BeneluxWandelen.eu

Driewerf Alaaaf  !!   Breng de bovenzijde van je linkerhand tegen je rechteroor en wang.   De rechterhand geef je aan degene die je ontmoet.  Dit is dezer dagen de carnavaleske groet of saluut naar de persoon welke je ontmoet.  Dorpen en steden hebben dezer dagen een carnavaleske bijnaam, en zo reis ik van Lampegat naar Oeteldonk , om per bus door Dwergonië naar Schoenlapperslaand te gaan.  Een Oetel is een kikker en die springt, hebt u 'm ?    Pas uit de trein komend tref ik medebeneluxer Roland Weijers, en gezamenlijk vangen we de busreis aan.    De weg naar de startlokatie kunnen we dromen.  Als we de locatie willen verlaten zien we confetti massaal en in dikte neervallen, de natuur doet er n.l. een schep bovenop het carnavalsjolijt met een zware sneeuwbui.    Als het wat aanvaardbaar mindert, besluiten we toch te gaan.    Oewaaa!  Koud hé!   Wauw!  { lol}.  Roland en ik zijn het al meteen eens dat we niet voor de langste afstand zullen gaan.  Voor mij als reden na de tweemaal terugkomende griep die ik achter me heb.   Dus een paar weekenden wandelen versaagt.   Ik vermoed dan ook de conditie van een wijkagent te hebben, {lol}.    Laat ze het niet horen.   Fruit heb ik ook bij me gestoken in de vorm van een appel, want;  "An Apple a day , keeps the docter away".   Het is kkkkoud, tenzij deze ontwent, na de warme stoof gedurende de zeer strenge vorstperiode  achter ons.    Was een echte huismus, en zo telde ik dan ook niet mee bij de voorbije vogeltelling jaarlijks.  Voorzichtigheid is nu de moeder van de porseleinkast, en ben dan ook warmkes ingepakt op weg.   Ontkom gezien ligging niet aan wat straten de stad zuidwaarts uitgaande.   Nu en dan schijnt de zon dan weer betrekt het en worden we uitgeleide gedaan door sneeuwconfetti , hagel en regen afwisselend.  We komen langs Mariakapel en ik knik eerbiedzaam naar Maria in het voorbijgaan , hopende dat ze snapt dat we het droger willen vandaag.   Het helpt, nou ja , even dan een zonnetje, maar als we uit zicht geraken begint de kermis van boven weer.    Ik vertel Roland , dat vast ex-wandelaars ons van boven plagen uit jaloezie, en alle hemelse stofvlokken op ons neer laten dalen.    Roland is het oneens.    Er zitten alleen maar goeie brave mensen zo weet hij.   Eindelijk zijn we de stad uit en lopen een laantje treurwilgen door welke overgaat in moddersopperij,  tussen weilanden, maar met wat danspasjes weten we het ergste te vermijden.   Na dit landelijk tafereel komen we aan een gewestweg terug naar Waalwijk randje , herkennen het Galgewiel, om dan toch het bos in te gaan wat puinverhard pad op.   Een ven brengt wat wisseling en bosweg vervolgt.  Komen in een groot wandelpark, wat asfaltpaadjes en ziedaar wel wat vroeg , maar daar staan ze dan een van de meest  geroemde medewerkers van de club vandaag met caravan als keuken en overdekt zeil terras met banken en tafels.   Mooie bloemstukken erop, en we kunnen al nu als we willen de gratis erwtensoep bestellen en als nagevertje een gratis eierkoek.   De club heeft elke tocht een verrassing in de aanbieding, en als opwarmertje geef ik nu al mijn soepbon af. Het is of een engeltje over je tong pst., of fietst kan ook.    De lepel stond bijna rechtop, goede kost.  Op deze clubrustpost wordt de wandelaar nog echt als gast gezien en we worden met alle vriendelijk en gemoedelijkheid erbij verwend tot in de grond.  Immer een gezellige ontmoetingsplek , en we dollen wat af met de helpers en bezoekers.   Maar je vergeet gauw dat we weer in de hoeven moeten, en hupsakee, daar gaan we dan weer.  Stuk park door en dan de mooie Loonse en Drunense Duinengebied in , een van de nat. natuurmonumenten.  Dan weet je vooraf, dit wordt excellent.   Eiken en beukenlaantjes en dan het bos in.   Een mooi statig sparbos volgt en Amerikaanse jonge eik.  Een bielzentrap bestijgend en dan dijkje in bos op.  Wasdanuu!?   Jawel we zijn het eens, Roland en ik , we horen weifelende lentepiepjes boven in het geboomte.   Zouden ze al weten dát?   Het wordt een regelrecht bosfeest nu onderbroken met een rietendak boerderij en woningen, wat veldjes en weidegronden en lege akkers.  Een natuurfeest.   Bospercelen gescheiden met statige oude bomenlanen.  Ons parkoersbrief telt dik drie zijden vol wandelgenot, zo aan de omschrijving te lezen vooruit.   