BeneluxWandelen.eu

Kennelijk moet Brabant nog op stoom komen, voor wat betreft wandeltochten....Het is pover met het programma.   Ik besluit naar Tilburg te gaan.    De trein is vol zo op dit redelijk vroege uur van de zondagochtend.    Maar o.k. , ik ga nu ook een uur later dan gewoon naar hier.  Neem eerst de sneltrein , om vanuit Tilburg Centraal de stopper te nemen.

Om me heen vermoed ik toch op het perron aldaar uitstappende dat er nog meer liefhebbers onder me zitten.     In het zalencomplex is het opmerkelijk druk. Zouden er meer met het tochtaanbod van de dag zitten?    Ik schrijf me in , neem mijn parkoersomschrijving mee.    Waaraan een strookje dwars er op gezet is , de mededeling alsdat men is  gewezen op het feit, dat er van staatsbosbeheer geen pijlen geplakt of geniet mogen worden.      Wél op, paaltjes en hekwerk, dus we worden gemaand de route goed te blijven lezen.    Met excuus der organisatie.     Er komt steeds meer  volk intussen ook voor andere zalen , wat het vooral buiten een rommelig geheel maakt als op de parkeerplaatsen, deze zijn al vol met vroege wandelaars, en de overigen moeten verderop in de wijk hun plaats zoeken.    We gaan vanaf de start langs een vredige buurtvijver, langgerekt, tot einde straat om dan in twee straten al zo goed als buiten de bebouwing te geraken.   Passeren nog wat openbare speelgelegenheden, en dan is het pijlen op de grond volgen, krijtpijlen.  Mogen al meteen het fameuze Wandelbos ingaan.  Een hele variatie aan beplantingen jong en tientallen jaren oud gaan samen hier.    Ik hoor meteen al lentegeluidjes.     Een zandpad stuurt me alweer bospark uit en we blijven aldoor randje bebouwing gaan .  Dan toch nog bebouwing en wat binnendoortjes , om dan te stijgen naar de Wilhelmina - kanaal brug.    De weg naar Dongen zo zeggen de wegwijzers de stad uit.    Een eindweegs verder , mogen we een zandverhard pad in en het natuurgebied Wolterbeek in.     Gaan voorbij een pad met allerlei buitenshuisdieren in een dalletje , die van hun geboden maaltijd genieten.    Blijven aan Tilburgs noordelijke omleiding lopen , maar bos is de hoofdmoot toch.    Een pijl met 13 k.m. en even verderop  de overige afstanden , biedt even verwarring.  Splitsing dus...    Een bos met drie meter breed asfalt doorsnijdt dit parkoers met oud en jonger loofhout.     Een hekwerk van legeropslag belet ons , en we moeten afslaan.    We zetten door loofbos naar het viaduct om daar onderdoor te gaan van die randweg.  Stappen over afzetdraad heen, via paaltjes , en de steunpalen staan hier wat ver uit elkaar , maar het lukt.     Het is een rustgebied voor dieren , maar natuurmonumenten staat ons dit vandaag toe,     Zwalken wat door eigenlijk geen padenwerk , om bij een afvalverwerking te komen waar we oostelijk omheen geleid worden, middels asfaltwegen.  Parallel langs de weg naar Efteling.   Draaien van deze weg af om opnieuw de bossen in te gaan van de Grote Heide.    Eerst een fietspad, waar  motorcrossers ons nog even plagen , en dan begrijpen ze , een alternatieve route verhoogt wandelaarsgenot.   Zo gebeurt het ook,  en nog even komen we ze wat verder tegen in een flits.     Het blijft greppels en bospaden te gaan en te klimmen, over boomstammen stappen en soms klauteren.   Het gebied wordt ten volle benut.  .    Komen terug op parallelweg langs de snelle autoweg en dan wat later , gaan we opnieuw die bossen in.     Paden worden grasbanen , en wat meer openheid is ons deel, velden dus.      Een zestig k.m. -weg loop ik toch maar veiligheidshalve, aan de   linkerkant, tegen verkeer als dit aandient , in.     Denderen de bebouwing rechttoe rechtaan  het dorp Loon op Zand in , waar we rust voorzien krijgen van een  "Eeterij", nu geen restaurant?   Is daar levendig druk en warm{!}....  Tref hier good old Jaap en zijn vrouwtje uit omgeving Arnhem.   Tilly.    Wordt bijpraten.     Gaan nadien dorp uit via de Kasteellaan, vanwege drukte bij een rommelmarkt.  Langs wit oud kasteel, en dan toch nog even bebouwing buitenom.   De veertigers komen er nu ook bij.     Stuk zandweg in door velden en bossen.    Een knotwilg laantje , en via akkers bos weer in.    Het gebied verwildert duidelijk steeds meer.     Gaan door het geboortebos, waar het vol jonge bomen staat op naam van de Tilburgse jonge jeugd.   Gaan een hek door om af te sluiten en dan een 60 k.m. wegje even om route te vervolgen.     Krijgen een trits bruggen te doen, die ons Tilburg nrd.  naderende , bij een boerderij een fietspad langs een weg opleidt.     Komen opnieuw aan de noordelijke omleidingsweg en klimmen tot aan viaduct, waar we een steile trap te gaan hebben.     Naar  benee, dus.  We gaan Tilburgse bebouwing in van de Heikant en parkoersmensen , hebben voor ons een hele parkroute uitgezet.   Tussen die bebouwing en de weg naar Efteling- Waalwijk.    Gaan omhoog omlaag afwisselend, langs een mooi wijkdierenparkje, waar we een man met een  woestijnbuizerd op zijn beschermde arm rondwandelt.     Even een praatje en bewondering , het beest hoort ons belangstellen zo lijkt, aan.   Steken na een poos snelweg over om de Zevenheuvelenweg te gaan , die trouwens hier totaal vlak is door industriegebied.     Een saai parkoers na alle moois vooraf.    Steken smalle ophaalbrug Wilhelmina- kanaal over, en gaan voorbij de Hasseltse kapel, een plek waar ook veel bruidsfoto's gemaakt worden. .  Draaien om Tweestedenziekenhuis heen en nu aldoor bebouwing.    Gaan door groengebieden en speeltuintjes, langsheen de Westermarkt een populair Tilburgs winkelcentrum .   Het is er erg stil nu.     Nog wat straten te gaan , minder toch t.o.v. van af begin der dag.     We zijn juist voor de voorspelde regen terug binnen in de zaal.    Deze route kon ik dromen, zowat toch.     Het wordt in de zaal nog even gezellig bijkletsen met  gelijken.    En tussentijds komen treinen buiten stoppend of voorbijrazend voorbij.    Als ik mijn trein voor de zoveelste maal zie aankomen naar het doodlopend spoor, is mijn plan gewekt.   Deze  neem ik !   Neem afscheid van personeel der tocht en mijn tafel  denkt er net zo over.  Genoeg geweest.      Heb ik nog wat tijd over , om me voor te bereiden op de zondag-avond.   Erg wisselende tocht.  Rare routeverleggingen, en de krijtpijlen:   Niet veilig, zeker niet bij nat weer.....    Ga me nu op een andere tocht concentreren.    Ik eindig met Houdoe, tot volgend keer.       Peter Heesakkers

Het is wennen nog, opstaan in de duistere ochtend.  Op mijn weg naar het station tref ik op de witbevroren gazons en taluds een hele kolonie meeuwen in plaats van anders overwegend duiven.  De strooidiensten zijn ook bezig geweest voorbije nacht.   Winter!   Door het half duister , erg vroeg , en geen kip op straat nog.   Dat verandert als ik de hal binnenga en de gang onder de perrons die naar de sporen leiden.   Wat meer leven in de brouwerij.   Neem de intercity , vanwege meer comfort en snelheid, en stap over in de boemel naar Tilburg Universiteit, eindpunt van deze trein. 

