bloggende wandelvriend

wie zijn wandelbelevenissen wil delen met de andere wandelaars, kan toegang vragen tot deze multi-user blog. Stuur een mailtje !

Belangrijk bericht

De beschrijving van de tocht is de weergave zoals de schrijver deze wandeling heeft ervaren.

Over smaak en goesting kan eeuwig gedebatteerd worden, zonder dat iemand het eindgelijk zal halen.

Ook de inhoud van de teksten vormen de unieke mening van de schrijver en BeneluxWandelen is niet verantwoordelijkheid voor eventuele foutieve informatie.

Onfatsoenlijke teksten worden geweerd.

copyright

Alle artikelen op deze site mogen gebruikt worden om de tochten aan te kondigen, dit in clubtijdschriftjes, mails, ...

MITS vermelding www.BeneluxWandelen.eu en de eventuele naam van de schrijver.

Breng BeneluxWandelen op de hoogte van het gebruik van deze teksten (zie e-mail adres)

13-05-09

De WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhout, 21 weken later

De WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhout, 21 weken later

De WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhout, 21 weken later

de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit VoorhoutHogewegsemolen te Noordwijk Op zaterdag 13 december 2008 organiseerde WS78 een tocht vanuit Voorhout. Vanwege een gezondheidsdip hadden wij die tocht toen niet gelopen. Op zaterdag 9 mei 2009 besloten wij deze tocht na te lopen. Coos, die de tocht wel had gelopen, had de routebeschrijving bewaard en een ingetekende route was op internet beschikbaar. We hadden vooraf thuis deze ingetekende route gedetailleerd over 6 A4'tjes uitgeprint.
Met de trein waren we naar Voorhout gereisd. Rond vijf minuten voor negen kwamen we op het station aan en liepen vervolgens de Herenstraat op en keken naar Het Wapen van Voorhout uit. Want volgens het WS78 programmaboekje was hier de start. Nog voordat we de hele Herenstraat waren afgelopen, stelden we vast dat we de startlocatie voorbij gelopen moesten zijn. Maar we waren niet getreurd. Want meteen na de start moesten we toch de Herenstraat helemaal aflopen. Na afloop van de tocht moesten we toch ook naar de startlocatie lopen en dan zouden we wel zien waar de officiële startlocatie was.
Bij een zaak aan de Herenstraat, die dezelfde naam heeft als een plaats nabij Hoorn waar het vorige weekend (rond 2 mei 2009) een 3-daagse tocht werd georganiseerd, zagen we een kleine spiderman. Een jongen van een jaar of zes had eenzelfde soort pak als spiderman aan. Hij was vergezeld van zijn vader
Aan het eind van de Herenstraat vervolgden we langs de Leidsevaart. We zitten hier in de randstad en dan kan je niet meteen een bospad verwachten. We kregen uitzicht op de Hogewegse molen te Noordwijk en even later liepen we langs een golfterrein, het golfcentrum Noordwijk. Op het bord van de bebouwde kom van Noordwijk werd nog vermeld dat het hier om de Bloembollenbadplaats Noordwijk ging. Meteen na dit bord lazen we, dat we buurtschap Boechorst betraden.
de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhouthoek Voorstraat/Raadhuisstraat te NoordwijkNu liepen we naar het oude centrum van Noordwijk. We liepen hier door de Voorstraat. Dit was een niet al te brede straat met fraaie huizen en grote kerken langs de kant. Aan een gevel van een hotel aan het Lindeplein hing een uithangbord met daarop de afbeelding van een oude diligence. In een tuin aan het zelfde plein stonden grote opgezette giraffen. Aan het eind van het plein stond een standbeeld van Henriëtte Roland Holst.
Op het Lindenplein staat er een standbeeld van Henriëtte van der Schalk, een wat streng uitziende dame. Ze groeide op in het landhuis 'De Lindehof', op nummer 1, en was dochter van een notaris. Later trouwde ze met beeldend kunstenaar Roland Holst en werd ze bekend als politiek activiste en schrijfster.
Opnieuw kwamen we langs een kerk. Hier stond de kerkdeur open maar de daarop volgende glazen deur was op slot. We konden er wel naar binnen kijken. Bij een opvallend witgekleurd huis met de naam Marie kwamen de bewoners net thuis en keken verbaasd op omdat wij een foto van hun huis maakten.
We vervolgden ons parcours met een traject van de wandeling Noordwijks uurtje.
Noordwijk is bij de eerste aanblik lelijk. Het Noordwijks uurtje echter laat het dorp van een andere kant zien. Noordwijk is onwaarschijnlijk lelijk. Die gedachte dringt zich op zodra je De Grent oprijdt, waar het plaatselijke VVV-kantoor ligt en de wandeling begint. Beton, overdadig grote hotels en groezelig uitziende horeca-gelegenheden met namen als 'De Wuft', 'Het Galjoen' en 'Snacksalon De Groko'.
'Noordwijks Uurtje' heet de wandeling, die laat zien dat Noordwijk meer is dan een betonnen badplaats. Het was in de middeleeuwen een zogenaamde ambachtsheerlijkheid, met als bestuur een college van schout en schepenen. In 1398 kreeg Noordwijk stadsrechten, al moest daarvoor wel nog een muur om de stad worden gebouwd. Dat gebeurde nooit, en de stadsrechten werden teruggenomen. In de eeuwen die volgden tekende zich een tegenstelling af tussen het protestantse Noordwijk aan Zee en het katholieke Noordwijk Binnen. De protestanten leefden van de visserij, terwijl de inwoners van Noordwijk Binnen zich bezig hielden met kruiden- en bloembollenteelt. Pas in de 19e en 20e eeuw werd Noordwijk een badplaats.
de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhoutvisser op het strand te Noordwijk aan ZeeWe liepen Noordwijk uit en via een begraafplaats kwamen we in Noordwijk aan Zee. Het was inmiddels heuvelachtig geworden, heuvelachtig van het duingebied. We betraden Noordwijk aan Zee op één van de hoogste duinen waarop recentelijk een nieuw huis was gebouwd. Aan de grootte van het huis stelde we vast dat de koopprijs boven de één miljoen euro moest bedragen. Daar in de buurt stonden trouwens meerdere luxe huizen.
Via de watertoren uit 1920 en de Parochie Maria ter Zee daalden we af naar het centrum van Noordwijk aan Zee.
Op de hoek van de Huis ter Duinstraat en Hoofdstraat hadden we na 5 km een rust in een café. We wisten van te voren niet wat voor mogelijkheden er waren en we hadden ook nog geen koffie op, op deze wandeldag.
We passeerden halverwege de Hoofdstraat een kerk en aan het einde stond aan onze linkerhand nog de buurtkerk, een oude kerk genaamd Kapel-Kerk aan zee.
Nog voor het strand volgden we een verhard pad over de duinen langs de boulevard van Noordwijk aan Zee. Het Hotels van Oranje is hier een opvallend groot bouwwerk, waarvoor ook nog eens een standbeeld van Koningin Wilhelmina uit 1940 staat. Het beeldhouwwerk stond er sinds het jaar 2000.
Even voorbij de vuurtoren verlieten we de boulevard en volgden daarop ruim 1300 meter strand. Evenals op 13 december 2008 hadden we de wind in onze rug. De temperatuur was echter aanzienlijk warmer. Twee vissers hadden zich geïnstalleerd op het strand, echter net in de water-zone. We hoorden, en zagen even later, een galopperend paard dat door een jockey bestuurd werd, voorbij komen.
de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhoutlaatste vrijgezellenfeestje in het Hollands DuinWe verlieten het strand weer en betraden nu het Hollands duin Boswachterij Noordwijk. Vlak voor een fietspad hadden we op 9½ km een rust op een bankje aan de Fazantenslag. Dit was vlak langs een asfaltfietspad gelegen. Talrijke racefietsers passeerden ons hier zonder opgemerkt te worden. We hadden het idee dat de meeste racefietsers alleen hun best deden om zo hard mogelijk vooruit te komen, zonder om zich heen te kijken.
Toen wij ons pad vervolgden zagen we op een gegeven moment een vos het fietspad oversteken. Het was al weer een hele tijd geleden dat we een vos hadden gezien. We kregen wat duinen en zandvlaktes voorgeschoteld. De zandvlaktes zagen we alleen, ze werden niet betreden. We beklommen enige duintoppen, waaronder het Kachelduin.
Op het Kachelduin troffen we een echtpaar met 4 kinderen De jongste was ongeveer 5 jaar oud. Hem troffen we als eerste en hij vroeg ons of we wisten waar het strand was. Resoluut wezen wij in de richting van het strand en we zeiden dat daar het strand was. Daarop liep het jongetje naar zijn vader en zei, papa, daar is het strand. Het bleek, dat het echtpaar vanuit hun hotel dit bos en duingebied waarin ingelopen met de verwachting, dat je makkelijk het strand kon bereiken. Maar op dit punt was niet duidelijk welke kant je het beste kon oplopen om het strand te kunnen bereiken.
Na de werkschuur van Staatsbosbeheer liepen we over het dagrecreatieterrein Piet Florisdal. We kwamen eerst een groep mensen met blauwe steppen tegen.
Daarna volgde een groep met gele steppen. Het model step was per kleur ook verschillend. De groep met gele steppen waren allen jonge dames met een mooie bloemenkrans om hun hals. de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhoutvoormalig station Lisse, thans Restaurant De Verloren Koffer Dit alles was ter gelegenheid van een afscheidsfeest van één van de dames. En wel een afscheid van het vrijgezellenleven, want ze ging trouwen.
We verlieten het Hollands Duingebied. We kwamen langs de Stayokay, de voormalige jeugdherberg. Over de Langevelderlaan werd het Oosterduinse Meer bereikt. Toen we een bord van de afslag van de ANWB bollenroute passeerden, stelden we vast dat we een traject van deze autoroute hadden gelopen. Vaak worden autoroutes van de ANWB aangegeven met borden waarop naast de tochtnaam ook een fraaie tekening is aangebracht. Maar een fraaie afbeelding ontbrak op dit bord.
Verderop verlieten we de Langevelderlaan en liepen nu een tijdlang langs het Oosterduinse Meer. Vanaf een brug over een vaart hadden we uitzicht op een paar bloeiende bollenvelden in de verte. We zagen deze dag trouwens maar heel weinig bloeiende bollenvelden. Op weg naar buurtschap Halfweg zagen we een groot blauwkleurig bollenveld. In een sloot zagen we een eend met 12 kuikens zwemmen. In buurtschap Halfweg zaten we bijna op de helft van de route.
Nabij het voormalige station Lisse en thans restaurant De Reizende koffer troffen we wandelaars van de NCRV die een goede doelentocht van 10 km liepen met de Keukenhof als begin en eindpunt
De NCRV-gids organiseerde op zaterdag 9 mei in samenwerking met de Keukenhof de speciale Lenteloop 2009 van 5 en 10 kilometer. De route liep rondom de Keukenhof te Lisse. Bij aankomst kregen de deelnemers bij de registratiebalie een gratis rugzak en stond er een lekker kopje koffie klaar. Daarnaast kregen alle deelnemers een speciaal NCRV-gids speldje als aandenken. Van het inschrijfgeld ging een deel naar Orange Babies, een stichting die als voornaamste doel heeft zwangere vrouwen met HIV en hun baby’s in Afrika te helpen. Daarnaast biedt Orange Babies steun aan kinderen die geïnfecteerd zijn met het virus of er direct mee te maken hebben. Het deelnemerskaartje bood ook onbeperkt gratis toegang tot de Keukenhof op 9 mei.
de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhoutkasteel Keukenhof Deze wandelroute werd gemarkeerd met orange balonnen. Even voorbij het voormalige station van Lisse sloegen we af en volgden een laarzenpad door bosgebied van de Keukenhof. Door de droogte van de voorgaande periode hebben we zelfs geen nat plekje gezien op het laarzenpad. We kwamen bij kasteel Keukenhof. Voor de hoofdingang stond een trouwauto en even later kwam het pasgetrouwde Indische stel aangelopen. Na het kasteel liepen we langs het rood/oranje gekleurde Washuis.
We kwamen bij de ingang van de Keukenhof uit en hier troffen we de NCRV-wandelaars weer, die nu de parkeerplaats van de Keukenhof opliepen. In Lisse stonden twee vreemde vogels op een grasveld langs de Berkhoutlaan. Het leek op een beeldhouwerk, maar er stond geen verklarende tekst bij. Op een parkeerplaats in het centrum van Lisse stond nog een oude Plymouth Valiant uit 1973 geparkeerd.
Bij de Hervormde kerk in Lisse was open dag. Achterin de kerk was een kleine schilderijententoonstelling en daarheen werden we naar toe verwezen toen we bij de ingang van de kerk nieuwsgierig naar binnen keken. Even verderop was een groot plein met een reusachtig grote kerk. In deze RK kerk stond een kerkdienst te beginnen. Voor de kerk stond dezelfde trouwauto als die we even tevoren bij kasteel Keukenhof hadden zien staan. We schatten dat in de kerk meer dan 100 mensen zaten. In de kerk was nog een kapel waar we nog een kaarsje zetten en dachten daarbij aan onze dierbaren en aan overleden dierbaren.
Tegenover de kerk stond een gebouw met de naam Gesticht St. Agatha. de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit VoorhoutLisserpoelmolen
Het St.Agatha Gesticht heeft den vorm van eene zuivere haak. Het gedeelte hetgeen parallel staat met de Straatweg werd beneden ingericht voor woning der zusters en boven voor slaapplaats enz. benevens de kapel. Het andere gedeelte werd ingericht als schoolgebouw en bestond uit 8 localen op twee verdiepingen. De kapel is versierd met een slanke toren waarin ook eene bel is geplaatst. Deze bel wordt geluid 's morgens te zes uur,'s middags te 12 uur en 's avonds te zes uur voor het Angelus en verders voor het aangaan der scholen. Deze scholen zijn alleen bestemd voor meisjes. Ook wordt er een bewaarschool in gehouden voor jongens en meisjes.
In het jaar 1907 zijn nog 2 localen bijgebouwd. Het gesticht wordt bediend door de Eerwaarde Zusters van de orde van de H.Franciscus. Behalve het lager onderwijs en fraaie en nuttige handwerken wordt er ook onderwijs gegeven in muziek en de moderne talen.
We verlieten het centrum van Lisse en kwamen door een park met in een vijver de onmogelijke driehoek van Escher. Een eendje, die hier niet van onder de indruk was, was onder de driehoek aan het broeden. We verlieten Lisse langs de Zemelmolen uit 2003. Nu volgden we fraai een traject van het Ommetje Poelpolder, dat over een grasdijk langs de Rijnsloot liep.de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhoutlangs de 3e Poellaan te Sassenheim
Ommetje 'Poelpolder' in Lisse is de winnaar van de landelijke Ommetjesprijsvraag. In de plattelandskerk van Ransdorp overhandigde Rijksadviseur voor het Landschap Dirk Sijmons donderdag de prijs aan Geeke van Doornen. Zij bedacht samen met Maaike Breure de winnende inzending.
Met 30.000 euro aan prijzengeld kunnen de winnaars hun ommetjesidee rond Lisse realiseren. Het winnende ommetje spreekt de jury aan omdat 'het op schitterende wijze laat zien hoe in een verstedelijkte omgeving met vrij eenvoudige ingrepen een ommetje gerealiseerd kan worden'.
Het ommetje Poelpolder moet volgens de prijswinnaars lopen over de slingerende dijk rond de Poelpolder bij Lisse, één van de eerste droogmakerijen (1622) in Zuid-Holland. Ondanks de verstedelijking is deze polder vrij gaaf bewaard gebleven.
Met de Ommetjesprijsvraag wil Landschapsbeheer Nederland mensen inspireren kleine wandelingen 'dicht bij huis' te bedenken en te realiseren. Door ruilverkaveling, dorps- en stadsuitbreiding en de aanleg van infrastructuur zijn veel historische voetpaden, zoals kerken- en jaagpaden, verdwenen uit het landelijk gebied. De prijsvraag biedt de mogelijkheid om straks weer het 'rondje rond het dorp' te maken.
De volgende molen die op het programma stond was de Lisserpoelmolen. Hier liepen we vlak langs. Naast de molen stond een picknickbank waar we een rust hielden.
de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit VoorhoutHuys te Warmont We verlieten Lisse nu definitief en ruilden dit in voor Sassenheim. Na een woonwagenkampje kwamen we langs een gracht alvorens het centrum van Sassenheim te bereiken. Bij een standbeeld ging net een automobilist zijn auto parkeren. Toen hij zag dat we een foto van het standbeeld wilden maken, verplaatste hij zijn auto iets.
We liepen bij een groentenzaak naar binnen omdat we bananen zagen hangen, want we hadden trek gekregen en het lunchpakket was geheel op. Dichterbij gekomen, zagen we dat de bananen groenig waren. Zonder bananen verlieten we de winkel. Buitengekomen zagen we in een zijstraat een embleem van een supermarkt, die zegt op de kleintjes te letten. En daar zagen de bananen wel smakelijk uit. Een liter frambozenmelk lieten we ons even later heerlijk smaken op een bankje op de markt met uitzicht op een standbeeld dat een koopman met 7 manden voorstelde.
Nabij het fraai gerestaureerde post- en telegraafkantoor sloegen we af. In een parkje kwamen we langs de onmogelijke driehoek van Escher. Deze weerspiegelde fraai in het water. En tussen de echte driehoek en de weerspiegelde driehoek broedde een eend.
We verlieten Sassenheim over de Menneweg. Hier was een mogelijkheid tot het spelen van Boerengolf.
Langs één van de weinig bloeiende bollenvelden werd Huys te Warmont bereikt. We betraden het gebied met aan beide zijkanten van de hoofdingang een kanon. Even voor het Huys te Warmont sloeg de route af, maar wij liepen door om het huis zelf ook even te zien. Op weg naar een ophaalbrug hadden we uitzicht op de Zwanburgermolen uit 1805 te Warmond. de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhouthet Oude Raadhuis van Warmond Toen kregen we een verrassing. De ophaalbrug, waarover onze vervolgroute leidde, stond in de zomerstand of te wel de ophaalbrug was opgehaald. En deze was niet voor even opgehaald. Want een paar hangsloten gaven aan dat deze ophaalbrug voor langere tijd in de ophaalstand zou ingesteld blijven. Er zat niets anders op dan om te lopen.
Voor een boerderij in Warmond stond in het gras een paar opgezette koeien en schapen waar wij een foto van maakten. Vanwege het mooie weer zaten de bewoners buiten en aan een opmerking maakten we op dat ze dachten dat wij dachten dat die schapen en koeien echt waren. We hoorden ze in ieder geval flink lachen toen we er een foto van maakten.
We liepen Warmont verder in en kwamen langs 't Huys Groot Leerust. Bij een hotel zagen we een muurschildering van een kasteel. We keken nu uit naar een Pizzeria, omdat daar de fruitpost op 13 december 2008 was. We vonden de Pizzeria niet, omdat deze in een zijstraat was gelegen, en daar dachten we niet aan toen we daar liepen. Bij de VVV kwamen net 2 mannen aangelopen en zij konden ons helpen waar de Raadhuisdam was, voor het vervolg van onze wandeling. Tijdens het verkeerd lopen kwamen we nog langs het Oude Raadhuis van Warmond.
In de 17e eeuw stond op de plaats van het Oude Raadhuis van Warmond Herberg De Zwaan. Architect J. van Lith uit Leiden kreeg de opdracht een raadhuis te ontwerpen. Kennelijk was het ontwerp al snel akkoord en kon met de bouw van het gemeentehuis worden begonnen. Reeds in 1867 was het gebouw klaar. Het gemeentehuis kreeg een fraaie trap en een torentje met een luidklok.
Bij de ingebruikneming van het gemeentehuis was Abraham Nederburgh burgemeester van Warmond. Hij was benoemd in 1849 en bleef tot zijn dood in 1903 Warmonds eerste burger. Aan de achterzijde waren de gemeenteambtenaren gehuisvest. Ook de dorpsveldwachter vond er zijn plek. Onderin het gebouw werden drie politiecellen gemaakt, die in het rustige Warmond niet echt intensief werden gebruikt.
De veldwachter moest officiële berichten bovenaan de trap voorlezen. In de 19e eeuw was er een veldwachter die niet kon lezen, maar dat meestal aardig wist te verbloemen doordat hij de tekst uit zijn hoofd had geleerd. Het wilde nog wel eens gebeuren dat hij dan het betreffende stuk op zijn kop hield, uiteraard tot hilariteit van de toeschouwers, die zijn gebrek wel kenden.
Sinds de fusie van Warmond met Sassenheim en Voorhout is er geen raadhuis meer in de nieuwe gemeente Teylingen. Het voormalige gemeentehuis van Sassenheim heet sindsdien ‘Gemeentekantoor’ en het voormalige gemeentehuis van Voorhout ‘Bestuurscentrum’.
de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit VoorhoutBoerhaavehuis te VoorhoutWe kwamen bij de Laan van Overgeest met ooievaarsnest. We zagen hier een trotse ooievaar op zitten. Langs een begraafplaats met kerktoren en oude ruïnemuren vervolgden we ons pad en kwamen daarbij langs Mariëngaerde/Mariënweide waar een oude MG sportauto uit 1967 stond op een invalideplaats.
De ruïne van de oude Matthias- of Matthijskerk, die zich bevindt bij de de Oude Toren is ontstaan tijdens het beleg van Leiden in 1573. Leidenaars verwoestten toen de kerk (en de beide kloosters) om te voorkomen dat de Spanjaarden daarin een veilig heenkomen konden vinden.
In z’n huidige vorm dateert de toren waarschijnlijk uit de 15e eeuw en deze zal zeker opgetrokken zijn op resten van voorgaande torens. Duidelijk is te zien dat de kerk om de toren heen gebouwd is en er tegenaan, zodat we veilig kunnen aannemen dat de toren flink wat ouder is dan de kerkrestanten. Daar wijzen ook de enorme kloostermoppen wel op die aan de voet van de toren in het metselwerk te vinden zijn. Er wordt beweerd dat het de grootste bakstenen van Nederland zijn n.l. 43 en 49 cm lang. De toren is steeds onderdeel gebleven van de gedeeltelijk weer opgebouwde kerk. Nadat in 1874 de nieuwe Hervormde Kerk aan de Herenweg in gebruik werd genomen, blijft de toren eigendom van de Hervormde Gemeente. In 1968 wordt alleen de toren voor het symbolische bedrag van 1 gulden aan de burgerlijke gemeente Warmond verkocht. De laatste restauratie dateert uit 1975. De begraafplaats is eigendom van de Protestantse Gemeente te Warmond.
Buiten Warmond volgden we nu de officieel beschreven route fraai over een weiland. Op 13 december 2008 lag in dit weiland teveel water, waardoor de route toen werd omgelegd. De ingetekende route, die u aan het einde van de fotoreportage kunt aantreffen, is de route, zoals deze op 13 december 2008 werd gelopen. Het laatste traject voerde langs een spoorlijn en door het industriegebied van Sassenheim liepen we naar Voorhout terug.
Vlak voor de finish kwamen we nog langs het huis van Boerhave en een begraafplaats.
Het Boerhaavehuis is de pastorie van de Hervormde- Gereformeerde Kerkgemeenschap Voorhout en is niet te bezichtigen.
Het eindpunt was Grand café De Toog. Nu werd ook duidelijk waarom wij de naam Het Wapen van Voorhout niet konden vinden omdat dit helemaal niet op het gebouw vermeld stond.
Het was een heel aardige tocht geworden. Alsnog de complimenten voor de uitzetster van deze tocht. Het IVV-nummer was 11384.
naar de top van deze pagina

