11-05-08
Kennedymars RWV - WIK-Dordrecht vanuit Ridderkerk
 | Kennedymars RWV - WIK-Dordrecht vanuit Ridderkerk |
Coos wilde wel weer eens een 100 km Euraudax wandeltocht gaan lopen. Maar dat moet je niet zomaar gaan doen. Daarom besloten we eens een Kennedymars te gaan lopen. Voor het lange weekend van koninginnendag 30 april t/m zondag 4 mei 2008 hoefde je maar één vrije dag op te nemen. We dachten er eerst over om dan in 4 etappes het Marskramerpad 1 te gaan lopen. Maar toen we ook besloten hadden om op korte termijn een kennedymars te lopen, dachten we aan de Kennedymars van Odoorn.
Van een wandelaar uit Zeist hoorden we dat hij ook een kennedymars vanuit Ridderkerk ging lopen. Omdat de weersvoorspelling rond 1 mei slecht was met regen, besloten we daarop de Kennedymars vanuit Ridderkerk te lopen. Want voor 25/26 april was in ieder geval droog weer voorspeld. We hadden op de website van SV De LAT gelezen dat het parkoers verhard was. Vooral in de nacht stelden we dat zeer op prijs. Bovendien was de start om 23.00 uur. De meeste kennedymarsen starten om 22.00 uur. En een één uur kortere nacht was voor ons ook een pré.
Met de trein reden we via Den Haag CS naar Rotterdam Lombardije. Hier namen we de bus naar de Kastanjelaan in Ridderkerk. Hier troffen we helaas geen pijlen naar de start, hetgeen we wel verwacht hadden. De 3 andere wandelaars, die ook met dezelfde bus waren meegereden, wisten evenmin welke kant we opmoesten. We hadden gelukkig wel een plattegrond van internet van deze omgeving bij ons. Nu moesten we opzoek gaan in welke straat wij stonden. Uiteraard kwamen wij er uit, anders hadden we dit verslag niet gemaakt.Even na half tien in de avond arriveerden we bij de start. Boven onze verwachting troffen we al flink wat wandelaars. Enkelen, die ons goed kennen, en weten dat wij deze afstand normaal niet lopen, maakten opmerkingen als: “je gaat toch geen gekke dingen doen” of “ik had jullie hier niet verwacht.”
Om 23.00 uur was dan op vrijdagavond 25 april 2008 de start met 136 deelnemers. Groot was onze verbazing toen wij onverharde paden troffen. Maar achteraf gezien viel het allemaal wel mee. Veel steun heb ik in de nacht van Coos gehad, omdat ik eigenlijk niet zo graag nachttochten loop. Door op de donkere plekken met mijn zaklamp op haar reflektievest te schijnen kreeg ik voldoende licht. Een van de meest opvallende plaatsen waar we door kwamen was Kinderdijk met zijn talrijke molens en de Carnisse grienden.
Na de start liepen we langs de zuidkant van Ridderkerk en op korte afstand langs de A15. We verlieten Ridderkerk aan de zuidoostkant. Nadat we onder de A15 waren doorgelopen werd de eerste verzorgingspost op 7 kilometer bereikt.
Via de noordkant van Hendrik-Ido Ambacht werd de rivier Noord overgestoken. In Alblasserdam kwamen we daarop langs hotel "Het Wapen van Alblasserdam". Een éénpersoons kamer kostte hier 80 euro en een tweepersoons kamer 97,50 euro. Dan vonden we toch wel te duur en we besloten verder te lopen.Het Wapen van Alblasserdam ligt aan de rand van het centrum van Alblasserdam, op het punt waar de Alblas in de Noord stroomt.