 Het wel erg en gevaarlijk smal perron is nu klaarblijkelijk wél gestrooid dus een glij-avontuur , als gewoonlijk hier, blijft me bespaard.  De startplaats is naast het stationnetje, en ik hoor vanachter de hagen veel stemmen op de parkeerplaats en rondom het zalencomplex.  De omwegen te gaan ernaartoe zijn erg bizar gepland.  Maar goed , ook een schilpad komt waar hij wezen wil.   Deejs kaant zedde an ut goei buro, en daor kunde betaole;  krijg ik aan de inschrijftafel in onvervalst Tilburgs dialect te horen.  Vul mijn startkaart in en krijg in ruil een piepklein dun etiketje als startbevestiging en inschrijving.  Uniek!   De parkoersomschrijving verontschuldigt zich aan kop , met de mededeling, alsdat men van Natuurmonumenten de opdracht heeft om veel minder te bepijlen en het geschrift goed te lezen derhalve.  Oef!... ? Dat belooft misschien{ .}  Gaat het de deur uit , volstaand  groot parkeerterrein en omgeving door van de vroegerikken al op weg zijnd.  Volgt de Vijverlaan met inderdaad een langgerekte vijver tussen rails en wijk.  Zijn vrij gauw de bebouwing uit, en  gaan het "Wandelbos" in.  Asfalt en zandpaden en overstekend smalle asfaltwegjes door enerverend bosgroei en beplanting.   Een mooie opener al meteen.  En; waar de grond verhard is gebruikt men kalkpijlen op de grond , want elders op is ook niet toegestaan door de natuurvereniging.  De club belooft zo goed en duidelijk mogelijk te bepijlen , maar ik wantrouw die goede bedoelingen , want kalk vergaat snel bij vochtig weer en grond , dus houdt ik mijn beschrijving nauwlettend in de gaten.   Krijgen na mooi  park annex bos in oorsprong.  Een wijk schrijversnamen te verwerken langs keurige voortuinen en huizen.  Moeten vanwege hernieuwde straataanleg even zandbaggeren.  Opmerkelijk intussen die eerste vroege uren de hondenuitlaters, en u moet er maar eens op letten , de baasjes zijn vaak het evenbeeld van hun huisdieren. Merkwaardig of niet....  Kijk b.v. naar  voorkomen, de gezichten of gezichtsuitdrukkingen.   Gaan in een doodlopende straat weer direct de bossen in over meest smal loopwerk , knarsende dennenappels, onze vlaamse vrienden noemen ze mastetoppe.   Dorre naalden, bladwerk en sprokkelhout. Paadjes zus en zo.  Moet gezegd , exact volgens papier.   Bos uit , fietspad op, weer in de bebouwing van de nieuwe grote westelijke uitbreiding van de wijk Reeshof.  Volgt een hele poos een lange scheidingsweg van wijken tussen doorgaand  met oude amerikaanse eiken.   Kennelijk een oude landweg van toen nu ingepast in de nieuwe uitbreidingswijk. We leren meteen hoe de stad gegroeid is.... Kom op de Brummerweg met zijn laagbouw-industriedozen.   Komen aan het Wilhelmina kanaal, verbindt Zuid-Willemsvaart met Biesbosch.  Het smal asfaltfietspad oogt witbevroren en dus glad en ik verkies veiligheidshalve toch maar de paralelle zandbaan.  Overkant kanaal afzienbaar groot industrieterrein.  Gaan onder een soort nieuwe baileybrug door, weiger n.l. om de steile taluds te beklimmen, en neem braaf het wijde krulbochtpad omhoog.   Overkant kanaal een hele school witte zwanen.   Kom oog in oog met kolossaal  windmolenpark, temidden de terreinen,  die we dwars doorheen gaan.  Stil en saai.   Enorm veel transport gerelateerd.  Steek de noordelijke ringweg van de stad over  gelijkvloers{!} , en gaan eindelijk na enige tijd langs , de ruimte en rust in van de opnieuw in ontwikkeling zijnde Huis ter heidestreek , wat voorheen weiland en bouwland was, en nu teruggegeven wordt aan meer gevarieerde natuur.   Ga via een hek-deur de open ruimte in van lege akkers en weiden, hoewel; ... Veel weiden staan nog kudde's koeien toch.  Volg een zandweg die haaks draait verderop , ga langs uitkijktoren, en ga rand een wei door gras langs een kudde zwarte en bruine schotse hooglanders, blijf op veilige afstand.   Moet ik vluchten onverhoopt, is daar enkel een sloot.....  Een grasweg met houtwal volgt.  Dan over kunstmatig aangelegd waterplas over slingerend plankenpad, honderden meters,  ruim een halve meter boven de waterlijn.  Vaste oever weer een bos in , eerst jonge berken vooral en dan geschakeerd in boomsoort met oude den vooral nog.   Bos uit door een oude acacialaan in het veld.   Een groepje dagjesmensen met loslopende grote hond, hij is aaibaar zegt bazin op m'n vraag, maar niet meer dan een kinderhandje, heeft ie op zijn schuld.  Wrange humor.  Kom er heelhuids langsheen onder vervaarlijk geblaf.  Niet aangelijnd zoals gewoonlijk , ook in de natuur loslopend.   Een houtwal langs nu en dan weidegebied door met plassen die het hele pad bedekken en langs weidedraad ik me voortbewegen moet.  Geen schrikdraad met spanning vind ik uit .... Maar aan takken me voortslingerend grijp ik wel in doornen takken.  Aaauw!  Sommige plassen kan ik hogeropgaand ontwijken.  Kom nu aan z.g. 60 k.m. wegje rechttoe dorp De Moer, een deelgemeente van Loon op zand, maar hier in de verlatenheid.  Haast een kruising met amper zijstraten bewoond maar wel oude grote kerk.   Waar haalt pastoor/ herder zijn schaapkes nog?   Aan kruising dorpke een zaal annex café.   Neem er mijn pauze , dorpsklanten  of andere passanten, vermengen met wandelvolk hier.  Na rust direct dorp uit een weidegebied in met houtwallen en een diepe sloot erlangs, ruil het weer in voor bos en verder donker sparbos.  Kronkelpaadjes.  Om later een gestrekt boswegje te gaan enerzijds moerassig en pijpestrooitje gelig en jongere aanplant, anderzijds dicht en donker en meerder boomsoort.  Bos uit een lange brede zandweg tot een uitkijktoren over plassen en weidegebied.  Langsonder heuvels kunstmatig van opslag huisvuil stad en ommeland.   Nu meest groenig als natuurlijk lijkende.  Langs moerassen en wijdsheid in.    In ontwikkeling om meer ander gebied als eerst akkerbouw en weideland dwars nu door per veldweg.  Zie links grote plas genaamd blauwe meer.  Nu recreatieplas maar winters stil nu.   De t.v. zendtoren van L.o.Z. torent inderdaad boven de wijde omgeving uit.    Even waakzaam lezen , want,... Lijkt een bord met pijl , [ verkeerspaal met wegnaam omver gereden te zijn, jawel; plat!  Opnieuw de luwte van bos in gaande.   Een dubbele stam , gespleten mogelijk door bliksem , hangt enerzijds vervaarlijk laag over pad te gaan steunend met zijn bladkruin over oude dennenbomen andere kant pad.  Diep bukkend  kan ik voorbij.  Ga om vuilstort en verwerkingsbedrijf Spinderd  heen middels bomenlaan en asfalt traag verkeerswegje , weer viaduct onderdoor van noordelijke randweg stad Tilburg.  Draaien wat links/ rechts nog om, langs hondentrainingclub waar kortere afstanden rust hebben , in de kantine aldaar.  Even dreigt asfalt ; maar ziet; we mogen plots de weg af langs afrastering , gaand van een MOB- complex verscholen in bos.  Mob , staat voor mobilisatie, in tijd van de koude oorlog opgezet, en materiaal als rijdend , opslag van de geallieerden , die hun rollend materiaal destijds achterlieten of schonken aan de staat want overbrengen terug was te omslachtig en duur.... Volgen door dit bos , en paadjes omhoog en afdalend.   Nog een traliepoort door.  Dan rood asfaltfietspad stuk volgen weer terug rimboe in.   Weer bukken voor laag overhellende bomen.  Kom weer aan industriegebied en is het uit met de bospret.   Moet nog een weg, nou ja,  in reconstructie volgen , met langs al geplaatste riolering en straatbanden maar wacht op invulling met asfalt tientallen c.m. diep lopend.   Zand baggeren dus.  Volgt een lange weg door doodsaai industrieterrein.  Na door een greppel gaand bos uit.  Oude weg naar Dongen langs en ga ik de stad in na een brug over het W.- kanaal.  Tilburg in.  Onder een hoge flat met vele tientallen woningen wordt het krijtpijlen volgen door allerlei straten, al gaat het in hoofdzaak zo recht mogelijk op de finish af.   Maar toch; saai.  Drie delen deze tocht die zo kenmerkend zijn.   Saaie industriegebieden , stadswijken en toch ook nog natuur.   En dit laatste was dan wel weer de moeite waard.  Sta vrij plots dan aan de zaal.  Zag aan herkenningpunten onderweg door de stad welke richting te gaan.  Ik blijf kalkpijlen op verhard verafschuwen.  Wel hingen in de natuur nog papieren pijlen geplakt of vast geniet.  Restant plannen deze decembermaand zijn; haast traditiegetrouw; Kersttocht vanuit camping in Luyksgestel, van De Grenslopers.  Tweede kerstdag Dommelen Valkenswaard en  dan randje oud-jaar de grenzeloze tocht Luyksgestel-- Lommel v.v.  Ik zal gaan vanuit  Luyksgestel.  Tocht is een samenwerking in vriendschap met twee clubs, t.w. Olat en Milieu 2000 .  Wie weet , treffen wij elkaar daar ook.  Blijven wandelen dan dus. 