Henri Floor

12:40 Gepost door Henri Floor in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: henri, ws78, ws 78, voorhout |  Facebook |

11-03-09

De 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit Overveen

De 40 km lange Meerwijk- en molenplastocht met WS78 vanuit Overveen

Foto's van de tocht alle foto's in het klein van de tocht De 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit Overveen
de 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit Overveenlandgoed De Beek te Bloemendaal Op zaterdag 28 februari 2009 organiseerde WS78 een 40 km lange wandeltocht vanuit Overveen. De start was vanuit Sportcomplex Tetterode. Nadat we in Utrecht centraal en Amsterdam Centraal waren overgestapt, was ons laatste overstapstation Haarlem. Hier hadden we voldoende overstaptijd om enkele foto’s van het oude station te maken. Bij station Overveen aangekomen maakten we ook enige foto’s. Toen we daarop naar de start wilden lopen, zagen we geen andere wandelaars meer die ook uitgestapt waren, waarop we prompt de verkeerde kant opliepen. Toen we dan rond kwart voor negen bij de start aankwamen zagen we de grote groep wandelaars naar de uitgang van het sportcomplex lopen.
We verlieten de start even na negen uur. Nabij de Zeeweg zagen we de bovenkant van de watertoren van Overveen. Het stond aan de rand van bosgebied Thysse’s Hof.
De watertoren in Overveen, gemeente Bloemendaal, is gebouwd in de jaren 1897-1898 en staat aan de Zeeweg. De toren is in eigendom van Provinciaal Waterleidingbedrijf Noord-Holland. De watertoren heeft een kasteelachtig uiterlijk, een hoogte van 30,95 meter en is ontworpen door architect Jan Schotel. De toren heeft een opslagcapaciteit van 1200 m3. De toren heeft status rijksmonument.
de 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit OverveenJan Gijzenvaart te HaarlemThysse’s Hof in genoemd naar de bekende Jac.P Thijse. Op zijn weblog (jacpthijsse.web-log.nl) staat de volgende tekst:
Beste Natuursportvrienden,
Het is inmiddels meer dan 80 jaar geleden dat ik de planten- en vogeltuin in het Bloemendaalsche Bosch kado kreeg. Over de ontwikkelingen in de eerste jaren heb ik U bericht in de twee boekjes "Een jaar in Thijsse's Hof" en "Een tweede jaar in Thijsse's Hof", de laatste verscheen in 1942. De afgelopen 60 jaar heb ik het schrijven over de natuur en over de Hof in het bijzonder aan anderen overgelaten. Vele natuurvrienden hebben in die periode over de Hof geschreven. Soms ging het meer over mijn persoon dan over de natuur en dat is onterecht. Dit is dan ook de reden dat ik van dit nieuwe medium graag gebruik wil maken om U over het wel en wee van de Hof te berichten. Regelmatig zult U hier draadjes lezen die verwijzen naar interessante wandelingen, tentoonstellingen of bedreigingen van de natuur. Maar het belangrijkste is wel dat U beseft dat verwondering over de natuur beter buiten in het veld, langs sloot of plas, in de duinen, bos of hei maar ook bij U in het stadspark kan plaatsvinden dan van achter een computerscherm. Vandaar dat ik ook niet dagelijks het toetsenbord voor mij zet: een vergrootglas of microscoop om een bloem of insect nauwkeuriger te kunnen bestuderen is meer mijn (natuur)sport in de avonduren.
de 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit Overveenlangs de Oost- en Westkolk te Spaarndam We liepen nu langs zeer grote en luxe woonhuizen. Velen daarvan hadden haast de grote van een kasteel. We liepen hier, op de rand van Overveen en Bloemendaal om de Lindenheuvel heen. Na een korte passage over het grondgebied van Bloemendaal kwamen we in Haarlem.
Na een blik (gezichtsblik) op de tuin van langoed De Beek te hebben geworpen verlieten we Bloemendaal weer. We staken de spoorlijn Haarlem-Bloemendaal over en kwamen daarop langs de half-overdekte ijsbaan van Haarlem. Het was er behoorlijk druk. Voor de hoofdingang van de ijsbaan stond het standbeeld van de onbekende schaatser. Een aantal meters verderop stonden twee vreemde standbeelden. Het stelde ieder een been met voet voor.
Nu volgde een stedelijk gebied van Haarlem. Daarbij kwamen we nog door een parkje dat omsloten werd door de straten Zaanenlaan, Orionweg en Mercuriusstraat. Hierin stond een oud, vrijstaand, statig en witgekleurd huis in de Bomenbuurt. Later kwamen we ook nog langs de Planetenwijk en door de Indische Buurt van Haarlem. Op de kruising met de Rijksstraatweg stond de Rooms Katholieke Heilige Adelbertuskerk te pronken.
We kwamen bij een brede rivier, de Noorden Buiten Spaarne. We zagen een marinevaartuig langs de kade liggen dat van de Prins Willem Zeeverkenners, Groep 1840 en lid van Scouting Nederland was.
de 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit OverveenHansje Brinker Na de jachthaven langs de Spaarndamseweg werd het stedelijk gebied verlaten en betraden we natuur- en recreatiegebied Spaarnwoude, deelgebied Heksloot Opnieuw kwamen we op de Spaarndamseweg uit. Nu was de weg rustiger. Langs de weg, die vlak langs de Noorden Buiten Spaarne liep, zaten talrijke vissers uit Noordwijkerhout. Er waren wandelaars getuigen van de vangst van een grote vis, en dat werd natuurlijk op de gevoelige plaat vastgelegd. Zie desgewenst de desbetreffende foto aan het einde van mijn fotoreportage.

We verlieten de Spaarndamseweg nu definitief en over een soort tiendweg liepen we nu langs de Heksloot. De Heksloot vormde hier de grens tussen de Hekslootpolder links en de Oude Spaarndammerpolder rechts. We kwamen uit op de Slaperdijk en volgden deze nu in de richting van Spaardam. We kregen uitzicht op talrijke kazematten. Kazematten zijn oude opbergplaatsen voor munitie. We liepen hier in het gebied van de Stelling van Amsterdam.
De Stelling van Amsterdam is een 135 km lange verdedigingskring op 15-20 km rond Amsterdam welke grotendeels tussen 1885 en 1914 door het Departement van Oorlog is gebouwd. Het omvat 3-5 km brede onderwaterzettingen (inundaties) en 36 forten, twee kustforten, twee vestingen, drie batterijen en twee kustbatterijen. Daarnaast zijn er nog veel meer inlaatsluizen, nevenbatterijen en magazijnen geweest. Dit alles om het als nationaal reduit, als laatst te verdedigen gebied, van het Koninkrijk der Nederlanden te kunnen verdedigen.
de 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit Overveenlangs de Molenplas Alhoewel destijds veel inwoners weinig zullen hebben geweten van de forten moet de militaire aanwezigheid in de steden en op het platteland groot en tegelijkertijd heel gewoon zijn geweest. En daarmee het gevoel van buitenlandse dreiging door de drie supermachten rond ons land: Engeland, Duitsland en Frankrijk.
Door de voorschrijdende techniek van artillerie, infanterie, vliegtuigen, atoomwapens enzovoort verloor de Stelling haar rol in de Nederlandse verdediging. Maar ook door het verdwijnen van de buitenlandse dreiging die na de Tweede Wereldoorlog juist omgevormd werd tot een bondgenootschappelijke verdediging.
Nog altijd is de invloed van de Stelling te merken. Militairen zijn nog nauwelijks aanwezig maar de huidige ruimtelijke ordening en infrastructuur is voor een verbazingwekkend groot deel terug te leiden op de Stelling. Door de kringenwet is er langs de Stelling nauwelijks gebouwd en nieuwe spoor- en autowegen moesten juist langs de forten komen te liggen. De Stelling is in 1996 geplaatst op de Lijst van het Werelderfgoed van de UNESCO vanwege haar waarde voor de mensheid.
We kwamen nu in het oude centrum van Spaarndam. Na een oude protestantse kerk werd de soeppost bereikt op 10 km. Deze was gelegen aan de jachthaven. Na de soeppost staken we een brug over aan de Taanplaat waarbij we uitzicht hadden op een binnenwater met dito binnenplaats van Spaardam, de West- en Oostkolk. Langs de IJdijk stond verderop een standbeeld van Hans Brinkers. de 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit Overveenlangs de Zuider Buiten Spaarne
Hansie Brinkers van Spaarndam
Heel lang geleden woonde er in Spaarndam een jongen, wiens vader sluiswachter was. Toen hij een jaar of acht was, mocht hij van zijn ouders pannekoeken gaan brengen aan een oude blinde man, die eenzaam in de polder woonde. Het was een mooie middag in de herfst toen Hansie Brinkers, zo heette die jongen, met een pakje op weg ging. Hij bleef wel een uur bij de man, die het erg gezellig vond. Toen Hansie terugliep over de dijk merkte hij dat het water hoger stond dan anders en hij dacht eraan hoe boos het water zou zijn op de stevige sluisdeuren van zijn vader. Hij moest er niet aan denken dat het water ooit door de dijk zou breken, de sluizen vernielen en het vruchtbare land overspoelen. Wat zou de wraak van het water op zijn vader groot zijn!
Al fantaserend liep hij verder en nadat hij er flink de pas had ingezet, hoorde hij iets dat hem stokstijf stil deed staan. Het was het geluid van siepelend water. Hij liet zich van de dijk afglijden en onderaan vond hij een straaltje water dat niet over, maar door de dijk kwam. Een gat, een gat in de dijk! Als het water daar door bleef stromen zou het gat steeds groter worden, totdat de dijk het op die plaats zou begeven. Als het niet onmiddellijk gestopt zou worden, zou een ramp Spaarndam en de wijde omgeving treffen. Bijna onwillekeurig stopte hij zijn vinger in het gaatje en het water hield op met stromen.
Pas de volgende ochtend, toen de nieuwe dag aanbrak, kwam er een pastoor over de dijk die de hele nacht aan het bed van een stervende had zitten waken. Hij vond Hansie Brinkers en begreep aan welk onheil men was ontsnapt.
de 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit Overveenlangs de Zuider Buiten SpaarneVerderop sloegen we af en volgden de Lagedijk langs Spaarndam-Zuid. Verderop volgden we een asfaltfietspad en kregen uitzicht op poldermolen de Slokop (slok-op?) en buurtschap Spaarnwoude met kerktoren.
Nu werd buurtschap Penningsveer bereikt. Bij molen De Veer stond op een infobord kano- en schaatsroute De Molentocht aangegeven. Daarna liepen we door een natuurgebiedje, nu aan de westkant van Mooie Nel. We bevonden ons inmiddels weer in Haarlem. We hielden Mooie Nel nu een tijdlang aan onze rechterhand. Daarbij liepen we ook ruim om een zuiveringsinstallatie. Later zagen we op Google-Earth duidelijk hoe dit complex er van boven uitziet. Op de top van een voormalige vuilnisbelt hadden we een fraai uitzicht op de omgeving.
We vervolgden ons pad nu door de Waarder- en Veerpolder. Een polder is normaliter begroeid met gras. Maar hier was de polder geheel bebouwd en was een groot industriegebied.
Gelukkig kwamen we weer in een meer natuurlijkgebied met recreatiegebied Veerplas. Hier was een mooie route uitgezet. We liepen hier langs het beschermde natuurgebied Liede, dat aan onze linkerhand lag en aan onze rechterzijde liep de spoorlijn Amsterdam-Haarlem. Nadat we de Binnen Liede waren overgestoken, liepen we de spoorlijn over en via een tunnel onder de A200 snelweg werd de grote rust bereikt op 20½ km. Deze was gelegen in Hotel De Zoete Inval te Haarlemmerliede op de grens met Halfweg.
Na de grote rust volgden we de Lieoever. Deze rustige asfaltweg voerde eerst langs een aantal grote boerderijen overgaand in woonarken langs de Buiten Liede overgaand in de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder. Bij een overdekte piknikbank haalden we een flesje fris te voorschijn en dronken de inhoud op. Tijdens het drinken viel ons de houdbaarheidsdatum op. Deze was 28 februari 2009 om 14.00 uur. Het was op dat moment half twee. Dus een half uur voor het verstrijken van de houdbaarheidsdatum hadden we het opgedronken. Er kwamen twee bekenden wandelaars aangelopen, die ons ook passeerden. Het waren de nieuwe voorzitter van de LAT met zijn vrouw, beiden fanatieke lange afstand Lopers.Nabij Vijfhuizen hadden we uitzicht op een heuveltje waar in het verleden Fort bij Vijhuizen stond.
de 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit Overveenlandgoed Elswout, Koepad Opnieuw volgde een natuurgebiedje, nu langs en door de gedeeltelijk beboste Poelpolder. Na molen de Vijfhuis kwamen we bij de Meerwijkplas en even later de Molenplas. Hieraan ontleende deze wandeltocht zijn naam.
Nu kwamen we bij molen de Hommel dat aan de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder ligt. Aan de overkant van het water lag het voor ons onbekende buurtschap Cruqius.
Via een traject van de Floriade fietsroute uit 2002 werd op 29½ km de koffiepost in buurtschap Zuid-Schalkwijk bereikt. Het was nog geen drie uur. Voor ons doen was dat aan de vroege kant en we besloten daarop het rustiger aan te doen.
We vervolgden ons pad langs de Zuider Buiten Spaarne en passeerden een oude zeilboot uit 1896 met de naam Dageraad. Het smalle asfaltpad voerde een paar maal over smalle en ietwat verhoogde bruggetjes. Na de Haarlemsche Scheepswerf Van Opzeeland lagen woonboten langs ons pad en weldra werd Heemstede bereikt.
Na NS station Heemstede-Aerdenhout werd op 35½ km de fruitpost bereikt. Nu volgde nog een traject door bosgebied Duinvliet overgaand in een bos behorend tot landgoed Elswout. Hier volgden we het Koepad. Aan de rand van het bos kregen we eerst uitzicht op het poortgebouw van Huize Elswout. Even later gevolgd door de Opstandingskerk van de Hervormd-Gereformeerde Kerkengemeenschap Overveen te Haarlem. In de verte zagen we het dak en de torens van de Grote- of Bavo kerk van Haarlem. De kerkklok wees 16.40 uur aan.
de 40 km lange Meerwijk en molenplastocht met WS78 vanuit OverveenRooms Katholieke Kerk van Onze Lieve Vrouwe Onbevlekt Ontvangen te OverveenNa de wijk Ramplaankwartier kregen we vanaf het Houtmanpad ook nog uitzicht op de Rooms Katholieke Kerk van Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangen te Overveen. Na nog een laatste bospassage met een paar steile hellingen bereikte we, na de Joodse begraafplaats de finish net na vijf uur. Door verschillende wandelaars werden we gefeliciteerd met het behalen van de 11.000 WS78 km.
Het weer had zich heel goed gehouden. Het was de hele tocht droog gebleven en in de ochtend probeerde de zon rond 11 uur door te breken, hetgeen helaas niet gelukt is. In deze tocht zaten hele mooie trajecten. Als u naar mijn fotoreportage kijkt van ruim 130 foto’s, dan kan u tot de conclusie komen dat we het een hele mooie tocht vonden. Helaas, als totaliteit vonden we de tocht wat tegenvallen. Zoals gezegd, er zaten hele mooie trajecten in. Maar de tocht voerde naar onze mening teveel door stedelijk gebied. Let wel, dit is een persoonlijk mening. Van andere wandelaars hoorden we dat ze het een schitterende tocht vonden.
Desondanks niettegenstande dat willen we de organisatie hartelijk danken voor de organisatie van deze tocht en op naar de tocht vanuit Maarn, die wij weer voor onze rekening mochten nemen. Het IVV-nummer was 11451.

