Hebben de overige wandelaars vast en zeker ook gedaan.  Ik kan leden en bestuursleden en de routemannen geweldig complimenteren voor hun werk in deze.  na enig verpozen aanvaard ik mijn weg naar het dorp zijn busstation met een geweldig weldadig tevreden gevoel.  Net als de bus op tijd wil vertrekken komt er een wandelaar nog binnen, en wie denkt u?  Peter uit Mol {B} !! Wandelen zit toch vol verassingen blijf ik zeggen.  Zo zie je weken maanden of langer iemand niet, en dan ineens in twee weken.   Peter gaat mee tot Eersel alwaar hij over moet stappen, en we kwebbelen als oude WVN wat af op dat reisdeel.  Spreken meteen af tot de volgende grenspark wandeling in Riethoven.  Vast ook een mooie route de omgeving kennende.   Tot u beste lezers weer een groet.  "Houdoe" Tot volgende week dan weer.  Van:   Peter Heesakkers

 

 

 

 

 

17:09 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grensparkwandeling, bladel, peter |  Facebook |

26-07-17

25.07.2017 Comite Grensparkwandelingen te Valkenswaard

De serie wandelingen rondom  de grens, is zonder meer een groot succes gebleken.  Wandelliefhebbers uit zowel België  als Nederland treffen elkaar in een blijde, opgewekte, gemoedelijke sfeer, en maken zodoende kennis met elkaars wandelland.  Hier blijkt telkens weer dat wandelen verbroedert, en worden al te vaak  lopers bij elkaar uitgenodigd te komen wandelen, en leert men kennis te maken met elkaars cultuur en de eigen wandelomgeving te verkennen.  Er worden vriendschappen vaak voor het leven  gesloten.  Dit vindt je in geen enkele andere sport of hobby.  Wanneer ik de bus instap op weg naar, komt er een verrassende kreet  en begroeting ergens uit het voertuig.  Ook mijn verbazing kent geen grenzen.  Blijkt Peter met een Hongaarse naam  uit het Belgische Mol  te zijn, het illustreert weer eens dat wandelsport vol verrassingen zit en blijde ontmoetingen is.  Er zit nog een dame uit het westen des lands present.  De hele reis hebben we vrolijke kout over onze wandelervaringen elders en ons welzijn.   We hadden elkaar al een hele tijd niet meer ontmoet.  In Dommelen gem. Valkenswaard moeten we eruit, en wensen we ieder de chauffeur een prettige dienst.  Peter  had deze morgen diverse bussen van binnen gezien vanuit zijn woonplaats,  enkele overstappen, erg vroeg moeten opstaan en een hele omweg naar zijn bestemming.  Dat is nog eens liefde voor de hobby bedenk ik dan.   Het is even lopen vanaf de halte naar de startlocatie tussen landerijen door zo'n twee kilometer.  Het is het thuis van baanwielrenners de kantine ervan.  Er heerst binnen een opgewekte sfeer en het is er druk ook.  Ruime parkeergelegenheid en de bezoekers uit Vlaanderen laten zich niet onbetuigd en zijn present in grote getale.   Wandelclub "Voetje voor voetje" tekent vandaag voor een der tochten uit deze zomerserie.  Na een drankje en begroetingen onderling gaat het Loss zou de Duitser zeggen.   De Oostelijke helft van deze provincie kenmerkt zich door uitgestrekte bossen, heidevelden , en ruige natuur en vennen.  Schaduw wandelen en prachtige natuur zijn hier verzekerd, voor de wandelliefhebber.  We vertrekken op een wielerbaan en gaan al rap de natuur in.  Graspaadjes, sprokkelhout paadjes, dennennaalden, grind en zanderig  te midden van rustige bossennatuur is ons deel.  Jammer, natuur en route uitzetter Ad Phiferons heeft voorbije lente afscheid moeten nemen van zijn cluppie, en onze wereld en zal ons nu bezien vanuit het hemelse.  Zijn vervanger laat zich in de leer geweest bij Ad ook niet onbetuigd, en laat ons van de Valkenswaardse natuur ten volle genieten.  Schier eindeloos loodste hij ons door een schitterend bosgebied, en perfect gepijld parkoers.  De parkoersuitzetter laat ons in een woord genieten van de Kempense natuur, waarvoor ik de man na de tocht mijn waardering  dank en bewondering uit kan spreken.  We stappen  eindeloos paadjes door en allerlei samengestelde  bossen , genieten met een grote G.   Op  de route-omschrijving put de man uit door eindeloos paadje en zoveelste splitsing  paadjes te noemen.  Pad kruisingen,  T-splitsingen enz.   in een engelen geduld.   Almaar zuidwaards richting het Belgische Lommel.   Het parkoers brengt ons volkomen tot rust in die grootse ruimte.  