Deze restant eindejaarstochten hebben ieder hun eigen aparte gezellige sfeer.  Naar de tijd ingericht. Waar ik altijd reikhalzend naar uit kijk.    Houdoe!  Zie ik u hier niet; wens ik U allen een fijn kerstfeest een gelukkig voorspoedig  vooral gezond [wandel]- jaar 2012.     Peter Heesakkers

Brrr, het valt tegen als ik de deur uitkom.  Niet alleen grijs en kou , maar ook mistig.  Aan het station staan in alle vroegte een groep zwarte pieten , knechten van de sint.  Sinterklaas is weer in het land.  Ik passeer het enthousiaste groepje met de opmerking. Jullie zijn nog heel niet moe. Jullie hebben vast de nachtdienst erop zitten, en zijn er al stoute kindertjes? Lol natuurlijk.   Geen wandelaars op het perron.  Ik kan de sneltrein nemen.  Eenmaal buiten de stad verdwijnt het landschap achter een dicht mistgordijn.  Pas op Tilburg centraal bij de overstap ontwaar ik een wandelaar.  Het zal vandaag  grauw, donker en mistig tot zeer dichte mist blijven.  Erg traag boemelt de stoptrein naar station Universiteit.  Via ingewikkeld bedachte omlopen  terwijl de zaal van vertrek aanleunt aan dit station , ga ik over een verhoging en hoor plots een kreet van herkenning.  Het blijkt oud-stadsgenoot nu Zeelander, Peter Berkvens te zijn die van tegenovergestelde richting, ook juist is uitgestapt.   Alweer lang geleden, zo gaat dat vaak binnen het wandellegioen, besluiten we tezamen op weg te gaan.    Trappen af van hooggelegen startlokatie, tunnel spoor onderdoor, trappen weer op heeft de eerste beenspieren aanspanningen alweer opgebracht, soort rekoefeningen dus.  Gaan langs flatgebouwen van bouw rond de zestiger jaren vorige eeuw, die er erg slecht onderhouden , onderkomen uit zien, langs plantsoenen en hoog struikgewas, eveneens slecht bijgesnoeid.   Achter de campus van de universiteit door, bosachtig wandelpark in.  Niet onaardig begin voor een grote stad, zeker niet.   Volgen wat padenwerk met toeristische markeringen van wandelroutes.  Betreuren dat de zon zich schuilhoudt want de herfstkleuren zouden mooier uitkomen.  De bossen en lanen , brede paden ook zijn er in alle kleuren en variaties.  Een kat komt op het idee een poos met ons mee te wandelen, maar ziet er later van af.   Geen wandelschoenen aan....   Een mooie brede planken boshut voorbij , weer wat toeristenpalenroutes, komen we aan de oude rijksweg naar Breda over.  Twee maal verkeerslichten langs middels fietspad belanden we op een brede bosweg weer de rust in.   Gaan even nog door een meer recente kleine villawijk om via een wijkpark weer in bos te gaan.  Enerzijds een ruigtegebied meer broekachtig, waar galloway runderen zich tegoed doen aan het groen.  Pad slingert door als over wildroosters tot aan rood asfaltpad voormalig spoortracé  enkelspoors tussen Tilburg- Alphen -Baarle Nassau -- Hertog - Turnhout.  Onze Belgische vrienden noemen dit een ravel.    Nu meest weilanden beider kanten.  Gaan onder viaduct snelweg Breda-Tilburg door.  Er staan waar mogelijk krijtpijlen op de verhardingen getekend.  Ben ik vooral bij vochtig weer huiverig voor.   Heb liever hangpijlen of bordjes, maar de vereniging van natuurmonumenten heeft bezwaren tegen  te veel pijlen in als bossen.   Merkwaardig toch voor een dag , terwijl er de natuur tegenwoordig vergeven is met wandel en fietsroutepalen en bebordingen.....Voor jaren bevestigd. Volgt nu een betonnen route vanwege in industrieterrein. Wat saai.. Transportfirma's lijken de overhand te hebben en opslagloodsen.  Moeten uitwijken voor een hele motorclub.  Intussen zijn twee afstanden gesplitst, met ons , gaan autoweg in herasfalterings werkzaamheden over, naar landerig, om via zandweg bomenrijen oude spoorbaan genoemd  de Rielsedijk even volgen , komen de 40 rs weer erbij even, gaan via fietspad wegje af het bos van natuurgebied Regte heide in.   Ja spelling naam is zo.   De mist tilt even haar dik vitragegordijn op om ons de bossen en de weidse heidevlakte te laten bewonderen.  Hoge gelige en bruine grassen met her en der oude dennen en bomengroepen, boomwortelpaden slingeren ons tussen bosperceeltjes en heidevlakten.  Rust en schoonheid omringen ons langdurig, in al haar herfstpracht.  Opnieuw volgen toeristen routepalen en tekens een mengeling van welke afstand of routenaam, dan ook ,op.  Ruiterpaden door en kruisende.  Ik vermoed in dorp Riel uit te zullen komen , maar met een grote zwaai over de heide gaat het eerder op Goirle en de rijksgrens bij Poppel op aan.   We laten een schitterend  uitgestrekt bos en heide gebied achter ons. Steken weg Turnhout-Tilburg over en mogen de rust in een kantine klein maar knus van een manege , nemen.  Zicht op de stallen, en de rijpiste, hebben we onze afleiding.  Op zeker moment komt Peter v.d.V. -Veldhoven ook binnengestapt, en zet zich bij ons aan tafel. Ziedaar , drie Peters aan een tafel!... Wordt 1-2-3.  