BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 05 Januari 2008

Herentalse Wandelclub

Driekoningentocht in Poederlee

Lindake zet het jaar niet bepaald geslaagd in. Eerst wordt haar nieuwe fiets, tien maanden oud, gestolen. De vruchteloze zoektocht door ons dorp leidt niet alleen tot een groeiende frustratie maar ook tot een stevige verkoudheid. Laat de weerman dan ook nog ‘kwakkelweer’ voorspellen …en ik kan met het openbaar vervoer op stap. Geen Maarssen dus, want daar kan ik niet tijdig geraken maar Poederlee, het jaarlijks weerkerende eerste rendez-vous van de Kempense afstandenstappers. Samen met Patje Kloeck en nog een drietal wandelaars stappen we op de snelbus aan de Rooseveltplaats, hartje Antwerpen. Bij de Carnotstraat veel politie en een afgesloten rijvak. Er ligt bloed op de grond, zegt Patrick, is niet pluis. Het zal later een dodelijk ongeval met vluchtmisdrijf blijken te zijn. De aangereden dame was net even oud als ik, ik huiver bij de gedachte, voel medeleven.

We weten geen van allen welk de juiste afstaphalte is en gokken dus maar. De twee Patricken vinden meteen wandelpijlen …we zijn op een paar honderden meter van de start. Da hemme we weer goe gedoan, zegt ons facteur lachend, wa een team. Het is vrij rustig in de startzaal. Begroet wat Keibergers en Voskes (o.a. Max) en ga op pad. Voorbij de voetbalvelden krijgen we meteen onze eerste strook sparrenbos aangeboden. Jagers knallen letterlijk de vogels uit de bomen, ik zie ze triestig naar beneden dwarrelen.De 30km mag al meteen een ommetje maken. Een paar rustige wegen leiden ons naar rivier de Aa. Mooi is dit bij nochtans grijs en winderig weer. De strookjes bos liggen er bepaald vettig bij, ondanks het hier zandgrond betreft. Deze omgeving blijkt Den Haert te noemen, Kempens voor onontgonnen gebied. Een uit de kluiten gewassen molshoop noemt Den Ouden Hofberg en blijkt de resten van een eeuwenoude nederzetting te zijn. Onze parkoersbouwer wisselt stukjes bos en strookjes langs de Aa vakkundig af. Finaal lopen we toch van het water weg langs een pad door velden waar winterwortelen en prei met de hand worden gerooid. Ja, we gaan even vijftig jaar terug in de tijd, zonde van de tractor, had een boerenknol moeten zijn. Een volgende bosstrook zet ons af bij de Heggekapel en de wandelaars van de kortere afstanden. We lopen westwaarts door een afwisseling van naaldbosjes en asfaltwegen in het groene Kempenland. De Vlaamse kapelletjes mogen natuurlijk niet ontbreken. Terwijl we de eerste rust ‘in het platenkot’ van F.C. De Kroon naderen begint het zowaar te regenen, koud water. Binnen is het behoorlijk druk, ik kan even een paar woorden wisselen met Paul Baestaens. Hij vraagt of ik fotograaf van dienst ben want zijn Olympus ligt buiten strijd. Komt in orde makker!

Het regent nog steeds als ik een koffietje later vertrek, gelukkig niet voor lang. Brede zandpaden in de open ruimte krijg ik nu voorgeschoteld. Ben hier vrijwel alleen. Weilanden en rustende akkers wisselen af met plukken bos, zanderige of vettige paden met stukken beton. Zo ken ik de streek hier. De tweede rust na zo’n 14km is in ‘platenkot 2’, de kantine van F.C. Zegbroek. Ik ken er bijna elke wandelaar, van de Hobohem Family over clubmaatjes Jakke en Nestor tot Wannes en de Jef, ze zijn er allemaal. Traditiegetrouw ben ik de enige die nog de lus moet lopen, ik moet mijn reputatie hoog houden! Bij een schraal winterzonnetje en een vervelende wind begin ik eraan. Eerst wat betonlopen tot ‘de Roos van Casablanca’. Het weer klaart uit en ik krijg zowaar een blauwe hemel tot aan de horizon te bewonderen. Duik de Lovenhoek in. Dit blijkt een pracht van een sparrenbos te zijn met een ondergroei van rododendrons. Het is hier heerlijk flaneren, eerst over brede zandpaden of een fietspad, later door stukgelopen paardenpaden, dieper in het bos. Ja dit is een knappe lus. Een smal paadje langs een diep ingesneden beekje heeft iets idyllisch.Maar er komt een einde aan, daar wenkt Zegbroek terug. De helpers zijn de zaal al aan het opruimen maar ik wordt vriendelijk bediend, dit is leuk.

Hou het bij één drankje en zet de tocht verder. Open terrein zet ons af bij ‘de 14 kapelletjes’ een leuk extraatje. Worden van hieraf natuurlijk onvermijdelijk naar het waterkasteel van Vorselaar geleid. Een must ja, maar altijd een plezier om langs te lopen want echt een pracht van een verzameling gebouwen. Na de statige dreven moeten we door wat Vorselaarse straatjes. Alles lijkt hier Vispluk te noemen, althans ik kom vrijwel geen andere naam tegen. We worden opnieuw de weidse, eenzame landerijen ingestuurd, ik bemerk nog nauwelijks enige wandelaar. Er lijkt ook geen einde te komen aan de vooropgezette 5,7 km, ik doe er ruim 70 minuten over. Ook in F.C. De Kroon wordt druk gepoetst. Opnieuw wordt spijs en drank echter met de glimlach aangereikt. Kempense gastvrijheid. De avond valt al langzaam als ik aan de laatste etappe begin. Zeker de stroken bos, die we nog aangeboden krijgen, zijn al bepaald duister. Ik stap dan ook flink door, toch nog genietend van deze tocht. Beslis de startzaal niet meer binnen te gaan maar te wachten op de bus. Het wordt even avontuurlijk.

In plaats van 40 minuten te wachten op de snelbus naar Antwerpen neem ik binnen de paar minuten deze in de andere richting, naar Herentals station. Wij moeten voor de overweg wachten terwijl er een trein passeert. Inderdaad … was die naar Antwerpen! Ik moet er 50 minuten wachten! Dan maar terug naar de bus. Ja, ik win ruim 20 minuten door deze te nemen tot in de Koekestad, Poederlee terug voorbij rijdend! Leve het openbaar vervoer! Ik moet er eigenlijk om lachen, het hoort er allemaal bij, maakt het geheel een beetje avontuurlijk. Kom best tevreden terug thuis. Op één buitje na viel het weer best mee, en na enkele jaren afwezigheid was het leuk deze tocht nog eens te lopen. Morgen staat het Pajottenland op het programma, want ik hou bij het wandelen van afwisseling.