We passeren op enige afstand een Engels militair kerkhof, hier liggen begraven de helden van het grondleger, van het 30de Britse leger aan de weg van Lommel naar Eindhoven met als einddoel Arnhem, wat helaas een brug te ver bleek te worden.    Dankbaar en triest gevoel tegelijk  wisselt mijn gevoelens, bij het zien van de grafstenen.   Na wat gepadder, komen we bij een grote boerderij waar de rust is voorzien en kunnen we ruim zitten onder een schuurafdak waar het oergezellig is, en de club voor natjes en droogjes zorgt en werken als ijverige bijen.  Ik vervolg weer en sla even tegen vorige looprichting in een bos pad in, en vind de nummering van de pijlen wel wat hoog, daar kom ik wat laat achter, kijk op mijn weggestopte beschrijving, en verdorie,  ik beslis op gevoel oostwaarts bij  een doorsteek kort als mogelijk te maken om en wordt vergast op een pittige regenbui, om bij de weg Valkenswaard, Lommel, Hasselt te geraken.   Deze oversteken. Daar kan ik eindelijk de nog te maken lus beginnen richting Borkel door de Malpie-bossen.  Deze bossen zijn zo'n drie weken geleden getroffen door een dagenlange natuurbrand.  Parkoersman weet ons die trieste aanblik van verbrande natuur en de brandlucht meesterlijk te besparen.  Worden geloodst  door rustige velden , akkers, heide, maisvelden, korenvelden.  Ik herken er enkel later het bosfietspad naar Hamont-Achel en Neerpelt, welke we even gaan.   Een weidepaadje in.  Eindeloos door bospartijen  kom ik langs een monument waar een café zaal staat .  Hier maakte de Valkenswaardse bevolking voor het eerst kennis met een verkenningseenheid van het Britse leger destijds op 11 Sept. 1944 , een jeep met soldaten.   Café bezoekers aan die weg dachten dat de bevrijding begon en feestelijke  taferelen vingen aan, kostte de Britten moeite hen tot andere gedachten te brengen.  De soldaten moesten hard rijdend het vuren van de Duitsers ingegraven langs de weg ontwijken wat wonderwel lukte, om weer binnen hun linie te geraken met rapport van bevindingen.  Deze weg kreeg de naam Hells Highway.  De eigenlijke echte bevrijding zou pas 17 Sept. '44 zijn.  We laten een prachtige lus achter ons en belanden weer op de binnenplaats van de gastvrije boerderij.   Na fietspad langs deze weg en rotonde.  Na een wat lange pauze waarin we, de meesten toch, een gietbui zijn gang laten gaan, we boften toch met de schuil, toevallig.  Het gaat weer noordwaarts, in het droge.  Opnieuw bosparkoers almaar , tot we langsheen een hekwerk gaan.   We gaan een poort en slagboom in en gaan een recreatie/ bungalow  park in.  De Kempervennen, met het vroegere Eurostrand.  Talloze vakantiewoningen verscholen tussen het groen en aan de nummerborden te zien naast Ned. ook veel Belgische gasten, en uit heel Europa.  Het blijkt een stad op zichzelf in grootte/oppervlakte, met velerlei voorzieningen bijhorende.  Het is er in een woord prachtig/fantastisch lopen velerlei paadjes en wegjes doorheen, tussenkijkjes naar vennen, plassen een recreatieplas met kano's, boten, sloepen je kijkt je ogen uit, in het veelal dichte groen.  Het is een grandioze finale  deze route.  De poorten worden bewaakt door  wandelclub personeel en je wandel/inschrijfkaart moet je tonen.  We danken de eigenaren voor hun  toestemming voor de doortocht, die fenomenaal mooi was-  en hun gastvrijheid.  De poort van het recreatie terrein weer uitgaande over een parkeerplaats, wegje oversteken, veld in,  komen we weer op de wielerbaan, en stevenen we af op het paviljoen van de wielerclub.  Deze tocht was absoluut een plaatje.  Oost Brabant en Valkenswaard op haar mooist !!  Ik kan nog clubleden  bestuur en parkoersman  persoonlijk ontmoeten en mijn bijzondere waardering  en dank uitten.  Het is nog even aan een der tafels een gezellig samenzijn met o.a. een tientallen jaren geleden oud buurtgenoot en schoolgenoot van me.  Dit zijn de elementen die me zo trekken aan het wandelen in gemeenschap.  Het samen beleven van een wandeldag tijden, voor en na.   Fenomenaal deze dag en tocht.  "De Voetjes" hebben hun bekende visitekaartje weer uitgedeeld.  Volgende dinsdag de volgende tocht van deze serie vanuit het Kempense Bladel,  De Tipmast, ook een troefkaart in een natuurrijk gebied.  Daar wil zeker weer naar toe dus.    Wellicht treffen we elkaar daar ook.  Intussen:  Alle goeds toegewenst beste lezers dezes.   Een Brabantse groet:    Houdoe, tot schrijfs/ ziens!