Een groep ruiters van zo'n tien man passeert ons respectvol.  En na ons de galop.   Opvallend veel meerstammige bomen vandaag.    Komen aan een duinenrand , en wal van duinenrijen, krijgen wat zandverstuivingen te zien maar hoeven er niet doorheen te banjeren toch.   Fietspad volgen een poos die slingert, en bij een  monumentale beuk mogen we het smalle pad in.   Als het even zonnig wordt lijken aan de takken de druppels te blinken als parelen, bijzonder mooi.    Een breed fietspad volgen even , en dan komt de splitsing afstanden en kies manmoedig voor langere route.   Niet te versmaden zo blijkt achteraf.   Het summum van rust en genot, heel mooi en enerverend.   Een hele trits padenwerk allerlei soort boom en en struikwerk volgt.   We komen aan punt van splitsing grotere afstand , kies voor zekerheid , maar Roland kiest toch zelf voor langer nu, helemaal de omekeer.   Vrijheid blijheid, en zo zijn we samen weer alleen op pad , want het lijkt of het grote deel gezien grillig weer voor korter gaan koos.   Weer padwerk voor me en dan een klaphek door lijk ik in een weiland te gaan.   Klopt ook , van schapen.    De rust is voorzien  binnenin de schaapskooi.   Jawel!   Ben op tijd over de drempel want hemels confetti daalt weer neer.    Een terras is hier binnen en naast ons almaar kauwende schapen , die ons soms bezien en naar verluid  worden er gauw lammeren geboren.   De beesten doen zich tegoed aan rijkelijk hooi, hebben de bontjassen nog aan, en nee, geen enkel geblaat!....  Het zijn er enkele tientallen vast.  Geeft een beetje kerststallensfeer.  We worden niet uitgeblaat.  Kom hier Jaap en Tilly, en verdomd Roosendaalse Martien stiefelt ook binnen.   Het was al knus hier maar nu.... Het blijft doorsneeuwen en we besluiten ons over te geven en duiken de winterse taferelen in.   De schaapsstal uit.   Even weg langs en een haastige sportwagen , die flink gast.   Gaan we verderop weer de beschutting van bossen in.  Zompige slingerpaden door bos wei en velden.  Drietal klap en draaihekken doorheen,  en opnieuw bospadwerk.   Zien de gele trilzwam rijkelijk ,  op een oude afgevallen tak.   Knopen wandelroutes en toeristische markeringen aan elkaar.  Komen door boslaantje en herkennen de plek als Fellenoord, wat gegroepte woningen met rietdak.   Het blijft mooi hier.  Bosrijk ook, in alle variant.   Klimmen een dijkje op en volgen deze door het bos.   Afstanden zijn er bij gekomen intussen.  Gaan door wandel en speelpark en dan zien we opnieuw de caravan tentdakrust verschijnen en worden weer tot de grond toe verwend.   Na aangenaam verpozen verder door park en speeltuinen en stranden,  gaan we verhard dijk kanaal op om aan brug kanaal en rand Waalwijk af te draaien aan de overlaat, met attracties en overdekt binnenzwembad nu een asfalt pad in wat eerst zand was weet ik nog.   Wordt dan toch met een draai vanaf zand nog en langs een groot ven.  Opnieuw een parkgebied in.   Gaan verhard en langs een vijver, een dierenpark met lama's, geiten bokken zowaar ook al jonggeborenen,  reeën , herten , meer pluimvee en   kinderboerderijbeesten zelfs een zwarte buffel ligt er vredig ter aarde.  Met een groot stuur op zijn kop.   Nu weten we dat we voorgoed het bosgebied achter ons laten , en loodst parkoersman ons rap door wat straten op de wijkhuis finish aan.  Martien was er al eerder en is er nog. en bekende gezichten als immer aanwezig.  Frans Stl.  en Peter v.d.V. zijn er ook.  Het wordt even bijpraten gezellig als altijd.   Er volgt geen polonaise, nou ja , dan niet en nog bij daglicht willen Frans en Ptr. alweer terug op weg naar Oeteldonk.     Roland W. stevent ook binnen.  Nemen de bus weer. Peet besluit net in de trein zittend er weer uit te gaan om de Oeteldonkse sferen op te zoeken.  Hij had vast vreselijke dorst.... Kan allemaal , vrijheid blijheid in wandelland.  . Hebben weer een fantastische natuurtocht gehad.   We rijden langs licht besneeuwde landschappen dan weer groen.   En een stevige sneeuwbui begroet onze aankomst in Geinhoven , opnieuw overal verkleed jolijtvolk om ons heen.    Frans wacht op zijn bus, ik kan het te voet af, en  gaan we onze eigen weg.  Nu komende zondag wacht een vast mooie Kempentocht van OLAT vanuit Esbeek.   Mogelijk treffen we elkaar daar ook,  blijven wandelen dus.   Houdoe!   Alaaf! :::  Peter Heesakkers.