naar de top van deze pagina

Henri Floor

21:09 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: ws78, overveen, henri, ws 78 |  Facebook |

22-02-09

De 40 km lange 12 bomen-tocht met WS78 vanuit Nijkerk

De WS78 12 bomentocht met WS78 vanuit Nijkerk

Foto's van de tocht De 40 km lange 12 bomen-tocht met WS78 vanuit Nijkerk
de 40 km lange 12 bomen-tocht met WS78 vanuit NijkerkOp zaterdag 14 februari 2009 organiseerde WS78 de Twaalf Bomentocht vanuit Nijkerk. De start was vanuit sporthal Strijland. Evenals voorgaande keren was de start rond kwart voor negen. We verlieten de startlocatie door buitenwijken van Nijkerk. Het was helder en zonnig weer en het had weer eens gevroren. Vanwege het felle licht besloten we onze hoed te voorschijn te halen. Maar door de nog lage zonnestand moesten we de hoed tot ver over onze ogen trekken. We verlieten de bebouwde kom nabij sportvelden en boerderij Luxool.
De omgeving van boerderij Luxool wordt met een 'coulissenlandschap' gekenmerkt door percelen die omgeven zijn door houtwallen. Dit landschap herinnert aan de 18e eeuw, waarin Nijkerk een belangrijk centrum van tabaksteelt was. De houtwallen zijn destijds aangeplant om de grote tere bladeren van de tabaksplant te beschermen tegen de wind. Na 1800 is de tabakscultuur rondom Nijkerk langzaam verdwenen.
We verlieten de gemeente Nijkerk en betraden nu Putten. Even voor boerderij Deuverden verloor ik de routebeschrijving. Ik had de routebeschrijving onder mijn arm gestopt en deze was ongemerkt tijdens het fotograferen op de grond gevallen. Toen ik het bemerkte en terug wilden lopen passeerde net een dame, die aan mij vroeg of ik wat miste. Zij had de routebeschrijving gevonden en inmiddels al in haar rugzakje gestopt. de 40 km lange 12 bomen-tocht met WS78 vanuit NijkerkZe had het bij de soeppost willen afgeven. Op foto 9 in de fotoreportage zien we de linker persoon mijn routebeschrijving bestuderen. We passeerden boerderij Deuverden, waar we op de terugweg ook in tegengestelde richting langs liepen. We volgden een traject van het 15 km lange klompenpad Kruishaarder Heide. We zagen af en toe stikkers van dit pad op palen bevestigd.
Bij boerderij Deuverden lag in de 14e eeuw een 'malenpol', een kunstmatig opgeworpen heuveltje met een doorsnede van ongeveer 15 meter. Hier kwamen maalschappen bijeen om te vergaderen en na afloop uitgebreid te eten en drinken. Maalschappen waren boerengenootschappen die in het leven werden geroepen om te voorkomen dat nieuwkomers in een gebied de heidegrond voor de neus van de huidige bewoners zouden wegkapen. Boeren staken daarom de hoofden bij elkaar, spraken af dat er geen nieuwkomers op de heide werden toegelaten en kozen een bestuur dat toezag op de gezamenlijk afgesproken regels. De malenpol bij de boerderij Deuverden is in de 19e eeuw afgegraven zodat er momenteel niets meer van zichtbaar is.
We liepen om boerderij Veldhuizen heen. De bevroren vennetjes waar we langs liepen, zorgden in combinatie met het zonnige weer voor fraaie plaatjes. We kwamen door een natuurgebied nabij boerderij ’t Rensselaar, waar bomen nog haast onaangetast stonden te pronken met hun talrijke takken. Voordat we de soeppost bereikten kwamen we langs minicamping Gervense Heide. de 40 km lange 12 bomen-tocht met WS78 vanuit NijkerkDit zijn NIET de 12 bomen waarnaar deze tocht genoemd is.Bij het zien van deze benaming moesten we aan het Brabantse Gerwen denken, omdat de namen zoveel op elkaar lijken.
Op 9 km was de soeppost. Langs de kant van een huismuur zagen we hoog opgestapelde openhaard houtblokken. Verder dwaalden we, waarbij de route overwegend over rustige verharde wegen voerde. Enige malen duwden automobilisten wandelaars voor ons in de kant. Wij waren voorzien van een wandelstok. We lieten die wat meer opzij uitsteken. Dan reden die automobilisten wat wijder om ons heen. Kennelijk is een wandelaar aanrijden minder erg dan een krasje op hun auto.
"In de driehoek tussen Putten, Nijkerk en Barneveld liggen vier landgoederen: Appel, Blarinckhorst, Gerven en Hell. Het is een mooi afwisselend landschap dat bestaat uit licht glooiende akkers en weilanden omzoomd door houtwallen. De landgoederen kenmerken zich door een sterke verweving van landbouw en natuur Er zijn zeventien pachtboerderijen aanwezig. Drie landgoederen waren tot 1991 in bezit van één eigenaar: Jonkheer mr FJC. Schimmelpenninck, ter plaatse bekend als 'jonker Frits'. Zijn behoudende visie 'wat mooi en goed is, behoeft geen verandering' heeft ertoe geleid dat de landgoederen nog in oorspronkelijke staat verkeren. De pachtboerderijen en de overige woningen zijn monumentale cultuurgoederen. Bij een aantal boerderijen zijn nog schaapskooien, hooibergen en bakhuizen aanwezig. De landgoederen kennen voornamelijk zandwegen, alleen de verbindingswegen tussen de gemeenten zijn verhard."
de 40 km lange 12 bomen-tocht met WS78 vanuit NijkerkOver de Veldhoefweg werd boerderij Groot Gerven bereikt. Nu begon het parkoers flink te slingeren in buurtschap Veenhuizerveld. Via buurtschap Prinsenkamp werd het Wilbrinkbos bereikt. Ons pad voerde hier onder langs een heuvelrij. Over de kam van de heuvelrij kwamen wandelaars teruggelopen. We bleven wel de officiële route volgen. Voor een aantal wandelaars was de verleiding om af te steken te groot wat we later vernamen. Die wandelaars hebben wel wat gemist. Want aan het begin van het pad stond boven op de heuvelkam een oude boom met heel veel wortels boven de grond en was bijna net zo imposant als de apostelboom, de boom met 12 stammen, waarnaar deze tocht genoemd is en die we even later bewonderden.
Lang werd aangenomen dat de zandwal in het Wilbrinkbos een stuifwal is, ontstaan door inwaaiend zand in een houtsingel die de erachter liggende landbouwgronden moest beschermen. De landbouwgronden zouden dan echter aan de andere kant van de wal moeten liggen, in de luwte van de overheersend zuidwesten wind. Waarschijnlijk is het een stuifduin, dat al tegen het einde van de laatste ijstijd ontstond. De lange paraboolvorm is voor duinen in het binnenland zeer bijzonder. Op de zandwal staan grillig gevormde doorgegroeide hakhoutstoven van beuk en eik. Opvallend is een monumentale twaalfstammige beuk, die 'De Twaalf Apostelen' wordt genoemd.
de 40 km lange 12 bomen-tocht met WS78 vanuit NijkerkWe haalden een aantal wandelaars in waarvan de één nog meer paarse veters met opdruk www.sunnywalk.nl-veters meedroegen als de ander. Het leek wel een reünie van walkers4walkers.nl-wandelaars.
De grote rust was op 21 km in CR Buitenlust te Voorthuizen. We bleven hier voor ons doen erg lang zitten, wel 40 minuten. Het wandelen ging deze dag goed. En toen we rond half twee vertrokken hadden we nog 4 uur de tijd om op tijd bij de finish aan te komen. We waren namelijk niet geïnformeerd over het feit dat men het liefste had, dat we om 5 uur binnen zouden komen, want om half zes zou finish-lokatie sporthal Strijland bevolkt worden door snoukerliefhebbers, die aan een snoukertournooi meededen.
We verlieten Voorthuizen weer. Naast rustige buitenwegen dwaalden we ook nog door bospassages en langs bevroren vennetjes. We kwamen door buurtschap ’t Woud met boerderijen met de naam De Plas en Ahof. De straatnaam Stortkamper en Plassersteeg werd met De Plas beter begrepen. Met de naam Plassersteeg zonder voorkennis ga je toch aan andere dingen denken.
Opnieuw kwamen we door natuurgebied van Landgoed Appel. Op 30 km was de koffiepost. Na de Kruishaarderberg en de Kruishaarse Heide werd nog de fruitpost op 37 km bereikt ten huize De Kokkehut te Putten. In de tuin stonden naast een paar niet-natuurlijke paddestoelen kaboutertjes. Later zagen we op internet dat bijna iedere internetfotograaf deze kaboutertjes vereeuwigd hadden.de 40 km lange 12 bomen-tocht met WS78 vanuit Nijkerk
De Kruishaarderberg is geen echte berg maar om een akker omringd door een aardenwal. Vanuit de verte zag deze omwalling er naar Nederlandse begrippen uit als een berg vandaar de naamgeving. De Kruishaarderberg is een mysterieus object en over de ontstaansgeschiedenis en de oorspronkelijke functie gaan vele verhalen de ronde. Was het een Germaanse offerplaats, omheinde akker of een legerplaats? Is het een schepping van de natuur of is het door mensenhanden gemaakt? Het vermoeden bestaat dat een troep soldaten omstreeks 1500 de aarden wal heeft opgeworpen ter bescherming van een tijdelijk kampement. Vervolgens zou het binnenterrein in gebruik zijn genomen als akker, waarbij de met dicht houtgewas begroeide wallen dienden als wildkering.
Aan de rand van Nijkerk kwamen we langs een boerderij waar in de tuin mogelijk wel 1000 sneeuwklokjes stonden. Net na 5 uur werd de finish bereikt. Coos zat toen al 50 minuten op ons te wachten. Met de trein van half zes reden we huiswaarts.
Bij de start troffen we nog Marcella Creemers uit Eindhoven. Ze vroeg aan ons of ze nog aan iemand moest doorgeven dat ze deze dag de 80.000 km zou halen. Van ons hoefde dat niet, maar we zeiden dat we dat wel in ons verslag zouden melden met foto. De foto waar zij opstaat werd op 8 november 2008 gemaakt tijdens de WS78 tocht vanuit Bosmeer ter gelegenheid van het behalen van haar 20e gouden arend. Van die 80.000 km heeft ze bijna de helft afgelegd met Euraudax-tochten. Voor één gouden Euraudax-arend moet 1950 km worden afgelegd. En 20 maal 1950 km is een afgelegde afstand van 39.000 km. Er waren 494 deelnemers. Het IVV-nummer was 11440.

naar de top van deze pagina

Henri Floor

20:09 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: ws78, ws 78, nijkerk, henri |  Facebook |

De WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhem

De WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhem

Foto's van de tocht De WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhem
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit ArnhemPark AngerensteinOp zaterdag 31 januari 2009 organiseerde WS78 de Parken en Landgoederentocht vanuit Arnhem. De start was vanuit de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN), aan de Ruitenberglaan 31. Vanaf NS Arnhem-Presikhaaf was het een kleine 10 minuten lopen naar de start. Bij de start zagen we veel bekenden. Ook veel noordelingen gaven akte de presens. Haast prominent bij de ingang zat bestuurslid Gerrie van de Brink. Over aandacht had ze niet te klagen. Het was haast moeilijk om een woordje met haar te spreken, zoveel aanloop had ze.
Even voor negen uur vertrokken we. Vlak na de start kruisten we de spoorlijn Arnhem-Zutphen. We moesten een passerende trein uiteraard ruim baan geven. Het eerste park waar de doorheen liepen, was het Park Regina Pacis. In dit park waren de vijvers bevroren. Het ijs was nog niet dik genoeg om op te schaatsen, maar de jeugd had diverse takken op het ijs gegooid om te kijken of het ijs hield.
Landgoed Presikhaaf is van oorsprong een van de oudste historische plekken binnen de gemeentegrens van Arnhem. In 1865 werd de spoorlijn Arnhem - Zutphen dwars door het landgoed aangelegd, dat daarmee in twee delen uiteen viel. Het zuidelijke deel heet park Presikhaaf en het noordelijke deel Park Regina Pacis.
De gemeente Arnhem heeft Parc Sacre Coeur in erfpacht voor een periode van 50 jaar (2004-2054). Dit prachtige park met het kunstwerk Sawah Belanda, een Indisch monument, vormt een groene schakel tussen park Angerenstein en park Presikhaaf.
Sawah Belanda gedenkt de Indo die in koloniaal Nederlands-Indië is ontstaan en na de revolutie van 1949 naar Nederland is gekomen. Het monument omvat een sawah met zeven granieten pagina’s die rondom het rijstveld ‘zweven’. Op de stenen staan flarden van verhalen, vertellingen uit de mond van Indische mensen. Het kunstpark staat symbool voor de Indo’s die nu opgelost lijken te zijn in de Nederlandse samenleving, die hun nostalgische herinneringen koesteren en sporen hebben achtergelaten in de Nederlandse cultuur. Het is een gezamenlijk project van de gezusters Joyce (beeldend kunstenaar) en Marion Bloem (schrijfster en beeldend kunstenaar).
De rijstplantjes zijn gekweekt in de kassen op landgoed Bronbeek. Het park Sacre Coeur heeft een rijke historie en is in 2001 aangewezen als gemeentelijk monument. Vroeger (1883) was dit de Vogel- en Plantentuin. De tuin had destijds 3 vijvers, diverse boomsoorten en lanen. Van 1913 tot in de tweede wereldoorlog was het hoofdgebouw van het park een nonnenklooster. Op het eiland stond op de nog aanwezige sokkel een Mariabeeld met het heilige hart en in het park lag een nabootsing van de grot van Lourdes, waarvan een restant is overgebleven. Na de bevrijding is het hoofdgebouw, dat in 1974 is gesloopt, een paar maanden gebruikt als stadhuis en is het park openbaar gesteld. In het park staat het verpleeghuis Regina Pacis. Om het park goed te kunnen beheren heeft de gemeente in samenspraak met de stichting Attent de beheervisie park Sacre Coeur 2008 - 2018 opgesteld, die het ruimtelijke beeld van het park beschrijft.
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhemzicht op Arnhem met Eusebius kerktorenNa de oversteek van de Velperweg kregen we uitzicht op Huize Insula Dei. Met de ervoor gelegen en gedeelte bevroren vijver werd dit huis op de gevoelige plaat vastgelegd. Daarna liepen we een tijdlang door Park Angerenstein met uitzicht op het gelijknamige huis. Huize Angerenstein bevond zich niet meer in originele staat maar was verbouwd tot appartementencomplex.
Wanneer het tegenwoordige landhuis Angerenstein werd gebouwd is niet precies bekend, maar het werd in 1808 gekocht door baron van Pallandt van Walfort. In 1884 werd het verbouwd en met enkele vleugels uitgebreid. In 1907 kocht de Apeldoorner Jan Goeyen het landgoed, en in 1941 werd het aan de gemeente Arnhem verkocht. Het landhuis was tot 1987 in gebruik als opleidingsinstituut voor sportleraren, deed daarna nog dienst als atelierruimte voor kunstenaars. Nu zijn het appartementen voor particulieren geworden.
Na Angerenstein steeg ons pad om ten slotte op een hoogte van maar liefst 80 meter boven N.A.P. uit te komen. Van dit uitzichtsplatvorm, dat nabij de Arnhemse wijk Geitenkamp ligt, hadden we een wijds uitzicht. Door het heiïge weer in de verte konden we niet Duitsland en de Achterhoek in kijken. Maar een panorama op Arnhem zat er wel in.
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhemnabij De Stenen Tafel Hoogte 80 is een klein stadspark in de Arnhemse wijk Monnikenhuizen. Het park kenmerkt zich door een spectaculair uitzichtpunt (80 meter+ NAP) dat een uitzicht geeft over het oostelijke gedeelte van de stad, de IJssel, en de Liemers. Verder aan de horizon zijn op heldere dagen het heuvelachtige Montferland, de heuvels van het Reichswald en de steden Kleef en Nijmegen zichtbaar. In het donker is er een zee van vele duizenden lichtjes zichtbaar.
In tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd, is Hoogte 80 niet het hoogste punt van Arnhem. Sommige plaatsen binnen de bebouwde kom van Arnhem liggen op ongeveer 90 meter boven NAP maar zijn door het ontbreken van een panorama of steile hellingen in de buurt niet als hoogtepunt herkenbaar.
Daarna werd Park Klarenbeek betreden. We werden hier door een paar Friezen ingehaald. We moesten onze aandacht goed op de paden houden, want naast steile afdalingen en beklimmingen werden ook talrijke trappen genomen.
Langs de bosrand van Park Klarenbeek hadden we fraaie vergezichten, onder andere op de kerktoren Eusibius.
Wie is Eusebius? Eusebius leefde ten tijde van de Romeinse keizer Commodus (180-192). Samen met enkele gezellen zette hij zich in om de Romeinen tot het christendom te bekeren. Toen een senator ter dood gebracht werd omdat hij een christen was, verzorgden Eusebius en gezellen een christelijk begrafenis voor hem. Zij werden daarop gevangen genomen en gemarteld.Eusebius’ tong werd geheel uit zijn keel gerukt. Faustus, een christen die erbij stond, raapte de tong op, verborg hem in zijn mantel en vluchtte ermee weg. Maar ook zonder tong bleef Eusebius met heldere stem doorpraten. Zelfs vanuit zijn kerker bleef hij het christendom prediken en verrichtte hij wonderen. Dat werd de keizer te veel. Rechter Vittellius liet hem toen, op keizerlijk bevel, doden met een slag van een zweep, waaraan een loden kogel was bevestigd. Dat gebeurde op 25 augustus, de dag waarop sindsdien de heilige Eusebius wordt vereerd. Eusebius’ lichaam, dat begraven was in een crypte bij Via Aurelia in Rome, zou 865 door paus Nicolaas aan het Sint Pieterklooster in Vézelay zijn geschonken. Ook zou het lichaam (met dat van zijn gezel Pontiaan) in Luca zijn gegeven. Maar natuurlijk is het enige ware verhaal dat, waarin verteld wordt dat paus Sergius de lichamen van de heilige en zijn gezellen schonk aan graaf Markwaard, abt van het klooster in Prüm, na voorspraak van keizer Lotharius.
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhemop Landgoed WarnsbornHier was ook restaurant de Stenen Tafel zichtbaar op de top van een heuvel, waarnaar ook een NS wandelroute is genoemd.
Volgens overlevering is de Stenen Tafel gemaakt van enkele grafzerken die afkomstig zijn van het klooster Monnikenhuizen, dat in 1343 werd gesticht en in deze omgeving heeft gestaan. In de rand van de zerken zijn nog duidelijk letters zichtbaar.
Het mooie, zonnige weer zorgde voor onvergetelijk fraaie kleurschakeringen. Het was wel koud met harde snijdende wind met temperaturen rond het vriespunt. Maar het was ook een tocht uit een winterserie.
In 1927 werd de watertoren "De Steenen Tafel" gebouwd met een capaciteit van 600.000 liter water. Op de begane grond van de watertoren was vroeger een pannekoekenhuis en een café, later werd het een restaurant.
Onze tocht voerde verder door bosgebied met aan onze linkerhand de Arnhemse wijk Alteveer en de begraafplaats annex crematorium Moscova aan onze rechterhand. We zagen hier weliswaar niets van, maar later zagen we dit op de ingetekende route.
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhemop Landgoed WarnsbornNadat in Arnhem eerst enkele kleinere begraafplaatsen in gebruik waren geweest, werd in 1876 de begraafplaats Moscowa geopend. De naam is afkomstig van de nabij gelegen gelijknamige hofstede, die in 1847 werd gebouwd door baron Van Heeckeren van Enghuizen.
Deze beroepsofficier had de gewoonte zijn boerderijen te vernoemen naar de veldtochten die hij in Franse dienst had meegemaakt; in dit geval door een veldtocht van Napoleon naar Moskou in 1812.
Moscowa beslaat tegenwoordig ruim dertig hectare. Het al meer dan 125 jaar oude begraafpark kenmerkt zich door een fraaie ligging, een monumentaal karakter en een grote verscheidenheid aan groen. Moscowa is dan ook - naast een laatste rustplaats - een geliefd wandelgebied.
Er zijn ook tal van historische en kunsthistorische redenen voor een wandeling over het terrein van Moscowa. Zo is er een groot aantal bijzondere en door kunstenaars en beeldhouwers gesigneerde monumenten en tombes van diverse materialen te vinden.
Het volgende bosgebied was landgoed Waterberg. Hier kwamen we langs het openluchtmuseum. Het woord open slaat op het feit dat het museum buiten in de openlucht is, want een toegangspoort zat flink op slot.
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhemheideveld op Landgoed Warnsborn met jeneverbesOok hier was het best heuvelachtig. We zetten koers naar het verkeersknooppunt Waterberg, het verkeersplein waar de A50 op de A12 uitkomt, en volgden de A12 enige tijd min of meer parallel westwaarts. Dit gedeelte, zo dicht langs de snelweg vonden wij persoonlijk wat minder, maar het kan te maken hebben met Burgers Safari- en Dierenpark waar omheen gelopen moest worden. Wat daarna trouwens volgde was een wat minder parkoers ruimschoots waard.
Na de bossen van landgoed Schaarsbergen werd na 10 kilometer de soeppost bereikt. Deze was ruim gelegen in een boerenschuur aan de Schelmseweg.
Net nadat een wandelaar had gereageerd om ons vorige WS78 verslag vanuit Zwijndrecht waar wij spraken over de organisatoren van deze wandeltochten, dat zij al rond half vijf opstaan, werden we door de voorzitter voor hetzelfde aangeklampt. Hij maakte ons een compliment hierover. Het is voor wandelaars ook belangrijk om dit soort zaken te weten. Ook schreven we in het vorige verslag dat de bestuursleden elk jaar 20 vrije zaterdagen aan deze tochten opofferen. En dan was nog niet geschreven over de talrijke vergaderingen die gehouden worden die ook nog eens vrije avonden kosten, over de vergunningen die voor de tochten moeten worden aangevraagd en bij weigering van een vergunning dat de route dan weer aangepast moet worden.
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhembronzen hardlopers op PapendalNa de soeppost kwamen we langs huizen met groene luiken waarin een geel/rood motief was aangebracht. Door de Arnhemse wijk Bakenberg kwamen we uit op Hoog Erf en Landgoed Warnsborn. Zowel voor als na de grote rust voerde het pad door het bosgebied van landgoed Warnsborn. In dit sterk geaccidenteerde gebied stroomden beken en sprengen. Huize Groot Warnsborn was niet meer zoals wij dat een vorige keer zagen. Het was nu grotendeels afgebroken en werd gemoderniseerd. Vlak hiervoor kwamen we nog langs het bronzen borstbeeld van Mr S baron van Heemstra.
Voordat we het heideveld van Warnsborn betraden kwamen we nog door Laag Erf. Zowel hier als ook de rest van de dag was de grond door de vorst witgekleurd. Gesneeuwd had het echter niet. Aan het eind van het heideveld kwamen we langs het Gedenkteken Clement van Maasdijk
Van 31 juli tot en met 4 augustus 1910 werd in Heerenveen een vliegdemonstratie georganiseerd waaraan Clément van Maasdijk zou meedoen. Hierdoor had hij de eerste Nederlander kunnen zijn die boven Nederlands grondgebied vloog. De Firma Verwey & Lugard stak hier echter een stokje voor, door met spoed een eigen demonstratie te organiseren boven hun vliegveld in Ede. Hierdoor werd Johan Hilgers de eerste Nederlander. Desondanks was de demonstratie in Heerenveen een groot succes, met veel enthousiaste bezoekers.
Van 28 tot en 31 augustus 1910 was er een vliegweek georganiseerd in Arnhem waar Clément ook een demonstratie zou geven. Clément gaf de avond voor aanvang een korte demonstratie voor zijn verloofde Jeanne Ladenius, het organisatiecomité en enkele monteurs. Bij het vierde rondje ging het mis; hij stortte met zijn Sommer neer op de Warnsbornse heide en werd geplet door de motor. Clément werd onder grote belangstelling begraven op begraafplaats Moscowa in Arnhem.
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhemop landgoed Mill HillBij een klaphek verlieten we het heideveld. Van hier hadden we uitzicht op het Jachthuis Warnsborn ook met fraai gekleurde groene luiken met geel/rood motief. Na de huizen Kleine Kweek en De Maesberg in het Maasbergse bos werd de Amsterdamseweg (N224) bereikt en overgestoken. Nu betraden we het terrein van sportcentrum Papendal.
Na een welkomsbord stond op een ander bord aangegeven dat we nog 1273 dagen te gaan hadden naar de olympische zomerspelen vanuit Londen en 377 dagen naar de olympische winterspelen winterspelen van Vancouver.
Hier op Papendal was de grote rust. Voor het gebouw wapperden talrijke vlaggen en pal naast de hoofdingang stond een bronzen beeld van twee hardloopsters en één hardloper. Ze moeten het beslist koud hebben gehad want ze stonden naakt afgebeeld. Bij het verlaten van de rust viel ons de (vermoedelijk nieuwe) oranje mascotte op. Uiteraard mocht dit niet in de fotoreportage ontbreken.
We verlieten de rust en liepen om het gebouw heen. Langs het golfterrein liepen we naar een volgend bosgebied. Dat was een bosstrook tussen de afrastering van Papendal en de spoorlijn en voerde over het Gerard Nijboerpad.
Daarna kwamen we in het land van de missionarissen van Mill Hill. Over andere wegen en paden als destijds met de WS78 tocht vanuit Oosterbeek op 8 december 2007 bereikten we het open Maria-kapelletje. Toen met de tocht uit Oosterbeek liepen we vlak langs de Johannahoeve. Toen waren ze daar druk bezig met nieuwbouw. Nu zagen we, weliswaar op afstand, dat daar een heel langwerpig gebouw was gerealiseerd.
Al sinds 1943 zijn de Mill Hill-missionarissen gehuisvest in de Johannahoeve. Van oorsprong is de St. Joseph’s Missionary Society een Engelse sociëteit, die dateert van 1873. De naam komt van een voorstadje van Londen, waar het moederhuis van de wereldwijd verspreide Mill Hill-missionarissen nog steeds is gevestigd. De Johannahoeve is het enige verblijf voor de missionarissen in Nederland. Omdat de ruimte voor de 130 in Nederland en de 75 in het buitenland verblijvende missionarissen al enige tijd aan de krappe kant is, wordt de Johanna-hoeve uitgebreid met nieuwbouw naast het bestaande complex.
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhemop landgoed Mill HillWe kruisten opnieuw de Amsterdamse weg. Nu betraden we het Vijverbos en liepen langs huize Boslust met bevroren vijver en over talrijke bruggetjes. Even voor punt 123 uit de routebeschrijving liep langs een weiland een pad, waar bij goed opletten, het duidelijk was, dat je hier een klein stukje van de route kon afsteken. Wij zagen dat niemand doen, maar één persoon moet toch de eerste zijn. Of waren wij misschien één van de laatsten die dit deden.
In de Arnhemse wijk Hoogkamp werd de koffiepost bereikt. Het was hier erg druk en er stonden meer dan 10 wandelaars op hun beurt te wachten. Hoewel wij naar deze post hadden uitgekeken om iets te drinken, omdat we op de grote rust ook al niets hadden gedronken, besloten we toch door te lopen en hoopten daarop dat het op de fruitpost rustiger zou zijn.
Hier op de koffiepost troffen we weer het groepje van vier uit de drie noordelijkste provincies van Nederland. Omdat er deze dag niet zo veel wandeltochten van 40 km waren, waren talrijke fanatieke noordelingen ook op deze tocht aanwezig.
Op 27 km zei mijn fototoestel: bekijk het maar. Inmiddels hadden we 91 foto’s gemaakt en konden toch al een aardige fotoreportage maken. In de fotoreportage treft u van het resterende traject van deze wandeltocht foto’s van anderen aan met bronvermelding. We kwamen nog door Park Zypendael waar een alleraardigst kasteeltje stond met de gelijknamige naam.
Huis Zypendaal werd tussen 1762-1764 gebouwd voor de Arnhemse stadssecretaris Hendrik Willem Brantsen en bleef lange tijd in bezit van de familie Brantsen. Het omringende park is in 1803 aangelegd door de tuinarchitect Posth en in 1863 in landschappelijke stijl gewijzigd door Petzold. In 1930 werd het kasteel aangekocht door de gemeente Arnhem. Inmiddels zijn huis en koetshuis gedeeltelijk in gebruik genomen als kantoor van Het Geldersch Landschap en de Geldersche Kastelen. De hoofdverdieping is met meubels en kunstvoorwerpen uit het voormalig Brantsen-bezit aangekleed op de wijze van een bewoond huis.
de 40 km lange WS78 Parken- en Landgoederentocht met WS78 vanuit Arnhemnabij landgoed Mill HillIn het Sonsbeekpark kwamen we nog bij een grote waterval. Hier kon je zowel over de waterval lopen als er onderdoor. De meeste wandelaars zullen niet van het bestaan van de route onder de waterval hebben afgeweten, want de meeste wandelaars kijken niet op de routebeschrijving waar deze informatie opstond. Thuis hebben wij een foto hangen waarop Coos staat afgebeeld met op de achtergrond het vallende water van de waterval. Die foto is destijds door een wandelaar gemaakt, die nu ook meeliep, en toen was dat tijdens een Euraudax wandeltocht. Wij liepen dus onder de waterval door.
Park Sonsbeek is een lustoord en heeft die functie al bijna 250 jaar. Het ligt op een unieke plek en vormt de overgang tussen de stad en het omliggende land. De eerste bewoners waren boeren en molenaars die in het midden van de 18e eeuw gezelschap kregen van de gegoede burgers die zich wilden terugtrekken in de natuur, hoofdzakelijk voor de jacht of de paardrijkunst. Na verloop van tijd werden er landhuizen gebouwd, voorzien van vele vensters, zodat vanuit iedere hoek een prachtig uitzicht werd geboden. Sinds 100 jaar is het park niet langer voorbehouden aan weinigen, maar mag iedereen er toeven.
We zagen deze dag veel bekenden van voormalige Euraudax wandeltochten. Ook verschillende inrichters van Euraudax tochten waren nu aanwezig. Dat waren (o.a.) inrichters van de plaatsen Schaarsbergen, Veenendaal en Haarlem.
Nog één van de laatste steile beklimmingen was die naar een watertoren nabij het uitzichtspunt Belvedère. We zagen hier een wandelaar, die op zijn rug ging liggen om zodoende een foto van de hoge watertoren te kunnen maken. Na een zwembad, waar niemand te bekennen was, daalden we nabij Monnikhuizen af naar een verkeersweg. Bij een bushalte stond een oudere vrouw die vol bewondering voor ons klapte. Hier volgde nog een steile trap om vervolgens door de parken Angerenstein, Insulta Dei en Regina Pacis de finish weer te bereiken. Rond 5 uur werd de finish bereikt en hadden we de tocht in 8 uur afgelegd.
Sinds een aantal jaren (10) mogen wij voor WS78 de laatste tocht voor onze rekening nemen. Daarbij doen wij altijd zo ons best om dit de mooiste tocht van de winterserie te laten worden. Maar na het lopen was deze tocht in Arnhem zijn we tot de conclusie gekomen dat het dit keer niet gelukt is. Zo mooi vonden we deze tocht uit Arnhem. Als u een andere mening heet, kom dan naar Maarn en we vernemen graag uw reactie. Er waren 541 deelnemers en het IVV-nummer was 11433.
We danken de organisatoren heel hartelijk voor de organisatie van deze tocht.
naar de top van deze pagina

Henri Floor

20:05 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: ws 78, henri, ws78, arnhem |  Facebook |