We zitten er wat lang te keuvelen , maar gezelligheid kent geen tijd, toch.  Peter Veldhoven,  verkiest nog te blijven , wij gaan weer in de hoeven.   Na de stallengeur bij uitgang kantine ingesnoven te hebben van hooi en paardenklavei, [moppen ] -- , gaan we weer op weg. Klinkerwegje brengt ons terug weg over en moeten een wal talud van verkeerslawaai beklimmen. Horen in Goirle trommels en muziek van een fanfare, mogelijk doet  sinterklaas en gevolg het dorp met intocht aan.  Die man heeft het druk , en is nu dezer dagen overal, dat heb je zo met heiligen.... Een kranige altijd jonge oude man, eeeh , sorry; bisschop.  Gaan verderop pad op de kam van talud weer af, wat landerig even in en door, en mogen weer bos in. Eerst een oud kasseienwegje.  Een eikenbomen en ander boompjes en struikgewas groenstroken met opvallend veel brem en nota bene ; bloeiende bremstruiken door!...  We zagen onderweg al vanalles bloemwerk nog in bloei of pracht staan, merkwaardig toch die natuur.  Peter B. en ik zijn nogal eens verrast met de aanblik.   Door een zandvlakte van droog rul tot vochtig een heideveldje door.  Weer wandelroutes langs en door en hoefijzer geduide palen.   Moeten diepgaand droge sloot  of greppel door,  en mis nog juist een hondenaflaat-exemplaar op de stoep volgend.  Gaan langs muren afdalen in tunnel met nette  kunstige talenten van muurschilderingen, en komen tunnel uit omhoog weer tegenlopers.   Blijken de eerste 40 rs. te zijn, die in rap tempo ons hun hakken en achterzijde , ruggen dus, laten zien.   We moeten weer een talud dijk op en volgen een hele poos.  Gaan er af , en kruising Turnhoutsebaan over via groen licht, en volgen een fietspad richting de kruikenstad. Tilburgers noemt men Kruikezeikers in vergelijking met b.v. Mechelaars Maneblussers.  Die naam dankt men als oude textielstad, en de urine moest altijd opgevangen worden door de arbeiders , om stoffen te bleken....{.}   Veel steden en dorpen hier te lande hebben een bijnaam.  Gaan viaduct onderdoor waar als menigmaal de liefde voor iemand betuigt wordt in geschrift en tekens, en ander minder prettige leuzen vaak en grafiti.  Politiek gericht meestal, en ook denigrerend bedoeld.  Gaan vierbaansweg over met weidse bocht tegen verkeer in over pechstrook naar benée. n.b. ; een stuk bosperceel was mooier als afdaalstuk , maar die route bleek volgens tekens herzien door de routemannen.  Merkwaardig toch...   Gaan onder viaduct weer door en draaien een graspad onderlangs wegtalud mooi beschut nog , langsheen een regenwater sloot van bedrijven verderop, weer weg van de ring over een park in.  We zien weer vanalles bloemwerk bloeien en planten en we zijn het eens een begin van bloei berenklauw{!}   Het neigt toch echt naar wintertijd... Wat is er toch aan de hand met de natuur?.. En toch ook late herfsttaferelen ook in dit park, wadend door gebladerte.  paddenstoelen aller soort en maat zagen we onderweg ook. We geraken in de bebouwing der stad, en verbazen ons als ook in de tuinen en gazons , dat er witte bloempjes , eigenlijk nog diverse planten en bloemen koppig doorbloeien.  Het gras groeit ook nog lustig door. Hortensia's en dahlia's chrysanten  een laurierenheg in bloei staan, Peter B. en ik kunnen onze verwonderingen niet op.  We gaan door een wijk nu met universiteitsnamen als professoren, conservatorium en Academie door, een verscholen zigeunerkamp en nog wat huizen en universiteitsverwante bouwsels en appartementen voor studenten, dan wat hoge bouwsels, kruising verkeerslichten overstekende, gaat het recht op de stationstunnel af met een duik en klim op naar het zalencentrum waar de finish lonkt.  We sluiten af met een kop koffie.  Heb nog even her en der mijn bijpraat met deze en gene.  Frans Stl.  heeft ook gemeld zij het niet om te wandelen maar toch nieuwsgierig wie er allemaal present tekenen vandaag met Haagse Henk eveneens medetoeschouwer.  Al met al een zeer mooie route vandaag, wisselend, knap uitgestippeld voor zo'n stad.  Zeker voor de nieuw komende.  Echter; het verrassingselement voor mij is er na jarenlange deelname wel van af.   Vernieuwing van routes is wel op haar tijd en plaats, vastgeroest als men is met traditionele routes.   Tilburg e.o. biedt veel meer mogelijkheden.  In mistig grauw donker weer gaan Peter B. en ik onze weg over de rails. Peter op Walcheren aan ik dichterbij.  Voor volgende week kijk ik smachtend uit naar de winterserietocht van OLAT vanuit Nijnsel, behorende tot St.Oedenrode, een tien tot 13 tal k.m. noordelijk van Eindhoven.  Gezien omgeving en de aantrekkelijke parkoersen altijd, en organisatie zeker doen.  Wie weet; zien we elkaar daar ook.  Door blijven wandelen elke week , dan zal dat vast en zeker gebeuren. Dus groet ik u met; Houdoe!