Wat zuid-nederland aangaat , laat het wandelprogramma zich als gewoonlijk , van de magere kant zien.   Vertrekzalen en accomodaties zijn aan Carnavalsclubs en aanverwante feestvierders verhuurd.. Veel wandelclubs hebben door dit feest  te weinig of geen medewerkers-vrijwilligers, en -of  durf niet om te organiseren, bang als ze zijn voor tegenvallende inschrijvingen.   De club van Waalwijk'82 , steekt de draak met dit gegeven, en doet al jaren voort, juist op carnavalszondag, en dat is geweten boven de grote riolen of sloten , waar dit jaarlijkse volksfeest veel minder ingang vindt.

Bezuiden de grote rivieren staat het dagelijkse leven op z'n kop, en als gewoonlijk komen veel "westerlingen" dan op Waalwijk af. De start vanuit het buurtactiviteitencafé annex ontmoetingsruimte, voormalig wijkschoolgebouw, is het beredruk al vroeg in de morgen.  Ruim 500 lopers melden zich.     Op het Eindhovense station tref ik mede- benelux-inzender - medewerker Roland Wijers, gaan gezamelijk bijkletsend op weg van Lampegat-Geinhoven , naar Oeteldonk, want dezer dagen hebben gemeenten  carnavaleske namen. Een Oetel is een kikker, vraag me niet hoezo. In Eindhoven is het opmerkelijk stil deze morgen . In het station zelf melden zich slaperige gezichten in allerlei costuums uitgedost, op weg naar of van de kroeg.  In Den Bosch komt Nicole ook erbij en zo gaan we via Dwergonië, en Kwastenlaand, naar Schoenlapperslaand, zoals komborden ons vertellen in plaats van de gewone komborden.   De streek van Den Bosch westgaande tot de Biesbosch is Langstraat genaamd , met een trits dorpen op rij. In meest lintbebouwing.   We gaan de oude jaren 20 vorige eeuw wijk uit.  Om de veel nieuwere z.g. componistenwijk door te gaan, steken een  bedrijventerrein dwars door.   Tuinstraat in toch weer een stuk wijk dus, om de stad uit te gaan . Fietstunnel onder vierbaansweg naar Efteling door volgen het z.g. halve zolen-fietspad. In de vetere het wijdse polderlandschap de witte stoompluimen van de Brabantse energieopwekker.   Naam slaat op de eertijds leder en schoenindustrie in de Langstraat.  Halve zool heet in nederland een niet normale...... Stad uit meteen een wijds zicht op de polders.   Parkoersman Rinus, doet wat we al vermoeden.   Een geheel nieuwe route, nu door de Langstraat-streek.  We gaan nog door een nieuwbouwwijk in de laatste fase.  Mooi , dat wel maar verlang toch naar de vrije natuur. Rinus  vertelde me van zijn nieuwe plannen en wil graag ook van andere lopers weten , hoe het nieuwtje bevalt.  Volg een uitvalsweg op asfaltfietspad wijk uit rechttoe door vlak land , naar Sprang Capelle, waar de zondagserust uitstraalt , vanwege streng protestants gereformeerd dorp,  maar ook de streek, overheerst de stilte op straat. We zien een ijslaag in de sloot , ja , hoewel helder stralend weer danst de temperatuur rond het nulpunt.  We komen aan de buitenrust der club, genoemd naar overleden verenigingslid , om haar te eren.  Na deze rustplek aan jeugdcentrum dat gesloten is vanwege zondag.....Gaat het door bebouwing Sprang vrij recent met grachten en gemeentetuinen gelardeerd door de bebouwing kris kras en hoekige straten en bruggen, dan wat villa's en oude  ex-boerderijen, nu puur voor woongenot, plots een zand-grasweg in met  groene boorden , wil zeggen struikgewas en boompjes , wilgenkatjes, riet, anderszins tot weer een weg op draaien. . Toch weer een veldweg in, door kale akkers en weideland.   Verspreide bewoning langsheen, met ver weg de koeltorens en witte stoompluimen van de electriciteitscentrale voor de provincie.  Polderig hier.  Een lange weg brengt ons in  dorp Capelle van Sprang.  De zaalrust voorzien met uitbundig carnavaleske versiering, geen hoempamuziek , maar de wandelaar overheerst het te verwachten carnavalsvolk.   Na rust een woonstraat het dorp uit.  En waar zojuist de langere afstanden aftakten komen ze honderden meters verderop weer bij ons op parkoers.  Een fietspad op dijk aan , behorende bij  halve -zolenspoorlijn van toen, nu een enkele tientallen k.mrs fietspad dwars door de onder-maas- streek.  De lijn is ergens begin zestiger jaren vorige eeuw opgeheven.  We draaien vandaag nogal eens dit pad op en af.....  Gaan op spoordijk achter ruime tuinen en volkstuinen voor aller teelt door , brede sloten weerhouden ons ervan mede door gebrek aan brug of loopplanken om hier vanaf te gaanen zullen we gedurig op de dijk  blijven.  Ruigte , wilderig , slotenrijk en nat gebied voorbijgaand. Glastuinbouwkassen alom in het benedenland. Mijmer ik over de warmtevangers welke mogelijk een bijdrage middels buizenstelsels, aan de verwarming van huizen kunnen geven.    Over energiezuinig en besparen gesproken.  Wat actueel is dezer tijden van stijgende brandstofprijzen en vaste lasten thuis.  Dan mogen we de dijk af het wenkende groengebied in.   En eigenlijk wordt het nu pas interessant , wat opwindender.  Het gaat door broekgebied , broekbossen, visvijvers en sloten en plankenbruggen zijn alom aanwezig. Een vogel-uitkijkhut.  