Van: Peter Heesakkers

19:59 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: grensparkwandeling, valkenswaard, peter |  Facebook |

23-07-17

1 8 - 21.07.2017 Vierdaagse van Nijmegen

"The walk of the World". De stad waar de wandelende wereld elkaar ontmoet.  Uit zeventig landen inschrijvingen  tot in de verste uithoeken van de aardbol.  Behoeft geen betoog dat de stad zich niet onbetuigd laat.  De stad feest dag en nacht een hele week lang.  Tot ver rondom de stad zijn wandelaars , toeristen en supporters  ondergebracht in enorme tentenkampen extra kampeerplaatsen openbare en publieke gebouwen hotels, motels en particuliere  woningen.  Nijmegen en omgeving leven dag en nacht deze week.  Bussen en treinen draaien nacht en dagdiensten.  Nijmegen koestert haar vierdaagse gasten.  Parkeerproblemen zijn er ook , daarom spant het openbaar vervoer zich extra in.    Nijmegen is in feestgedruis ondergedompeld.  Men kan twee dagen tevoren aanmelden ik ga alle dagen per trein, en neem die tweede dag als aanmelding.  Het zal mijn 40e officiële  vierdaagse worden.  Het aanmeldplein bestaat uit een enorme parkeerplaats, met eettentjes winkels, terrassen, podia voor optredens, grote t.v. schermen, en de aanmeldburo's  staan opgesteld in een naburig park waar het gras met houten vlonders is belegd.  En toiletgroepen.  We krijgen een polsbandje om welke we elke dag bij start en finish moeten laten scannen, en een knip/controlekaart voor onderweg, waar we zowat drie keer per dag de kaart moeten laten knippen.  Veel ontmoetingen  bekenden vooral op deze dag.  Op het terrein een immens grote consumptietent met daarboven een grote persruimte, waar de Ned. en buitenlandse pers hun info kan bekomen, middels ook persconferenties en interviews.  Ik ga de aangrenzende binnenstad in die bruist van leven, muziek en animatie/optredens.  Het is er berendruk.  Later in de middag naar huis, om me op de eerste dag morgen voor te bereiden.