Peter Heesakkers

Mijn tuindeur kraakt en piept wanneer ik naar buiten stap. Klinkt ook nog extra in de stille vroege morgen.  De weerman van onze provinciale radio, beweert dan dat het gaat regenen.  De man is wars van computeruitslagen van weersvoorspellingen en gaat puur op  { voor}--verschijnselen in de natuur af, en vaak heeft hij het gelijk aan zijn zijde.  Niets wijst er echter op , en ik tart het noodlot om mijn plu en regenjack thuis te laten en te wisselen voor een wollen exemplaar.  Het is frisjes , helder,  en boven mij zit de lucht vol vliegtuigstrepen.    De nog laagstaande zon kaatst het toch al felle licht in de ramen van een glazen kantoorgebouw en doet mijn ogen knipperen. Langs een hele kolonie duiven loop ik af, en zie dat een duif een takje oppikt en wegvliegt voor mijn voeten.  Zou die nu al bijna medio februari aan het nestelen zijn?.... Is dit het teken van vroege lente?.. De zon klimt snel als ik op de trein wacht.  Het station;  , waar uiteraard veel mensen uit stad en land samenkomen. Ik kijk ;…. Is ze het nou ? Is ze het niet? {Uit vervlogen tijden}…. Ik kijk of ze kijkt , en als ze kijkt , kijk ik weer niet, tot zij weer kijkt. En zo kijken we even heen en weer.  Maar ja; je kan wel blijven kijken….  Ik stap de trein maar in.  Alvast.  Echter:  Zo’n kleine 10 k.m. verder slaat plots een vrij dichte mist toe, in het landschap. Zou dit toch op regen uitdraaien?.. De trein sukkelt vanaf station centraal Tilburg naar een der voorstations west , nu Universiteit genoemd.  Aan de overkant ervan piept het dak boven een dichte heg uit van zalencentrum Boerke Mutsaers wijd en zijd een naam en begrip.  Drukte van belang , maar merkwaardig , nauwelijks bekenden.  Veel nieuwkomers misschien en het plaatselijk dagblad heeft er ruim gewag van gemaakt deze wandeling.  Loop bij start een dieperik in onder fiets en spoortunnels door even langs Ringbaan West. Draai een straat in meteen de campus op van de universiteit , tussen hoge gebouwen en lagere paviljoens en park bijhorend door, vrij direct al het bos van de Warande in.  Mist is opgetrokken en is zware bewolking geworden voor de rest van de dag. Hondenuitlaters , joggers, zomaar wandelaars en fietsers en fietscrossers om ons heen.  Een mooie start en na alle zware regen voorbij, verhard zandpad door dit bos met radiale lanen en tussen-- slingerpadenwerk.   Vochtiger paadjes volgen opeen.  Mooi samengesteld bos ook menigmaal   uitgedund. Rij-bomenlanen markeren de bospartijen. Tussendoor rododendronstruiken alom aanwezig al volop in de knop {!}… Kleinere struiken en boompjes lijken ook al uit de knop te willen gaan.  Aha ! Lentebodes toch.  Tenzij …. Winter nog anders beslist.  Allerlei zomaar routemarkeringen van vrije wandelaars zogezegd duiken op vandaag.  Bospark door en langs hockeyvelden langs de draadafzettingen komt oude rijksweg Breda in beeld , oversteken ,  even hierlangsheen per fietspad om wat verderop een landgoed in te gaan.  Hoor een specht op bezoek gaan die beleefd aanklopt.  Het wordt een heerlijk gekronkel door bos en landgoed met oude villaatjes en bomen-boslanen statig beuk , eik of anderszins. Opnieuw gelardeerd met rodondendronstruiken, toch eigen in de streek.  De parkoersbrief put uit in bospaden en wegskes aangeven. Weg Gilze-Riel overgaand horen we plots een ambulance-sirene snel naderen, die Riel in gaat en dan ophoudt. Zal toch niet een wandelaar?....Een kuilig hard-zandweg op tussen landigheid.  Dan dennenbos en verderop de tunnel onder weg Breda-Tilburg door.  Een talud  heeft  verse tekenen van waaghalzen,  motorcrossers die daarjuist  een paar ruiters en ons toch zeer langzaam passeerden.  Zij zijn vanaf de snelweg zo dwars het talud afgestormd.  Draai een fietspad op het bekende oude Bels-lijntje { verbinding Turnhout-Tilburg }. Die zullen we vandaag vaker bewandelen zij het in stukken.  Een zandpad en wat wegskes draaien ons ruim om Riel-dorp heen.   Hard zand soms. Te zien is onderweg dat de regenmeter erg hoog gestaan moet hebben voorbije nachten en zo ook op de landerijen.  Volgen een andere oude spoorbaan zo papier zegt. Even .  Wel is duidelijk de rechte lijn-laan zichtbaar nog.  Met keienpad.  Was een aftakking vàn.   Een hele kudde pony’s draaft gezamenlijk door de wei , en nooit geweten dat die nog zo hard konden lopen met hun erg korte poten.   Een gestommel als van de grotere soorten/rassen. Zandweg komt , dan verhard , en vervolgens worden we de Regte Heide { juiste spelling naam} , ingestuurd.  Meest oude en jonge den afwisselend met open stukken hei en weer splitspaden, volgen velden jonge dennen met ondergroei van geel gras.  Wel wat modderig maar begaanbaar zeg rond plassen langsheen. Draai jong eikenbos in kronkelend door erg dras aan weerszijden , weer zandweg op met grote en kleine plassen en iemand heeft sleuven gegraven om water naar de kanten in de sloot b.v. te doen invloeien. Lopen tussen twee waters door langs vierkante hardstenen, naam maand op zijkant, en op platte kop spreuken, verzen  op natuur en maand betrekking hebbende.  Draai dan pad landerijen , akkers in , houtwallen en takken opeen als muur markeren de paden.  Doorn en andere struiken ook.  Een ruiterroute door. Zand ,meest graswegen langs een snelstromende hoogstaande beek . mogelijk de Leye.  Zo,n twee meter breed.  Kris-kras graspaden over , verlaat beek ons verderop.  Weg naar voetbalveld dorp Riel opaan waar spelers elkaar toeschreeuwen.  Achter dit veld een heggenpad en wat ruigte door kom ik aan de dorpsstraat. De dorpse stilte door tot aan een cafetaria waar de rust gepland is.  De eerste en enige na 15 k.m. ….. Druk beklant , vooral wandelaars.  Na rust dorpsstraat vervolgen , wat wegwijzers ook, om weer haaks het asfalt-fietspad, z.g. Bels-lijntje rechttoe-aan, opnieuw fietsers , dagjesmensen , hondenwandelaars uit de buurt en zelfs bromfietsers hier niet toegestaan , maar wie let er op…… Kom op punt afslaan van vanmorgen terug tegendraads nu gaande , autoweg zelfde onder richting stad zeg maar, tussen betonnen palen een natuurgebiedje door en terug B.L. pad op. Die hebben we nu wel genoeg gezien vinden ook anderen. , om wat verder er af te mogen bospartijen in van o.a. waterwinningsgebied van waterleiding Tilburg  te gaan, een compensatie duidelijk van B.L. padwerk.  Nodig gaande om in andere gebieden te geraken. Verbindend dus.  En opnieuw wordt de wandelaar getracteerd op allerlei moois en opnieuw rododen-struikwerk , zal prachtig zijn als ze in bloei staan straks. Padje in padje uit en af gaat het langs vijvers en plassen en bruggen , zandruggen overheen, door landgoedachtige natuur met opnieuw stoere oude bomenlanen die bos doorsnijden , een goedmakertje vast.  Loop met oude getrouwen en bekenden van o.a. goede oude tijd van weleer al een paar k.m. mee op. Oude en recente verhalen , en wandelbelevenissen , wandelplannen enz. Wel en wee, verleden en toekomst. Onder langs talud autoweg waar  verkeer raast te horen.  Weer Oude Bredase rijksweg langs even om bij verkeerslicht verder-aan over te steken.  Wachten tot de groene wandelaar op licht verschijnt, de rode zijn voor de koppige , niet willen wachtentypes met mogelijk gevolgen.  Hockeyterreinen tegendraads van vanmorgen langsheen. Weer “Warande-wandelbos” in , ander padenwerk  met weer stadse dagjesmensen, dravend of zwalkend, waar de doorloopwandelaar fel bij afsteekt. Toch weer leuk padwerk , met statige bomenlanen aller leeftijd. Van oude knoesten tot magertjes. De percelen begrenzende. Horen de treinen razen nu en dan en belanden langs deze lijnen uiteindelijk om ze een poos te volgen door het groen aan ook de  campus universiteit weer.  Achter rijen verwaarloosde flatgebouwen langs uit zowat rondom zestiger jaren , duik stenen trap af, nog geen roltrappen bedacht. Tunnels fiets en station onderdoor.  Klim taludtrap naar “Boerke M”  weer toe, en stap in de bedompte zaal binnen , wat deftig  ook , voor de geschonden wandelaar , met vieze schoenen en broekspijpen.  Afmelden , stempel en boekplaatje , en de vierde dag van deze winterserie zit er weer op.  Terugkijkend:  Had er geen hoge verwachtingen van , is enorm meegevallen mede door amper stedelijke bebouwing.  Veel afwisseling en veel nieuwe delen in de route.  Zeker niet onaardig.  Zouden wel wat meer rustposten eigen club in passen , wat volgens bronnen wel op de 40-route altijd het geval is.  Volgende week , wacht Olat-Middelbeers een 30 er voor mij , staat vast.  Dan zowat mid-weeks Hamont Achel bij de zuiderbuur. Waalwijk staat ook weer eens op menu, de rest valt te overwegen. Misschien zie ik U daar ook als u blijft wandelen.   Met Nrd. Brabantse groet : “Houdoe”!

