BeneluxWandelen.eu

Wanneer ik uit de deur stap de vroege ochtendkou in,  zie ik in het witte prille ochtendlicht  donkere silhouetten  van gebouwen en bomen  van de binnenstad, als een zwart-wit tekening tegen de witte lucht afsteken.   Het heeft gevroren. Er blijkt zelfs gestrooid te zijn.   De trein vertrekt met een laag minimum aan passagiers.   Deze zal binnen drie k.m. even zovele keren tot stilstand komen vanwege seinstoringen zo roept de conductrice om.    De dwarsliggers onder de rails zien er wit uit.  Het landschap onderweg witberijpt, en dat zal ook deels tijdens de eerste wandelkilometers zo zijn.  De heldere lucht laat wit naar rose kleuren, erg mooi om te beleven.  In Weert staat in tegenstelling tot vorig jaar geen afhaalpendel aan het station , wat inhoudt dat ik dik drie k.m. te gaan heb naar de startgelegenheid aan de sluis en brug over de Zuid-Willemsvaart, de lange Kazernelaan door die omzoomd is met oude en wat jonger beukebomen die rijkelijk rondstooien met hun boomvruchten, beukennootjes dus.  Kazerne langs en de villa van de legendarische Johnny Hoes, zopas op hoge leeftijd overleden, bekend o.a. van Och was ik maar.   In het partycentrum aan de industriehaven en kade tref ik Joop en Coby uit Valkenswaard.   De rest is Limburgs wat de klok slaat wat ik om me hoor.  Ik besluit met Joop en Coby de tocht aan te vangen.   Even is de beginroute wat onduidelijk tot ik me herinner , dat ik hier verleden jaar de weg over moest steken,  zo ook nu weer.  Geen route-omschrijving vandaag en dus volgens bepijling lopen.   Een duo parkoerwachters passeert ons al direct met de waarschuwing , dat er 'pijlen gesaboteerd'  zijn.   Heb ik geen goed gevoel bij.   We gaan door een wandelbos van recreatiegebied De IJzeren man genaamd, zwembad openlucht en overdekt sportlokaties en wat meer.  We gaan al meteen ook broek gebied in .  Kempens-broek en slingeren over paden door bos en heideveldjes en vennen aller grootte langs en brugjes.  De laagstaande herfst-ochtendzon tovert prachtige achtergrondkleuren.   Er hangt lichte nevel in de bossen wat stralen door de bomen geeft, prachtig om te zien. Het bos is erg variabel van boomsoorten en mooi gemengd.   Zien verspreid leuke oude huizen .  Komen langs een groot dierenpark met kinderboerderij, rammen, ezels, pony's, geiten , bokken,  allerlei gevederde vrienden, ze lopen soms met ons mee, en sommigen krijgen een knuffel.   Een burlend hert omgeven met hertenschaar.  Gaan asfaltwegje op, velden teelt,   door  maïsvelden, sommigen al gemaaid door. Langs een grote uitgegraven plas diep blauw ogend, een groensingel langs , met nu en dan joggers en bikers op de routes.  Witte rook of stoompluimen komen uit de pijpen van spaarzame woningen in  de omtrek.   Ruik zelfs een houtkachel.   De maïs staat er meest geel-bruinig bij.    Hoog tijd voor de oogst en soms horen we onderweg ook de maïsoogstmachines de hakkelaars.   Een karspoor graspad brengt asfalt z.g. 60 k.m. weg richting de  schuur-rustplaats bij particlieren achterom.  Het gebied Herenvennen.  Hoor ineens mijn naam noemen ter begroeting.  Een lezer van mijn verhalen herkent me , een jongeman uit Leende met zijn hond.  Maak even kennis met hem.  En we zullen na de pauze nog een stuk samenlopen, tot onze wegen moeten scheiden vanwege verschil afstand.   Het parkoers typeert vandaag naast door bos gaan ook de open stukken met zicht op bosranden en tussen bos liggende veldjes en akkers of weideland.  Absoluut mooi.  De eerste herfstkleuren geven het een speciaal cachet.   Even toucheren we een villawijk met schildersnamen. randje Wieërt geeft kombord in dialect aan.  De routehoeders passeren ons weer om de pijlen te corrigeren.  Stukken bos door met altijd weer die afwisseling van open stukken erin , en weidevee.   Kom bos uit en zien dorp Altweerterheide, welke we na een boslus opnieuw in het opener landschap zien.   Stappen over bomen liggend op de paden als barricaden tegen wildcrossers, [motoren].  