1e dag:  Elke dag als ik uit het station kom zijn enorme veeg en opruimploegen bezig om de binnenstad schoon te krijgen.  Zij verdienen extra waardering van de gemeente.   We worden 's ochtends vroeg uitgeleide gedaan door enthousiaste  menigten uitgaanders door meestal jeugdigen.  Hi-Fives en aanmoedigingen, joel en zangpartijen, en leuzen zijn ons deel.  Geraken vrij gauw de stad uit en gaan over de majestueuze  Waal {rivier} brug de stad uit noordelijk richting Arnhem en de fruitstreek De Betuwe.  We gaan de route omgekeerd van tientallen jaren traditie, tegen de richting als gewoon zogezegd.  De lange kale dijk zonder boombeschutting richting Oosterhout, de dijk die veel wandelaars opbrak  als het warm weer was. Nu te doen of nemen bij het ochtendgloren.   We gaan langs een monument  De Waalcrossing, waar in september 1944 Amerikanen in  canvasbootjes de Waal overstaken onder spervuur van de vijand, om de Waalbrug in handen te krijgen voor de doortocht naar Arnhem  van de grondtroepen, welke route een brug te ver zou blijken.  Tegen de route in gaat het dus, en zien we de route eens van de andere kant.  Voor en achter je een enorme oneindige stoet van duizenden wandelaars, militaire en burgergroepen op naar Elst de hoofdetappeplaats vandaag.  Zoals elke doortochtplaats versierde straten, veel muziek, en zoveel publiek dat de weg opdringt welke je de hand schudden en hi-fives geeft, maar ook hele schalen met eetgerei fruit, snoep, koekjes, water bekers en wat al meer vocht aanbiedt.  De doortochtplaatsen is het HET feest van het jaar, dorpsnotabelen op podia, en de belangstelling overweldigend, indrukwekkend en aandoenlijk soms zo'n groot enthousiasme, borden en spandoeken met aanmoedigingen, ook persoonlijke, muziek, animatie, toejuichingen, applaus, koren zijn wandelaars deel, versierde straten, veel vlaggen van de deelnemende landen langs je en boven onze hoofden. Je ziet een keur van uniformen land zee en luchtmacht van Navo-landen , Koreanen, Japanners, Australiërs , Nw. Zeelanders, maar ook van wandelclubs, bedrijvenclubs etc. meer.  Een grandioos publiek draagt ons alle dagen op handen vele tienduizenden per dag omzomen het parkoers.  Elst achter ons is het even bijkomen van alle hartelijkheid ga ik op naar Bemmel, waar eveneens een schitterende ontvangst wacht.  De consumptietenten en rustplaatsen doen goede zaken overal maar ook het publiek verzorgt ons prima, met uitgerolde tuinslangen, douches boven de wegen, tuinsproeiers, want het is al knap warm.  Op naar dorp Lent waar we door de straat Via Begonia naam gedoopt bij gelegenheid.  Dan wacht ons een lange weg naar de Waalbrug, waar we nu tegendraads vanmorgen naar Nijmegen teruglopen. De stad in tussen een feestende , zingende applaudisserende menigte.  De eerste dag zit er op, de kop is er af, van een wervelende dag.

2e Dag:  De dag der waarheid genoemd, de dag-afstanden  van 30, 40 50 km. zijn langer evenals de eerste dag vanwege verkeerstechnische redenen, we moeten n.l. over en onder verkeerstunnels door wat elke dag trouwens een hele kakafonie van autoclaxons en vrachtverkeers toeters gelijk grote stoomboten produceren.  Zal van afstand een indrukwekkend beeld geven de eindeloze wandelmassa's  vlaggen van allerlei landen en legeronderdelen en clubs, over de viaducten te zien trekken, knipperende lichten, armengezwaai vanuit portierraampjes.  De beginroute is vervelend lang de stad uitgaand, maar dan plots veranderd deze buiten Nijmegen in een breed bospad.  We trekken door Alverna en een omweg naar Wijchen.  In het door Boudewijn De Groot in de zestiger jaren vorige eeuw veelbezongen en geprezen  streek van Land van Maas en Waal lied.   Aan de Markt in Wijchen is de samenkomst van alle afstanden , en zorgt voor enorme opstopping, op natuurlijk het drukste moment van de doortocht, het is even schuifelen over tientallen meters, een smalle straat maakt dit, tot we de Kasteellaan opkomen en zich verbreedt, en de massa van het circus van Jeroen Bosch { Boudewijn dus}, de ruimte krijgt weer.  Tribunes met volk langs de weg door het dorp, enthousiast publiek verwelkomt ons, en klapt ons voorbij, het is een gekkenhuis hier, rijen dik het volk.  We gaan op dorp Woezik aan, idem dito tonelen.  Buiten dit dorp verbreedt de weg die later overgaat  in smal wegje naar Beuningen, gelukkig goed beschaduwd, want het zou vandaag  zeer warm worden.  Ook   Beuningen doet niet onder in een feestelijke doortocht en massa's publiek dat ons op handen draagt, daarna gaat het de weg naar Weurt op en over de sluis van het Maas/Waal-kanaal.  We trekken Nijmegen west binnen onder prachtig versierde straten, en als overal elke dag onderweg uitdelend publiek, ach ja maaltijd onderweg zeggen we maar.  Kom in Nijmegen nooit aan haar vierdaagse, pas daar voor op!!  En drinken genoeg want dorstig zijn ze die lopers.  We eindigen de dag met een ommetje langs en over de Waalkade, waar ook veel attracties en dwars door een kermis gegaan moet worden, krijgen vlak voor de Waalbrug van gisteren een steile klim de binnenstad in, waar het gejuich constant opgaat, en erg veel mensen in het roze gekleed zijn vanwege Roze Woensdag.  Langs feestende menigten bereiken we bereiken we de finish het enorme  start/finish terrein, met al haar vermaak verpozing en voorzieningen , een echte stad op zich.  Ik laat me weer afscannen en ga direct naar huis.