Welig riet en rietboorden , canadabomenbossen en wilgenstruiken en bomen, onderbroken met weiden en akkers.  Hekwerk in en uit.  Beemden doorheen, hier leeft Rinus zich uit.  We ontkomen weer niet later het ex-spoor-fietspad te belopen.  Achter de lintbebouwing van de Langstraat,-- staat het om bekend-- door,  met hun diepe tuinen en eigen teeltveldjes.  Langs heggelanderijen, met weideveldjes zien we plots moe schaap, ooi dus, met haar eerste borelingen  zowat 20 a 25 c.m. hoge lammeren wankelend staan.  Moe is bezig voedsel voor het grut te vergaren , graast onverstoorbaar door.  We zijn duidelijk net te laat voor de geboorte. Pa lijkt ertussenuit, geschrokken van die drie dreumels.  Moe moet het weer in haar eentje zien te redden.  Schitterend gezicht en ik roep naar moe nog proficiat, ge het schôn jong.  Moe kijkt trots achterom naar die wandelaars, zo van heb ik dannie goe gedaon?   Zo hoort het ook , trots zijn. Komt wel goed met die kleine rakkers en de schapenfamilie.  Mooi lente tafereel!... Gaan weer achter huizen aller vorm in een bouwstijl de Langstraat eigen, en om bekend als vooral klokgevels.  Wild bos langsheen  , krijgen we de "Tonny Goedhart" herdenkings -openlucht pleisterplaats opnieuw in het vizier.  Een kop tomaten of andere soep al naar gelang de voorraad , gratis te bekomen met soepbon inlevering.  Gratis peperkoek , en de verzorgingsgroep laat het aan niks ontbreken.  Altijd vriendelijk , gastvrij opgewekt. Ik hoor aan de tafels en op de banken veelal de echte Hollandse westerse tongval en accent aanwezig.  De zuiderling is nog niet boven water, carnaval dus hè... We gaan hierna opnieuw terug west het spoorpad op , om met een draai noord en dan naar oost de beemden en moerassigheid in te gaan. graspaden.  Hek door en verder door beemd met rechte sloten er doorheen Dan langsheen een kanaal het dras en vochtig gebied uit de winterdijk op. Recht voor ons de autoweg A59 oost -west onder de Maas doorgaande daarachter zakelijke uitstulping Waalwijk met als achtergronddecor de metalen windmolens die onversaagd doordraaien. Anderen draaien nu door met het gerstenat, de molens zullen ons energie bezorgen.  De nieuwe alternatieve tijd. Want; de fosiele brandstof raakt snel op.  Een z.g. 60 k.m. wegje is nog even opletten met haastig verkeer, toch nog , ondanks wegdrempels , zonder deuren spot ik wel eens.... Een bermmonument van jong persoon die hier het leven liet in het verkeer.  Het gaat onder de  vierbaansweg naar de Efteling door die hier vlakbij van de A59 aftakt.  Rotonde dwarsend ,  weer zakelijk terrein langs. Kies gazon als grasweg langs heggenrijen, dan wat nieuwbouw in, overgaand in 50er jarenbouw. Park langs en  speel plein over , plaatselijk ziekenhuis voorbij, zoekt Rinus toch weer achteroms bij welgestelden en vindt hij een verdoken liggend park met vijvers en brug , waar lentepiepjes zich aandienen. Ik piepte vanochtend vroeg ook, niet vanwege de lente op komst , maar met een stevige kuch waren mijn luchtpijpen weer opengesteld.  We horen het gebonk en lawaai van een door de stad trekkende carnavalsoptocht, fanfare's kapellen en kunstmatige en electrische muziek,  die gaande is, en alom ligt er confetti en slingers op straten en boorden. Soms passeren we verklede mensen.   Het hertog jan-park laten we achter ons.  Ooit hertog heerser of regent  van brabant. Wat straten weer , voor een cafè staat een groep vierders buiten ons te begroeten al of niet al flink in de jajem of bier.   Kleine kinderen staan er ook bij , daar heb ik zo mijn opvoedengedachte bij.... Het gele nat vloeit rijkelijk en we worden nagejuicht en gelald, en aangemoedigd ook.   Draai bij deze zaak opnieuw even dat constante fietspad weer op wat telkens vandaag opdook.  Gaan even verderop parkje door met standbeeld van een non die tot de weldoenden hier blijkbaar toch hebben gediend, en waar weleer klooster met school gestaan zou hebben volgens bord uitleg.  De Nonnekesbrug over zo dit genaamd is, wijk in,  waar oud en nieuwbouw vermengd.  Kom dan in de oude bouw terug de St.Crispijnstraat in , waar de finish wenkt.   Ik had gelezen op mijn papier waar het nieuwe parkoers vandaag naar leiden zou.   Bij de eerste rustpost , herzag ik mijn lange afstandplan al.   Ben verder met al legende op wandelgebied schrijvende Jaap met vrouw Tilly  gebleven.   Onze keus bleek later de juiste.   Rinus: Je hebt zonder meer je best gedaan en op kleine gedeelten lukte het je ook , enkel, je hebt het gebied hier niet mee gehad vandaag.  Maar vast en zeker lukt het je ons als zelfwandelaar en kenner, om ons wat anders voor te schotelen.  Vandaag vond ik de vergezichten soms wat saai.   Maar voor de rest ; jullie inzet als de verzorgers, en parkoersbeheer , is zonder meer tof! Het is zoals altijd hier , weer een oergezellig nazitten in de huiskamer van de wijk, met een vleug carnavalsfeer.  In de bus onderweg terug stappen de carnavalisten met hele troepen alweer in op we naar lavenis elders. In Oeteldonk.  Ik ga m'n kuiten weer smeren voor de volgende tochten, anderen smeren de kelen.