Peter Heesakkers 

Merkwaardig of niet, ik zie geen bekenden instappen op het station.  Wat later bemerk ik toch  een stel middelbare leeftijd wat verderop met rugzak en in wandeluitrusting.     Tilburg–West roept de conducteur via de treinintercom.  Wat sedert enige tijd toch , universiteit genoemd wordt. Merkwaardig perron; erg smal en als de sneltrein voorbij davert aan de overzijde hiervan voel je de wervelwind die je aan kan zuigen.  Heb al eens meegemaakt hier dat het er spiegelglad was, ook bij een wintertocht.   Wat vreemde lussen gaande gaat het een betonnen trap af onder station door en fietspad-viaduct , een eind verder weer de trap op naar het zalencomplex welke aan de overzijde van dit station bevindt. De meute voor de langste afstand is zojuist al op weg gegaan. De route gaat de schuifpoort uit en er volgt een traject langs het spoor en middels fiets en voetpad gaat het achter een vijver door , van buurtpark welke nog een ijslaag heeft en in een wak de ganzen en eenden hun zwempartij hebben. Een eindweegs verder gaat het , het “Wandelbos” in , een wat vreemde naam want bos is om te wandelen. Een der trotse parken van de stad , waar een bos in een wandelpark voorzien is met asfalt en zandpaden. Die krijgen we ruimschoots te belopen. Cipres, rododendronstruiken , grove den , iep en wat al meer verlevendigd , dit bos-park.  Komen een eindweegs later dan toch weer op een doorgaande weg welke langsaf dit bos gaat , om via wat kleinere bospercelen in een uitbreidingswijk van Tilburg –west , De Reeshof genoemd te raken.  Anneke , een Tilburgse vervoegt me , omdat ik twijfel bij bepijling en omschrijving , en we gaan na overleg , wel of niet juist, verder. Routeman stoeit duidelijk met de stadse expansiedrift, om deze zoveel als mogelijk te ontwijken, wat ,m aardig lukt. Het gaat door wilde natuurstroken toch nog wat nieuwbouw door, om opnieuw het bos op te zoeken. We zien houtsculpturen van eekhoorn en vos o.a.  Gaan na sportpark een tunnel onderdoor voor fiets en voetgangers. Tunnel is van bij-station der stad. Toch weer nieuwbouw door en weer groen in . Draaien om groot golfterrein heen en een brug over brede sloot, en het is even een modderballet, en omzichtig stappen. Aan de overkant sloot roept een golfer of we een golfbal terug willen gooien naar ,m  , terwijl men er anders niet ziet op een balletje. Vooruit hij blij , balletje terug. Hoeveel zullen er nog op de bodem van de sloot liggen ?....In een wijk verder weg horen we vuurwerk afsteken , een latertje van Oud en Nieuw. Een statig beukenboom laantje stuurt ons naar de oude rijksweg naar Breda. Een oude witte bepleisterde villa kopt dit pad. , en dan gaan we de wijde leegte in. Land en tuinbouwgebied via een drassig graspad overgaand in asfalt. Een varkensfokbedrijf laat haar geuren aankondigen. Je kan tegen de lucht leunen haast.  Landwegjes volgen , wijde blik. Akkers en weiden afgezet met strookjes jonge bomen als buffer aangeplant. Anneke en ik zien stapels fruitkratten volgens ons , maar waar zijn de boomgaarden dan ?  Het asfalt lijdt veel van de winter en verbrokkelt en scheurt. We zien voor ons de landingslichten van de baan voor de vliegbasis naburig. Even nog open gebied en na de draai om een bosperceel mogen we weer de dras en modder in, na slagboom. Gaan kronkelende en hoekige paden, langs een sloot , toch brug over ervan , en na enig gebos belanden we aan de rustpauze die in de kantine van een manege voorzien is.  Ontmoet toch weer bekenden en MESA-gangers. Knoop een praatje aan, en ontdek ook Veldhovense Peter V.d. V. Hij besluit aanvankelijk mee te gaan, maar zijn kelk raakt maar niet leeg van het bruine paterkesnat, en zo gaan Anneke en ik maar weer door. Maken buitenkomend een verkeerde draai hoek om , maar ik herinner me dan de juiste richting mijn blaadje lezend. Weer den boeren buiten in. Ver weg boven een bosrand torent de woontoren {145 mtr} West Point uit. Het is prachtig zonnig weer en de dooi voorbije week heeft het landschap van immens wit naar groen omgetoverd.  Of…. Toch; in slootkanten zien we nog sneeuwresten. Wegje landbouw , asfalt gaat weer over in gras/dras smal , smaller, weer modderig door en langs weilanden en velden naar bos op aan. Brug over en blubberen bos binnen, bepijling toch niet altijd evident, alsook op papier even gokken wat nu. Nu zijn we ook in het gebied van de Tilburgse waterleidingmij. Beschermd dus ; en we kronkelen weer door een sparren en dennenbos meest met nog andere boompjes gelardeerd. Anneke is als niet ver vanaf wonend hier bekend , van haar wandelingen en fietstochten. De gemeentebossen , noemt de aanduiding hier. Allerlei wandelmarkeringen van wie weet welke organisaties komen we tegen. Tot we op de Gilzerbaan aanbelanden. , na even verder er weer vanaf gaand en over terrein even van een psychiatrische instelling. Heel wat paden gedraai volgt tot we aan het z.g. Bels lijntje komen , nu fietspad die in plaats van per rail nu dit asfaltpad Tilburg met Turnhout verbindt, Via Baarle Nassau/ -Hertog enclaves.