3e Dag

Het is dezelfde route van gister de stad uit, en we worden kort vergast op een plensbui wat me onder de overkapping van een pompstation neerzet.  Zal me ook buiten de stad overkomen.  En laat het plastieken  wandellegioen aan me voorbijgaan.  Zodra het opklaart ben ik weer een deel van het legioen, gaan door Malden na deze plaats de kanaaldijk opgaande naar het drie-provinciën punt  Brabant , Gelderland, Limburg komen we de meest noordelijke gemeente Mook van Limburg door, bij Mook laten we andere grote afstandslopers achter ons, en krijgen we een kilometers lange prachtige bosweg geheel beschaduwd k.m. rs vals plat naar boven te gaan, gaan weer provinciegrens over van Limburg naar Gelderland.  In Groesbeek staat het kijkvolk weer rijendik ons aan te moedigen, kijk je je ogen uit  aan alle feestelijkheden en uitdossingen en optredens  enkel muziekanten, groepjes muziekmakers , gejuich , geklap en zo meer.   Dalen het dorp in en klimmen het ook weer uit het dal en dan komt daar de Zevenheuvelenweg te nemen, omzoomd met caravans, eettentjes, rustplaatsen, en enorm veel publiek.  Boven op een der heuvels ligt een Canadese  soldatenbegraafplaats van enige duizenden gevallenen. Hier buigen vooral militaire groepen af om de plechtigheden alhier bij te wonen.  Ik weet het uit ervaring, het is daar heel aangrijpend en triestig de plechtigheden en graven.  In dit gebied begon op 5 febr. 45 de campagne tegen het Rijnland om de Rijnbruggen in Duitsland te veroveren met dik 500.000  geallieerde soldaten.  Canadezen en Engelse.  Een geweldig bloedbad  gebeurde hier.   Ik hobbel verder over de heuvels richting Berg en Dal, moet daar nog een wijk doorheen, om de weg naar Nijmegen op te gaan.  Langs de weg veel schuiltenten voor ouderen en invaliden van de vele tehuizen daar, en dat ontroert me bijzonder, ik mag toch maar in alle gezondheid deze tocht kunnen lopen, wat een voorrecht!!   Via een mooie bosweg trekken we na kilometers de bebouwing van Nijmegen binnen de weg helemaal dichtgegroeid.  Trekken door uitbundig feestende en versierde  wijken.  Wat zijstraten door tot plots aan het finishterrein.  Het volk langs de route dezer dagen in aantal is onbeschrijflijk durf geen schatting te doen.