Wie weet; tref ik U ook wel eens langs de wandelwegen. Blijven wandelen dus.  Houdoe!      Peter Heesakkers

Ik merkte het bij mijn aankleden , de broekriem moest ik wat gaatjes laten vieren. De achterliggende feestdagen en wat wandelloze weken door bijzonder winterweer hadden me nogal eens doen besluiten maar niet op pad te gaan.  Eigenlijk gedwongen puur uit lijfsbehoud.  Ik was niet de enige , te velen beslisten naar de getallen van deelnemers  de voorbije tochten te meten hetzelfde.  Vermeed liever om met mijn snufferd , ter aarde te geraken.   Ik was ook duidelijk wat breder onder aan mijn rug geworden.  Maar ach de kleermaker had erin voorzien.  Na opstaan toch maar even de lucht buiten aangevoeld en of de voorspelde gladheid als ijzel toch weer  mijn plannen zouden doorkruisen.  Buiten aan de zwarte heldere hemel wemelde het van de hemelse kerstboomlichtjes en in het zuid-westen laag een erg heldere ster. Zal destijds in het kerstverhaal voor de ster naar Betlehem aangezien zijn , wie weet.   Kan  echter planeet Venus ook geweest zijn.  Ga terug naar binnen en bereid me  voor om aan de eerste wandeling van het jaar te gaan beginnen.  Alvorens ik het vergeet :  Aan iedereen die dit leest een voorspoedig gezond vooral en succesvol wandeljaar toegewenst.  De trein vertrekt redelijk op tijd.  En onderweg daghet het in het zuidoosten. Het witte licht  kondigt de nieuwe dag aan.  Aan het busstation even later meldt zich o.a. Iris uit Nijmegen en nog wat losse wandelaars.  De goede voornemens om onder anderen meer aan beweging te doen.  Nemen een wat ongewone uitstaphalte, en glibberen en glijden alert naar de St. Crispijnstraat. Het ontmoetingscentrum der wijk , met een gezellig thuiskom of huiskameridee.  Aan de tafel met de div. routeomschrijvingen  is ook Iris aan het twijfelen geslagen, welke afstand vandaag hier.  We nemen er voorzichtigheidshalve twee mee , want wie weet.  En we zijn niet de enige twijfelaars zo blijkt.  Na de omwegpoort vanaf de binnenplaats van de voormalige school , wat oud-Waalwijk  door en Anthoniusplein over de wat recentere woningbouw in.  Hier is het extra ploeteren. We moeten door sneeuw, ijs en of een combinatie en resten ervan , door spekgladde straten , en o donders, al weken of maanden {?} Zanderigheid alom en bevroren grond.  Totaal overhoop liggende straten vanwege wegwerken door.  Geen stoeptegels of straatstenen , het lijkt een beproeving te gaan worden.  Kiezen langs wijkgrachten en plantsoenen i.p.v. van schier onbegaanbaar stoep weg of pad , de betere delen schaarse  van onze route. Verneem van diversen dat voorbije weken de routeuitzetters voor alternatieve en verkorte  en afgelaste routes moesten zorgen.  Iris twijfelt  ook onderweg nog. , maar zal later meer gewaagd grotere passen nemen en ik zal ze laten gaan.  We gaan her en der i.p.v. de route afwijkend over plantsoenen  voor begaanbaar , maar het is opletten, de grasperken en gem. tuinen wemelen van de hondentaarten in alle kleuren en maten en gewichten.  Je kan ze per pond ons of kilo zien liggen.  De baasjes of bazinnen hadden geen zin om met de beesten de deur uit te gaan of wat verder van huis, een schandelijke ervaring.  We zijn in den buiten geraakt.  En gaan richting almaar verhard , lees asfalt en straatstenen  rap richting Kaatsheuvel , bekend van De Efteling.  En de contouren zien we dan ook weldra.  Ik red het vege lijf om door een plantsoen te gaan hier door struikgewas , wat ook strui-kel-gewas blijkt, want ook hier liggen straten en stoepen er glad bij.  En jawel; de files auto's groeien aan , en de verkeersregelaars zijn er ook meer.  Het gaat voor ons omzichtig en naar het al gauw schijnt , is ook onze wandelroute sterk aangepast. Draaien door wijken en om zowat het hele pretpark heen , om er van af te keren middels zuidelijk gaand fietspad aan oude rijksweg naar Tilburg.  Merkwaardig !  In de zon dampen de lantaarnpalen en de boomstammen !...  Gaan op Loon-op Zand aan , en opnieuw de bebouwing door.  Weer gladheid en opletten troef.  We zien telkens ruim een meter hoge paar stenen laarzen die erop duiden dat de Efteling nabij is , aan de wegkanten staan.  Veel kerstkransen aan de voordeuren en kersttaferelen aan huizen en in voortuinen veler aard en fantasie.  Ook de enorme vuurwerkresten liggen nog alom in de bebouwingen op straat van de voorbije oudjaars en nieuwjaarsnacht.  We slingeren door L.o.Z. en dan blijkt de rustplaats gesloten en met een brief aan de deur alsdat er een balans en schoonmaak plaats vindt met een sorry.  Wat tientallen meters verder een gelegenheid bij een evenementenhal met zaal-café en resto , via glijen naar en over de stoepen om  de toegangsdeur te bereiken. Het is er prima toeven en vrijwel alle wandelaars vermengen gemakkelijk met het  rommel-snuffel- markt kijkbezoek . Zie veel bekenden wat een rondgang handjesschudden oplevert.  Na wat langer zitten hebben velen toch voor korter gekozen vandaag , en ik sluit me erbij aan.  Je blijft door ingehouden lopen veel te lang onderweg.  Na wat L.o.Z. -bouw geven de borden eindelijk aan dat we Nat. park Loonse en Drunense duinen ingaan. Aha ! Eindelijk het moment suprême ; denken we….  Nee in de bossen wordt nooit gestrooid en het wordt weer glijden en glibberen , vertrapte sneeuw en verijsde paden , en sneeuwresten zijn ons deel. Het sluipwerk gaat voort.  Soms hebben we houvast aan oude boomschorsresten en kleine takjes op onze paden , geven wat houvast onder de zolen,  en nu en dan zand. En verderop zelfs een poos los zand baggeren. En pakken takken vast  soms.

Ik merk op met een lach; wat hier teveel gestrooid is , ligt elders niks of te weinig.  Heidevelden en gekapte bospercelen open stukken glijden het oog voorbij nog in meest witte deken.  Toch wagen er zich dagjesmensen in de bossen hier , en zelfs terreinfietsers trotseren   de toestand glibber en glij!  Straf toch .  Het is voortdurend begaanbaarheid zoeken voor die arme wandelende sloebers , want is asfaltfietspad en harde bospaden zijn besneeuwd en ver-ijst, mede door de recente ijzelval.  Heb me aangesloten bij een bekend nabij Arnhem wonend stel, dat ook de gladde auto en binnenweg verhalen  vertelt.  Wat hebben we toch veel over voor onze vrijwillige hobby.  Maar die verhalen kwamen 't alle kant overigens van meelopers.  Iris is allang uit zicht verdwenen, ook kortere weg gekozen. Toch anders ook niet voor een kleintje weer vervaart.  Het sneeuw en ijs knappert al de hele tocht onder onze schoenen.  En ziet ginder in de verte; de open luchtpost der organiserende club.  De z.g. wagenrust. Het versnelt de stap , en o zaligheid , de oase voor de vermoeide op apostelvoeten , ploeterende wandelaar zijgt op de klapbanken en tafels onder een tentdak neer , met een camper als keuken  ernaast.  Het is een en al gekwek hier , wat een gezelligheid , en het personeel heeft kerststukjes  op de tafels , en kerstversiering alom aangebracht, en het altoos gratis toetje der club heet nu eierkoeken  en zelfs glühwein  mag zoveel als wil genuttigd worden, en warme dranken 50 cent , en soep in plastic bakjes gaat ruimschoots over "den toog ". Voor zegge en schrijve Een Euro!