Na weer een geanimeerd bos en park-parkoers een landgoed door en weer bomenlanen eik en beuk , wenkt de oversteek na  antieke poort-kolommen van landgoed uitgaande , de Bredaseweg. Gaan die over na enige gestoei met knoppen van de verkeerslichten die ons in het ootje lijken te nemen. We vergaten te drukken! Om de lichten ten gunste van ons te activeren. Stappen langs de hekken van hockeyveld, weer een bospark nu Oude Warande in.  Veel stadse dagjesmensen hier. Al of niet met hond , aller ras. Het bos heeft een soort van radialen van paden netwerken, die samenkomen op punten en ik herinner me dat hier ook ooit het Tilburgs dierenpark huisde lang geleden. Een ven ligt er nog be-ijsd bij. We zien al gauw de aanwijzingen dat de finish nadert aan de campus en  gebouwen , paviljoens van de Universiteit van Tilburg.  Gaan paden volgen die uitkomen achterom verwaarloosd uitziende flatwoningen van eind jaren 50 begin ,60 vorige eeuw. Erg rommelig {!}.  Het spoor ligt ter andere zijde , gaat langs station, duikelen de trap naar benee, onderdoor spoorlijnen, helling voetpad en dan toch weer trap talud op. Zijn we terug bij zaal/uitspanning Boerke Mutsaers, een begrip in stad en ommelanden. Anneke en ik nemen er nog een op de afloop. Ons lijkt het , dat de tocht ingekort was ter elfder ure , zoals voorbije winterweken op meer plaatsen gebeurde. Op de klok kijkende was het best vroeg terug….We zien nog wat wandelvolk binnendruppelen, en de z.g. veertigers zijn nog achter ons.  Al met al een sterk wisselende aardige tocht, en de zon deed hier een schepje bovenop. Anneke had deze tocht uit een plaatselijk weekblad opgediept, en ik vertel haar wat de wandelmogelijkheden zijn per week en volgens de wandelkalender. Die was het best bevallen ook. Ze heeft grote wandelplannen. De zaal is opmerkelijk leeg , er moeten nog honderden onderweg zijn….An gaat naar huis , en ik besluit ook mijnsweegs te gaan, rondkijkend of er nog….Niet dus.

De rails liggen al klaar als ik op het naburig perron kom, en de trein staat vertrekkenklaar, ik haalde ,m nog net. Ik waag me even niet aan de tochten vooruitzichten. Wie weet tref ik u lezer ook nog ergens op onze wandelwegen.

Blijven lopen dus .  Groet ik u met de Brabantse groet:  “Houdoe”!