We staken de rivier Nieuwe Alblas over. Achtereenvolgens passeerden we nu de plassen Lammetjeswaal en Rijzenwaal.De walen of gaten in de lage landen achter de dijk, waarvan de Rijzenwaal en de Lammetjeswaal de grootste zijn, wijzen op de vroegere doorbraken van de dijk, waarbij het binnenstroomende water door zijn draaikolken diepe kommen in het land ploegde. Aan de westkant van Alblasserdam sloegen we af over de Molenkade en kwamen langs talrijke molens. Ons pad voerde hier meer dan 2 kilometer tussen de vaarten Nieuwe Waterschap en de Groote of Achterwaterschap. Daarop werd op 17 kilometer de 2e verzorgingspost bereikt.Verder liepen we langs de rivier Nieuwe Alblas. Bij het plaatsje Oud Alblas staken we de nieuwe Alblas over en vervolgden ons pad nu verder langs de zuidzijde van de Nieuwe Alblas.Oud-Alblas is een van de oudste dorpen in de Alblasserwaard. Alblasserdam was van oorsprong een buurtschap van Oud-Alblas. Oud-Alblas behoort samen met Bleskensgraaf, Brandwijk, Molenaarsgraaf, Goudriaan, Ottoland en Wijngaarden tot de gemeente Graafstroom. Op 25 kilometer werd de eerste grote rust bereikt. Deze was gelegen in Streek-Natuurcentrum te Papendrecht. Na deze rust staken we de A15 over. Na Papendrecht werd Sliedrecht betreden. Over een voet/fietspad langs een zeer lange spoorbrug staken we de Beneden Merwede over.
Nu bevonden we ons op het grondgebied van Dordrecht. Na de derde Merwedehaven werd verzorgingspost nummer 3 bereikt op 30½ kilometer.
We staken de rivier Wantij over. Langs de oostzijde van Dordrecht kwamen we langs een hoge watertoren. Historie van de Watertoren Buitenlust
In 1916 is door Visser en Smit de betonnen watertoren gebouwd voor de drinkwater-voorziening van de gemeente Dubbeldam. Het was de tweede toren in Nederland die een holbodemwaterreservoir kreeg. Bijzonder daarbij was dat het water direct onder de toren te ijzerhoudend was waardoor er bij de Kop van ’t Land een aparte drinkwatervoorziening aangelegd werd. Dat water werd naar de watertoren gepompt zodat de inwoners van Dubbeldam stromend water kregen.
In de tweede wereldoorlog gebruikten de Duitsers de watertoren als uitkijkpost. Het verhaal gaat dat een Duitse soldaat niet voldoende oplette en in het reservoir viel en verdronk …
Begin jaren zeventig vervingen pompstations de functie van watertorens. De watertoren werd vervolgens gebruikt als antennemast voor het centrale antennesysteem.
Jaren stond hij een beetje te verkommeren. Tot de gemeente de toren te koop aanbood voor een gulden. Aan de verkoop was een prijsvraag gekoppeld. Uit zeven inzendingen werd het voorstel van Stichting Watertoren Buitenlust gekozen.
Het voorstel behelsde een watertoren ingericht als “ecologische bijenkorf”, waar ecologische producten uit de nabije omgeving worden verwerkt en verkocht. Een plaats waar voorlichting wordt gegeven aan consumenten en jeugd over het hand in hand gaan van ecologische landbouw, natuur en recreatie, zodat de kloof tussen stad en platteland wordt verkleind.
De watertoren gonst en bruist en draagt zijn steentje bij aan onze ecologische toekomst.
Na nog verzorgingspost nummer 4 op 36½ kilometer werd de tweede grote rust bereikt op 39½ kilometer. Deze was gelegen in kantine Sporting Delta te Dordrecht. Naar we later vernamen vielen hier 5 (mannelijke) deelnemers uit.We vervolgden ons pad in Dordrecht door het Weizigtpark. We staken de Oude Maas over.
Daarop werd verzorgingspost nummer 5 bereikt op 46 kilometer.