4e Dag:  De dag van de waarheid.  Je wordt letterlijk bijna op handen gedragen door het zeker honderdduizenden tallen publiek.  Lopen we 'sochtends vroeg opnieuw die saaie  dezelfde route de stad weer uit, tot aan de splitsing van brede zandweg van de tweede dag, en krijgen dan de route door de Hatertse vennen en bossen te gaan, wordt na kilometers landelijk toch en bereiken het dorp Overasselt.  Ook daar groot feest en hartelijke begroetingen van de bevolking en muziek.  Lopen na de grote dorpsstraat nog wat binnenwegjes tot dorp uit de Maasdijk op.  Een slingerdijk met voor en achter ons als een kruipende  veelkleurige slang van wandelaars. We lopen nog net op Gelders gebied, kijken over de Maas rivier naar de provincie Brabant.  De langste afstandslopers zullen door drie provinciën trekken vandaag. Brabant , Limburg, en Gelderland.  Bij en in Cuyk ligt een speciaal aangelegde pontonbrug  door onze genietroepen gelegd, over de Maas, er heerst een topdrukte.  Bij Malden worden alle afstanden weer herenigd.  Het is een heksenketel  aan feestelijkheden in Malden al en het publiek draagt ons zeker vandaag en de laatste kilometers op handen.  Het is indrukwekkend en aandoenlijk, er wordt naar elkaar gezwaaid, gegroet  gelachen  met vlaggen gevendeld, gejuicht geklapt gezongen gespeeld met enkelingen en muziekgroepen en fanfares.  Onbeschrijflijke taferelen kan er geen woorden voor vinden. Is meer dan geweldig. ik knik terug en buig me vaak en zwaai terug. Kinderen en oudere jeugd vragen handtekeningen , of geven papiertjes met hun adressen  om een kaartje liefst vanuit een zo ver mogelijk land te krijgen van je.  Ook willen ze een tijdje hand in hand met je meelopen of anders ook een high-five.  Ook de overige wandeldagen trouwens die taferelen.  Het samengaan publiek en wandelaars is met geen pen te beschrijven, daarvoor onthoud ik me ervan in dit verslag.  Ik ga de stadsgrens over, en dan zo'n massa publiek heeft u vast nog nooit in uw leven gezien, en publiek wild enthousiast, want de finish komt nu in zicht, de moeilijk lopenden rechten hun rug, talloze muziekkorpsen uit binnen en buitenland begeleiden ons, de hele weg loopt vol lopers en groepen en korpsen.  Er barst hier een feest los dat zijns gelijke nergens kent.  Er is eens enkele jaren geleden geschat dat de laatste zes k.m. 400.000 man publiek de intochtroute omzoomd, dit lijkt mij nog erg laag geschat toch, de laatste km. rs loop je als door een enorm stadion tussen hoge tribunes door.  Ik krijg het  emotioneel erg moeilijk de laatste k.m. rs, in het besef dat ik dit nog mag en kan doen en wel mijn 40e keer officieel, wat me een bijzondere extra mooie medaille opleveren zal.  Ben enorm geraakt bij dit gevoel maar ook zoveel hartelijkheid vanuit het talloze publiek.  Zeg me niets meer ten nadele van .b.v.  de Nijmeegse bevolking,  Dan gaan mijn stekels  op staan vertoornd als ik dan ben.  Ik ben door de jaren heen geweldig veel gaan houden van de mensen in de routestadjes en dorpen en de grote stad, hun liefde en diep respect van en voor  de wandelaars.  En hun topfeest.  Zoveel hartelijkheid en begrip.  Bij de ontvangst aan de finish aan mijn afmeldburo  kan ik mijn emoties niet meer de baas, en barst in tranen uit, als ik de prachtige medaille in luxe verpakking in mijn handen gedrukt krijg.  Zeven jaren meegedaan voor toen nog bestaande diploma i.p.v. medaille vanwege medische redenen en vier keren er niet bij kunnen zijn, en een keer die afgelasting in 2006 toen we maar een dag liepen en er door de hitte doden vielen.  Ik voel me als een gladiator.  Gladiolen die de overhand hebben bij de intocht.  De intochtroute heeft in deze week de naam Via Gladiola.  De gladiool was een triomf een prijs in de Romeinse tijd en gezien de Keizer Karelstad al uit die tijd bestond.  Heb weer erg genoten van deze week, deze dagen in Nijmegen en omgeving, de medaille als kroon op mijn wandelleven en voorbereidingen op.    Heb zelf gezegd, misschien moet ik met de 4D. hierna mee stoppen.....  40e keer een mooie mijlpaal, maar aan stoppen heb ik een hard hoofd in toch..... {?}   U beste lezers groet ik weer van harte met mijn Brabants   "Houdoe" .  Tot mijn volgend verslag dan.