28-01-09

De WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrecht

De WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrecht

Foto's van de tocht De WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrecht
de 40 km lange WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrechtde haven van Puttershoek
Op zaterdag 17 januari 2009 organiseerde WS78 een 40 kilometer lange wandeltocht vanuit Zwijndrecht.
De naam Zwijndrecht is een samenvoeging van de West-Frankische woorden zwin en drecht. Zwin kan worden vertaald als getijdengeul, drecht als oversteekplaats, overvaart of veer. Zwijndrecht betekent dus letterlijk ‘getijdengeul waar kan worden overgestoken’. Deze uitleg doet vermoeden dat Zwijndrecht vroeger bij laag water aan Dordrecht vastzat, tijdens hoog water waren beide nederzettingen gescheiden. Een situatie die zou dateren van voor de twaalfde eeuw.
De benaming Zwijndrecht gold eerst voor de hele Zwijndrechtse Waard, die werd begrensd door de rivieren de Pelster, de Noord, de Oude Maas en de Waal, tussen Heerjansdam en Oostendam. Bewoners van dat gebied moeten al in de vroege middeleeuwen (900 - 1300) hun land (beperkt) hebben bedijkt, als bescherming tegen veelvuldige overstromingen.
De start was vanuit het Develsteincollege. Wij konden met de trein niet voor tien minuten voor negen in Zwijndrecht aankomen. Daarna was het nog een kwartier lopen naar de start. Om kwart over negen begonnen wij aan de tocht. Al na een paar honderd meter werd het Hoge Devel Park bereikt, waar we langs het riviertje Devel liepen. Het water was hier nog bevroren, maar op het ijs lag vanwege de dooi wel een laagje water. Dit zorgde voor fraaie weerspiegelingen. Rondom het park stonden verschillende beeldhouwwerken.
Het Develpark is ontworpen door landschapsarchitect Hans Warnau (1922-1995).
Het park is in 1962 aangelegd. Met een uitgekiend ruimtelijk spel tussen open en gesloten vlakken en een doeltreffend padenstelsel is een bijzondere compositie neergelegd. Een compositie waarbij het gebruik voorop stond en nog altijd staat; in het park moest gewandeld, gespeeld en gesport kunnen worden. De ligging van het park is uitzonderlijk; op een eiland in een meander van de Devel. De Parklaan deelt dit eiland, een zandophoping, in tweeën. De noordelijke helft heeft al bij aanleg een minder openbaar karakter dan de zuidelijke helft. Met de strakke geometrische opzet vormt het park een contrast met de omgeving. De ontwerper zocht dit contrast bewust op.
de 40 km lange WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrechtlangs de Oude MaasDe zon probeerde wat door te breken. Bij een brug was een grote wak in het ijs en hier zwommen talrijke eenden. We bereikten het Arboretum Munnike Park. We liepen door dit park en op de sloten in dit park lag nog ijs. Nadat we een verkeersweg waren overgestoken volgden we de Munnikesteeg noordwaarts. We kwamen hier tegemoet lopende wandelaars tegen. Eerst dachten we, WS78 zal zo vroeg in het parkoers de route toch niet over hetzelfde traject de route tegengesteld laten lopen. Meteen daarna dachten we dat het wandelaars van een andere wandeltocht waren. Toen we in één van hen de webmaster van ws78.nl herkenden wisten we dat het tocht om WS78 wandelaars ging. Ze waren echter niet spraakzaam. Eén van hen zei tegen ons om zijn gezicht te redden: “ o ja, jullie moeten de lus nog lopen”.
Na een manage kwamen we, nabij Huize Develzicht, op een Y-splitsing waar zowel in de routebeschrijving als een krijtpijl op de grond RA aangaven. Toen wij daar echter liepen was de krijtpijl naar rechts doorgestreept en wees een andere krijtpijl naar links. Omdat we meerdere wandelaars naar links zagen lopen besloten wij ook naar links te lopen. Aan onze rechterhand zagen we in de verte wel heel veel wandelaars lopen en Coos vroeg zich af of we toch niet verkeerd liepen.
Later bleek dat op deze Y-splitsing de meeste wandelaars de verkeerde bepijling hadden gevolgd en in de buurt van Kijfhoek terecht kwamen. Kijfhoek stond wel op het programma, maar wel pas na de grote rust. We liepen nu langs de rivier de Devel en staken deze later over om deze vervolgens aan de andere zijde te vervolgen.
de 40 km lange WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrechtlangs de Waal in HeerjansdamDoor de verkeerd gelopen wandelaars zaten wij nu in plaats van in de verre achterhoede in de voorhoede. We volgden de Munnikensteeg opnieuw. Nu echter in zuidelijke richting. Op weg naar het voet/fietsveer kregen we uitzichten op bouwwerken, waarvan we niet wisten wat het was of voorstelde. We besloten de bouwwerken te fotograferen in de hoop dat we later zouden vernemen wat het voorstelde. Toen we met het pontje vertrokken, draaide het pontje een keer in het rond, waarop een wandelaar opmerkte “gratis rondje van de zaak”.
Na de oversteek met het voet/fietsveer over de Oude Maas werd Puttershoek bereikt. De haven met het veerhuis was erg pittoresk en fotogeniek. Er werden hier dan ook door de wandelaars talrijke foto’s geschoten. Vanaf de achterliggende dijk hadden nog een mooi uitzicht op een aantal oude gebouwen van Puttershoek zoals het Springende Peert en het Raadhuis.
Tot in de 19e eeuw was Puttershoek een klein en afgelegen dorp, waar de voornaamste bron van inkomsten het biezensnijden was. In 1912 werd er echter een grote suikerfabriek in het dorp gevestigd, waardoor door het dorp iedere herfst de kenmerkende zoete geur dreef. Met de suikerfabriek kwamen arbeiders uit Noord Brabant mee. Het streng gereformeerde Puttershoek kreeg hierdoor een bloeiende katholieke gemeenschap, die één van de twee katholieke kerken die de Hoeksche Waard rijk is, in het dorp bouwde. Eind 2004 werd bekend, dat de Suikerfabriek haar deuren gaat sluiten, als gevolg van de concurrentie van suikerfabrieken in Oost-Europa en de ontwikkelingen van de suikerprijzen op de wereldmarkt.
De bekendste Puttershoeker is Kees Verkerk, die in 1968 goud won bij het schaatsen op de Olympische Spelen. Verkerk woont tegenwoordig in Noorwegen, maar in zijn geboortehuis is nog steeds het café van zijn ouders, Het Veerhuis, gevestigd (aan de haven).
de 40 km lange WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrechtde IJsbaan van Heerjansdam Over een grasdijk vervolgden we nu ons pad in de richting van een oude suikerfabriek. Op een ingemetselde tegel in het fabriekscomplex stond de tekst: “Coöperatieve Beetwortel Suikerfabriek Puttershoek anno 1913”
Nu zetten we koers naar de soeppost. We volgden hier een traject van de “1 februari 1953 fietsroute”.
De 70 tot 80 km lange Watersnoodroute is een Fietsroute over de buitendijken van de Hoeksche Waard langs zes informatiepanelen. Op de panelen wordt beschreven wat zich in 1953 op die plek heeft afgespeeld. De route wordt gemarkeerd met vierkante bordjes met de tekst "1 februari 1953 route"
Aan de oostkant van de Zomerlandse Polder was in buurtschap Kuipersveer de soeppost op 9 kilometer. Dit keer hadden ze onze favoriete erwtensoep met schijfjes worst. Voor een klein bedrag konden we er roggebrood met spek bijkopen, wat we ook deden. We troffen hier de internetbeheerder van rs80.nl met zijn vrouw. We maakten hem attent op een foutje op rs80.nl dat het aantal deelnemers vermelde bij de tocht vanuit Waddinxveen. Een aantal van 20 vonden wij aan de lage kant. Het bleek dat er toen 420 deelnemers waren. Het foutje was mede ontstaan doordat het aantal deelnemers op meerdere plaatsen vermeld stond en op de andere plek wel juist stond.de 40 km lange WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrechtde Waal in Heerjansdam
Het Kuipersveer is een gehucht in de gemeente Binnenmaas. Het gehucht is gelegen aan de Oude Maas tussen Puttershoek en Heinenoord in. Voordat de gemeente Binnenmaas ontstond, hoorde het bij de gemeente Heinenoord, hoewel de inwoners altijd meer op Puttershoek, dat op slechts 3 km afstand ligt, gericht zijn geweest. Het huidige Kuipersveer bestaat uit één straat (bijna geheel onderaan een dijk gelegen) met 17 huizen, waarin 37 mensen wonen en een clubhuis(de Hoeksche renners).
Rond 1650 liep de Postweg van Rotterdam naar Heerjansdam. Daar werd de post overgezet met het veer naar Kuipersveer en ging de route verder naar Zevenbergen en Antwerpen.
In het voorjaar van 1999 bracht Het Hoeksewaards Landschap Stichting Ark in contact met suikerfabriek Puttershoek. Ten noorden van de fabriek ligt langs de Oude Maas zes hectare natuurterrein, ontstaan op een voormalige opslag van grond die vrijkomt bij het schoonwassen van suikerbieten. Het is een hooggelegen, ruig gebied rondom twee plassen. Sindsdien is het maaien en klepelen gestopt en loopt er een kleine kudde Schotse hooglanders.
De rijkdom aan bloemen en insecten is er fors op vooruit gegaan, waarbij vooral wilde bijen, hommels, zweefvliegen, vlinders en sprinkhanen opvallen.
Het woord klepelen nader verklaard: Draaiende stalen cilinders maken alle begroeiing letterlijk een kopje kleiner. Het stukgeslagen maaisel blijft achter in de berm en verrijkt zo de bodem, waardoor een eenzijdige begroeiing ontstaat van gras met op zijn best her en der wat paardebloemen.
de 40 km lange WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrechtlangs de Oude Maas We waren nu ongeveer twee uur onderweg en nu begon het te (mot-)regenen. Daarop werd het fototoestel opgeborgen in de rugzak. Er volgde nu een karrenspoor over een grasdijk. Niet alle wandelaars hadden hier zin in getuige het feit dat er wandelaars waren, die over de asfaltweg bleven lopen. Ook toen een parkoersbewaker tegen hen riep, dat ze verkeerd liepen, bleven ze op de asfaltweg lopen. Verderop moesten alle wandelaars de dijk op omdat de route aan de andere zijde van de dijk verliep liep.
We liepen hier tussen de Geertruida Agathapolder en de Buitenzomerlanden. We werden aangesproken door een man. Hij had geconstateerd, dat wij een link naar zijn website had geplaatst met de naam Wandelgraaf. Dit is niet zijn eigen naam, maar je bent natuurlijk vrij om op internet elke naam aan te nemen, die je zelf wilt. Het pad werd, op weg naar de Heinenoord tunnel steeds modderiger. Op een omgevallen boom met talrijke takken, waar je eigenlijk niet doorheen kan, stond doodleuk een pijl RD bevestigd. Er liep een ander modderpad langs. Later lazen we op de website van één van de parkoersuitzetters de tekst: “Onnodige modderpartijen staan niet op het programma”. Maar toen die tocht gedeelte werd voorgelopen, op 13 januari 2009, was de grond nog overwegend keihard van de vorst.
Bij de Heinenoordtunnel aangekomen liepen we over de roltrap naar beneden. Voor ouderen en minder energieke wandelaars was het mogelijk om met de lift naar beneden te gaan. De voet- en fietstunnel was een km lang.
de 40 km lange WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit ZwijndrechtDordrechtWe zochten de oevers van de Oude Maas weer op en volgde deze opnieuw een tijdlang. Nabij buurtschap Barendrechtse Veer kwamen we langs een miniatuur spoortreinrails met stationnetje. Ook een roodkleurig treintje stond er geparkeerd. Toen we de smalspoor spoorrails overstaken stonden daar echte waarschuwingsborden, die we ook bij een gewone spoorwegovergang zien. We herkenden hier trajecten van de Kennedymars uit Ridderkerk van de RWV.
Na een groot witkleurig en vrijstaand gebouw liepen we opnieuw langs de Oude Maas. De Oude Maas had hier af en toe kleine strandjes aan de oever. Er passeerde nog een zeeschip (Wilson).
We verlieten Barendrecht en betraden nu Heerjansdam. We liepen hier langs de Waal die nog bevroren was. Ook hier hadden we weer talrijke fraaie weerspiegelingen omdat er een dun laag water op het ijs lag. Na een zwembad en een groot ondergespoten ijsbaan, die er nu wel natjes bijlag, werd de grote rust bereikt bij Tennisvereniging Heer Jan te Ridderkerk
Vanwege het gevorderde uur, het was kwart over een, en omdat we toen nog niet wisten dat de route zou worden ingekort, besloten we de grote rust over te slaan. Bij regen aan het eind van de tocht zou het al veel eerder donker zijn dan 17.00 uur, het tijdstip dat de zon deze dag officieel onderging. En we wilden graag voor donker bij de finish aankomen. Het was weer begonnen te regenen. Daardoor maakten we nu ook geen foto bij sportpark Moleiwei waar fraai een molen, weliswaar zonder wieken, stond.
Er volgde nu een open stuk met wind en regen, waarbij we ons zelf nog wel eens afvroegen, wat er nou zo leuk aan wandelen is. Door Polder Heerjansdam werd koersgezet naar buurtschap Kijfhoek. We maakten een paar foto’s van het kerkje omdat het inmiddels weer droog was geworden.
Het laat-gotisch kerkje te Kijfhoek is gebouwd in de tweede helft van de veertiende eeuw. De woning van de koster dateert van 1645. Deze woning was de voormalige dorpsschool van Kijfhoek. De schoolmeester was ook koster, voorlezer, voorzanger en doodgraver.
de 40 km lange WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrechtwaterbus op de Oude MaasHier was een parkoers wijziging. Omdat veel wandelaars in de ochtenduren 3 tot 4 km verkeerd waren gelopen werd, voor hen, de schade hersteld door een afkorting. Er werd hier geen onderscheid gemaakt tussen wandelaars die ’s-ochtends wel of niet verkeerd waren gelopen. Wij waren hiervan dus de klos, waardoor onze totale afstand op 36 km zou blijven steken. We staken het grote spoorwegemplacement Kijhoek over via een brug.
Hier is een uitgestrekt rangeerterrein van de Nederlandse spoorwegen te vinden. De wagons van de goederentreinen worden hier in de juiste volgorde achter elkaar gezet.
Tegen half drie werd op 30½ kilometer de koffiepost bereikt. Deze was ideaal binnen gelegen. Voor ons was dit de (enige) grote rustpost.
Bij het verlaten van de koffiepost troffen we nog onze Belgische wandelvriend uit Hemiksem (Antwerpen). Mede hierdoor werd dit weer een internationale tocht. Op internet troffen we later nog een fotoreportage van ene Johnny Walker aan. Hij is vermoedelijk ook een wandelaar uit België. Op http://beneluxwandelen-up.skynetblogs.be/ staan links naar wandelverslagen en fotoreportages van wandeltochten in de Benelux, dus ook naar deze WS78 tocht. Een link naar dit verslag komt daar ook op te staan.
Na een minder interessant traject door buitenwijken van Zwijndrecht werd opnieuw de oever van de Oude Maas bereikt. Eerst liepen we door het Noorderpark alwaar een beeldenpark was gelegen. Het was echte kunst, want je kon meestal niet zien wat het voorstelde. Zowel hier als verderop hadden we fraaie uitzichten op Papendrecht en Dordrecht aan de overzijde van de Oude Maas.
de 40 km lange WS78 Oude Maas/Develtocht vanuit Zwijndrechthaven van ZwijndrechtNa een oude watertoren werd op 37 km de fruitpost bereikt. De mandarijnen waren gepeld. Zowel op deze verzorgingspost als vlak daarvoor, werden we nog door twee verschillende fotografen op de gevoelige plaat vastgelegd en treft u aan aan het einde van de fotoreportage.
We spraken op de fruitpost nog twee wandelvvrienden uit Noord-Holland. Zij waren erg ontstemd over de parkoerswijziging na de grote rust. Zij behoorden ook tot de wandelaars die ’s-ochtends verkeerd waren gelopen. Zij hebben bij Kijfhoek wel de officiële route gevolgd. De route was volgens hen goed gemarkeerd.
Langs de voorzijde van het station van Zwijndrecht liepen we naar de finish. We herkenden het station niet, omdat we in de ochtend het station aan de achterzijde hadden verlaten. De officiële afstand bedroeg 39,760 kilometer. Wij schatten de afstand voor ons op 36 kilometer. Bij de finish werden we nog getrakteerd op een smartlappenkoor. Mede wegens gebrek aan stoeltjes besloten we snel te vertrekken, want dan konden we de trein van 17:10 nog halen.
Het was, mede voor de omgeving, best een aardige tocht geworden. Het IVV-nummer was 11412.
Aan alle (enigszins) ontevreden wandelaars zou ik willen zeggen, dat ze zich eens moeten realiseren wat de organisatoren, die vrijwilligers zijn, allemaal over hebben voor deze tochten. Zij offeren elk jaar 10 vrije zaterdagen in de zomer op bij het voorlopen en 10 vrije zaterdagen in het winterseizoen voor de tocht zelf. De meesten staan tussen half vijf en vijf uur op de organisatiedatum op en willen niet ’s avonds laat pas thuiskomen. Als de tocht niet was ingekort, dan waren meerdere wandelaars pas na sluitingstijd gearriveerd. En de organisatoren zouden dan ook laat thuiskomen. De fietsen van de parkoersbewaker zaten na afloop heel erg onder de modder.
Wij willen de organisatie met alle vrijwilligers hartelijk danken voor het organiseren van deze tocht. Hopelijk tot de volgende WS78 tocht in Arnhem.
naar de top van deze pagina

Henri Floor

20:08 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: ws78, ws 78, henri, zwijndrecht |  Facebook |

27-12-08

De WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhout

De WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhout

de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhoutwatertoren te Noordwijk aan ZeeFoto: Roland weyers: http://spaces.msn.com/members/rolandweyers/ Op zaterdag 13 december 2008 organiseerde WS78 een 40 km tocht vanuit Voorhout. De startlokatie was café Het Wapen van Voorhout/Grand café De Toog. Toen wij rond kwart voor negen aankwamen waren de wandelaars al gestart.
De gemeente Teylingen is op 1 januari 2006 ontstaan door samenvoeging van de voormalige gemeenten Sassenheim, Voorhout en Warmond.
De drie dorpen Sassenheim, Voorhout en Warmond hebben ieder op zich een rijk verleden. Een verleden waarin de naam Teylingen een ‘bindmiddel’ vormt. Al in de negende eeuw wordt de naam Teylingen voor het eerst vermeld en luidt dan Taglingi waaruit het modernere Teylingen is ontstaan.
De drie gemeenten hebben een historische band met Teylingen. Zo bestaan er een “Oud-“ en een “Nieuw-Teylingen”. Oud-Teylingen, later Lockhorst genoemd, lag in Warmond ongeveer op de plaats waar nu de Teylingerkade en de Lockhorstlaan zijn. Als over Nieuw-Teylingen wordt gesproken bedoelt men meestal de huidige Ruïne van Teylingen, gesitueerd in het buurtschap Teijlingen op het grondgebied van Voorhout.
Het historische bezit van dit slot lag voor een belangrijk deel op het grondgebied van Sassenheim. De oprijlaan van het slot, de tegenwoordige Teijlingerlaan, loopt nog steeds naar het centrum van Sassenheim.
Rond negen uur begaven wij ons pad. Onze tocht voerde al meteen mooi door de oude binnenstad van Voorhout. Verschillende straten waren omzoomd met fraaie bomen en waren, naast de talrijke oude huizen, fotogeniek.
We verlieten Voorhout en volgden de Haarlemmertrekvaart die hier parallel aan de N444 verkeersweg liep. We staken de Noordwijkerhoekbrug over, even later gevolgd door kruising met de N206
Langs de Dinsdagsche Watering met uitzicht op bosgebied Offem naderden we Noordwijk-Binnen. Ook hier liepen we door het fraaie oude centrum. Zo kwamen we langs het borstbeeld van Henriette Roland Horst. Daarna zetten we koers naar bloemenbadplaats Noordwijk aan Zee. Deze plaats bereikten we via het Dompad en kwamen eerst nog langs een begraafplaats. Op weg naar het strand kwamen we nog langs de watertoren uit 1920.de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit VoorhoutVuurtoren Van Speyck te Noordwijk aan ZeeFoto: Roland weyers: http://spaces.msn.com/members/rolandweyers/
Met het aanleggen van een waterleidingnet werd de watertoren gebouwd naar een ontwerp van architect F.A. Warmers te Amsterdam. Hoogte 23 meter.
Toen we de zee met het strand zagen, liepen we niet meteen het strand op. Voordat we het strand opgingen liepen we eerst nog langs een standbeeld van oud koningin Wilhelmina. Dit standbeeld werd op 7 juni 2000 onthuld door “de soldaat van Oranje” Mr Erik Hazelhoff Roelfzema. Oud koningin Wilhelmina inspecteerde op 4 april 1940 te Noordwijk de gelegerde troepen.
Bij vuurtoren Van Speyck betraden we dan het strand. We troffen het dat we de wind van achteren hadden, want het was deze dag een uitermate koude dag. De temperatuur lag rond het vriespunt en er stond een harde zuidoosten wind. In de zomer zorgt een zuidoostenwind juist voor warmte.
Na 1300 meter verlieten we het strand weer. Nu volgde het parkoers fraai door de duinen van het Hollands Duin. Coos is in Den Haag geboren en komt mede daardoor graag aan het strand of in de duinen. Zij was hier dus in haar element.
Op 12 km werd de soeppost bereikt. Deze was gelegen in een werkschuur van Staatsbosbeheer nabij de Langevelderslag. Verder voerde ons pad door duin en
Bosgebied. Nabij manege De Duinpoort bij buurtschap Langeveld werd het bos- en duingebied verlaten. We kwamen langs Pannenkoekenboerderij Berg en Dal dat vroeger De Duinpoort heette. de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit VoorhoutOosterduinse MeerFoto: Roland weyers: http://spaces.msn.com/members/rolandweyers/
Nu werd koers gezet naar het grootste meer van deze wandeling, namelijk het Oosterduinse Meer. Hier liepen we ook een flink eind langs de oever van het meer. Aan de noordkant van het meer liep ook nog het Steengrachtkanaal waar we langs liepen. Onder de Corneliabrug door bereikten we buurtschap Halfweg. Maar we waren hier nog niet halverwege de tocht. We kenden dit gebied hier wel een beetje van de jaarlijks terugkerende Keukenhoftocht.
We staken de brug over de Trekvaart over. Hier gaat de Haarlemmer Trekvaart over in de Leidse Trekvaart of zo u wilt gaat de Leidse Trekvaart hier over in de Haarlemmer Trekvaart. Daarop passeerden we het voormalig treinstation Lisse. Dit is tegenwoordig een café restaurant met de fraaie naam “De Verloren Koffer”.
Spoedig verlieten we de verharde weg voor een volgend onverhard pad, namelijk het Laarzenpad. Het voordeel van de koude was nu dat de grond hier behoorlijk hard was, waardoor het hier geen modderparkoers werd.
Dit laarzenpad is gelegen in bosgebied Kleine Looster. Daarop werd het bosgebied van landgoed Keukenhof bereikt en doorgestoken. We kwamen vlak langs kasteel Keukenhof. Nabij de ingang voor wandelaars van de Keukenhoftocht werd dit bosgebied van landgoed Keukenhof weer verlaten.de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit Voorhoutkasteel KeukenhofFoto: Roland weyers: http://spaces.msn.com/members/rolandweyers/
We staken de Westelijke Rondweg over die ook bekend staat als provinciale weg N208. Nu werd het centrum van Lisse bereikt en daarmee ook de grote rust in het gebouw van de Hervormde gemeente ‘De Voorhof’. De afgelegde afstand bedroeg hier 23 km. We werden hier vlot geholpen voor onze consumptie. Na de rust kwamen we langs een heemtuin en de Zemelpoldermolen. Daarna liepen we over een dijk langs de Ringsloot nabij industriegebied Dever.
Door de wijk Poelpolder werd Lisse verlaten. We liepen naar de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder en volgden deze even. Nu zetten we koers naar Sassenheim. Langs Huis ter Leede werd de binnenstad van Sassenheim bereikt. Al op ruim 27 km werd de koffiepost bereikt.
Na het park Rusthoff kwamen we nog langs een fraai kunstwerk van Escher, namelijk “De onmogelijke driehoek”. Nabij de Vrouwenpolder voerde het pad tussen de A44 snelweg en de spoorlijn Den Haag – Haarlem. Na buurtschap Oosteinde werd Huys te Warmont bereikt. We liepen vlak langs het hoofdhuis en de opgestelde kanonnen.
Het Huys te Warmont ligt in een fraai park, dat eigendom is van de Stichting Het Zuidhollands Landschap. Het huis, in de vorm van een laat 18de eeuws buiten, maar met Middeleeuwse resten, is aan drie zijden door water omgeven en heeft een Louis XVI interieur. In een der torens hangt een klokje met het - voor een klok zeer vroege - jaartal 1392.
de 40 km lange WS78 Bollenstreektocht vanuit VoorhoutHuys te Warmont Foto: Roland weyers: http://spaces.msn.com/members/rolandweyers/ In het centrum van Warmond was bij Pizzeria Caruso op het terras de fruitpost gesitueerd. Hier konden we nog op het terras zitten. Coos wisselde hier nog steunzolen en dan is een stoel heel makkelijk. Nabij de Laan van Oostergeest zagen we nog een ooievaarsnest. Hier was ook een parkoerswijziging. De route kwam verder nog langs de Klinkerberger- en Voorhofpolder waarop buurtschap Klinkenberg werd bereikt. Na kruising met de A44 snelweg kwamen we nog door het Oosthout park alvorens de finish te bereiken.
Omdat Coos rond 5 uur de finish bereikte was het niet meer mogelijk om een in de info vermelde Boerhaavetuin te bezoeken. Deze tuin was gratis te bezoeken, maar sloot wel om 4 uur.
Het was een hele mooie en afwisselende tocht geworden. Een deelnemersaantal van 322 was dan ook zeker teleurstellend. De belangrijkste reden voor dit lage deelnemersaantal was de koude weersvoorspelling, die echter ook geheel is uitgekomen. Het IVV-nummer was 11384. Van een echte IVV-stempel is echter geen sprake meer. Van het stempel is allen het nummer en het jaartal duidelijk zichtbaar. De landletters kan je met wat fantasie eruit halen maar het IVV-embleem is totaal onzichtbaar. Het zou op prijs worden gesteld om een nieuw IVV-stempel aan te vragen.
De foto’s in dit verslag zijn afkomstig van de website van Roland Weyers (http://rolandweyers.spaces.live.com).
naar de top van deze pagina