Zie ver weg een vuilheuvel tot groenig omgetovert liggen .  Jachthonden achter draad privé blaffen  de lopers toe, maar een knuffel dempt hun geluid.  Eentje laat lachend z'n tanden nog zien.... Komen nieuwsgierig snuffelen.  Even spelen met ze geeft vertrouwen.  Een lang graspad stuurt ons langs weer houtkachelgeuren en wat later is daar de lus volbracht, d.w.z. tweede keer de schuur in.  Weinig tot geen bekenden te zien wel overvol en limburgs lijkt de voertaal.  Neem afscheid van Joop en Coby, die korter gaan en ik begin eenzaam en alleen wat laat aan de extra 30 lus.  Zie nog een groep Hechtelnaren. Anjertrippers in eigen sportkledij der club.   Erwin en Co.   Akkers langsheen met bosrandzichten en dan gaat het langs een grote tuin met jonge kangeroes en albinos van deze.  Schattig gezicht, opzittend waakzaam kijkend voorpoten omhoog.  Zet er de spurt in .  De route wijst richting de Laurabossen genaamd naar eertijds een limburgse kolenmijn en bos was aangelegd voor houtproductie voor het stutten van mijngangen.   Er hangen ter markering rood-witte linten al of niet met pijlen en ik vind zo'n lint zonder pijl op de grond , bospad.  Ik gok op rechtdoor, en bleek verderop de juiste keus.  Toch mis ik papieren beschrijving wel erg.  Ben er nog niet gerust op nu.   Heel alert , op de pijlenterreur, eventueel.  Ga tijdlang golfcourse voorbij, en dan ben ik tijdelijk aan eenzaamheid overgeleverd.  Zie nog een buizerd op een weidepaal zijn rust nemen.   Absolute stilte en niemand te zien.   Door de herfstige natuur.  Ben vast een der zo niet  de laatste op deze extra lus... Loop nu in de buurt van Lozen-Bocholt België ergens.  Kruispeel Achterbroek door.   Herfstgeuren.  Plots  wemelt het van de  paddestoelen aller kleur grootte en maat , prachtig.  Tweemaal klaphekken door, dan door graslanden, kniehoog.   Wisselt af met heideranden door en bos en doorheen militair oefenterrein.  Nu absoluut stil soms door ULV's van vliegveldje Budel onderbroken.  Zelfs deltavliegers boven me net vliegende scooters.   Bos weer in en uit tot T-splits aan wijds heideveld verspreid bomen als berk en den vooral.   Trekganzen boven me in V- vorm op weg naar zonniger oorden.  Zij mogen gratis vliegen.   Een enorme levenloze termietenkolonie[hoop],  vanaf de bosrand gebouwd door deze diertjes.   Den en jong loof volgt met weer veel paddestoelen aller soort.   Weer wat klaphekwerk en wildroosters over kom ik weer terug aan golfterrein van begin lus.    Open velden door en wei en akkerland tegen de looprichting van begin deze lus gaand.  Herken de eerste lus bos-graspad opnieuw te gaan.   Een groepje wandelaars blijkt pardoes op de dertig-route gegaan te zijn,  want misten hun afslag, waar ik opnieuw moet invoegen,  naar de voor mij derde maal rust in de schuur.    Ik kan ze niet meer terugroepen helaas....  Ik waarschuw diverse helpers der club over het incident , alsdat deze veel langer onderweg zullen zijn.... Na deze derde rust is de splitsing routeaanduiding niet evident en loop ik wat op en neer om deze te herlezen, stond tweede maal 30 k.m. en had derde doorgang bedoelt.  Ga nu bomenrij met zandweg en mooie dichte bermgroei singels door, struikgewas en wat zie ik onderweg overal nog mooie wilde veldbloemen, in ruime mate gegroepeerd.   Volgt weer een wijds zicht op verre bosranden en de maïs, geel , en lager gewas waarvan niemand de naam schijnt te kennen bij vraag , ook gelig, geeft het landschap een ruim  en als gouden accent, werkelijk prachtig!  Tegen die groene en herfstkleuren achtergrond.  Hier past een ooooh!   Ga weer  de IJzeren man bossen in  na langs vier meter brede stroom gegaan en duiker over , met val eronder.   Een eenmanspad langs kale bewerkte akker, langsheen stroom.    Om deze akker half heen, en  bos in dan.   Ben in gebied Lichtenberg en omgeving IJzerenmanweg.   Manège langs, paarden lijken op stal.   "Voorhoeve" een uitspanning langs, en een houtsculptuur uit een meter hoge afgezaagde boomstam , lijkt op varens, maar het andere haal ik er niet uit.....  Draai omlaag asfaltpad in welke langs een oude kunstmatige plas voert met enorm veel  en allerlei watervogels.   Uitgegraven door een machtige graafmachine "de ijzeren man" destijds genoemd, om de spoordijken rondom Weert mee aan te leggen met de spooraanleg.  Het water van de immense plas schittert het zonlicht, ik knijp mijn ogen vaak dicht en toch imposant om te zien.  Water lijkt van zilver.  De begroeiïng rondom en langs dit pad , is rietkragen en ander watergroen.  Een prachtige finale van deze tocht.   Want ik ben weer langs de Kazernelaan, weet ik en mag nog wat recreatie bouwsels en hallen langs, even nog het groen weer in,  om veilig aan de sluis van het kanaal over te mogen steken.  Een zonder meer geslaagde natuurtocht beëindigend, en een zonovergoten heldere dag.  Na wat praten met de inschrijf afmeld buroleden; { ik vertel ze over de verkeerdlopenden, en dat ze dus langer zullen moeten wachten},  en een limburgs bondsbestuurslid, ga ik weer op weg voor die lange tippel naar het station, en blijkt er weer geen pendel voorzien.    Ik heb een schitterende dag gehad dankzij de natuurlijke omgeving , de inzet van het vrijwillige clubpersoneel, prima verzorging{!}  Byzondere dank ervoor; en het zonnige weer.   Nu zondag zet ik Boxtel op mijn programma.   Misschien zie ik u daar ook wel.  Houdoe !      Tot ziens of lezens weer.    Peter Heesakkers

Het weer beloofde gehuppel onder hemeldak gedruppel . Onstuimig zelfs. Dus als de vos de passie preekt boer let op je kippen.  Ik had een vreemd voorgevoel dat ik een telefoontje te plegen had naar de organisatie , over de startplaats , en dat deed ik dan maar….. Had ik dit niet gedaan achteraf beredeneerd , dan stond ik aan de gesloten deur aan het adres in de jaarlijkse wandelkalender vermeld . Een goede ingeving dus.  Zo zou blijken.  De nieuwe sporthal was nog niet gereed ,  en  verder had de gemeente de weg erlangs laten opbreken.  Men had tot driemaal toe de startplaats tussentijds moeten veranderen.  Verwarring dus.  Het eindigde na een college-kantine , toch weer opzegging na gebrei , in uiteindelijk in een partycentrum aan de haven van de  Zuid-Willemsvaart een ruim drietal k.m. gaans vanaf het treinstation . De Industriekade.   Op mijn weg naar het station hele vluchten duiven en meeuwen in hun naslaap in de plantsoenen en op gazons . Blijven tam als in eigen slaapzakken gehuld zitten . Dik weet u.  Zie ook aan de westelijke hemel laagstaand de maan al snurkend op zijn kant liggen , de zon komt op en hij rust uit zo lijkt het van zijn avondlijk en nachtelijk werk van beschijning der aarde.  Hij ligt letterlijk zo lijkt op zijn kant , en dit heeft ermee te maken in dit jaargetijde met de stand van de zon t.o.v. de aarde en de draaiing van onze planeet.   Vlak aan de sluis en het IJzeren man natuur en ontspanningsgebied.  Zal nu de start zijn voorzien.  Zaal naar  sluis vernoemt . Toch ideaal gelegen .  Ik herkende de plek nog uit de grijze oudheid.  Was dan ook een startplaats van een wandelclub , een andere maar ter ziele gegane.  In de trein welgeteld een andere wandelaar die de tocht erheen te voet begon , nadat ik deze van de verandering op de hoogte bracht nog.  Hij had het geduld niet of had een opwarmertje nodig , kan ook.  In mijn wachttijd van de beloofde autorit van de man aan de andere kant van de lijn aan de vooravond , kon ik nog diverse arriverenden in kennis stellen van de verandering.  De lift ging snel ,   met nog andere gegadigden.  In de zaal inschrijven en daar kreeg ik plotsklaps een hand voor mijn ogen vanachter.  Ja raden dus , wie kan dat nou zijn ?  Vast een goede bekende van ooit eerder ?  Ik geef me gewonnen, en laat me verrassen ,  ziedaar Patrick Vanderstukken en Linda  zijn er ook.  Mijn mede-medewerkers van deze site zijn er ook. Pat's  voornemen  was ook een last-moment beslissing . Een blij weerzien dat spreekt.   Linda ook weer aan de wandel sinds lang.

Na wat bijpraten gaan we samen op weg , steken bij de sluis de Kazernelaan over het groen in van de IJzeren man.  Genoemd naar een enorme graafmachine die eertijds een enorme hoop grond afgraafde voor recreatieplas en de grond naar een verhoogde spoordijk  naburig , naar Eindhoven getransporteerd .  We gaan door een aangelegd bospark waar de paden verdiept liggen ter ophoging nieuwe grond [grind] voor wandelpaden en , en staken boomwortels steken uit de grond.  Bosjes oud en nieuw en sloten en vennetjes zijn ons deel en de zon beschijnt het volop , en kleurt het als goud.  Al meteen een mooi begin.  Gaan kris-kras door dit groengebied ,  en bereiken al na twee a drie k.m. de grote schuurrustpost.  Welvoorzien en sanitairboxen.  We stempelen en gaan door want wat vroeg vinden we.  We zullen hier door lussen driemaal terugkomen…. Gaan even asfalt op en even verder begint de natuurpret weer.  Gaan wat paden door  om bij een kanaal pal langs te volgen. Langs een strook wuivend riet , en aan de overkant grens prov. Brabant en de weg naar Bocholt {B}.  Zouden Pat en Linda toch nog even het moederland betreden?  Het gaat er althans linea recta op aan.  Het wordt wel een lange weg.  De Budelse  zinkfabriek op afstand filiaal van Umicore een keten van verzinkerijen gaande door nrd.-Limburg tot Antwerpen B. zijn te zien.   Eindelijk halverhard afdraaiende  de natuur weer in.  Van de Vetpeel ,  overgaand in de Laurabossen . Een oud productiebos van de Lauramijn steenkool destijds voor stutwerk van de mijngangen.  Meest grove den hout . Klappoort in en wat wildroosters overgaande  en wat heideveldjes door en bos . We toucheren net niet de grens met de buur , zo blijkt na eigen controle.  Het begint zowaar na alle zon en hoop , toch te druppelen flink.  Grootste deel bui laat ons met rust , we boffen.  Genieten van bosherfstkleuren  en even een blik op open deel richting een  afvalbergcomplex , omgetoverd tot Limburg heuvelachtige sferen.  Zo groen dus.  Een enorme schaapskudde ziet ons zwijgend toe.  Niks gebleit of gemekker. Wel verbazing.  Dahliavelden nog bloeiend gaan voorbij met enorme grindafgraving een meer toch. Per slingerend grindpad. Met de z.g. door mij genoemde Weertse bergen daarachter opgeworpen . Het diepe water azuurblauw als was het de Spaanse kust of zo.  Prachtige torenwolkenpartijen  te zien .  Een schilder kon het niet mooier.  Een gasopslagtank in een grote voortuin geeft "Benegas "aan . Voor als het niet meer loopt denk ik dan .  Het buitje van voorheen dreigt een grotere bui te worden en dreigt , en hemels gerommel is te horen op afstand. Zouden we….. Het halen tot de rustpost?  Ze hebben toch compassie met de wandelaar in het onherbergzame wild en we laten het net achter ons… Even nog de paraplu ophouden voor wat gedruppel , en hopen op een regenboog . Die blijft uit.  Een  fokkerij , teelt  , telers , zeggen onze buren , van albino-walibi's en kraanvogels komt plots in zicht in een erg grote tuin huppelen de beestjes rond , zo prachtig om te zien en we staan genietend stil.   Prachtige dieren toch. We bemerken  later verderop , dat we paden en een schaapskudde herkennen  , en dan weten we dat de rustpost niet ver meer is. We zien steeds lopers ons tegemoet komen en zien ook onze bepijling niet meer. Een stel uit ook België weet ons te vertellen dat we verkeerd moeten zijn en we lopen terug naar punt waar ons vermoeden ligt. En inderdaad aan de Diesterbaan , een naam en weg die we nog vele malen zullen kruisen vandaag en lezen zullen ,  hadden we op moeten gaan.  De contouren van kerkdorp Weert , Altweerterheide met wat nieuwe randbebouwing piept achter het geboomte uit en we gaan de Kruispeel in . Weer groot bos in.  Dwalen door een villa bungalowwijk met brede groenstroken . "Wieërt "-Weert zegt het kombord. In Ned.- Limburg zijn veel plaatsnamen tevens in dialect vermeld.  Gaat het via bochtenwerk weer op de schuurrust af.  Het is er nu veel rustiger, de grote meute en kortere afstandlopers zijn al reeds lang thuis of op de finish-zaal . We nemen het ervan om dan aan de terugroute te beginnen.  Wat fietspadwerk en velden door Zet ons af aan de Voorhoeveweg en gaan recht tegenover uitspanning , weer op Weert buiten en villawijk af . Hadden we hier in het begin van de tocht wat pijlen niet gezien , of gemist , verder was het vandaag weer als vanouds goed en met rood-witte linten aangegeven.  Met ex zonnelamellen aluminium , genummerde pijlen conform routepapier A4 groot . Wat kleine letters , maar een bril brengt uitkomst.  We steken door de villawijk rand Weert een mooie donkere bosweg over vlakbij Theunissportpark . Een brede sloot is egaal groen als is het een sportgrasmat. . De Nelissenweg naar de Kazernelaan  bij rotonde een linkse draai onder weer een donkere weg ,met  vooral grote vooral beukenbomen , blijken we een lusje gedaan te hebben. Passeren een knots van een villa waar de nog levende legende Johnny Hoes woont , bekend vooral in zestiger en vijftiger jaren vorige eeuw. En op erg hoge leeftijd zijn verdiensten van toen aan het oppeuzelen is.  Gaan pad omlaag de smalle in ,  aan boorden van een enorm ven van de ijzeren man . Ja die dus , en dan weten ook Linda Patrick en ik dat het niet ver meer is naar de finish.  . Bezien de parkeerdrukte vooral links van ons en zien ook nog al wat Belgische nummerplaten.  Steken dan de laan over van doorgaande in/uitvalsweg , om dan zaal De Sluis binnen te gaan.  We zijn het er roerend over eens dat dit een mooie afwisselende tocht was met veel opvallende taferelen.  De bepijling viel i.t.t. in het begin best mee . We konden elkaar ook weer eens bijkletsen , en dat zetten we binnen achter een glas ook voort.  We moeten ook weer bijna de zaal zelf sluiten , en een bestuurslid of medewerker van deze atletiek en wandelclub  is genegen me terug aan het station af te zetten , zo geschiede .  Dank voor uw geste , service van de bovenste plank.   Ik neem  afscheid van Patrick en Linda met het vooruitzicht , dat we elkaar weer gauw zullen zien ,  na dit verassende en blije weerzien ,volgende maand al .  We kijken terug op een alleszins geslaagde mooie afwisselende wandeltocht.  Heb hier bij deze club toch de voorbije jaren heel wat tochten gelopen.  Het feit dat ik hier geregeld ben  spreekt voor zich.  Een groene tocht met veel variatie.

Volgend weekend wacht Boxtel en dan beginnen de wintertochten weer hier vaak in serievorm,  elke maand een dus per club .  Even nog bezien voor November.  OLAT o.a. bij Hamont-Achel { Budel} , is daar zeker bij.  Blijven wandelen , dan zien we elkaar vast ook ergens wel . Houdoe , tot ziens .       

  Peter  Heesakkers