Van :  Peter Heesakkers

 

21:16 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: nijmegen, vierdaagse, peter |  Facebook |

13-07-17

11.07.2017 Comité Grensparkwandelingen te Eeersel

Ik onderneem nu iets wat kennelijk de meeste Vierdaagselopers  achterwege laten ruim een week voor het gebeuren.  Ik doe het tegen mijn gewoonte in toch, vooral omdat de streek natuurrijk is en zeer aantrekkelijk.  De bus zet me af zo dicht mogelijk bij het wandelgebeuren vandaag.  Wanneer ik een aanvang neem met een zowat 3 k.m. voettocht naar het startlokaal aan de weg naar Mol-Postel, voel ik iets vreemds op mijn hielen.  Het zal wennen zijn vind ik want ben met m´n schoenen dagen ervoor naar de schoenmaker geweest, om het euvel te repareren, en dat zag er klassiek goed uit.  Ik kom aan de kantine van DES/honk een atletiekbaan met wat kleine kantine toch, en schrijf in, voor een afstand van 17 k.m.  Het is erbinnen flink druk en het wemelt van onze zuiderburen.  Wanneer ik een Vlaming, een fijne feestdag toewens, {want het is in Vlaanderen het feest van de Vlaamse gemeenschap} , is deze persoon zeer verbaasd, hij was zich deze dag niet bewust.  Een andere zuiderbuur wist me te vertellen dat hij vernam van de feestdag via zijn autoradio onderweg naar hier.   Conclusie van mijn kant is het leeft er niet, zo'n feestdag.   Het is de 55 plus-groep van Eersel, die vandaag  de serie op zich neemt van reeks van wandeltochten, welke in de grensstreek plaats vinden deze weken.  Ik tref eenmaal buiten iemand aan die mij duidelijk groet en mijn naam noemt.  Ik moet mijn schouders ophalen en zeggen dat ik hem niet ken.  Doch als hij zich bekend maakt zie ik het pas.  Tja al dik 55 jaar niet meer gezien, en omdat ik in de voorbije jaren toch ook een gedaantewisseling heb ondergaan.   Een man uit m'n jeugdjaren van school en om de hoek van mijn straat destijds wonende.  Wandelen brengt toch verrassende ontmoetingen vaak.  Vanaf de start is het parkoers meteen aantrekkelijk al.  Steek vanuit de startplek de doorgaande weg over naar Mol, en beland meteen tussen hoge groei in de wegbermen,  door akkers en velden.  Al rap gaat dit tafereel over in bos en heidegebied, en daar zullen we nauwelijks meer uit geraken, zo vermeldt ook mijn parkoersomschrijving, welke aldoor vermeldt zoveelste pad zus en zo links of rechts, rechtdoor.  Van de zon zullen we weinig last krijgen omdat schaduw-wandelen troef lijkt te worden, onder de bomengroei dus.  Heideveldje  en vennen hier en daar het ziet er glorieus uit, en rust troef.  Een route met zorg en inzicht uitgezet zo blijkt al gauw.  Alleen op de wereld, nou ja wandelaars van deze tocht om je heen, maar het gaat door een absoluut prachtig en rustgevend gebied, en dat waar toch toeristen en nabijgelegen campings de overhand hebben.  Het bos en heidegebied te doorkruisen vandaag strekt zich uit doorheen vrijwel de gehele Kempen tot over buurmans grenzen, een ruimte en verlatenheid waar je gemakkelijk kunt verdwalen.  Moet gezegd een goede  indruk van deze tocht.  Toch... Het gaat me niet goed af vandaag, en er wrijft iets in de schoenenhakken.  Gaandeweg  ga ik ook mijn gewrichten verkeerd belasten zo voel ik, dus ga een rustiger gangetje, en wordt ik door menigeen  voorbij gelopen.  Geeft geen goed gevoel, en met de grote Internationale  Vierdaagse volgende week in het vooruitzicht...... Ik besluit aan de rustpost te midden de grote mooie natuur met alle voorzieningen, maar geen Rode kruis of EHBO-post, om een kortere route te gaan.  Heel jammer want de inzenders uit Vlaanderen van de fotoreeksen dagen eerder hier  getoond op de site, vertellen mij en verzekeren me dat m.n. onze Vlaamse wandelvrienden enorm genoten moeten hebben.  