En de vriendelijkheid die er ook altijd is erbij.  Het noodt weer tot langer verblijf, en het is puur gezelligheid en opgewektheid hier.  Dan moet het weer verder. We sluipen het bos en duingebied uit. Omzichtig,  landelijk in , met imposante stapelwolken aan de verten, maar de zon blijft winnen al zowat de hele tocht toch wel.  Krinkelen door wegjes en fietspaden , huisje , boompje beestje kerstuitingen allerlei langsheen . Dan komen we aan uitspanning Galgenwiel . Vast een historische plek hier, een straf/martelwerktuig in vroeger eeuwen.  Het gaat nu veel minder dan ooit door de Waalwijkse bebouwing op gebouw De Wierd af , waar wijkbewoner en wandelaar zich in handenschudden en fijne sfeer vermengen.  Toch nog bijna 600 moedigen opgekomen verspreid uit het land , verneem ik , en met opluchting bij de organisatie.  Dit was voorbije maand elders te lande wel anders , maar het pleit wel degelijk voor de Waalwijkers.  Het is en blijft een trekker toch hier. Maar het aangepaste parkoers , daar maalde zowat niemand om . We zagen elkaar weer eens. Ik bemerk dat onze heer  daarboven langzaam stiekum bezuinigt op daglicht , tot naar donker bijstelt. Fluks naar de lijnbus dus en daar stapt wandelend Nederland ook weer in , en het gebebbel zet voort.  Al met al doet het weerzien en de winterse toestanden het glij-glibber-bibberweer alles vergeten toch. En ook kennismaken en weerzien zijn een van de pijlers van de wandelingen toch zo blijkt.  Gastvrijheid; daar heeft de club vandaag patent op. Met Nicole, die nog door moet naar Helmond en overstappen, gaat het op huis aan per trein uit de provincie-hoofdstad.

Ben blij vandaag toch weer de benen eindelijk nou ja gestrekt {?}…. , te hebben. Voelde mijn onderdanen wel  protesteren dat ik ze uit de winterslaap had gehaald, en mijn buikje en brede onderrug ? Die had ik nog !  Nee-nee; ik doe nog geen voorspelling van voorgenomen tochten, maar ik wil wél. Zal bij Koning Winter te rade moeten gaan.  Gewoon blijven lopen ; zien we elkaar vast ook ergens wel . Op z'n Brabants groet ik u weer: Houdoe !       Peter  Heesakkers

Zondag 08 Juni 2008

wsv Waalwijk ‘82

Halve Zolentocht

Het was deze winter al een uitgemaakte zaak, we zouden ook minstens één van de Waalwijkse zomertochten meelopen. En vermits we de Fellenoord vanuit Drunen gemist hadden … Is het weer in Hemiksem redelijk goed op deze zondagmorgen, vanaf Wuustwezel neemt de mist toe. Tussen Meer en Galder loopt een negerin zowaar te voet langs de rand van de snelweg, met pak en zak! Ik bedenk dat we toch wel in een merkwaardig tijdperk leven, alles moet kunnen. Bij het binnenrijden van Waalwijk maakt een thuisgevoel zich van mij meester. We zijn dan ook al zo dikwijls vanuit de St-Crispijnstraat vertrokken. Parkeren doen we gewoontegetrouw bij het bowlingcentrum. De straten hangen vol met oranje vlaggetjes, koning voetbal is weer neergestreken. De dame aan de inschrijftafel zoekt vergeefs naar mijn naam. Jij bent toch die man van de foto’s zegt ze vertwijfelt. Ik beaam lachend, van mijn handschrift kan ze ook al ‘geen chocola’ maken.

We vertrekken door de muistille, typische Waalwijkse straten en lanen met veel groen en grachten. Zetten koers richting Sprang-Capelle en langs de Eikendijk richting Kaatsheuvel. Zwaluwen scheren zeer laag over de grond. Een teken van regen of zonneschijn ? Bij het eerste klaphek een bordje met de magische woorden : Loonse en Drunense Duinen, hét uithangbord voor de wandelaar in deze streek. Bij stil en redelijk drukkend weer genieten we van de bospaden. Tot onze verbazing stappen we richting N261 en erover richting Efteling. Lopen voorbij groots opgezette werken (een uitbreiding van het pretpark ?) en wat asfaltbaantjes tot de golfbaan. Hier mogen we opnieuw het hoge gras in en even verder de bossen van Huis ter Heide. Bramen staan overal weelderig in bloei. Is het parkoers verschillend van hetgeen we gewend zijn, bosrijk is het alleszins. Na 12,4 aangename kilometer kunnen we een eerste keer rusten in het mooi versierde chalet van tennispark Verboven. We hebben het best naar onze zin.

De 40km splitst hier meteen weg van de 30. Ik had het weer eens niet gezien, Linda is gelukkig wel bij de pinken. We stappen opnieuw Huis ter Heide in, halfopen gebied met een afwisseling van weilanden, ontluikend maïs en bosstroken. We zijn hier vrijwel alleen en genieten volop van de rust. Plots staan we voor een grote plas met redelijk wat plantengroei en kwakende kikkers. Aan de overkant ligt Tilburg, herkenbaar aan de grote toren. We mogen terug de bossen in waar spar en berk overheersen. Het zonnetje breekt stilaan door de melkwitte nevels. Voor ons lopen twee dametjes, het sein voor Linda om ons tempo met een ruk de hoogte in te jagen. Ze lijkt wel de leidster van een husky roedel en zal kost wat kost eerst lopen! We draaien dan ook ‘op kop’ de paar straatjes van de Duikse Hoef in. Bewonderen er enkele prachtige lage villaatjes, landhuisjes eigenlijk. Mogen terug de bossen in en worden bij het foutlopen letterlijk teruggefloten door weer twee andere dames achter ons. Rust nummer twee komt er aan na 25,8 km. Een echte wagenrust, wel met enkele bankjes en voldoende gras voor zij die in het zonnetje wensen te rusten. Ik kijk het even na, we stapten exact 2:05 over 13,4 km, een meer dan behoorlijk tempo zou ik zo denken.

