BeneluxWandelen.eu

Zaterdag 30 Augustus 2008

A.W.S.V. Turnhout

De Mini-Tijltocht

Nou ja, mini, een marathon of 50km blijft toch een respectabele afstand, zelfs voor de ervaren rotten die wij intussen zijn. We hebben dus niet voor Rhoon gekozen omdat we daar al eerder dit jaar liepen. A.W.S.V. belooft een vergelijkbaar parkoers met vorig jaar. Ik stapte er toen alleen de 42km en Linda wil dat nu ook wel eens meemaken. Ce que femme veut, Dieu le veut, dus. Parkeren kunnen we op een paar honderden meter van de zaal, voorwaar een goed begin. Bekenden zullen we hier uiteraard bij bosjes tegenkomen. We beginnen met autochtoon Max en de Wannes, wat later gevolgd door Waaslanders Lucien en Marie-Louise. Het parkoers lijkt inderdaad op dat van vorig jaar. Door te vertrekken in Zevendonk zijn de meer stedelijke lussen er wel niet meer bij, wat zeker geen nadeel is.

Bij zonnig weer vertrekken we langs het Gemenebest kerkhofje en een eerste fraaie dreef. Asfalt en paadjes door Kempense velden wisselen af tot we echt buiten de bewoonde wereld zijn. We stappen het militair domein van Tielen binnen. Dankzij het vochtige weer van de laatste dagen en houthakkerswerk geuren de sparren heerlijk. Een stukje bloeiende heide fleurt het geheel nog wat meer op. Lage planten zijn bedekt met kunstig geweven spinnenwebben. Heerlijk wandelen is het hier. Dra dagen de eerste leegstaande legerloodsen op. Als wij letterlijk langs de spoorbaan wandelen kondigt de machinist met luide toeter zijn komst in razende vaart aan. Wij blijven op veilige afstand van het gevaarte dat richting Antwerpen snelt. Een paar straten en we rusten een eerste keer bij de KLJ, randje kazerne, na 7700 meter.

De Turnhouters hebben hier een extra lus gepland. We vertrekken langs Kwartier P. Gailly en waterloopje de Grote Kalie richting Hoge Rielen. De vroege vogels komen al terug , we lopen wel een heel eind over dezelfde weg! Bij het vakantiedomein heerst een drukte van belang. Jeugdverenigingen houden er hun Herfstontmoeting. Deze lus van ruim acht kilometer stuurt ons door een typisch Kempens landschap met maïs en naar vers hooi geurende weilanden. Stille tarmacjes, fietspaden en brede zandwegels wisselen elkaar af. Na de eerste bosrijke etappe vinden wij dit best leuk. Zijn dus al zestien kilometer ver als we een tweede keer bij de KLJ rusten.

Trekken nu weg richting Tielen-dorp. Wandelen net niet tot in het centrum maar slaan linksaf door de velden. Het is vrij winderig en erg zonnig. Gelukkig zorgen bomenrijen voor verkoelende lommer. We snappen niet meteen wat de parkoersbouwer van plan is want we blijven maar tarmacjes lopen. Wandelen hierbij letterlijk dwars door de tent in aanbouw van wijkfeesten. Worden aangemaand onze schoenen uit te trekken …is enkel maar voor het springkasteel, wij lopen er netjes omheen. Bij een kapel dan eindelijk de Lichtaartse bossen. We wandelen richting watertoren en van daar naar vakantieverblijf Floréal. Worden afgezet bij de steenweg waar een berucht ex-wandelaar ons een paar jaar met zijn fratsen vermaakte. Moeten de Steenweg naar Olen op tot aan Bobbejaanland. Kon dit niet anders ? Rusten doen we bij het meertje van camping Korte Heide. Onderwerp van gesprek zijn de tochten die van hieruit vertrokken tot zowat één jaar geleden. De Jef vindt dit overigens een ideaal terras voor een eerste Duvelke.

We vervolgen onze weg achter Bobbejaanland en door de Lichtertse villawijken. Vrij snel stappen we de bossen in. Zullen kilometerslang een kaarsrecht, licht golvend pad volgen in het groen. Waar kan je bij dit warme, zonnige weer beter zijn dan in de verkoelende bossen? Asfalt krijgen we pas terug onder de sloffen geschoven bij de Hoge Mouw, randje Kasterlee. De voetgangers krijgen hier zelfs hun eigen strook aangeboden, netjes geschilderd en uitgelijnd, prachtig! Enkele stille, onder de warmte zinderende, straten leiden ons naar de laatste rustpost bij De Pelleman. Ik begin beter het waarom van de betonlus naar Lichtaart te snappen. Vermoed een deel van het nachtparkoers van de Tijltocht (100km) en vergeef het de parkoersbouwer gelijk.

Gezeten onder een parasol op het terras en bij een koel getapte pint moet ik even op adem komen. Heeft Linda een superdag vandaag, ik sleep mij eerder voort. Het gevolg van de warmte en drukke werkweken ? Maar we zijn erbij en de kilometerteller tikt gestaag verder, meer moet dat niet zijn. Terwijl de Jef geniet van zijn tweede Duvelke, beginnen wij aan de laatste etappe. Zandpaden langs weilanden en tarmacjes langs werkmanshuizen wisselen elkaar af. Ik herken het parkoers van vorig jaar en ja hoor …daar daagt het Winkelsbroek op! Het is er heerlijk slingerpaadjes lopen, soms over vlondertjes, langs vijvers, grachtjes en door jonge bossen. Koeien storen zich geen ene moer aan die gekke tweevoeters die door hun weiland lopen. Na het verlaten van dit prachtige stukje natuur nog één zandweg. De Kapelweg en het bord van de laatste kilometer duiden het einde aan van een tocht die toch wel de moeite van de verplaatsing waard was. Max kijkt verbaasd als ook Linda haar lippen aan een Duvelke zet. Nog wat nakaarten met Nijlense Linda & Dirk. Het is tijd om terug Hemiksem op te zoeken. Morgen, zondag gaan wij er vast terug tegenaan.