Inmiddels hadden we Dordrecht ingeruild voor Zwijndrecht. Langs het water met de naam Devel, nabij bosgebied de Hoge Devel werd 't Weetpunt bereikt. Het Develgebied heeft al een hele geschiedenis achter de rug. Uit bodemonderzoek is gebleken dat de oeverwallen van de Devel al rond het jaar 1000 bewoond werden door vissers, landbouwers en veehouders. In 1331 werd de Zwijndrechtse waard door de graaf van Holland, Willem III, bedijkt. Daarbij werd de Devel bij Groote Lindt en bij Kleine Lindt afgedamd. Sindsdien speelt de afgedamde rivier een belangrijke rol bij de afvoer van het polderwater.
In de vorige eeuw viel door daling van het waterpeil in de polder de Devel voor een groot deel droog. In de bedding ging men o.m. groente telen, zoals in de nog niet ontgraven delen nog wordt gedaan. Toen in de jaren 60 en 70, de behoefte aan natuur en recreatie steeg, werden delen van de Devel ontgraven. Hierdoor is een belangrijk deel van het landelijk gebied weer in de oorspronkelijke staat terug gebracht.
Het monumentale kerkje van Kijfhoek dateert al uit 1368 en staat nog steeds op zijn terp aan de rand van de Devel. Vlak hierna was verzorginspost nummer 6 op 51 kilometer. Het was hier of nog een kilometer verderop dat de laatste mannelijk uitvaller van het toneel verdween.
De laatste grote rust was in CR Het Dorpshuis te Heerjansdam. Hier besloot Coos de strijd op te geven. Van de 19 vrouwelijke deelnemers was zij de enige die uitviel. Maar ze was van de uitvallers wel diegene, die deze tocht het langst had volgehouden.
Door industriegebied verlieten we Heerjansdam. We kruisten nog de rivier de Waal, die hier wel heel smal was. Nu liepen we een tijdlang langs de Oude Maas. We zagen zowaar eenmaal een strandje. Ook kwamen we door een park waar een heel smalle spoorbaan was aangelegd. We staken de Heinenoordtunnel over en op 69 km was verzorgingspost 8.Het hoogtepunt van de tocht was wel de paden door de Carnisse grienden. Het parkoers was hier zo mooi, dat je bijna je vermoeidheid vergat. Wel was het voor ons moeilijk om ons fototoestel in onze rugzak te laten zitten. Want we hadden eerder besloten om toch geen foto’s te maken, omdat dit anders teveel tijd zou kosten en daardoor mogelijk niet de limiet van 18 uur zouden halen.De geschiedenis van de Carnisse en de Rhoonse grienden.
De griendcultuur is vele eeuwen oud. Al in 1546 werd geschreven over het gebruik van rijshout. Dit rijshout (takken en twijgen van wilgen) was, en is één van de hoofdproducten uit de griend. De Rhoonse grienden liggen buitendijks en het gebied staat onder invloed van de getijdenwerking van de zee; vandaar de naam getijdengrienden. Twee maal per etmaal staan grote delen van het gebied onder water. Vroeger had dit een nadelige invloed op de opbrengst van de griend. Dat was de reden om de grienden in cultuur te brengen; grienden zijn kunstmatige aanplantingen van wilgen. Er werden greppels gegraven om een snelle terugtrekking van het water te bevorderen. Met de grond die daarbij vrij kwam, werden de zogenaamde lanings (paden) opgeworpen en akkers opgehoogd Zo werd de griend beter toegankelijk en nam de productiviteit van de griend toe. Ook werd de afvoer van griendproducten vergemakkelijkt omdat de sloten tijdens de vloed bevaarbaar zijn. Naast wilgentwijgen werden riet en biezen geproduceerd. Jacht en visvangst behoorden tot de bijverdiensten van de griendwerkers.
Griendcultuur nu.