Moe zijn we zeker nog niet en we blijven dan ook niet te lang zitten. Stappen over een graswegje naar de Midden Brabant weg (N261) die we een eindje volgen. Mogen aan de overkant opnieuw gaan genieten van de Loonse en Drunense Heide en zijn heerlijk slingerende bospaadjes. Een open plek met groene heide en even verder menselijke kaalslag zorgen voor enige afwisseling. Bij een grote vijver, verworden tot honden zwemdok, weten we de caravan rust vlakbij (km 33,2). Terwijl wij genieten van een drankje komt Martin er ook aan. Die heeft lang achter ons moeten aanjagen vanwege de weinige rusten en ook wel het stevige tempo dat Linda er vandaag op nahoudt.

We zullen het laatste uurtje samen afleggen. Volgen het klassieke fietspad langs de Waalwijksebaan naar één van mijn lievelingsplekjes in het parkoers, Plantloon. Telkens weer geniet ik mateloos van de prachtige dreven van dit stuk bos, welke tekening de parkoersmeester er ook in uitzet. Deze keer leidt hij ons naar een fietspad bij een paar poelen en zo verder naar de speeltuin en het dierenpark aan de rand van het stadje. Ik neem de tijd om te genieten, mijn gezellen wachten mij bij het verlaten van deze machtige bosstrook op. Langs een prachtige groene laan lopen we richting finish. Net deze laatste kilometer krijg ik een klop van de hamer geveld door ‘la fringale’. Ik kom zowaar bevend binnen. Maar geen nood, we ‘doen een terrasje’ op de binnenkoer van De Wierd en de overgebleven boterhammen worden ‘soldaat gemaakt’. Ik kikker meteen weer op. Bij het verlaten van het zaaltje krijgt Linda nog een oranje bloemstukje cadeau van de lieve, immer lachende caravan dame. We nemen afscheid van Martin. Eens te meer liepen we een heerlijke Waalwijkse tocht. Organisatorisch hadden ze gewoontegetrouw alles weer prima voor elkaar en de Waalwijkse vriendelijkheid, alleen al daarvoor zou je hier regelmatig komen wandelen!

Volgend weekend oogt de kalender dun. Als alternatief voor de Sloeber kiezen wij voor het Zeeuwse Rilland. Een nog prille organisatie die vorig jaar startte en ons wist te charmeren. De mooie stukken Schelde bij de Bocht van Bath en Kruiningen samen met een heuse Belgische verzorging, zijn de verplaatsing zeker waard. Zondag trekken we dan naar de Gasthofstappers in De Klinge, de grensstreek heeft meer te bieden dan alleen maar de Smokkelaars.

Zondag 16 December 2007

wsv Waalwijk 82

Winterserie

Een zondagse dertiger in Waalwijk, daar zijn wij altijd voor te vinden. Met de Loonse en Drunense duinen hebben zij er een serieuze troefkaart en daarbij zijn het heel vriendelijke mensen. Ons karretje kent de weg naar de St-Crispijnstraat en de parkeerplaats tegenover de lokale bowlingtent zowat uit het hoofd. Het blijkt er -5° C te zijn, brrr …berekoud dus. Bij het binnenkomen botsen we meteen op Corné, Rudolf, Ingrid en Kees, begint ook een gewoonte te worden.

Een koffietje later gaan we op pad, geen Peter H. gezien, tegen de gewoonte in. Het is wat straatjes lopen tot voorbij de voetbaltempel van RKC. Daarna wordt het puur natuur. Voorbij een eerste plas kiest de parkoersmeester voor een bebost dijkje langs een waterloop. Baardwijksche Overlaat noemt het hier blijkbaar, ons bekend van de zomerse Fellenoord of Halve Zolen tocht. De grotere afstanden splitsen af en we mogen langs prachtige, half bevroren plassen onze tocht verder zetten. Merkwaardig genoeg geurt het hier naar look, iets waarvoor wij geen verklaring hebben. Konijnenpijpen dwingen ons uit te kijken waar we de voetjes neerzetten. Komen uit in meer open veld en wandelen langs grachten randje Drunen. Uit de luidsprekers van de plaatselijke voetbal vereniging knalt georganiseerd lawaai. Zo bereiken we de eerste wagenrust na 8,5 km. Het is behoorlijk druk hier randje kanaal. Nemen de tijd voor een gezellige babbel met ondermeer Lia. Volhouden kindje, waar en wil is, is een weg.

De extra lus zal ons in een rechthoek rond het voornoemde kanaal leiden. In het nog jonge bos niet zo gek veel wandelaars. Alleen zij die een hond hebben, lijken op pad in de koude ochtend. Bij waterwingebied De Margriet ‘keren we onze matras’. Worden ingelopen door Martin met wie we de rest van de tocht zullen afhaspelen. We rusten een tweede keer bij de camper en de super vriendelijke en vrolijke helpers, na 15,6 km . Trekken daarna verder door de bossen en voorbij Fellenoord. Kronkelende paadjes en prachtige beukendreven wisselen elkaar af. Corné’s team zijn tijdelijk onze wandelmaatjes. Maken dankbaar gebruik van Martins terreinkennis om in gestrekte draf naar rust drie te trekken, café Roestelberg na 22,1 km. De erg ruime taverne zit afgeladen vol met mensen … en honden! We worden toch vlotjes bedient en gaan er vrij snel weer vandoor.

Mogen de Roestelberg over, eigenlijk een zandbak met niveau verschillen. Hierna duiken we heerlijke naaldbossen in. De schoonheid van het parkoers wordt even verstoord door kaalslag aangericht door bosbouwers. Hierna volgt echter het mooiste stukje van de tocht. Een strook heide lijkt in vuur en vlam te staan dankzij het licht van een laagstaande avondlijke winterzon. De rossige en bruine gloed is onwaarschijnlijk mooi. Meteen daarna volgt een veld van hoge gele grassen, afgezoomd met het donkergroen van grillige naaldbomen. Werkelijk schitterend is dit allemaal. Tot onze verbazing moeten we opnieuw de zandbak over. Een lus van ruim vijf kilometer dus om bij dezelfde taverne uit te komen! Maar het was een beauty, zeker weten.

We hebben het nu eigenlijk gehad. Rustige straatjes door stille moderne wijken leiden ons naar de aankomst. Corné en co. zijn al binnen, ze hebben de pijlen naar de lus gemist. Met z’n allen genieten we na van een werkelijk schitterende tocht met veel variatie. Denkelijk was dit de mooiste wintertocht die wij de laatste twee jaar in Waalwijk liepen. Reken daarbij de super vriendelijke en joviale helpers en het was een dag om in te kaderen. 6 januari is er opnieuw een tocht vanuit de St-Crispijnstraat, een aanrader, zeker weten! Tot slot ook een woordje van dank aan Martin in wiens gezelschap het altijd heel aangenaam wandelen is. Ja, wij zijn overtuigde Nederbelgen!

Zondag 04 November 2007

wsv Waalwijk82

Winterserie vanuit Waalwijk

Tijdens deze zelfgemaakte vierdaagse wandelden we al in Vlaanderen en Wallonië, in België en Frankrijk. Nederland ontbreekt echt in het rijtje en daar moeten we dringend wat aan doen. De start van de Waalwijkse winterserie is een ideale gelegenheid. Ons autootje kent de weg naar de Crispijnstraat uit het hoofd. Ook onze parkeerplaats is een vaste stek geworden. Bij erg fris weer lopen we startzaaltje ‘De Wierd’ binnen. Palmduootje Anneke en Rudy zijn alleen …Mon zal er gisterenavond meer dan genoeg van genoten hebben en geeft vandaag forfait.

Een koffietje later gaan we op pad voor onze 30km. Gewoontegetrouw doorlopen we wat wijkjes. Elke straat inclusief vijvertje of kanaaltje, we zijn in Olland nietwaar! We lopen Waalwijk uit langs de sportvelden richting Kaatsheuvel. Op de ringweg een monsterfile, allemaal Efteling bezoekers. Na 40 minuutjes stappen kan het feest beginnen …de Loonse en Drunense duinen. We zijn maar wat blij dat we er meteen linksaf gaan …dan weten we het …dit wordt een wandelfestijn. Het zeer gevarieerde bos met z’n goudkleurige bladeren geurt heerlijk. Tussen de paadjes door mogen we ook een stukje heide bewonderen, maar meestal is het zuiver bos, naald en loof. Opvallend ook, de vele omgewaaide mastodonten die regelmatig een natuurlijke hindernis vormen. Een kleine twee uur na ons vertrek een bordje met Loon-op-Zand. We zijn terug in de bewoonde wereld. De baas van café Concordia herkent mij meteen. Moet zowat een jaar geleden zijn, zegt hij. Anderhalf jaar verbeter ik hem, met karnaval 2006. Hij kijkt verbaasd …is dat al zo lang geleden. Ik vertel nog wat details hoe zijn zaak toen versierd was. Juist, zegt hij, we worden er niet jonger op!We genieten er van een lekkere kop erwtensoep, inclusief broodje met rauwe ham.

Er volgt nu een etappe van 12km helemaal terug richting Waalwijk. We lopen een eindje de Kloosterstraat af en mogen dan even over beboste duintje hossen. De 30km gaat zijn eigen weg en verlaat het bos voor open veld richting ‘Bosch en Duin’ en camping Duinhoef in Udenhout. Corné, Miranda en Rendier hebben een extra rust ingelast …Nederlanders aan de trappist! We lopen door, terug het bos in. Met deze tocht hoeven we niet door de zandbak maar lopen er onderaf netjes omheen. Toch zijn de paden zanderiger dan vanmorgen, het bos bijna uitsluitend naald. Hoe verder van de bewoonde wereld, hoe minder wandelaars we nog tegenkomen. Bij een kampeerboerderij is het wat drukker. We zijn zo’n uurtje onderweg en een bankje biedt een welkome verpozing. Na de boerderij volgen opnieuw andere bosstroken, inclusief hindernissen net zoals vanmorgen. Bij enkele duintjes zie ik hoe een kleine snotaap onze pijlen probeert af te trekken. Als ik hem aanmaan dit te laten, kijkt zijn vader mij verongelijkt aan. Ik snap niks meer van die moderne opvoeding, kan alleen maar de resultaten ervan evalueren. Dra naderen we de ‘hondenvijver’ en weten we …hier ligt de camperrust. We hebben 2:20 gelopen over de aangegeven 12km. Deze tijd wordt ons later ook door Anneke & Rudy bevestigd …Ollandse kilometers. De helpers zijn zoals altijd super vriendelijk en het is hier reuze gezellig. Linda gaat voor een tweede kom erwtensoep, ik hou het fris.

Een fietspad brengt ons buiten het bos, al is het voor even maar. Een paar straatjes verder ligt een prachtig gebiedje, Plantloon. We krijgen schitterende beukenlanen aangeboden. Peter Heesakkers zou later zeggen, een gouden tocht en zo was het ook. Dit stukje hebben wij al meerdere malen gelopen en het blijft altijd even prachtig. Bij het vijvertje Galgenweel is het afgelopen. Er resten ons nog wat rustige Waalwijkse straatjes en het …Palmke in het buurthuis. Ook hier zijn we niet incognito, Anneke & Rudy, Peter en zowaar Willy Baeken met zijn dame, we kletsen er vrolijk op los. Peter maakt mij attent op een probleempje met de website. Heb ik weer iets om mij een avondjemee zoet te houden. Bedankt voor de opmerkzaamheid Peter, dankzij jou hebben we onze service kunnen verbeteren.

Een woord van dank ook aan onze Waalwijkse vrienden. Wij hebben met volle teugen genoten van deze schitterende boswandeling die eens temeer perfect georganiseerd was. Ons kunnen jullie bij jullie volgende tochten zeker nog verwachten.

Ik had een vrij stevig programma opgezet van zo’n 140km gespreid over vier opeenvolgende dagen. Ons Lindake heeft het zonder problemen achter de …wandelsloffen gestopt. Vier dagen aan niets anders moeten denken dan samen op stap zijn en genieten. Je suis un ‘mâle heureux’ !!