Henri Floor

22:34 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: henri, ws78, ws 78, voorhout |  Facebook |

24-11-08

De WS78 Oranjetocht vanuit Baarn

De WS78 Oranjetocht vanuit Baarn

Foto's van de tocht alle foto's in het klein van de tocht Terug naar de overzicht van alle WS78 wandeltochten De WS78 Oranjetocht vanuit Baarn
de 40 km lange WS78 Oranjetocht vanuit Baarnboerderij in Eembrugge
Op zaterdag 22 november 2008 organiseerde WS78 een 40 km lange wandeltocht vanuit Baarn. De start was vanuit het Verenigingsgebouw van de (vrijgemaakte) Gereformeerde Kerk “het Brandpunt”. Rond half negen liepen de wandelaars al naar buiten toe. Bij de vorige WS78 tocht was een oproep geplaatst om bij deze tocht het 10 km punt voor 11 uur te passeren. Dit vanwege een sinterklaasboot die een sluis moest passeren.
Maar er waren problemen met het parkoers. Er was een spoorwegovergang dichtgegooid en daardoor moesten de markeerders snel een alternatieve route markeren. Daardoor mochten we “pas” om vijf minuten voor negen starten. Hoewel de afsluiting van een overweg gecommuniceerd was met wandelaars die buiten stonden, werd niet duidelijk gemaakt op welk deel van de route die afsluiting was. Toen wij gezamenlijk om vijf minuten voor negen startten, liepen we allemaal achter elkaar aan.
De voorste wandelaars waren hier in Baarn goed bekend. Toen zij dan de routebeschrijving in handen kregen wisten zij na het Amaliapark wel een kortere weg naar de spoorwegovergang, dan de in de parkoersbeschrijving weergegeven route. Via de fietsenstalling van het NS-station werd de spoorwegovergang bereikt. We moesten hier op een passerende trein wachten. Na het Eethuys-café De Generaal betraden we het Baarnse Bos. De sneeuw, die gevallen was, zorgde hier voor sprookjesachtige taferelen. Doordat er nog weinig licht was zijn de hier door mij genomen foto’s helaas mislukt. Na een volgende afslag in het Baarnse bos kwamen wandelaars teruggelopen. Gauw keek men op de routebeschrijving, maar ook de pijlen wezen toch wel in de richting waar de teruglopende wandelaars vandaan kwamen.
de 40 km lange WS78 Oranjetocht vanuit Baarnop de Zomerdijk langs de Eem Onder aanvoering van de schrijver van het WS78 verslag op de website van WS78 liepen we weer terug naar de spoorwegovergang bij Eethuys café De Generaal. Op een kruising na het spoor zagen we een WS78 pijl met daarop de letter W van routewijziging. Op dit punt waren we nog niet eerder geweest, omdat, zoals eerder beschreven, iedereen na het Amaliapark de vermelde kortere route hadden gevolgd. Als we na het Amaliapark de officiële routebeschrijving hadden gevolgd, dan hadden we de pijl met de letter W wel gezien.
Nu liepen we door een buitenwijk van Baarn. Na een begraafplaats kwamen we aan de rand van Baarn. Nu volgden we een grintpaadje langs de Praamgracht en leek veel op een brede sloot. Later voerde ons pad door de Eemerwaard. De Praamgracht mondde uit in de Eem en daarna volgden we deze rivier zoveel mogelijk. We kwamen langs een oud huis. Boven de deuropening stond “19 zweminrichting 16”, een oude zweminrichting uit 1916.
Over de Bisschopsweg bereikten we de A1-snelweg. Hier liepen we onderdoor. We betraden de gemeente Eemnes en liepen door een industriegebiedje. We haalden drie wandelaars in. Op hun heuptasje of rugzak waren paarse veters met opdruk www.sunnywalks.nl te zien. Een van hen, Sunny, bleek ook de bedenkster van dit initiatief te zijn. Om geld in te zamelen voor het KWF heeft zij in het verleden de 100 km lange Dodenmars gelopen, waarbij ze zich liet sponsoren om uiteraard zoveel mogelijk geld voor het KWF op te halen. Bij veel WS78’ers zien we de paarse veter op de een of andere manier in hun uitrusting verwerkt.
de 40 km lange WS78 Oranjetocht vanuit Baarnop de Zomerdijk langs de Eem Nadat we dit drietal van achteren en voren op de gevoelige plaat hadden vastgelegd, vervolgden wij ons pad naar een brug over de Eem. We bevonden ons toen in Eembrugge (gemeente Baarn). We sloegen voor de Eem af en kwamen langs een fraaie boerderij. Bij de jachthaven hield de verharde weg op. Hier was ook het gemaal Tydeman gelegen. Nu volgden we een tijdlang een fraaie grasdijk met de naam Zomerdijk.
Het woei hier hard. Bij een temperatuur van rond het vriespunt was het hier gevoelsmatig zeer koud. Een wandelaarster, die last van Astma heeft, had het hier heel moeilijk. Ze vroeg aan ons hulp. Even later kwam een van de parkoersbewakers voorbij gefietst. Hij verleende heel verdienstelijk alle hulp.
Op 10 km werd bij een boerderij de soeppost bereikt. Hier viel de hiervoor genoemde wandelaarster uit. Door de wind en bij temperaturen rond het vriespunt bleef het hier heel koud en we waren dan ook blij dat we ons bekertje soep in een schuur uit de wind konden op -eten en drinken.
We vervolgden ons pad over de koude en winderige Zomerdijk. Bij een sluis, waar de Eemnesservaart over gaat in de Buitenvaart, lagen twee grote zeilschepen, zonder zeil. Eén van de twee schepen was geladen met talrijke grote (sinterklaas) pakketten. Zoals eerder gemeld moesten we hier voor 11 uur gepasseerd zijn, maar toen wij hier om 11:04 passeerden konden we de sluis nog rustig oversteken.
We kwamen bij de tweede parkoerswijziging. Een pad over een mooi grasdijkje door de Noordpolder te Veld werd ons onthouden. Later hadden we daar geen spijt, want we kregen haast tot vervelens toe nog een lange dijk. Deze parkoerswijziging kwam doordat de eigenaar van het desbetreffende traject pas laat aangaf, dat hij geen vergunning hiervoor afgaf.
de 40 km lange WS78 Oranjetocht vanuit Baarnbij de sluisNu liepen we via de Korte Maarsweg en de Volkersweg naar een pad verder over de Zomerdijk. Dit pad volgden we in de richting van het Eemmeer. We kwamen ook nog door natuurgebied Eemland. We liepen wel acht keer om een wiel, een klein meertje dat na een oude dijkdoorbraak was achtergebleven. Eénmaal kruisten we een wandelroute die gebruik maakte van bruggetjes. Voor de beide bruggetje stond dat het verboden toegang was vanwege het broedseizoen. Ze kennen hier wel een lang broedseizoen. Ook moesten we af en toe over een hekwerkje klimmen. Lange mensen konden er zo over stappen. Voor de kleinere waren hulpmiddelen.
Het pad over de dijk werd slechter en slechter en deed ons denken aan een traject van de laatste lustrumtocht door de Amerongse Bovenpolder. Nu hadden we het geluk dat we langs de voet van de dijk konden lopen. Daar was het in ieder geval niet zo modderig. Ook ving je er iets, maar dan ook heel iets, minder wind op. Aan het eind van de Zomerdijk volgden we de weg naar de A27-snelweg. Het fototoestel gaf een klik ten teken dat de batterij leeg was of dat er iets anders aan de hand was. Inmiddels hadden we Blaricum bereikt.
We liepen hier langs grote huizen en we besloten snel de batterij van het fototoestel te wisselen. Nadat we twee foto’s hadden gemaakt gaf het toestel weer een klik. In de handleiding van het fototoestel stond, dat je het fototoestel niet onder de vijf graden celsius moest bewaren. En omdat de temperatuur nog niet boven de vijf graden was geweest, begrepen we wat er aan de hand was. Toch hadden we nog 52 foto’s gemaakt. Op dat moment vonden we het eigenlijk niet zo erg dat we geen foto’s meer konden maken. Door het zware parkoers waren we vermoeid geraakt en we waren nog net niet halverwege de tocht. Bovendien viel er in Blaricum zowel voor de rust als er na zoveel te fotograferen, dat ons dit teveel tijd zou hebben gekost. Want we wilden graag voor donker bij de finish aankomen.
de 40 km lange WS78 Oranjetocht vanuit Baarnop de Zomerdijk In Blaricum liepen we door een aantal, met zorg uitgekozen wegen, en bereikten op 20 km de grote rust in het Vitus gebouw te Blaricum. Hoewel we nog geen cijfers hadden vernomen, zouden we het niet vreemd hebben gevonden als hier enige tientallen wandelaars de tocht voor gezien zouden houden. Het moet natuurlijk leuk blijven. Hoewel, als je besmet bent met het WS78-virus zo als wij, dan blijf je zolang mogelijk doorgaan. Als wij niet met het WS78-virus besmet waren geweest, dat wisten we zo net nog niet of we hier waren doorgegaan.
Na de rust waren verrast door het mooie parkoers door Blaricum. Het werd duidelijk dat de parkoersuitzetters hier goed bekend waren. We kwamen langs standbeeld de Roeper nabij een kerk. Kennelijk had iemand hier in de buurt zijn das verloren, want het standbeeld de Roeper was hier van een das voorzien. Toen we Blaricum dachten uitgewandeld te zijn, passeerden we opnieuw een bord van de bebouwde kom van Blaricum.
Eindelijk kwamen we dan bij het eerst heidegebied. We hadden wel in de voor-informatie gelezen dat we langs de Eem zouden komen, maar er stond niet bij hoe lang dat was. Want als we 100 meter langs de Eem hadden gewandeld, dan had men ook kunnen zeggen dat we langs de Eem kwamen.
We liepen langs de Blaricummerheide naar buurtschap Crailo. Daarna kwamen we langs het ziekenhuis van Blaricum, dat vlak aan de A1 snelweg ligt. De route door Laren voerde door het westelijke deel van deze plaats. Opnieuw kruisten we een snelweg. Ditmaal liepen we onder de A1-snelweg door. Daarop werd de uitgestrekte Westerheide bereikt en doorkruist. de 40 km lange WS78 Oranjetocht vanuit Baarnaan het eind van de modderdijk Na een kruising met de N525 Hilversum-Laren bereikten we via een waterpompstation de Zuiderheide. Over trajecten van het Voetstappenpad, het oudste wandelpad van Nederland werd op 31 km de koffiepost in Eemnes bereikt.
Opnieuw liepen we onder de A1 door. Even later werd de spoorlijn Amsterdam-Baarn gekruist. Op 36 km was nog de fruitpost nabij de Hilversumse Straatweg in boswachterij De Vuursche. Langs kasteel de Hooge Vuursche, dat we echter niet zagen werd de noordkant van het Roosterbosch bereikt. De laatste km voerde langs de spoorlijn. We moesten de brug nog oversteken via een brug. Toen wij daar overliepen was deze nog nat. Maar wandelaars die een half uur later de brug overstaken, moesten oppassen voor een spiegelgladde brug omdat het weer was gaan vriezen.
Parkoerstechnisch was dit een heel mooie tocht. De tocht was zwaar door het lange modderpad langs de Eem, de harde koude tegenwind tot de grote rust en de lage temperatuur van rond het vriespunt. Door onze verkoudheid hebben we niet optimaal van deze tocht kunnen genieten. Mede daardoor is het verslag van na de grote rust veel summierder als dat u van ons gewend bent.
Er waren 346 deelnemers. Het IVV-nummer was 11372

naar de top van deze pagina

Henri Floor


20:58 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Tags: henri, ws78, ws 78, baarn |  Facebook |