De Rhoonse en Carnisse grienden behoren tot de laatste overgebleven getijdengrienden in Nederland. Kenmerkend is de grote rijkdom aan planten en dieren. Alleen de Rhoonse grienden worden nog volledig als griendcultuur beheerd. Dit betekent dat ze in een cyclus van drie jaar worden gehakt. U treft dan ook nog steeds de eeuwenoude griendcultuur aan. Het gebruik van griendhout neemt echter af. Vroeger gebruikte men griendhout ondermeer voor allerlei gebruiksvoorwerpen, zoals gereedschapstelen, hoepels en manden. Door de opkomst van andere materialen gebruiken we griendhout in deze tijd alleen nog voor het maken van zinkstukken voor oeverbescherming. Van recentere datum is het gebruik van griendhout voor geluidschermen en het gebruik als voedsel en speelmateriaal voor vele diersoorten in de Rotterdamse Diergaarde Blijdorp. Inmiddels liepen we in Barendrecht en passeerden hier cafe ’t Schaapje en het gemeentehuis. De laatste verzorgingspost lag op 74 kilometer. Langs een verkeersplein met een kruising van de A15 en A16 snelwegen werd Ridderkerk weer bereikt. De finish was, evenals de start in recreatiecentrum De Fakkel te Ridderkerk.
We waren naar deze tocht niet afgereisd met de bedoeling in een mooi landschap te wandelen. Het belangrijkste voor ons was de prestatie om weer eens een 80 km te lopen. De voorgaande jaren was de 75 van Hengelo de langste tocht in het jaar geweest. Maar dit jaar valt de 75 van Hengelo samen met de Ronde van Zuid-Limburg. En daar willen we elk jaar bij zijn.
Nu we dan deze kennedymars hebben gelopen moeten we vaststellen dat dit toch wel een heel mooie kennedymars is. Er is alles aan gedaan om de tocht zoveel mogelijk over verkeersarme wegen en paden te leiden. Verder zijn de verzorgingsposten uitstekend. Bij elke post kon je weer wat anders krijgen. Vooral de verzorgingspost waar we fruitsalade kregen was een grote verrassing voor ons. Want als je bedenkt dat deze tocht bij na-inschrijving € 12,50 kost, dan vraag je je af dat ze het voor dat geld allemaal kunnen doen.
 | Henri Floor & Coos Verburg |
De foto's in dit verslag zijn afkomstig van Jeroen Rozema. Klik HIER voor het fotoverslag van Jeroen Rozema
Klik HIER voor het fotoverslag van Appie en Jannie
17:00 Gepost door Henri Floor in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: henri, kennedymars, rwv | 
Facebook |
27-01-08
260108 : RWV (Rotterdam)
Zaterdag 26 januari 2008
RWV Rotterdam
1e Rhoonse Griendentocht
RWV is een vereniging die ons nog nooit teleurgesteld heeft. Dankzij hen hebben wij rond Rotterdam prachtige plekjes ontdekt. In de buurt van Rhoon waren we al eerder en dat viel toen ook best mee. Vandaar dat de 1e Rhoonse Griendentocht heel hoog op mijn verlanglijstje stond. Lindake heeft er wel oren naar en dus gaan we met z’n tweeën op pad, tot mijn grote voldoening. Het is nauwelijks meer dan een uurtje rijden tot de startplaats ten zuidwesten van de Rotterdamse grootstad. We zijn er al rond 08:30 en zien gejaagde wandelaars vertrekken, de routebeschrijving in de hand. We zijn in Nederland! In de cafetaria van de lokale sporthal heerst nog een bedrijvigheid van jewelste. Inschrijven lukt, aan koffie geraken niet. Martin komt even gedag zeggen maar gaat er blijkbaar als de bliksem vandoor, we zullen hem niet meer weerzien vandaag.