Ik besluit geen verder risico te  nemen, en met pijn in het hart, dat wel, mijn afstand te gaan, danig in te moeten korten.  Ook beseffende dat de terugloop naar de bus in Eersel me nog de nodige  kilometers gaans me parten kan gaan spelen.  Rustig gaande maak ik de kortere afstand  verder af, en geniet toch de omringende natuurtaferelen.  De routes perfect bepijld ook evenals splitsings aanduidingen van diverse afstanden.  Ik gniffel even bij zoveel inspanningen, van deze club om de wandeldag tot een succes te maken.  Krijg vrijwel geen asfalt onder mijn schoenen geschoven, en dit verdient een groot compliment voor deze 55 plusclub.  Bravo!  En deze streek leent zich ook geweldig voor zulke parkoersen.  In rustposten is ruim voorzien.  Lees er drie op mijn route-omschrijving.  Ik zal er helaas maar een van treffen.   Stiefel door het bijna zeggen aards paradijs, met enorme variatie in boom en plantengroei, en wilde bloemen, een waar genot.  Raak plots aan een parkeerplaats van een camping, moet daar langsheen en bereik doorgaande weg en de ingang van deze camping.  Ik herken dan de weg naar Mol-Postel en moet een poos per vrijliggend fietspad deze weg vervolgen, en bereik eindweegs verder een atletiekbaan, en een massa parkeerders.  Blijk ik aan de finish te zijn beland.  Binnen in de kleine kantine is het nu betrekkelijk rustig.  Tref daar een oude getrouwe uit de wandelwereld, die wacht op haar man, welke nog onderweg is op de langere afstanden.  Meld me af, neem een goede kop koffie, en sluit me bij haar aan tafel aan.  Hebben veel herinneringen door onze wandeltijden welke we al jaren liepen, namen en situaties, en andere gebeurtenissen komen ter tafel.  Wat tafels verderop zitten ook getrouwen van jaren her, en zij geven me een lift, zomaar spontaan naar huis, en wordt nota bene aan mijn voordeur  af gezet.  Wat elkaar lang kennen niet vermag toch.   Mede onder  dankzegging betreed ik m'n huis, verwonderlijke blikken  van mijn gade, die me zeker niet zo vroeg al verwacht had.  Gevoel van spijt en zo jammer van deze veelbelovende dag zo eindigend, onderwerp ik mijn onderdanen aan een inspectie.  Geen blaren maar wel helemaal doorgelopen op mijn hakken.   Ik voorzie na behandeling  mijn geschade voetdelen van hechtpleisters, en hoop intussen maar, dat me dit bij het wereldse wandelgebeuren volgende week in Nijmegen, geen parten zal spelen.  Tegelijk in het besef, dat mijn herstelperiode me nog ruimte biedt.   Volgende week komt de wandelwereld samen, bijna 50.000 deelnemers uit dik 70 landen overal ter wereld.  De landelijke pers zal ruimschoots aandacht geven hieraan dit grote gebeuren.  Voor m.n. onze zuiderburen  ter info, van maandag tot vrijdagsavonds van 18 tot en met 21 Juli op t.v. Nederland 1  tussen zeven en acht uur 's avonds, plus later en nog laat op de avond op de z.g. commerciële zenders welke u zonder satellietschotel -antenne dan niet ontvangen kan, helaas.  Mogelijk wordt op t.v. Nederland 1 of 2  de intocht  laatste dag van het wandellegioen uitgezonden rechtstreeks.  Ook de nieuwsuitzendingen zullen wellicht verslag doen zij het kort maar.  Het is een enorm feest zo zal u ervaren, de wandelende wereld ontmoet elkaar.  Wilde u dit zeker melden.    Ik zal in het legioen  een van hen zijn,  Kijk er natuurlijk weer naar uit.  Zal u zeker verslag doen op deze site van het hele gebeuren.  Intussen groet ik jullie allen.  Tot volgend keer....  Gegroet.  Houdoe!      Van Peter Heesakkers

 

 

 

18:08 Gepost door heimisse in wandelen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eersel, grensparkwandeling, peter |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende