BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 06 September 2008

Heuvellandstappers

Elfbergentocht te Westouter

De voorbeschouwing op hun website biedt een modieuze tocht aan, de Elfbergentocht wordt een ‘light’ versie dit jaar. Wij houden het dan ook nog eens bij 36km, lijken dus makkelijk weg te komen. In de startzaal komen we een somber kijkende Stef tegen. Kop op kerel, deze tegenslag kom je vast ook wel weer te boven! Tekst en uitleg bij de parkoerstekening geven 5 hellingen aan en 23 stroken onverhard voor een totaal van 19km. Als dat niet duidelijk is! Onze parkoersmeester meldt ‘met bloedend hart’ dat één kilometer natuur diende geschrapt te worden vanwege ‘te nat’. En als hij dat zegt kunnen we er ons echt wel iets bij voorstellen!

Bij winderig en bewolkt weer sluipen we langs de fraaie Westouterse dorpskerk en stille straatjes het dorp uit. Het eerste vergezicht toont ons de bekende heuvelrij. Wij wandelen de andere richting uit, de Vlaamse velden in met zijn zachte golvingen. Het opwarmertje bestaat uit een lange trage klim richting Vitsmolenhoeve. Hier wacht een onwaarschijnlijk vergezicht over het vlakke Vlaamse land van Poperinge tot Ieper. Enkel een natuurlijke ooglens kan dit geheel over zijn ganse brede opnemen. Onwillekeurig denk ik aan Jacques Brel en zijn Plat Pays. We stappen dan ook vrij snel het land van Marianne binnen, het grootste gedeelte van de tocht zal zich hier afspelen vandaag. Dartelen rond en over de Kokereleberg, langs menig kapelletje en met de zendmast van de Katsberg als baken. Onder ons ligt Boeschepe, veilig opgeborgen in een valleitje. De Mont des Cats is voor straks. Na enkele pittige verharde en onverharde stroken dalen we met uitzicht op de franse heuvel en het even franse Bailleul (Belle) af richting Berthen. Na een ingekorte 9,4km pauzeren we in het toepasselijke Rust’Hof. Zijn het roerend eens met Stef en zijn gezellen. Dit was een fenomenale opener. Behoorlijk pittig al merkte je het niet meteen en met een onwaarschijnlijke variatie in vergezichten. Zoals Stef het stelde : in één etappe heb je alle facetten van de Westhoek gezien. Gewoonweg geniaal!

De tweede etappe is van het klassiekere soort en gunt onze spieren wat rust. We wandelen in een weidse boog rond de Katsberg met uitzicht op de Zwarteberg en Belle in de vlakte. Dit is echt landbouwland. Tussen de veelheid aan gewassen mag natuurlijk het tabaksveld niet ontbreken. Een haag blijkt haast volledig overwoekert door pompoenplanten. De oranje soepgroente ligt als in een wieg verscholen in het groen.Midden wat hemels gedruppel wandelen we door het al even franse Meteren en de fantastische straatnaamborden, Frans-Vlaanderen op z’n best. Er wacht ons een lange trage klim richting klooster en antenne. Het holle wegje naar het einde toe is er eentje van het pittiger soort. Bij de kloostermuur even omkeren, wauw …een fantastisch uitzicht heb je hier op het vlakke noorden van Frankrijk. Pauzeren doen we in het intussen beroemde zaaltje, dit keer zonder beenhesp aan het spit, maar met een gewone boterham. Een bekend koppel Pompoenstappers zijn halfweg de 50km en vinden het een behoorlijk zware tocht. Ik kan het niet nalaten hen te vertellen dat er nog meer leuks volgt.

De afdaling van de Katsberg loopt door de prachtige bosstrook, inclusief holle weg tot aan de voet van de mast. We mogen nog eens genieten van het schitterende franse panorama. Bij heus stormachtig weer zakken we over grintpaden verder de velden in. Vlak …vergeet het maar, parcours valloné zouden onze Waalse wandelvrienden zeggen. We volgen de ‘Sentiers autour du Monastère’ voorbij Le Meuledick en over heerlijke paden afgezoomd met metershoge meidoorn. Opnieuw een schitterend en pittig stuk parkoers. In de diepte wacht voor de tweede keer de rust in Berthen. We hebben er ongeveer 23km opzitten. Na de rust trekt de parkoersmeester nog eens alle registers open. Veldwegen dien je hier soms letterlijk te nemen, als je over de stoppels van een graanveld stapt. Vlakke stukjes worden enkel bewandeld als het echt niet anders kan. Het thema is meer dan ooit ‘what goes up must come down’ en wordt als een refrein haast eindeloos herhaald. We zijn al een paar kilometer onderweg als we de kerk van Berthen langs een andere kant passeren. Dit heerschap tekent parkoersen op een zakdoek, maar dan wel eentje van kant met veel franjes! Terwijl boer en boerin naarstig de hop oogsten stappen wij dapper verder richting laatste rustpost. We weten het intussen al, de Zwarteberg beklimmen we langs een heus ‘puinpad’. Deze holle weg moet zowat al het bouwpuin uit de buurt bevatten! Het pad noemt dan ook toepasselijk ‘impasse du Bowland’. Helemaal boven nog eens dat schitterende uitzicht tot ver voorbij Poperinge. Rusten doen we binnen het domein van de Zwarteberg, op stoeltjes gezeten als in een tuin onder de bomen.

De laatste etappe wenkt. Mijn stille wens wordt verhoord. We mogen door het bosrijke natuurdomein Marguerite Yourcenar wandelen. Over de zuidflank van de heuvel stappend, gunnen de doorkijkjes ons het contrasterende uitzicht over het vlakke land met de woondozen van Lille als verre achtergrond. Langs een kampeerterrein wandelen we over ons onbekende paadjes, er zit zelfs een steile trap in. Tot onze verbazing komen we bij de grens uit, net voorbij de permanente Vlaamse kermis van de Zwarteberg. De 50km vertrekt nog voor een extra lus, wij stappen de hoofdweg over. Mogen nu door de velden uitbollen, zachtjes zakkend naar het donkere kerkje van Westouter en de finish. Hier komen we Brugse Monique en Gwy tegen. Met deze laatste wordt uitgebreid nagekaart over de Oxfam Trailwalk. Ook de Pompoenstappers vallen binnen. En …vraag ik. We hebben de Rodeberg langs alle kanten gezien is het puffende antwoord. De herinnering aan een lusje Loker-Loker is bij ons nog levendig!

We nemen afscheid van Gwy, hebben nog één afspraak in het dorp …bij St-Hubertus! En we zijn er niet alleen, Stef kent blijkbaar ook deze weg net als onze Kempenaren. We genieten van onze favoriete schotel …neen, geen ‘tomate crevette’! Het is al laat als we voldaan de terugweg naar het Antwerpse aanvatten. Hoe dikwijls we het al gezegd hebben weten we zelf niet meer maar …deze parkoersopbouw was weer eens verrassend en geniaal. We zijn opnieuw een schitterende, meeslepende en pittige ervaring rijker. Nog twee afspraken maken de Heuvellandstappers dit jaar, Mesen op een vrijdag en De Klijte in het weekend. Als het enigszins meezit doen we ze nog alle twee aan. En dan …is er Keizer Karel!

Zondag 24 december 2007 richtten de Heuvellandstappers een wandeling in: Om en Rond Westouter.
Westouter ligt in het Westvlaams Heuvelland, vlakbij de grens met Frankrijk. De grens noemen ze "De Schreve".
Langs die Schreve hebben we op die voorlaatste zondag van 2007 gewandeld.
Het was zo een lekkere tocht om even buiten te zijn: 6, 9 of 15 km.
 Lees meer, klik hier.