Bij winderig en fris weer starten we voorbij het metrostation richting dorpskern met leuke huizen, een mooie kerk en Kasteelgaarde Rhoon, een goed begin. Even wat huisjes kijken, gebouwd in een stijl die wij in België niet kennen en dan de natuur in. Natte gebied Valckestein (IJselmonde) kennen we van vroegere tochten. Het is leuk wandelen, meestal over fietspaden langs grachtjes en vijvers. Dit keer mogen we ook even ‘blubberen’ over een strookje onverhard midden de canadabomen. Zo hebben we het graag. Af en toe vang je een glimp op van de Rotterdamse wereldhaven, al blijft dit beperkt tot wat gestapelde containers of reuze vloeistoftanks. Helemaal aan de overkant van het natuurgebied wandelen we onder de metrolijnen door, kilometers ver op betonnen palen gebouwd. Lopen door een semi-industriële zone naar het Oudelandsepark. Bruine Longhorns gunnen ons geen blik waardig. Bij het verlaten van het park kunnen we een eerste keer rusten in de Mc. Donalds van Hoogvliet. We hebben er 9,710 km opzitten en zijn dringend aan koffie toe.
Meteen na de rust duiken we opnieuw het groen in van het Bonairepark en wat jonge bosjes. Een paar stille straten verder dient het Ruigeplaatbos zich aan. Hier woont duidelijk een ‘dolle mol’. Grasperken liggen erbij als doorploegde akkers. De parkoersmeester voorziet in een korte omleiding, vermoedelijk vanwege ‘te nat’. Hij zet ons af bij de eerste lange vlonder van de dag. De houten plakjes, over het moeras en langs de Oude Maas lijken ingesmeerd met moeders bruine zeep. Voetje voor voetje stappen we hier verder, tussen het riet door, genietend van het uitzicht over de brede stroom en een grote brug rechtvoor. Ik praat even met een oudere wandeldame. Zij blijkt een vroeger bestuurslid van RWV te zijn en haar neus krult toch wel even als ik vertel hoe mooi ik deze tocht wel vind. Net voorbij de imposante brug ligt de eerste wagenrust. Koffie en beboterde peperkoek, ik keek er al naar uit! Bij een vorige tocht noemde iemand dit RWV-koekjes. Eén van de helpsters herkent mij blijkbaar en ik hoor haar iets zeggen over ‘die zuiderburen’. We hebben er inmiddels 14.175 km bosjes, parken, en waterpartijen opzitten en zijn in ons sas.
De eerstvolgende kilometers zullen we stroomopwaarts lopen. Beginnen eraan over vlonders als een roetsjbaan. Dit is heel kunstig aangelegd! Een stukje tussen het riet ziet groen van het vele mos, opnieuw voetje voor voetje dus! Visserijgriend, zegt het bord, bij ingang van een stukje verwilderde oever. Wij vinden het allemaal heel plezierig. Blijven we in de buurt van het water, afwisseling zit er wel in het terrein. Dan weer de waterkant, of op en achter de dijk, asfalten fietspad, schelpenpad, ‘net geen blubber’ pad, alle terreinen komen aan bod. Ook de wonderlijkste woondozen komen we tegen. Het is allemaal toch wel erg verschillend van het Vlaamse land. Het weer draait naar zonnig als we bij de splitsing voor de 40km komen. Zullen even wat meer huisjes lopen, langs achterafwegels, tot de Westhoeksedijk. Vanaf nu wordt het grachtjes lopen, meestal langs tuintjes en met van die leuke, romantische houten bruggetjes over het water. We kijken ook onze ogen uit op de eerste voorjaarse blaadjes en bloempjes die op de bomen ontluiken. Is dit nu einde januari of eind maart ? De zes kilometer tot rust drie bij de handbalvereniging Hoogvliet leek ons lang te duren, maar ja, we zijn ook zo druk bezig met rondkijken!