11-11-08

De WS78 Maasduinen/Maasheggentocht vanuit Boxmeer

De WS78 Maasduinen/Maasheggentocht vanuit Boxmeer

Foto's van de tocht De WS78 Maasduinen/Maasheggentocht vanuit Boxmeer
de 40 km lange Maasduinen/Maasheggentocht vanuit Boxmeer kerkgebouw in Boxmeer
Op zaterdag 8 november 2008 organiseerde WS78 de Maasduinen/Maasheggentocht. De start was vanuit Hotel café Restaurant ’t Vertrek te Boxmeer. Toen wij even na half negen arriveerden, was het al een drukte van jewelste. De startlocatie was aan de kleine kant en daarom stonden al talrijke wandelaars buiten. Rond 10 minuten over half negen konden de wandelaars vertrekken. Wij konden niet meteen vertrekken, want bij de inschrijftafel stonden lange rijen. Coos, die altijd ook voor mij inschrijft, stond maar liefst een kwartier in de rij. Maar om vijf minuten voor negen konden ook wij vertrekken.
We liepen eerst door het centrum van Boxmeer en kwamen onder andere langs de Sint Petrusbasiliek, het karmelietenklooster en het Maasziekenhuis. Ook kwamen we door de Steenstraat. Dit is een van de oudste straten van Boxmeer.
Bij het Maasziekenhuis verlieten we de bebouwde kom en volgden even de route naar kasteel Boxmeer. Op een splitsing verlieten we de route naar het kasteel omdat de wandelroute zuidwaarts liep en het kasteel noorderlijker lag.
Kasteel BoxmeerHet kasteel van Jan Boc, waaraan Boxmeer zijn naam dankt, is het belangrijkste historische monument van Boxmeer. Op deze locatie, een door mensenhand aangelegde verhoging in het zicht van de Maas, bevond zich in de Romeinse tijd al een versterkte vesting of castellum. In de loop van de geschiedenis (13e-18e eeuw) is het Kasteel regelmatig belegerd door veldheren die er na de inname vaak plezier in hadden om het bouwwerk tot de laatste steen toe af te breken. In 1806 kocht jonker Leopold van Sasse van Ysselt het kasteel en sloopte het op één vleugel na, zodat vrijwel alleen het monumentale trappenhuis en woonvertrekken in classicistische stijl overbleven. In 1896 werd het kasteel gekocht door de zusters van Julie Postel en ingericht als ziekenhuis. Sinds 1966 is het ziekenhuis in gebruik als gastenverblijf van de Congregatie. In de kelder bevindt zich een museum waar een levendig beeld wordt geschetst van de geschiedenis van het kasteel en zijn bewoners.
de 40 km lange Maasduinen/Maasheggentocht vanuit Boxmeersluizencomplex bij SambeekWe liepen hier op korte afstand langs de Maas. Aan onze rechterhand hadden we uitzicht op mooi omgeploegde akkers. De route liep naar de stuw en de sluizen nabij Sambeek. Hoewel de route er niet vlak langs liep, waren wij natuurlijk vrij om dat wel te doen.
De sluis bij Sambeek wordt gemoderniseerd zodat deze geschikt wordt voor grotere en langere schepen op de Maas. De vaarweg wordt geschikt gemaakt voor schepen met een lengte van 190 m, een breedte van 11,4 m en een diepgang van 3,5 m. De werkzaamheden starten medio 2010 en is naar verwachting in de zomer van 2013 klaar.
We sloegen op een gegeven moment scherp LA een zandpad op. Een wandelaar had het pad over het hoofd gezien en kwam teruggelopen. We troffen hier geel/rode markeringen van het Maas-Peelliniepad.
Het Maas- en Peelliniepad is een streekpad in het noordoosten van Noord-Brabant: het Land van Cuijk. Dit gebied kenmerkt zich door bossen, heidegebieden, vennen, rivieren, uiterwaarden en (vesting)stadjes. Vele monumenten en andere ‘sporen van de oorlog’ herinneren aan de tijden waarin deze streek in de verdedigingslinie heeft gelegen. Het is een rondwandeling en komt door de plaatsen Cuijk en Boxmeer en is 122 km lang.
de 40 km lange Maasduinen/Maasheggentocht vanuit BoxmeerMaasduinenLangs bosgebied Vortumse Bergen werd het veer nabij Afferden bereikt. We kwamen hier wit/rode markeringen tegen van het Pieterpad en de NS wandeltocht Maasheggen, die van station Boxmeer naar station Vierlingsbeek loopt.
De ‘Groeningsche en Vortumsche Bergen’ zijn kleine stuifzandruggen of rivierduinen, die al zijn ontstaan in de prehistorie (zesduizend jaar geleden). In droge perioden nam de wind het zand uit de rivierbedding van de Maas mee. Het zand werd opgevangen en vastgezet door planten die op deze plek stonden. Zo ontstonden er op den duur rivierduinen. Het zand was echter niet vruchtbaar, dus boeren lieten er ter beschutting en voor hakhout bomen op groeien. Op deze manier zijn hier prachtige bossen ontstaan, met bomen van wel enkele honderden jaren oud. Bij hoog water dienden deze ‘bergen’ als toevluchtsoord voor dieren.
Meteen na de overtocht over de Maas kwamen we door het centrum van Afferden. Boven de ingang van een supermarkt trok een muurschildering onze aandacht. Buiten het centrum van Afferden kwamen we door een park met een grote vijver.
Even voor de soeppost kwamen we nog langs een huis waar op een groot bord de volgende tekst was geschreven: “Ha die wandelaars. Hier kunt u ff lekker zitten en genieten van koffie, thee, chocomel, appelgebak (zelfgemaakt) en zelfgemaakte soep. Getekend Anja en Wim”. Het bord was tevens voorzien van een wit/rode stikker “wandelaars welkom”. Achter de voorruit hing een bordje “gesloten”. Het was dus niet voor ons opgehangen. Op 11 km was dan de soeppost.
de 40 km lange Maasduinen/Maasheggentocht vanuit BoxmeerMaasduinenNu kwam wel het hoogtepunt van deze tocht met natuurgebied Maasduinen. Het was hier heuvelachtig met veel heide en vennetjes en vergezichten. We zagen hier twee keer Schotse Hooglanders. De eerste keer zagen we ze vanaf één van de toppen waarover ons pad voerde. De tweede keer vielen ze bijna niet op. Hier waren het nog jonge beesten en lagen pal langs het pad. Er was hier niemand die de geadviseerde afstand van 25 meter in acht hield om deze dieren te passeren. Ze lagen er hier ook echt vredelievend bij alsof het poesjes waren.
In het noordelijkste puntje van Limburg liggen De Maasduinen. Ingeklemd tussen rivier de Maas en de Duitse grens. Het is een glooiend lint van bossen, heidevelden en stuifzanden. Daartussen blinken tientallen vennen, groot en klein. Natuurliefhebbers zullen versteld staan van de rijkdom aan planten en dieren. Er wachten verrassend steile klimmetjes. Maar ook prachtige vergezichten.
Je zou het niet meteen denken, maar Limburg heeft duinen. Rivierduinen wel te verstaan. Met dank aan de rivier de Maas. Ze zijn goed te zien in het Bergerbos. Overal golft het landschap. En plots duikt er een flinke heuvel op. Het Bergerbos is deel van het Nationaal Park de Maasduinen. Vrijwel ononderbroken strekt deze groene gordel zich uit langs de Maas. Het is een bonte schakering van bossen, stuifzanden en heidevelden.
Bijzonder zijn de vele vennen. Ze hebben prachtige namen, zoals het Zevenboomsven en de Duuvelskuul. Vroeger lag er hoogveen. Wegzakken in dit moeras betekende een wisse dood. Bij de vennen wemelt het van de libellen en waterjuffers. In de schemering jagen de vleermuizen. In de herfst vliegen tientallen kraanvogels over de Maasduinen. Ze strijken soms neer op het Reindersmeer. Of op de moerassige velden rond het Heerenven, bij de buren van het Limburgs Landschap. De kraanvogel is heel zeldzaam in Nederland. Het nationaal park is dan ook trots op deze gasten.
de 40 km lange Maasduinen/Maasheggentocht vanuit Boxmeerkruisje nabij kasteelruïne BleijenbeekNabij buurtschap Blijenbeek verlieten we natuurgebied Maasduinen en kwamen hier langs de ruïne van kasteel Bleijenbeek. We bleven maar van de omgeving genieten. Dit kwam mede door het onvoorstelbaar mooie zonnige weer. De maximumtemperatuur liep soms wel op naar 16 graden uit de wind en in het zonnetje. De grote rust was in Sporthal Den Asseldonk te Nieuw-Bergen
Vlak voor de grote rust zagen we dat de wandelaars na de rust ons weer tegemoet liepen. Coos en ik liepen toen samen. Coos had toen problemen met haar voeten/schoenen. Ik stelde haar toen voor om in de cafetaria, dat vlak voor de grote rust lag, en pal aan de route lag, te rusten. Want dat scheelde weer een stukje lopen en het was er rustig. Bij een cafetaria hadden we al eerder wandelaars zien zitten. De grote rust lag deze dag pas op 25 km.
We verlieten Nieuw-Bergen weer. Op weg naar het veer bij Vierlingsbeek kwamen we door Bergen met de grote Sint Petruskerk. Aan de overkant van de Maas stond een grote boerderij met een mooi toegangspoortje en een gevelsteen boven de voordeur. Aan een muur van de omheining waren extreme waterstanden uit het verleden aangegeven. Toen we het bord van de bebouwde kom van Vierlingsbeek passeerden, stond daar ook de carnavalsnaam vermeld. Deze luidde Keieschietersriek. Want de elfde van de elfde kwam met rasse schreden naderbij. We betraden het centrum van Vierlingsbeek niet, maar liepen er langs de oostkant langs. Over lage afscheidingsstruiken zagen we een oranje kleurige koe staan. Voor de begraafplaats sloegen we af en verlieten Vierlingsbeek.
de 40 km lange Maasduinen/Maasheggentocht vanuit Boxmeertoegang naar de boerderij nabij het veer Bergen-Vierlingsbeek Nu zetten we opnieuw koers naar de Maas. Daar kwam net een grote boot aangevaren met de naam Jan Wandelaar. Jan Wandelaar hadden we al eens eerder tijdens een wandeling gezien. Dat was op zaterdag 17 mei 1997 tijdens de Kennedymars uit Hilversum van de LAT.
Het schip Jan Wandelaar is in 1984 bij de Noord in Alblasserdam gebouwd als motortankschip met de naam Majestic. In 1990 is het 3 keer van naam veranderd. Eerst werd de naam Anouk, daarna Calanda en tenslotte Jan wandelaar. Het schip is nu in eigendom van Scheldetrans AG in Basel.
We verlieten de Maas weer en kwamen daarop door bosgebied Groeningse Bergen. Na de Zoetepasweiden, een gras- en weilanden gebied, werd opnieuw een bosgebied bereikt en doorkruist. Ditmaal was dat natuurgebied de Vortumse Bergen. We herkenden hier een traject dat we ’s-ochtends ook al als heenroute hadden bewandeld. Niet iedereen zal dit gemerkt hebben.
De Zoete- en Zurepasweiden
Om de zandige Groeningsche en Vortumsche Bergen heen liggen lagere rivierkleigronden. De kalkrijke rivierklei werd afgezet tijdens de veelvuldige overstromingen van de Maas. Deze vruchtbare gronden werden in gebruik genomen als weiden en hooiland. Het woord ‘pas’ is streektaal voor wei. ‘Zoet’ staat voor een bodem met veel kalk. Vandaar de naam ‘Zoetepas’. Aan de westzijde van de bergen is de bodem kalkloos of zuur. Daarom heet dit gebied ‘Zurepas’.
Nu zetten we koers naar Vortum-Mullem en voorbij het centrum werd op 34 km de koffiepost bereikt. Deze was achter een woonhuis gelegen in een groot tuinhuis aan een forellenvisvijver. We troffen het, dat er net een paar stoelen met leuning vrij kwamen. We konden hier uit de wind zitten.
Vortum-Mullem ontstond in 1942 door de samenvoeging van de plaatsen Vortum en Mullem. Vortum, dat 'nederzetting bij een doorwaadbare plek' betekent en Mullem, 'dorp bij de molen', zijn sindsdien naar elkaar toegegroeid en vormen nu een onbetwiste eenheid. Eenmaal per jaar mag het dorp zich even het middelpunt van de gemeente Boxmeer noemen. Op carnavalsmaandag vinden hier namelijk de Boxmeerse Metworstrennen plaats.
Deze Boxmeerse paardenrace wordt al zeker meer dan 250 jaar gehouden, hoewel sommigen zelfs menen dat de traditie veel ouder is en rechtstreeks voortkomt uit een oud Germaans vruchtbaarheidsritueel. De regels zijn streng: alleen in Boxmeer geboren en getogen vrijgezellen, die bovendien lid zijn van de 'Instelling der Tijdelijck Jonggesellen van Boxmeer' mogen deelnemen aan strijd om de felbegeerde titel van 'Koning van de Metworst'. Behalve deze eretitel ontvangt de winnaar in de zogenaamde Belaste Hoeve ook nog een zeven ellen lange metworst, twee wittebroden, twee vaten bier en een halve varkenskop.
de 40 km lange Maasduinen/Maasheggentocht vanuit Boxmeeroranje koe in Vierlingsbeek We troffen hier één van de uitzetters van deze tocht. We feliciteerden hem met de prachtige creatie van deze tocht. We maakten hier nog een foto van een dame met een rode hoofdband op. We feliciteerden haar met het behalen van haar 20e gouden Euraudax-arend dit jaar. Want alleen in Nederland worden geen Euraudax wandeltochten meer georganiseerd, maar wel in België. En als je bijvoorbeeld in Eindhoven woont dan is een reis naar België makkelijker gemaakt dan als je in Amsterdam of Groningen woont.
We verlieten Vortum-Mullem weer en zetten koers naar de spoorlijn Nijmegen-Roermond. Hier liepen we eerst langs de spoorlijn. We hadden hier uitzicht op de 50 meter hoge Sint Janstoren te Sambeek. Later staken we de spoorlijn over en liepen daarna enigszins parallel aan de spoorlijn richting Boxmeer. In buurtschap Heikant was nog de fruitpost op 38 km. Hier kregen we een banaan. Twee jonge kinderen hielpen hier ijverig mee. De totale afstand bedroeg 40,670 km. Het IVV-nummer was 11362.
Bij de finish kon ik Coos feliciteren met het behalen van haar 11.000 WS78 km’s. Dat betekent dus dat zij 275 maal aan een WS78 wandeltocht van 40 km had meegedaan. Haar eerste tocht bij WS78 was op 6 december 1980 vanuit Soest-Zuid. Ik loop momenteel 5 tochten achter bij Coos en kan op zijn vroegst in februari 2009 de 11.000 WS km’s halen.
Toen we ’s-ochtend om vijf minuten voor negen waren vertrokken, kwam bestuurslid Gerrie van de Brink net aangereden. Na afloop troffen we haar nog steeds bij de finish.
de 40 km lange Maasduinen/Maasheggentocht vanuit BoxmeerCoos wordt door de voorzitter gefeliciteerd met haar 11.000 WS78 km'sBij de finish werden we nog aangesproken door wandelvrienden uit Groningen, Friesland en Drenthe. Nadat we het nieuws van de FLAL-tocht vanuit Nieuweschans hadden vernomen, die niet geheel vlekkeloos was verlopen, vroeg één van hen het volgende: Ik heb van een wandelvriendin gehoord dat Quirinus een verslag heeft geschreven van de WS78 tocht vanuit Lelystad. Zij vroeg toen aan haar wandelvriendin waar ze de link naar de website van Quirinus kan vinden. Het antwoord luidde: op de website henrifloor.nl. Ja die website ken ik wel, maar er staan zoveel links op. Ik kan de link niet vinden. Daarom zal ik, speciaal voor hen, aangeven waar ik deze en andere links van wandelaars op mijn website heb staan: Kies na www.henrifloor.nl voor “links”. Kies vervolgens “Wandellinks” en daarna voor “links particulieren”.
muurversiering NS LeeuwardenDe heenreis per trein was deze keer geen onverdeeld succes. Met de trein reden we via Arnhem en Nijmegen naar Boxmeer. In Arnhem hadden we 6 minuten overstaptijd. We zouden volgens dienstregeling aankomen op spoor 7 en de trein naar Nijmegen zou dan van spoor 4 vertrekken. Maar we kwamen op spoor 4 aan. En in de trein werd omgeroepen, dat Arnhem voor die trein het eindstation was. We waren al voorin de trein gaan zitten zodat we snel bij de trap waren. Bovengekomen vroegen we bij de infobalie van welk spoor de trein naar Nijmegen vertrok. Alsof we een zee van tijd hadden werd op een slome manier meegedeeld dat de trein van spoor 4 vertrok en dat de trein nog moest binnenkomen. Toch liepen we snel weer naar spoor 4 en op het vertrekbord stond inderdaad vermeld dat de trein, die daar stond en waar we uitgekomen waren, naar Nijmegen zou rijden. We klampten een conducteur aan om nog extra zekerheid te krijgen en hij bevestigde dat die trein toch naar Nijmegen zou rijden. Toen we goed en wel zaten werd er via de omroepinstallatie op het station omgeroepen dat de trein naar Nijmegen van spoor 9 zou vertrekken. We holden zo snel als we konden naar spoor 9 en haalden de trein nog. Een andere wandelaar, die niet naar de omroepinstallatie had geluisterd, werd later geconfronteerd met de mededeling of iedereen de trein wilde verlaten. Hij had daardoor een vertraging van een half uur.

naar de top van deze pagina

Henri Floor


21:59 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Tags: ws78, ws 78, boxmeer, henri |  Facebook |

Jubileum Slottocht 100 jaar KNBLO-NL van WS78 vanuit Lelystad

Jubileum Slottocht 100 jaar KNBLO-NL van WS78 vanuit Lelystad

Foto's van de tocht Jubileum Slottocht 100 jaar KNBLO-NL van WS78 vanuit Lelystad
wandelplaatje van de 40 km lange Jubileum Slottocht 100 jaar KNBLO-NL van WS78 vanuit Lelystad
Op zaterdag 18 oktober 2008 organiseerde WS78 een tocht vanuit Lelystad. De naam van deze tocht luidde Jubileum Slottocht 100 jaar KNBLO-NL. Ter gelegenheid van het 100 jarig bestaan van de KNBLO-NL werd hier de afsluitende 13e tocht georganiseerd. Naast de traditionele 40 km werden nu ook de afstanden van 5, 10, 15, 20 en 30 km georganiseerd. De start was vanuit Scholengemeenschap Lelystad aan het Kofschip.
Bij de start was het een drukte van belang. Leden van de KNBLO-NL waren om half acht niet op komen dagen met inschrijfformulieren, waardoor geïmproviseerd moest worden door WS78. In de veronderstelling dat de KNBLO-NL alles goed geregeld zouden hebben, had WS78 niet zijn eigen administratieformulieren meegenomen. Snel werden er ter plekke alternatieve inschrijfformulieren gemaakt.Zou 13 dan toch een ongeluksgetal zijn omdat dit de 13e tocht was?
Maar rond half negen werden de 40 km lopers buiten toegesproken door de voormalige voorzitter en niet door de huidige voorzitter zoals in het informatieboekje was aangekondigd. Het was voor ons niet minder moeilijk om te starten.
Persoonlijk vonden de eerste kilometers van het parkoers tegenvallen. We liepen aanvankelijk veel door woonwijken van Lelystad, zoals Kofschip, Lelycentre, Archipel en Boswijk. Na Volkstuinen werd het Woldbos bereikt. de 40 km lange Jubileum Slottocht 100 jaar KNBLO-NL van WS78 vanuit Lelystad
Het Woldbos ligt tussen de wijken Horst en Beukenhof in het oosten van Lelystad. Het is deels in 1968 geplant als deel van het Gelderse hout. Maar gedeeltelijk is het Woldbos nog jong: dat werd aangeplant door kinderen tijdens de landelijke Boomplantdag.
Door de wijk Zoom werd het Gelderse Diep bereikt en overgestoken. Na even langs de Oostranddreef gelopen te hebben, staken we een lange slingerende fietsbrug over, de Anacondabrug. Verderop werd de Lage Vaart overgestoken.
Het ontwerp van de Anaconda brug doet Didi Reynders denken aan een enorme lange slang. Daarom vindt zij Anaconda een toepasselijke naam voor deze brug. In 2004 deden wijkraad Waterwijk en de gemeente Lelystad een oproep om een originele naam voor deze brug te bedenken. De Anaconda-brug ligt in de nieuwe wijk Landerijen.
Daarop werd de A6-snelweg overgestoken en liepen een eind langs de Larservaart. Daarop werd natuurpark Lelystad bereikt en verder verkend.
Przewalskipaarden, wilde zwijnen, ooievaars, Pater Davidherten en visotters vormen slechts een greep uit de bonte dierenverzameling van Natuurpark Lelystad. In dit bijzondere park in de voormalige Zuiderzee, lijkt het alsof alle wilde dieren in de vrije natuur leven. Wie door het gebied wandelt of fietst, zal ogen tekort komen, zoveel is er te zien. Dit jaar zijn er 7 biggetjes, 2 tweelingen van de elanden, 2 przwalskipaarden, 2 pater davidsherten, een aantal edelherten en ooievaars geboren.

de 40 km lange Jubileum Slottocht 100 jaar KNBLO-NL van WS78 vanuit LelystadWe zagen hier wilde zwijnen met jonkies en Coos zag ook nog 4 otters. Verder hebben we geen bijzondere dieren gezien, wel aankondigingsborden met dieren die we daar zouden kunnen zien. Vervolgens stond een bezichtiging van een scheepswrak, het Groninger tjalk ‘De Zeehond’ op het programma. Maar een dag tevoren was het bruggetje, van dat in 1972 opgegraven wrak, afgebroken en doordoor liepen we nu niet hierlangs. We hoorden van drie Groningers, die het altijd zo gezellig vinden bij WS78, dat die Groninger Tjalk een belangrijke reden was om naar Lelystad af te reizen. Anders waren ze wellicht naar Wijnjewoude afgereisd waar de FLAL een prachtige tocht heeft georganiseerd. We zagen foto’s op internet van deze tocht. Zo voerde de FLAL-tocht naar Bakkeveen met de Bakkeveense duinen en bosgebied De Slotplaats.Natuurpark Lelystad werd aan de noordwest kant bij natuurgebied De Belt verlaten. Opnieuw kruisten we de A6-snelweg, gevolgd door kruising met de Lage Vaart. Hier werd de route met een wijde boog over een verharde weg geleid naar de brug over de Lage Vaart. Verschillende wandelaars liepen hier steil het talud op om zo een minder aantrekkelijk deel van de route af te steken. Ondergetekende bevond zich ook onder bovengenoemde groep.
Opnieuw staken we het Gelderse Diep over en bevonden ons toen in natuurgebied het Gelderse Hout. Daarna volgde het Oostrandpark.
Aangekomen bij de Polderdreef, aan de noordoostkant van de Atolwijk, volgde nog een lusje door een bospassage. Later hoorden we dat wandelaars hier afstaken omdat ze verderop wandelaars uit het bos zagen komen. Deze wandelaars hebben een mooi traject gemist.
De grote rust was op 20 km in De Heeren van Stael, gelegen naast Sportcentrum De Koploper. Het was hier binnen donker. Door de zonneschijn waren onze meekleurende glazen ook al donker, waardoor het nu extra donker voor ons was.de 40 km lange Jubileum Slottocht 100 jaar KNBLO-NL van WS78 vanuit Lelystad
Na een rust van ongeveer een kwartier vervolgden we ons pad door de wijk Oldenhof naar de ijsbaan. De natuurijsbaan was natuurlijk niet geopend, maar bij een grote stad met een groot oppervlakte als Lelystad hoort natuurlijk een ijsbaan. Niet veel verder passeerden we het crematorium Olandhorst.We zagen hier een wandelaar uit Voorburg lopen met een heleboel roze veters met opdruk www.sunnywalk.nl. Later zagen we op internet een foto van de naamgeefster van die opdruk van die veters. De wandelaar uit Voorburg had van haar natuurlijk een heleboel veters gekocht vanwege het goede doel (KWF).
Door het Paardenbos met natuurlijk een manege vervolgden we ons pad en kwamen vervolgens langs de Onstervaart en langs het Oostvaartbos. Door de wijk Oostervaart werd vervolgens koers gezet naar het Dierenhotel in het Bergbos. De honden hebben we luidkeels horen blaffen. Langs de Wortmandtocht werd langs het Jagersveldbos de 30 km post bereikt in een grote burenschuur.
Het Jagersveldbos maakt deel uit van het Overijsselse hout en omsluit de gelijknamige villawijk aan de noordzijde van Lelystad, grenzend aan het tuindorp de Groene Velden en het biologisch akkerbouwgebied De Bronsweg. Het bosje wordt al jaren als natuurbos beheerd en begint een heel natuurlijk karakter te krijgen. Een rijke struik- en kruidlaag, veel dood hout en relatief hoge grondwaterstand maken het tot een insecten- en vogelrijk gebiedje.
Buiten stonden naast banken nu ook tafels, een luxe die we bij WS78 niet gewend zijn. Een paar toiletcabines en een open vier-in-één urinoirs voor de mannen waren beschikbaar. Maar hier kwamen ook bijna alle 1057 wandelaars langs.
de 40 km lange Jubileum Slottocht 100 jaar KNBLO-NL van WS78 vanuit LelystadEr volgde een parkoerswijziging. En dat was niet de eerste parkoerswijziging. Maar in het traject van deze parkoerswijziging gebeurde er iets bijzonders. Opeens kwamen van rechts 3 wandelaars gelopen, die ook de 40 km liepen en in de veronderstelling verkeerden dat zij goed liepen. Daarop vroegen zij aan ons waar wij vandaan kwamen. Wij zeiden dat we nu ook een traject van een parkoerswijziging liepen. Er waren dus twee verschillende parkoersen om één parkoerswijziging op te vullen. Na de Zuigerplasdreef staken we de spoorlijn over
Door het Zuigerplaspark liepen we naar de noordkant van het Zuigerplasbos.Hier was de 35 km rustpost. Deze werd verzorgd door Peripatóo, de wandelvereniging uit Lelystad. Hier troffen we ook de voorzitter van Peripatóo. Hij had zijn jas van zijn werk (van Rijkswaterstaat) aangetrokken omdat dat wat lijkt op het uniform van een politieagent. Op de straat waar de rustpost aanlag, reden automobilisten nog wel eens hard en hij hoopte dat automobilisten op deze manier langzamer zouden rijden. Opnieuw voerde het parkoers door het Zuiderplaspark. Na nog wat volkstuintjes werd de finish bereikt.
Zoals gemeld hebben we verschillende keren parkoerswijzigingen gehad. Het was deze dag overwegend droog geweest met flinke zonnige perioden. Op de verzorgingsposten kon met consumptiebonnen van 50 cent worden betaald. Deze consumptiebonnen waren vooraf voor 50 cent per stuk te koop.
Wij hebben op deze tocht geen foto's gemaakt. Bij de start was het zwaar bewolkt en we vonden derhalve dat er te weinig licht was.Verder moesten we om 5 uur binnen zijn en we hadden zoiets van liever geen foto's maken en op tijd binenkomen dan andersom. Ook was het een test hoe snel ik eigenlijk wel kan lopen, als ik geen foto's maak. Er waren onderweg verschillende keren opmerkingen zoals "nu al hier", "normaal loop je toch helemaal achterin" en derdelijke.Want na 7 uur en 10 minuten bereikten we de finish. De bijgaande foto's zijn afkomstig van Hans Noordover. Hij staat ook hierboven afgebeeld. Hij kijkt hier naar één van zijn broers, die op de 30 km post een foto maakt.
We troffen bij de finish nog een wandelaar, die als enige, aan alle 14 lustrumtochten had deelgenomen.Nou zult u zeggen dat er toch 13 lustrumtochten waren? Welnu, de Rotterdamse Wandelsport Vereniging (RWV) organiseerde een lustrumtocht van Nijmegen naar Rotterdam van in totaal 180 km. Eerst was er een 100 km tocht. Na een korte nachtrust volgde nog eens 80 km. De RWV organiseerde deze tocht mede vanwege haar 80 jarig jubileum. Er waren bij deze 180 km tocht ruim 80 deelnemers.
Onderweg konden we nog een keer de complimenten in ontvangst nemen van ons verslag van de Kennedymars van Driesum/Wouterswoude, die van 29 op 30 augustus 2008 werd georganiseerd.Het IVV-nummer was 11346. Wij willen de organisatie hartelijk danken voor het mogelijk maken van deze tocht. Van de 1057 deelnemers liepen 342 het 40 km parkoers.