Peter Heesakkers

Daar had ie me bij de neus de genieperd ! Stak mijn neus uit de achterdeur , en direct kreeg ik een ijskoude handdruk en aai in mijn gezicht van een regent die maar van geen wijken wilde weten . " Koning Winter "; jawel .. Ze zullen hem toch temmen deze maand nog . Ter opwarming een stevige tred richting station . Geen medewandelaars te zien . Op het merkwaardig smalle perron van Tilburgs bijstation is het oppassen om niet meegezogen te worden door een aanstormende I.C. trein . en kies ik veiligheidshalve mijn positie bij een paal aan de overzijde van dit perron . Wie bedenkt zoiets ? De vertreklokatie ligt aan de overzijde , maar toch moet ik wat vreemde lussen lopen en trappen op en af ondertunneling door , om aan de zaal te geraken . Het loopt er aardig en de ruime parkeerplaatsen zijn al vol . Er meldt zich ook een hele pluk van e.o.a. Nordic-Walkingclub , die voornemens is onze wandelsporen te volgen . De meute die voor de "40 "kwam is zojuist op hol geslagen en uit zicht verdwenen . Wat rust en ruimte in de zaal toch . We gaan via de Vijverlaan met inderdaad een lange vijver op links zo snel mogelijk de bebouwing uit . In een plantsoen randje wijk staat een sofa met verhoogd hoofdeind aan een kant . Hij is van beton en nietsvermoedend zou je bijna denken dat hij er zo maar achtergelaten is . Ze staan verspreid door heel de stad , als uitnodiging aan buurtbewoners en voorbijgangers een praatje aan te knopen . Op het oog echt en verschillend gestoffeerd . "Ut benkske " , noemen de inwoners van de kruikenstad deze . Tussen haakjes : Kruikenstad staat evenals in Vlaanderen voor de Maneblussers { Mechelen } en Sinjorenstad b.v. Ook bij ons hebben veel dorpen en steden die geuzennamen of bijnamen . Ook wordt de Tilburger "Kruikezeiker "genoemd . Het verhaal wil dat Tilburg als textielstad de medewerkers in die industrie gemaand werden hun plas te doen ik kruiken , waarvan de urine als bleekmiddel werd gebruikt van de stoffen . Onder die naam staat er ook een standbeeld in Tilburgs binnenstad …… . U bent uitgegriezeld ? De wandelaar mag meteen het Wandelbos in , een park annex bos , met zand en asfaltpaden , rijkgeschakeerd in bomen en plantengroei . Hoor een specht op bezoek gaan want beest klopt ergens aan , en wat aarzelende lentepiepjes , de oefening voor het grote lenteconcert a.s. . Waar mogelijk staan krijtpijlen op de grond . Ben er verre van voorstander van , maar schijnt een gemeentelijke verordening te zijn . Elders hangen wel zwartwitte pijlpapiertjes . We blijven dicht aan de bebouwing rand stad middels plantsoen en parkpaden . De stad doet duidelijk zijn best de stad groen te houden zo lijkt .. Gaan stad uit over fietspad en via brug over Wilhelminakanaal op Dongen aan , om een eindweegs verder het bos in , te gaan , niet nadat ik over de volle breedte van de weg de berm maar opzoek want er ligt van boord tot boord door en wegverzakking op die hoek , een enorme ijsplas ., genaamd Wolterbeek . Verharde zandbaan met aardig vee en paarden en pony's aller soort of ras die ons gadeslaan . Even ben ik alert op een jongedame die met twee grote honden schuimbekkend een aan de leiband maar de ander los me tegemoet komt . Ik doe het bijna diverse kleuren in mijn boks , maar de dame laat haar mooie tanden zien en begrijpt mijn move . Vort gaat het weer , broek gespaard slingerend het bos door , over zachte grond want de dooi is ingetreden inmiddels . Ik geraak aan de randweg om Tilburg en gekooid blijf ik de afrastering tegen wild , volgen . Ga viaduct van de weg onderdoor en even haalt de parkoersman een truckje uit met ons . We moeten middels paaltjes weerszijden over prikkeldraad zien te komen maar zonder leuning of steunpalen . Die paaltjes staan wankel . Doorheen ruigtegebied van natuurpunt beland ik aan de grote stortplaats van Tilburg en een enorme natuurlijk uitziende afvalberg rijst op uit het overwegend vlakke landschap . We draaien er ruimschoots omheen zig-zag wegjes en een baan met eiken en beuk volgt . De radio en t.v. betonnen ronde honderd meter hoge toren met zendmast bij Loon op Zand domineert . Even verder ligt weer een bosparkoers te wachten om via een paralelwegje met verkeersdrempels later uit te komen waarover zich voordurend allerlei terreinwagens en SUV 's me tegemoet rijden . . Mag later dan gedacht weer terug bos in en kom aan open veld met grasweiden vooral , waar ik een laagliggend dijkje op moet . De zon scheen al volop vanaf het begin en plots zie ik een schaduw naast me verschijnen . Willy uit Nijmegen tekent present . Samen lopen we op de Eterij -café in Loon op Zand aan . Daar is de rust voorzien . De lopers zitten vrij verspreid . We zetten ons en even daarna , verschijnt er een dubbelganger van mijn leesfan Peter uit het Zeeuwse Veere in de deuropening . Nee verdorie ; hij is het tóch ! Even later tijdens alle bijpraat trekt Willy in eigen beweging zijn kuierlatten weer op gang . Peet besluit mee te gaan met me . En zo lopen we dorp uit een weidepad in en wat plukjes bos her en der de Loonse natuur in . Knotwilgen waar een ogenschijnlijk van beroep belastingambtenaar zijn kortwieken bot gevierd heeft . Bosheuveltjes op en af gaande en restanten van een autobrand treffen we nog . De sloten staan vol water zo het een sloot betaamt . Takken versperren onze tred . om in te houden . Even lijkt het erop dat parkoersman een oversteek met jonge bosaanplant laat liggen , want we volgen een hele poos een z.g. 60 k.m. weg , maar ja het autovolkje toert er behoorlijk harder op los . Ik krijg toch argwaan . Eindelijk slaan we het bos voorheen akker en weiland nu tot bos beplant in , over houtsnipperpaden en bereiken we het Geboortebos waar voor borelingen ter stede een boom geplant is met naambordjes en het zijn er nogal wat dus . Sedert 1998 . De toren met antenne piept weer . We gaan bos uit en kruisen een randweg noordelijk van de stad , stijgen langzaam tot bijna viaduct onderlangs autoweg naar De Efteling . Gaan lange trap van talud af nog pluk bos de meest noordelijke wijk v.d. stad in . Loes meldt zich bij ons . Wij beiden bogen op een tientallen jaren lange wandelcarrière met herinneringen tijden van weleer in de wandeltijden . Gaan tijd bebouwing door van de z.g. componistenwijk en Heikant en via parkjes aaneengesloten lopen we hier door . Dan volgt een saai industrie en zakengebied , met zo we zien sporen van een slechte economie want diversen staan leeg … Ophaalbrug kanaal over en dan zien we een mooi rustiek plekje met kapel en tuin met beelden van ooit Tilburgs weldoener in den vreemde Pirke Donders , een missionaris . We nemen even de tijd het kleine kerkkapel te bezoeken . Loes legt als volleerd stadskenster ons alles uit waar we zijn , wat het is , was , enz. We zijn terug in het drukke stadsverkeer en dus bebouwing van eind vijftig half zestig jaren vorige eeuw . Niet het deel van een wandeling die ik zoek , laat ik me ontglippen aan haar . De eerste lentepiepjes klinken al in de aldoor stralende zonneschijn en de crocussen bloeien al koppig de kou trotserend in plantsoenen en tuinen . Ook de sneeuwklokjes zijn rijkelijk aanwezig , als bode van de toch naderende lente . Het scheelt er nog aan dat ze niet kunnen klingelen , zou me een herrie geven toch . Hoewel …. { }. Peter en Loes en ik hebben onderweg veel bij te praten en anecdotes van tijden weleer strooien we in het rond . Wat groenstroken en singels en toch nog een wijkparkje door waar de overwegend allochtone jeugd hun conditie op peil houdt , belanden we al gauw weer op de finisch . Daar wordt vanachter een glas doorgekout , tot Veerse Peter besluit vanwege de nog lange reis naar Walcheren voor de boeg , zij vehikkel op te zoeken . Snelloper en meewandelaar en bestuurslid Ad meldt zich terug van zijn rondje 40 , en doet de zaal kond van een misverstand in de route , die lange weg bij Loon was niet de bedoeling geweest . We nemen zijn excuses onder dank . Het wordt plots wat erg stil in de zaal en ik zeg Willy dat ik maar op huis aan ga . Hij volgt me later toch maar , en zo kunnen we samen nog de trein in , en op centraal moeten onze wegen scheiden . Ik kies toch maar voor de I.C. i.p.v. het boemeltje . Einde van een zonrijke koude wind , dag .

Peter Heesakkers