We lopen meteen na de rust terug naar de Oude Maas, verder stroomopwaarts in een groepje van een man (en vrouw) of acht. Het gaat lekker goed vooruit met de wind …vanachteren. Hebben een prachtig uitzicht over de imposante stroom. Traag varen grote rivierenboten ons voorbij, nauwelijks geluid makend. Stappen langs Poortugaal terug naar Rhoon en de volgende rust in Orangerie De Grienden, een prachtige schipperstaverne. Een colaatje later stappen we rond de lokale jachthaven en dan …meer dan een halfuur feest! Een schelpenpaadje leidt ons binnen in de Rhoonse Grienden. Dit lijkt de Biesbosch wel! Niks anders dan ongeknotte wilgen met manshoge grillige stammen. Ze staan netjes op rijen met tussenin afwateringsgrachtjes. Het lijkt een mini oerwoud. Heel wat kruinen zijn begroeit met mos en planten allerhande. Zelfs varens groeien in de spleten en vormen soms net een groene kroon. De rand van het gebied wordt gemarkeerd door metershoog geel riet en een brede gracht. Hetgeen wij hier aangeboden krijgen is uniek, van een zeldzame schoonheid. En de parkoersmeester laat ons uitgebreid genieten, elk wegeltje mogen we bewandelen. Ik schat dat we zo’n drie kilometer door dit unicum stapten en van elke meter genoten, elkaar steeds weer een andere gek gevormde boom aanwijzend. Wat zijn wij gelukkig met onze wandelkeuze van vandaag, wat is dit een mooie tocht! We ruilen de wilgenpracht finaal in voor het golfterrein bij de Nieuwe Polder en mogen even verder rusten. De wagenrust van koffie en snoepjes. Ik neem een paar koekjes uit de trommel en een citroenzuurtje. Van dit laatste zal ik een tijdje ‘geniet’ hebben!
Vermoedelijk als allerlaatste vervolgen we onze weg tussen gracht en golfterrein. Werpen een laatste blik op de Oude Maas en duiken resoluut de desolate polder in. Ook dit hoort bij de bewandelde streek vandaag en geeft weer een heel ander beeld. Recht vooruit de eerste woonwijken met daarachter de Rotterdamse Skyline. Wat een kontrast met de vlakke, lege velden temidden dewelke wij hier staan! Lopen Rhoon-Portland binnen. Ziet er heel anders uit dan een drietal jaren geleden. Door de woonwijken gaat het naar Smitshoek en de laatste rust in bruin café ’t Schaapje (km 34,525). Geen andere wandelaars meer te bespeuren maar wij hebben echt geen haast! Eén pintje en we beginnen aan onze laatste etappe. Eerst onder de A15 en dan door Charlois. Zijn benieuwd of onze parkoersmeester hier nog iets uit zijn hoed kan toveren. Ja hoor, net buiten de woonkern rechtsaf, het zoveelste parkje met vijvers in, langs de metrolijn. Het begint al stilaan duister te worden maar de krijtpijlen blijven goed zichtbaar. Bij een T-splitsing toch een probleem : pijlen in beide richtingen. De routebeschrijving is duidelijk ‘LA langs rood tegelfietspad’. We moeten bij twee bankjes uitkomen, zeg ik tegen Linda, feilloos dus zoals de ganse dag al. Nog een paar graspaadjes achteraf huizen en bedrijven. Vanaf een stelplaats van de metro is het gewoon het fietspad volgen tot in de buurt van de aankomst. De duisternis valt nu goed in, de lucht kleurt rozerood. Een konijntje laat ons zijn wit wiebelkontje zien. Het is 17:50 als we de cafetaria binnenvallen. Daar zijn onze zuiderburen toch nog, roept de dame van de eerste rust uit. Lachend zeg ik, verander deze startplaats nooit meer! De organisatoren vertrekken, wij genieten van Palm van ’t vat. Wandelen doen we graag Hollands maar bier drinken is een Belgische aangelegenheid!
RWV wij kunnen jullie niet genoeg feliciteren met deze nieuwe tocht. We liepen de ganse dag in het groen zo dicht bij de grootstad. Konden tijdloos genieten van parkjes en bosjes, waterpartijen in alle mogelijke formaten en bovenal het onwaarschijnlijk mooie wilgenbos (de Rhoonse Grienden). Deze tocht was boeiend van de eerste tot de laatste meter. HET IS EEN TOPPER !