naar de top van deze pagina

Henri Floor


21:57 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: ws78, henri, ws 78, lelystad |  Facebook |

De Grebbe Heuvelrug tocht van WS78 vanuit Rhenen

De Grebbe Heuvelrug tocht van WS78 vanuit Rhenen

Foto's van de tocht De Grebbe Heuvelrug tocht van WS78 vanuit Rhenen
de 40 km lange De Grebbe Heuvelrugtocht vanuit Rhenen
Op zaterdag 4 oktober 2008 organiseerde WS78 een wandeltocht van 40 km vanuit Rhenen. De start was vanuit restaurant Cunera, gelegen aan het einde van de spoorlijn. Voor openbaar vervoerreizende wandelaars was deze startlocatie ideaal. We konden ditmaal niet ruim voor 9 uur starten, omdat de tocht officieel geopend werd door de burgemeester van Rhenen.
Na de start liepen we naar het bosgebied Laarsenberg. Hier volgden we een traject van het 13 ½ km lange Grift- en Graftenpad. de 40 km lange De Grebbe Heuvelrugtocht vanuit Rhenen
De Laarsenberg heeft iets bijzonders te bieden, namelijk graften. Graften zijn begroeide steilrandjes die een helling verdelen in terrassen. Ze zijn aangelegd om erosie tegen te gaan. Boeren legden vroeger in de lengte-richting van de helling takkenbossen neer of legden een lage zandwal aan. Bij stortbuien spoelden anders de kostbare bouwlandgrond de helling af. Op den duur ontstond een terras met een steilrand, de graft, die vaak begroeid was met struiken en bomen. Graften kennen we in Nederland vrijwel uitsluitend van Zuid-Limburg. De graften op de Laarsenberg zijn uniek voor de provincie Utrecht en stammen vermoedelijk al uit de Middeleeuwen.
We kregen spoedig ons eerste vergezicht. Dat was op de plaats Achterberg, dat ook gemeente Rhenen is. Verder dwaalden we door het Laarsenbos en kwamen achter Ouwehands Dierenpark uit. We hoorden later van andere wandelaars dat ze beren hadden gezien. We staken de provinciale weg N225 (Wageningen-Rhenen) over bij de Erebegraafplaats. Verkeersregelaars zorgden voor een veilige oversteek.
Op de Grebbeberg ligt de erebegraafplaats die herinnert aan de zware strijd die is geleverd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ieder jaar op 4 mei vindt hier de Dodenherdenking plaats.
Daarop werd het beschermde natuurgebied Grebbeberg bereikt. Heel fraai waren hier de diepe ravijnen. We haalden een wandelaar in die we normaliter niet inhalen. Het bleek dat de wandelaar herstellende was van een hernia en toch de sfeer van een WS78 wandeltocht wilden proeven. Hij zou de tocht bij de soeppost verlaten.
Ikzelf had hier op de Grebbeberg nog een heel oude herinnering. Ongeveer 53 jaar geleden heb ik hier een jasje verloren. Vanuit mijn toenmalige woon- en tevens geboortplaats Wageningen ging ik hier wel eens met mijn ouders wandelen, toen al.
De Grebbeberg is een stuwwal die gevormd is door de stuwende werking van het landijs in de voorlaatste ijstijd en is in 1995 door de provincie Utrecht aangewezen als eerste Aardkundig Monument.
de 40 km lange De Grebbe Heuvelrugtocht vanuit RhenenNabij een oude ruïne van een huis daalden we over een steile trap af naar het fietspad, dat onder langs de Grebbeberg loopt. Deze trap deed ons denken aan de steile trap tijdens de heuvelland-vierdaagse en die wat ons betreft uit het parkoers gehaald had mogen worden.
We naderden Rhenen weer. Een afslag na de voormalige steenfabriek zou ons na zo’n 300 meter weer bij de finish brengen. Zo’n zelfde soort rondje zit ook in het parkoers van de Stichtse Dorpentocht, een 48 km lange wandeling van NS Driebergen/Zeist naar NS Rhenen.
We liepen onder de Rijnbrug door en volgden nu een schelpenfietspad datdoor de uiterwaarden liep. In het zicht van het voormalige veerhuis "De Stichtse Oever" verlieten we de uitwaarden en liepen daarop naar het centrum. Bij de Markt liepen we langs een dorpspomp en vervolgens vlak langs de Cunerakerk. We staken de hoofdstraat in Rhenen over. Nu volgden we een stijgende weg naar een supermarkt die zegt op de kleintjes te letten. Daar gingen we niet de supermarkt in maar liepen langs een molensteen naar de Binnenmolen. Door buitenwijken verlieten we Rhenen en kwamen daarop in bosgebied.
Op exact 10,0 km was de soeppost. We zagen hier een nieuwe parkoersbewaker in gesprek met de WS78 voorzitter. Dit tafereel, tezamen met het verwijsbordje van WS78 naar de soeppost werd op de gevoelige plaat vastgelegd.de 40 km lange De Grebbe Heuvelrugtocht vanuit Rhenen
Daarop werd koers gezet naar recreatiegebied Stadsparren. Maar net toen we het bord gepasseerd waren zagen we wandelaars voor ons teruglopen. En in een flits zagen we dat we hier meteen weer moesten afslaan.
We kregen nu het geluid te horen alsof we een drukke verkeersweg naderden. Maar het geluid bleek niet afkomstig te zijn van voorbij razend verkeer maar van een heleboel oude tractoren. De "Old Timer Club De Ewijkse Brug" (www.ewijksebrug.nl) had deze dag uitgekozen om met hun oude tractoren de Betuwe en omgeving onveilig en milieu-belastend met hun uitlaatgassen te maken. Deze oude tractoren waren natuurlijk nog niet voorzien van een roetfilter, waardoor het flink stonk van de uitlaatgassen.
Daarop werd het beschermd natuurgebied Remmerden bereikt. Dit gebied is, samen met de Remmerdense heide en Plantage Willem III omheind en hierin grazen Schotse Hooglanders. Wij hebben ze niet aangetroffen. Op 13 km troffen we een bankje met fraai uitzicht op de Rijn en de Betuwe in. We besloten hier een rust in te lassen en alvast een gedeelte van ons meegebrachte lunchpakket te verorberen. Ik was deze dag mijn hoed vergeten mee te nemen. Het was duidelijk te merken dat niet iedereen mij direct herkende. Bovendien had ik een andere trainingsjas aan als anders.de 40 km lange De Grebbe Heuvelrugtocht vanuit Rhenen
We hadden hier schitterende panorama’s op de Betuwe. In de verte zagen we een toren dat vermoedelijk de kerktoren van het plaatsje Ingen was.
Ook in Elst vinden we een Aardkundig Monument, en wel het sneeuwsmeltwaterdal op de Plantage Willem III. Een Aardkundig Monument is een gebied waarin je de ontwikkeling van de aarde over honderden, duizenden of zelfs tienduizenden jaren met eigen ogen kunt zien. Het sneeuwsmeltwaterdal in Elst stamt uit de laatste ijstijd, 80.000 tot 10.000 jaar geleden. Het landijs kwam toen niet in Nederland, maar het was hier wel erg koud en er viel enorm veel sneeuw. In het voorjaar en in de zomer, als de temperaturen iets boven het vriespunt kwamen, ontdooiden de sneeuw en de bovengrond. Het smeltwater kon niet diep wegzakken, omdat de ondergrond bevroren bleef. Door het afstromende smeltwater ontstonden beekjes die uitgroeiden tot sneeuwsmeltwaterdalen. Op de Plantage Willem III zijn twee sneeuwsmeltwaterdalen, waarvan de meest westelijke het duidelijkst is en ook is aangewezen tot Aardkundig Monument.
Langs de jeugdherberg te Elst (niet te verwarren met Elst in Gelderland liepen we verder door bosgebied. Even liepen we door de rand van het Prattenburgse bos. Over de flanken van de Elsterberg en de Galgenberg bereikten we nabij Amerongen de N225. Deze staken we met moeite over. De verkeersregelaars, die we ’s ochtends bij de erebegraaplaats op de Grebbeberg hadden gestaan, waren hier erg welkom geweest. Nu volgden we een pad langs de Amerongse Bovenpolder. Vanaf een uitzichtplatform hadden we een fraai uitzicht op de Amerongse Bovenpolder en kasteel Amerongen.
We liepen even terug naar de N225 om deze vervolgens weer snel te verlaten waarbij we een bospad volgden, waarin een zeer diepe geul door de regen was uitgeslepen. We kwamen bij de voormalige terechtstellingsplaats ’t Gerecht. Hier was op een steen een afbeelding te zien van iemand die werd opgehangen.
Galgenvelden kwamen vroeger voor in het hele land. Elke stad en soms ook dorpen hadden een gerecht of een galgenveld. Soms werden ze gebruikt, zoals in Vianen. Vaak dienden ze enkel ter afschrikking. Zo is van het achter de oude begraafplaats gelegen gerecht in Amerongen bekend dat deze nooit als zodanig is gebruikt.
de 40 km lange De Grebbe Heuvelrugtocht vanuit RhenenVerderop was een oude begraafplaats. We zagen hier een informatiebord over het klompenpad Cotlandenpad.
De naam van het Cotlandenpad komt van een verkavelingeenheid die in het gebied voorkwam: de zogenaamde cotlanden of collanden. Het ging om een kleinere verkavelingeenheid dan gebruikelijk was, maar de grootte is niet precies uit te drukken. Mensen die eigenlijk geen recht op grond hadden, de onvrijen, kregen een klein stuk woeste grond om te ontginnen. Deze mensen woonden in een kot of kote en werden keuters of kotters genoemd
Opnieuw liepen we over een pad langs de Amerongse Bovenpolder. Ditmaal met uitzicht op Amerongen. Halverwege dit pad, dat in de richting van kasteel Amerongen liep, lag aan onze linkerhand een vijver in de vorm van een halve maan sikkel. Deze vijver was omzoomd met bomen. Dit fraaie pad namen wij in onze wandeling mee. Achterop komende wandelaars raakten hierdoor in verwarring en vroegen zich af of ze een pijl hadden gemist, want het pad langs de vijvers zat niet in de officiële route.
Langs kasteel Amerongen, het voormalige stadhuis van Amerongen en de St.Andrieskerk werd café-restaurant-hotel Buitenlust bereikt. Het terras lag fraai in de zon. En omdat er al 20 km opzaten, hadden talrijke wandelaars besloten om hier alvast te rusten. De officiële rust was iets verderop in ’t Berghuis. Maar eerst kwamen we nog langs enige oude tabaksschuren.
Bij ’t Berghuis stonden talrijke tafels, stoelen en banken buiten, want anders kon de toevloed van wandelaars niet van een natje en droogje voorzien worden.de 40 km lange De Grebbe Heuvelrugtocht vanuit Rhenen
Het zat niet in de officiële route maar wij besloten nog even naar de naastgelegen grafheuvel gelopen. Dit was namelijk een heel bijzondere grafheuvel. Het was een grafheuvel waar je doorheen kon lopen. En dat deden wij dan ook. Langs de zijwanden hingen informatiepanelen over grafheuvels.
Na de grote rust zetten we koers naar de Amerongse berg. We liepen niet naar het hoogste punt, want daar is geen uitzicht. Wel liepen we naar een punt dat bekent staat onder de naam Eenzame Eik.
Het Sterrenbos op de Amerongse Berg had oorspronkelijk de vorm van een wagenwiel met een grote eenzame eik als as, met acht beukenlanen als spaken en een cirkelvormige laan als velg. Het is in 1790 aangelegd door de kasteelheren van Amerongen.
De laatste oude beuken die de buitencirkel en de lanen sierden zijn omstreeks 1940 gekapt. Daarna is er een douglassparrenbos van gemaakt met slechts vier spaken. Om het Sterrenbos in oude staat terug te brengen, is rond 1990 de buitencirkel opnieuw ingeplant met beuken en is het douglasbos daar binnen gekapt.
Nu staan in deze cirkel jonge beukenbomen. Deze waren hier geplant tijdens de nationale Boomfeestdag op 7 april 2004. De oorspronkelijke datum van deze bomendag was verplaatst vanwege de dood van prinses Juliana. Alle 8 de lanen waren voorzien van een naam.
de 40 km lange De Grebbe Heuvelrugtocht vanuit RhenenAan de Veenendaalse kant werd de rand van het bosgebied bereikt nabij de Cunera Hoeve. We troffen hier de voorzitter, die bezig was om zijn auto schoon te maken. Met name de matten werden uitgeklopt. Navraag leerde ons dat hij kort tevoren een paar uitvallers naar de finish had gebracht. En dat die wandelaars, voordat ze in de auto stapten, niet hun voeten hadden geveegd. We volgden nu een asfaltweg tot voorbij kasteel Prattenburg. Dit kasteel liet zich moeilijk fotograferen, maar we hebben wel een poging daartoe gedaan. Daarna dwaalden we via parkoerswijzigingen door het Prattenburgse bos
We staken de N416 (Veenendaal – Elst) over en kwamen daarop in het Schulpse bos. Hierin ligt onder andere ’t Koetshuis en het naastgelegen à la carte restaurant "de Rotisserie". Voor ‘t Koetshuis werden net 2 korven met hout besprenkeld met een brandbare vloeistof en aangestoken. Dit soort brandende houtkorven zagen we ook met de Friese Kennedymars te Driesum/Wouterswoude.
Het volgende bosgebied dat doorkruist werd, was Sparreboomse Berg. Spoedig daarop werd de koffiepost bereikt. Dit was niet de in de routebeschrijving aangeduide post aan de Oude Veenendaalse grindweg maar bij een boerderij langs de Cuneraweg (N233)
Nu betraden we de een voormalige zandafgraving en thans zijnde het recreatiepark Kwintelooyen. We moesten door een klaphekje omdat in dit gebied ook Schotse Hooglanders grazen. Wij troffen de dieren nu niet aan. We volgden een leuk hobbelig pad dat tussen twee meertjes door liep. Daarna liepen we over een drie planken brede houten brug met een leuning. Er volgde een steile zandhelling even later gevolgd door een steile afdaling. Toen was de koek nog niet op, want er volgde nog een 168 tellende trap naar boven (en niet 170 zoals in de parkoersbeschrijving stond).de 40 km lange De Grebbe Heuvelrugtocht vanuit Rhenen
Het dagrecreatieterrein Kwintelooijen ligt in de driehoek Rhenen - Veenendaal – Elst. Kwintelooijen ligt ingesloten tussen drie particuliere landgoederen: Prattenburg, de Dikkenberg en Remmerstein. Daaraan grenzend liggen de Stadsbossen van Rhenen en de Plantage Willem III, van Stichting Het Utrechts Landschap. Het gehele gebied strekt zich uit van de noordoever van de Rijn tot de Gelderse Vallei. Karakteristiek in het gebied zijn de diepe erosiedalen, de prehistorische grafheuvels, wallen, beukenlanen en de overgangen tussen heuvelrug en valleien. Opvallend is het grote hoogteverschil van vijftig meter op Kwintelooijen; van zeer nat (ven en moeras) naar droog (heidevelden).
Vanaf de hoogste delen van Kwintelooyen hadden we fraaie panorama’s op Veenendaal en eenmaal ook op een hoge flat te Wageningen. Door het Remmersteinse Bos liepen we naar bungalowcentrum De Thijmse Berg. Hier was op de parkeerplaats nog de fruitpost gesitueerd, waar we een banaan of naar keuze een appel kregen. Langs de Bergweg stonden zeer dure landhuizen. Hier hadden we nog fraaie panorama’s op het buitengebied van Rhenen. Na 8 ½ uur werd de finish bereikt.
Het was een hele mooie en overwegend droge dag geworden. Tweemaal heeft het onderweg even licht gedruppeld. Maar dat mocht geen naam hebben. Dat druppelen was rond half elf in de ochtend en rond drie uur in de middag. Het IVV nummer was 11337.
We bedankten de parkoersuitzetter hartelijk en zeiden dat ons oordeel over deze tocht luidde: "geslaagd met vlag en wimpel". Wat ons betreft mag hij vaker een tocht voor WS78 uitzetten. Ook de organisatoren willen we hartelijk danken voor het mogelijk maken van deze tocht.
naar de top van deze pagina

Henri Floor


Klik HIER om naar de fotoreportage te gaan.Er zijn 78 foto's geplaatst.

21:56 Gepost door gandalf in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: henri, ws78, ws 78, rhenen |  Facebook |

Alle berichten